หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 26
ตอนที่ 26 : มิตรในยามคับขัน
ตอนที่ 26
จากบนเชิงกำแพงเมือง เสียงร้องตกใจพลันดังขึ้น ชายหนุ่มคนหนึ่งเบิกตาโพลง ผลักร่างศพไร้หัวที่(@NameIsNovel)แนบอยู่ข้างหน้าออกไป บุรุษผู้นั้นก็คือเซินลั่ว
“ฟื้น…อีกแล้ว หรือว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แท้แล้ว…”
เมื่อเขา(@NameIsNovel)ตื่นขึ้นอีกครั้ง คราที่(@NameIsNovel)สองที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นใบหน้าอาบเลือดน่าสะพรึงนั้น เขา(@NameIsNovel)แม้จะตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ แต่ทันใดก็เข้าใจขึ้นมาทันที—ตนเองพลันกลับเข้าสู่ฝันร้ายอันตรายอีกหนหนึ่งแล้ว!
“ก๊าซ…”
กลิ่นคาวเลือดฉุนเฉียวพุ่งกระแทกมา พร้อมเสียงโกลาหลดังก้องในโสตประสาท เซินลั่วนึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ทันที ร่างเขา(@NameIsNovel)กลิ้งเบี่ยงออกไปทางซ้ายฉิวเฉียด หลบพ้นหมาป่าสีเทาที่(@NameIsNovel)กระโจนเข้ามาอีกครั้ง
ยังไม่ทันลุกขึ้น เขา(@NameIsNovel)ก็เหลือบเห็นมี(@NameIsNovel)ดด้ามยาวเปื้อนเลือดตกอยู่ใต้เชิงกำแพงไม่ไกลนัก เขา(@NameIsNovel)รีบกลิ้งตัวอีกครา ฉวยคว้ามี(@NameIsNovel)ดนั้นขึ้นมา กำด้ามแน่นในมือ
หมาป่าสีเทาที่(@NameIsNovel)พลาดการโจมตีครั้งแรก บิดกายหันกลับอย่างว่องไว สองขาหลังยันพื้นพุ่งทะยานเข้าใส่เขา(@NameIsNovel)อีกครา
แต่เซินลั่วผู้เคยสังหารภูตผีด้วยมือเปล่า อีกทั้งล้มตายมานับครั้งมิถ้วนแล้ว บัดนี้ความกล้าหาญได้(@NameIsNovel)ก้าวล้ำเกินสามัญชนทั่วไป เขา(@NameIsNovel)ไม่คิดถอยหนี หากแต่จ้องมองหมาป่าสีเทาตรงๆ รอจนกระทั่งหัวของมันแทบจะชิดปลายจมูก ลมหายใจเหม็นคาวพ่นรดหน้า เขา(@NameIsNovel)จึงฉวยโอกาสเบี่ยงกายหลบ ทำให้หมาป่ากัดพลาดว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
เขา(@NameIsNovel)คว้ามี(@NameIsNovel)ดยาวในมือทั้งสอง รวบกำแน่น แล้วแทงขึ้นไปสุดแรง!
“ฉัวะ!”
คมมี(@NameIsNovel)ดทะลวงคอหอยหมาป่าสีเทา ทะลุออกจากต้นคอด้านหลัง เกิดบาดแผลใหญ่จากแรงกระโจนของมัน
โลหิตพุ่งทะลักออกจากลำคอหมาป่า กระเซ็นเปื้อนครึ่งใบหน้าของเซินลั่ว
ร่างหมาป่าสีเทาร่วงคร่อมทับเขา(@NameIsNovel) ดิ้นกระตุกเพียงเล็กน้อย ก่อนสิ้นสภาพแน่นิ่ง
เซินลั่วสูดหายใจยาว ครึ่งร่างอาบชุ่มด้วยโลหิตหมาป่า เขา(@NameIsNovel)ผลักซากออกไปด้านข้าง ใช้มี(@NameIsNovel)ดยาวเป็น(@NameIsNovel)หลักยันกายลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันยืนมั่น เสียงตะโกนว่า(@NameIsNovel) “ระวัง!” ก็ดังมาจากไม่ไกล
พร้อมกันนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกถึงสายลมเย็นวาบจากด้านหลัง หัวใจหดเกร็ง แต่ยังไม่ทันจะได้(@NameIsNovel)หันกลับ ก็มี(@NameIsNovel)เสียง “วูบ” แหวกหูพุ่งผ่านไป
“ตุบ!”
เซินลั่วหันขวับกลับไป พลันกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง
ภาพเบื้องหน้าคือหมาป่าสีเทาตัวหนึ่งถูกตรึงร่างบิดเบี้ยวอยู่กับเชิงกำแพง มันส่งเสียงหอนโหยหวน ดวงตาซ้ายถูกลูกดอกหน้าไม้ปักทะลุ เลือดทะลักไหลเป็น(@NameIsNovel)สาย ลูกดอกนั้นยังแผ่รังสี สีทองจางๆ ออกมา ปักตรึงมันกับอิฐศิลาแน่นหนา!
ลูกดอกนั้นรวดเร็วและ(@NameIsNovel)ทรงอานุภาพยิ่งนัก หากมิได้(@NameIsNovel)มันช่วยไว้ เกรงว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วคงไม่อาจรอดพ้นจากการซุ่มโจมตีของหมาป่าดุร้ายได้(@NameIsNovel)แน่
บนด้ามลูกดอกสีแดง ปรากฏลวดลายยันต์สีทองเรืองแสงเลือนๆ ก่อนที่(@NameIsNovel)รังสีทองนั้นจะค่อยๆ จางหายไป
เขา(@NameIsNovel)เงยหน้ามองไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)เสียงเตือนดังมา
ห่างออกไปราวสิบก้าว มี(@NameIsNovel)บุรุษร่างกลางๆ คิ้วพาดหนาเป็น(@NameIsNovel)สันประดุจพยัคฆ์ กำลังสอดหน้าไม้เล็กสีดำเข้าข้างเอว กระบอกเกาทัณฑ์เก่าที่(@NameIsNovel)สะพายอยู่ข้างกายนั้นว่า(@NameIsNovel)งเปล่า เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ลูกดอกเมื่อครู่นี้เป็น(@NameIsNovel)ลูกสุดท้ายของเขา(@NameIsNovel)แล้ว
บุรุษผู้นั้นเห็นเซินลั่วหันมามอง ก็กระพริบตาเล็กน้อยเป็น(@NameIsNovel)เชิงทักทาย มืออีกข้างสะบัดดาบผ่าม้ากว้างใหญ่แวบหนึ่ง แสงเย็นวาบออกมา ศีรษะหมาป่าสีเทาที่(@NameIsNovel)ซุ่มโจมตีอยู่ด้านข้างก็ถูกตัดขาดในบัดดล ดับสิ้นทันที
กระบวนท่าทั้งหมดลื่นไหลไร้สะดุด ไม่แม้แต่จะลังเลแม้สักชั่วลมหายใจ
ไม่ห่างจากเขา(@NameIsNovel)นัก ยังมี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มกำยำอีกสามถึงสี่คน สวมเกราะเหล็ก ถือดาบผ่าม้าชนิดเดียวกัน ยืนประจันหลังกัน คอยรับมือหมาป่าที่(@NameIsNovel)กรูกระโจนเข้าใส่ไม่หยุด
แต่บุรุษคิ้วพยัคฆ์กลับแผ่กลิ่นอายสังหารห้าวหาญโดดเดี่ยว เขา(@NameIsNovel)คำรามลั่นก่อนพุ่งทะยานเข้าสู่ฝูงหมาป่าสีเทาเพียงลำพัง พวกผู้ติดตามก็จำต้องรีบตามไป แต่กลับถูกฝูงหมาป่าตัวอื่นสกัดกั้นจนพันตูกันยุ่งเหยิง
เซินลั่วเบนสายตากลับมา เช็ดโลหิตที่(@NameIsNovel)อาบหน้า สูดหายใจยาว ก่อนก้าวเดินระมัดระวังไปทางหอหัวมุมบนเชิงกำแพง มี(@NameIsNovel)ดในมือกำแน่นไว้ แต่ยังไม่ทันเดินไปกี่ก้าว ศีรษะมนุษย์หนึ่งก็กลิ้งมาหยุดตรงปลายเท้า
เขา(@NameIsNovel)ก้มมอง เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งแหลกเหลวเปื้อนโลหิต ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและ(@NameIsNovel)ความอาฆาต ทำเอาเขา(@NameIsNovel)สะท้านใจไปทั้งร่าง
“ลูกข้า…พวกอสูรเดรัจฉาน!” เสียงร้องโหยหวนพลันดังขึ้น
เซินลั่วหันไป เห็นชายร่างสูงอายุราวห้าสิบปี ยืนอยู่ห่างออกไปราวสิบห้าถึงสิบแปดก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและ(@NameIsNovel)ความโกรธเกรี้ยว เขา(@NameIsNovel)กำหอกปลายพู่แดงแน่น ก่อนพุ่งเข้าฟาดฟันด้วยท่วงท่าแน่วแน่ หอกนั้นแทงทะลุลำคอหมาป่าสีเทาในคราวเดียว
แต่ยังไม่ทันจะดึงหอกกลับ หมาป่าอีกตัวก็กระโจนเข้ากัดลำคอเขา(@NameIsNovel)ในบัดดล ร่างใหญ่ทรุดฮวบลงสิ้นใจในทันที
เห็นดังนั้น เซินลั่วรีบกำดาบเดี่ยวแน่นหมายจะพุ่งเข้าช่วยชายชรา แต่กลับถูกขวางไว้โดยบุรุษอีกคน เขา(@NameIsNovel)เงยหน้าขึ้น เห็นคิ้วพาดโค้งหนาสองเส้น—
ก็คือบุรุษคิ้วพยัคฆ์ ผู้ที่(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตเขา(@NameIsNovel)ไว้เมื่อครู่นั่นเอง!
“สายไปแล้ว” น้ำเสียงบุรุษคิ้วพยัคฆ์ขรึมหนัก
คำพูดเพิ่งสิ้น หมาป่าอีกตัวก็กระโจนเข้ามา แย่งชิงร่างกับพวกเดียวกัน เพียงชั่วครู่ก็ฉีกสังหารชายชราจนร่างแหลกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
คิ้วของเซินลั่วขมวดแน่น มิอาจทนมองภาพตรงหน้าได้(@NameIsNovel)อีก
“ท่านนักพรตหนุ่ม…นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เจ้าป้องกันเมืองหรือไม่?” บุรุษคิ้วพยัคฆ์เอ่ยถาม พลางเหลียวมองรอบกายอย่างระแวดระวัง
เซินลั่วมิอาจตอบได้(@NameIsNovel) เพียงส่งเสียงอือรับเลือนราง เครื่องแต่งกายที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สวมอยู่ แม้จะทรุดโทรม แต่ยังคงมองออกว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อาภรณ์ของศิษย์สำนักชุนชิว
“ไม่เลวเลยนะ ครั้งแรกก็ยังสังหารหมาป่าได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเอง ชื่อว่า(@NameIsNovel)อะไร? หากคืนนี้เจ้ารอดไปได้(@NameIsNovel) ข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าเองสักจอก!” บุรุษคิ้วพยัคฆ์พ่นโลหิตปนฟองออกจากปาก พลางถามขึ้น
“เซินลั่ว”
“ดี! น้องเซิน! ข้านามว่า(@NameIsNovel)อวี้เมิ่ง หากเจ้าไม่รังเกียจ ก็เรียกข้าว่า(@NameIsNovel)พี่อวี้เถิด” บุรุษคิ้วพยัคฆ์หัวเราะหึๆ ตอบกลับ
“พี่อวี้” เซินลั่วเรียกทันทีโดยไม่ลังเล
หากมิใช่ลูกดอกของชายผู้นี้ก่อนหน้านี้ เขา(@NameIsNovel)คงตายไปแล้ว…อีกครั้งหนึ่ง
“ตรงไปตรงมา! อีกเดี๋ยวเจ้ามายืนข้างหลังข้า คอยระวังไม่ให้หมาป่าโจมตีจากด้านหลัง ส่วนด้านหน้าให้ข้าสกัดไว้ให้เอง รับรองเจ้าได้(@NameIsNovel)เหล้าคืนนั้นแน่!” อวี้เมิ่งหัวเราะลั่น
เซินลั่วจึงยืนอยู่ด้านหลังอวี้เมิ่ง มี(@NameIsNovel)ดในมือกำมั่น ทั้งสองหันหลังพิงกัน ร่วมแรงสู้ประหนึ่งทหารกล้าเคียงบ่าเคียงไหล่ในสมรภูมิ
เวลานี้เซินลั่วอยากเอ่ยถามเหลือเกิน—ว่า(@NameIsNovel)ตนอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด และ(@NameIsNovel)เหตุใดหมาป่ายักษ์เหล่านี้ถึงได้(@NameIsNovel)บุกโจมตีมาเช่นนี้ ทว่า(@NameIsNovel)ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ มิอาจถามสิ่งใดได้(@NameIsNovel)เลย
ไม่นานนัก หลังตั้งท่ารอรับ อวี้เมิ่งก็ใช้ดาบรับกรงเล็บแหลมคมของหมาป่าสีเทาที่(@NameIsNovel)กระโจนเข้ามา
เสียงเสียดสีโลหะกับกรงเล็บดังกรีดหู จนฟันของผู้คนแทบสั่นสะท้าน
เห็นดังนั้น เซินลั่วก็รีบก้าวขึ้นไป ขยับมี(@NameIsNovel)ดยาวในมือทั้งสอง แทงทะลุลงจากเหนือไหล่ขวาของอวี้เมิ่ง ปักเข้าดวงตาซ้ายของหมาป่าอย่างแรง มันส่งเสียงหอนโหยหวนก้อง ความกดดันบนแขนของอวี้เมิ่งก็พลันผ่อนคลายลง
ต่างจากเซินลั่ว อวี้เมิ่งคือยอดนักรบผู้ผ่านศึก ไม่ยอมพลาดโอกาสเช่นนี้แน่นอน
เขา(@NameIsNovel)ทรุดตัวต่ำพรวดเดียว ลอดใต้ท้องหมาป่า สองมือสะบัดดาบผ่าม้าเหนือศีรษะ ฟาดจนเลือดกระเซ็นเป็น(@NameIsNovel)สาย ศีรษะหมาป่าถูกผ่าขาดในคราวเดียว!
เพราะอยู่เบื้องหน้าหมาป่าพอดี ร่างเซินลั่วจึงถูกโลหิตสาดใส่เต็มหน้าเต็มกาย
“ทำได้(@NameIsNovel)ดีมากน้องชาย!” อวี้เมิ่งคลานออกมาจากใต้ซากหมาป่า ยกนิ้วโป้งขึ้นชมเชย
เซินลั่วกำลังจะตอบกลับ ทันใดนั้นเสียงอึกทึกพลันดังขึ้นใกล้ๆ
หมาป่าสีดำมหึมาตัวหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นบนเชิงกำแพง หันร่างกระแทกใส่รอยแตกของกำแพงเมืองซ้ำๆ เพียงครู่เดียวก็ขยายช่องโหว่กว้างออกไปเกือบสิบกว่า(@NameIsNovel)ก้าว
มันหันกลับมาอีกครั้ง พุ่งทะยานใส่กลุ่มทหาร ปาดกรงเล็บเพียงไม่กี่ครั้ง ก็ตัดลำคอผู้ป้องกันเมืองสี่ถึงห้าคนลงอย่างรวดเร็ว
ตรงกันข้ามกับหมาป่าสีเทาที่(@NameIsNovel)คลุ้มคลั่งกระหายเลือด หมาป่าสีดำตนนี้มิได้(@NameIsNovel)กัดกินซากศพ หากแต่สะบัดกรงเล็บเหวี่ยงศพเหล่านั้นทิ้ง แล้วพุ่งเข้าหาเหยื่อรายใหม่อย่างบ้าคลั่ง
การเคลื่อนไหวฉับพลันนี้ ทำให้แนวป้องกันเมืองที่(@NameIsNovel)สั่นคลอนอยู่แล้วแตกพังลงทันที ความโกลาหลก็พลันปะทุขึ้น ฝูงหมาป่าสีเทาหลายสิบตัวอาศัยจังหวะนี้กรูกันขึ้นเชิงกำแพงเมือง การต่อสู้ยิ่งทวีความโกลาหล
ส่วนหมาป่าสีดำกลับหายลับไร้ร่องรอยไปท่ามกลางความอลหม่านนั้น
ฝูงหมาป่าที่(@NameIsNovel)แยกย่อยออกมา ก็เข้ามาขวางกั้น ทำให้เซินลั่วกับอวี้เมิ่งถูกแยกออกจากพรรคพวกอื่นในทันที
-----------