ตอนที่ 15 : หมู่บ้านภูเขาลี้ลับ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำอยู่ในมือนั้น แท้จริงแล้วกลับเป็น(@NameIsNovel)เพียงครึ่งเถาวัลย์ชื้นแฉะกับก้อนดินเปียกหนึ่งก้อน ที่(@NameIsNovel)บนผิวเกาะด้วยหญ้าสีเขียวมันแวววาวยาวไม่กี่นิ้ว

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เซินลั่วรีบสะบัดสิ่งของในมือนั้นทิ้ง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ความง่วง ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ถูกขจัดหายไปสิ้น

เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)นอนอยู่บนเตียงในเรือนของตน แต่กลับมานั่งอยู่บนผืนดินเปลือยโคลนชื้นกลางที่(@NameIsNovel)รกร้าง

ใบหน้าเซินลั่วพลันหม่นลง เขา(@NameIsNovel)รีบยันกายลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ อย่างไร้หนทาง

สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นคือบริเวณที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)นอนอยู่รายล้อมไปด้วยพงหญ้ารกทึบ เสียงแมลงร้องขาดบ้างต่อบ้างดังแทรกมาไม่หยุด พอเพ่งสายตาไปก็เห็นเพียงเส้นทางเล็กๆ แคบพอให้คนเดินได้(@NameIsNovel)สายเดียวคดเคี้ยวอยู่ ไม่รู้ปลายทางสิ้นสุดที่(@NameIsNovel)ใด รอบด้านถูกหมอกจางปกคลุมบดบังทัศนียภาพจนไม่อาจแลเห็นชัด

เซินลั่วตบแก้มตัวเองทั้งสองข้างอย่างแรง ความเจ็บแสบแผ่ซ่าน บอกแก่เขา(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นี่มิใช่ความฝัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าชัดๆ ยังนอนอยู่ในเรือน เหตุใดถึงได้(@NameIsNovel)มาโผล่ที่(@NameIsNovel)นี่อย่างกะทันหัน? หรือว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใครลอบลักพาตัวออกมาจาก สำนักชุนชิว โดยไร้สุ้มเสียง?”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)ดังนี้ เขา(@NameIsNovel)รีบก้มสำรวจเสื้อผ้าของตน พลางยกแขนเสื้อขึ้นตรวจดูตราสัญลักษณ์ของสำนักชุนชิวที่(@NameIsNovel)ปักไว้ เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ยังคงอยู่ดี เขา(@NameIsNovel)ก็พอคลายกังวลลงไปเล็กน้อย

อีกทั้งขยับแขนขาไปมาก็ไม่พบความผิดปกติใด ร่างกายยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ความงุนงงสับสนกลับทวีมากขึ้น สิ่งที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)เร่งด่วนที่(@NameIsNovel)สุดเวลานี้ก็คือหาทางให้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)แท้จริงแล้วเขา(@NameIsNovel)มาอยู่ ณ แห่งหนใดกันแน่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วบังคับใจให้สงบลงอีกครั้ง เริ่มกวาดสายตามองรอบด้านอย่างละเอียด

อากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความเย็นเยียบประหลาด ทั้งที่(@NameIsNovel)ยังเป็น(@NameIsNovel)ฤดูร้อน แต่กลับเย็นเฉียบราวกับปลายใบไม้ร่วง เขา(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สวมใส่อยู่บางเกินไป จึงดึงเสื้อคลุมห่มกระชับร่างแน่นขึ้น

ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ฉุกคิดถึงบางสิ่ง พลันเงยหน้ามองท้องฟ้า (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เหนือศีรษะคือม่านรัตติกาล ดำสนิทสุดสายตา มี(@NameIsNovel)เพียงเสี้ยวจันทร์แขวนอยู่สูง แสงสลัวเพียงน้อยส่องลงมาให้เห็นได้(@NameIsNovel)เลือนราง ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ยังคงเป็น(@NameIsNovel)ยามราตรี

แล้วเสียงลม วูบวาบคล้ายเสียงโหยหวนของภูตผีดังลอยมาเป็น(@NameIsNovel)พักๆ พัดพาม่านหมอกให้พลันกระจายออกไป เปิดให้เห็นภาพทิวทัศน์รางๆ บางส่วน

เซินลั่วสูดลมหายใจลึก ระมัดระวังก้าวไปตามเส้นทางแคบสายนี้

[Source: NameIsNovel] ไม่นานนัก ทั้งสองฝั่งทางก็เริ่มเผยให้เห็นแผ่นดินราบเป็น(@NameIsNovel)หย่อมๆ บางแห่งมี(@NameIsNovel)การปลูกพืชผลเป็น(@NameIsNovel)แถวเป็น(@NameIsNovel)แนว ดูท่าทางคล้ายจะเป็น(@NameIsNovel)ไร่นา

ผืนดินในแปลงที่(@NameIsNovel)ยังว่า(@NameIsNovel)งเปล่ามิได้(@NameIsNovel)ปลูกพืชพรรณ กลับนุ่มฟูราวเพิ่งถูกไถพรวน ในเวลากลางวันสดๆ ร้อนๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกเบาใจลงเล็กน้อย

ในเมื่อมี(@NameIsNovel)ทั้งไร่นาและ(@NameIsNovel)ร่องรอยของผู้คน ย่อมหมายความว่า(@NameIsNovel)ไม่ใช่สถานที่(@NameIsNovel)อันตรายเกินไปนัก แม้เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ตนมาโผล่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อย่างไรโดยไร้เหตุผล แต่เวลานี้ก็ไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสไปขบคิดเรื่องนั้น

เขา(@NameIsNovel)จึงเร่งฝีเท้าเดินไปตามทางชนบทสายนี้ต่อไป

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) …

สายหมอกยามค่ำค่อยๆ เบาบางลง ทิวทัศน์ไกลโพ้นก็เริ่มปรากฏให้เห็นชัดขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ตรงไปข้างหน้าราวหนึ่งลี้ เขา(@NameIsNovel)แลเห็นเงาเรือนหลังน้อยปลูกเรียงรายตามเชิงเขา(@NameIsNovel)อยู่ประปราย มี(@NameIsNovel)แสงไฟวับแวม ลอดออกมาบ้าง แม้จะเลือนรางแต่ก็ชัดเจนพอให้เห็น

[Source: NameIsNovel] เมื่อสบตาแสงไฟนั้น หัวใจเซินลั่วพลันพองโตด้วยความยินดี

หากเขา(@NameIsNovel)ไปถึงเรือนพวกนั้น ก็คงจะเข้าใจได้(@NameIsNovel)เสียทีว่า(@NameIsNovel)ตนอยู่ที่(@NameIsNovel)แห่งหนใด

ด้วยความคิดเช่นนี้ ความอบอุ่นจากแสงไฟเบื้องหน้าก็เหมือนแผ่ซ่านมาถึงกาย เขา(@NameIsNovel)ก้าวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ไม่นานนัก เขา(@NameIsNovel)ก็เดินมาถึงระยะไม่ถึงร้อยก้าวจากแสงไฟนั้น

ตรงหน้าเป็น(@NameIsNovel)หมู่บ้านภูเขา(@NameIsNovel)ขนาดเล็กแท้จริง มี(@NameIsNovel)เรือนเพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)หลังเท่านั้น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เพียงแต่บัดนี้เป็น(@NameIsNovel)ยามดึกสงัด ทั้งหมู่บ้านเงียบกริบมืดมิด จะมี(@NameIsNovel)ก็เพียงเรือนหลังหนึ่งกลางหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)ยังคงส่องแสงออกมารำไร

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่ว เดินไปหยุดที่(@NameIsNovel)ปากทางเข้าหมู่บ้าน ยืนนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง หลังจากแน่ใจว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ชาวบ้านคนใดเคลื่อนไหวอยู่

เขา(@NameIsNovel)ก็สาวเท้าเข้าไปในหมู่บ้าน ทว่า(@NameIsNovel)เพิ่งก้าวได้(@NameIsNovel)ไม่กี่ก้าว ก็เกิดเสียง “ดังปัง” แว่วขึ้นพร้อมความเจ็บแปลบที่(@NameIsNovel)นิ้วเท้า—เขา(@NameIsNovel)เตะเข้ากับบางสิ่งเข้าแล้ว

สิ่งนั้นกลิ้งไปข้างหน้าประมาณหนึ่งฉื้อ

เขา(@NameIsNovel)รีบก้มลงมองด้วยความตกใจ ก็เห็นเป็น(@NameIsNovel)ท่อนเสาไม้หักครึ่งที่(@NameIsNovel)เปื้อนดินโคลนอยู่ ข้างหน้าไม่ไกลยังมี(@NameIsNovel)อีกครึ่งหนึ่งวางอยู่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] พอเพ่งพินิจให้ดี ก็พบว่า(@NameIsNovel)ท่อนเสาไม้สองท่อนนี้มิใช่ของธรรมดา บนผิวกลับสลักลวดลายโบราณที่(@NameIsNovel)คุ้นตาอยู่

เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เซินลั่วจึงตระหนักว่า(@NameIsNovel)ลวดลายเหล่านั้นแท้จริงคืออักขระยันต์!

เขา(@NameIsNovel)ขมวดคิ้ว ก้มตัวลงเก็บท่อนเสาที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เท้าขึ้นมา พลางยกเข้าใกล้เพื่อดูให้ชัดอ่านตอนต่อไปฟรี

อักขระบนท่อนเสา ดูหยาบกระด้างวางเรียง อย่างสะเปะสะปะ ห่างไกลจากยันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เขียนเองซึ่งซับซ้อนประณีตกว่า(@NameIsNovel)มาก แต่ทว่า(@NameIsNovel)การบิดเบี้ยววิปริตของลายเส้น กลับก่อให้เกิดความรู้สึกขนลุกสั่นสะท้านยิ่งนัก

เพียงเหลือบมองชั่วแวบ เขา(@NameIsNovel)ก็พลันรู้สึกมึนงง จนรีบเบือนสายตาหนีด้วยความหวาดผวา [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ยันต์บนเสาไม้นี้กลับมี(@NameIsNovel)อำนาจประหลาดถึงเพียงนี้ หากนำไปวาดลงบนกระดาษยันต์จริงๆ แล้ว จะก่อให้เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วใช้ความคิดพลางระดม วิชาแปรหยาง ขึ้นเงียบๆ ลมหายใจภายในขยับหมุนวน พลังหยางบริสุทธิ์ พลันพลุ่งออกจากตันเถียนไหลเวียนเข้าสู่ฝ่ามือขวา ทำให้ฝ่ามืออุ่นขึ้นเล็กน้อย

เขา(@NameIsNovel)ยื่นมือแตะต้องอักขระบนผิวเสาไม้ครึ่งท่อนนั้น พอไม่รู้สึกสิ่งผิดปกติใดๆ ก็รีบชักมือกลับมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็โยนเสาไม้ครึ่งท่อนนั้นกลับไปที่(@NameIsNovel)เดิม แล้วรีบสาวเท้าไปยังเรือนที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)แสงไฟส่องอยู่

เวลานี้มิใช่โอกาสจะมัวมานั่งค้นคว้า รอให้เข้าใจสถานการณ์ของตนก่อน ค่อยหันกลับมาค้นหาต่อก็ยังไม่สาย

เมื่อเดินมาถึงลานว่า(@NameIsNovel)งหน้าตัวเรือน เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดชะงักไปอีกครั้ง

[Source: NameIsNovel] ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel) ศาลเจ้าเล็กพังทลาย ตั้งอยู่หน้าบ้านหลังนี้

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อาศัยแสงตะเกียงสลัว ลอดออกมาจากหน้าต่าง เซินลั่วมองเห็นได้(@NameIsNovel)ถนัด ศาลเจ้านั้นสูงกว่า(@NameIsNovel)คนหนึ่งคน ภายในมืดทึบ ไร้แผ่นป้ายพระนาม มี(@NameIsNovel)เพียงกระถางธูปหนึ่งใบที่(@NameIsNovel)ล้มคว่ำ เถ้าธูปกระจัดกระจายเต็มพื้น

สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)ขมวดคิ้วคือ บนผิวศาลเจ้ากลับสลัก อักขระยันต์ คล้ายกับที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เห็นบนเสาไม้หน้าหมู่บ้านทุกประการ เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่กลับเป็น(@NameIsNovel)สีเลือดแดงสด ราวกับเขียนขึ้นด้วยโลหิตใหม่ๆ ชวนให้ผู้มองรู้สึกสะอิดสะเอียน

เซินลั่วจ้องศาลเจ้า ใบหน้าแสดงความลังเลไม่แน่ใจ [Source: NameIsNovel]

ทันใดนั้น ลมหนาวยามค่ำพัดโกรกมา เสียงใบไม้ของต้นไม้ใหญ่หลายต้นข้างเรือนสั่นไหวกรอบแกรบ ใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า

สายลมนั้นยังพัดพาหมอกหนาทึบจากนอกหมู่บ้านเข้ามา ทำให้แสงไฟที่(@NameIsNovel)ส่องอยู่หน้าบ้านยิ่งหม่นมัวลงไปอีก ส่วนเรือนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็เริ่มพร่าเลือนราวกับพร้อมจะสูญหายไปกับหมอกได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)บรรยากาศรอบกายยิ่งหนาวเย็น อุณหภูมิในกายลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว แขนขาเริ่มชาไร้แรง เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจลึก ข่มความหวาดกลัวไว้ชั่วคราว แล้วเดินตรงไปยังประตูเรือน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แต่พอเขา(@NameIsNovel)กำลังจะเคาะประตู มือกลับชะงักแข็ง ค่อยๆ ชักกลับมา

เซินลั่วสีหน้าเปลี่ยนไป หลังสูดกลิ่นอยู่สองสามครั้ง เขา(@NameIsNovel)ก็ก้มลงมอง และ(@NameIsNovel)พลันเบิกตากว้าง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เพราะที่(@NameIsNovel)ร่องประตูมี(@NameIsNovel) โลหิตสีดำ ไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง แทบจะแผ่ถึงปลายเท้า กลิ่นคาวเลือดฉุนจัดลอยอบอวล

ใบหน้าเซินลั่วซีดเผือดทันที เขา(@NameIsNovel)หันหลังวิ่งกลับไปทางที่(@NameIsNovel)มาโดยไม่หันมอง

เสียงลมพัดดังหูอื้อ ลมหายใจเข้าออกในปากเย็นเยียบดุจคมมี(@NameIsNovel)ดหลายเล่มกำลังกรีดเฉือนอยู่ภายใน

เขา(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ตนไม่เคยวิ่งได้(@NameIsNovel)เร็วเช่นนี้มาก่อน อกเหมือนจะระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ เพียงพริบตาก็วิ่งมาถึงปากหมู่บ้าน แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว ตั้งใจจะทะลุออกจากหมู่บ้านให้ได้(@NameIsNovel)ในคราเดียว

ตูม!

ร่างเขา(@NameIsNovel)แข็งทื่อ หยุดชะงักกลางคัน ก่อนจะล้มตึงลงไปลาก ร่องยาวครึ่งฉื้อกับพื้น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วรู้สึกร่างทั้งร่างแข็งเกร็งเย็นเยียบ เหมือนมี(@NameIsNovel)บางสิ่งเย็นยะเยือกถูกวางแนบที่(@NameIsNovel)อก กำลังเลื้อยไปตามผิวกาย

เขา(@NameIsNovel)คำรามเสียงต่ำอย่างทรมาน กัดฟันฝืนกำมือแน่น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะกระชากสาบเสื้อเปิด ออกก้มลงมอง

สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นทำเอาเขา(@NameIsNovel)แทบสิ้นสติ — บน อกปรากฏ รอยฝ่ามือสีดำสนิทสองข้าง ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อใด ขนาดเท่าฝ่ามือคนทั่วไป แต่กำลังเคลื่อนเลื้อยขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกแห่งที่(@NameIsNovel)ผ่านไป ล้วนหนาวเหน็บจนขนลุกชัน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เพียงพริบตาเดียว มันก็เลื้อยมาถึงลำคอของเขา(@NameIsNovel) เริ่มบีบรัดแน่น ราวกับเป็น(@NameIsNovel)มือจริงที่(@NameIsNovel)พร้อมจะพรากลมหายใจของเขา(@NameIsNovel)ออกไป…

[Source: NameIsNovel] -------------------