หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 181
ตอนที่ 181 : คัมภีร์สมุนไพรเทวะ
ตอนที่ 181
ณ มุมหนึ่งของพื้นที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าก่อนหน้านี้ ปรากฏเศษหินที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยถือมาก่อน วางอยู่อย่างเด่นชัด
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel) พู่กันเจ็ดดารานี้จะเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทเก็บสิ่งของในตำนาน ที่(@NameIsNovel)สามารถบรรจุภูผาไว้ในนี้ทั้งหมดได้(@NameIsNovel)!”
เซินลั่วถือพู่กันเจ็ดดารา พลางลูบไล้กายาของมันอย่างไม่หยุดยั้ง ความปีติยากเกินบรรยาย
แม้หีบหินที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)มาในโลกความจริง จะมี(@NameIsNovel)ความสามารถย่อข้าวของลงได้(@NameIsNovel)เช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับพื้นที่(@NameIsNovel)เก็บกักของพู่กันเจ็ดดาราแล้ว กลับไม่อาจเทียบเคียงได้(@NameIsNovel) อีกทั้งหีบหินยังมี(@NameIsNovel)ขนาดเทอะทะ พกพาได้(@NameIsNovel)ยาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขา(@NameIsNovel)จึงสงบใจลงได้(@NameIsNovel) มือหนึ่งถือพู่กันเจ็ดดารา พลันเคลื่อนจิตขึ้นใหม่ แสงรางเล็กๆ แล่นวาบบนกายาพู่กัน เศษหินชิ้นนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า และ(@NameIsNovel)ถูกเขา(@NameIsNovel)คว้าเอาไว้
“ด้วยความสามารถเก็บกักและ(@NameIsNovel)หยิบใช้สิ่งของได้(@NameIsNovel)ตามใจเช่นนี้ นับจากนี้ไปก็ง่ายดายแล้ว”
เซินลั่วเหลือบมองห่อสมุนไพรวิญญาณที่(@NameIsNovel)ไม่ไกลนัก พลางหัวเราะออกมา
ว่า(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็นำสมุนไพรวิญญาณทั้งหมด เนื้อไม้จิตวิญญาณ แผ่นหยกบันทึกวิชา และ(@NameIsNovel)หมากล้อมต่างๆ ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาก่อนหน้า ใส่เข้าไปในพู่กันเจ็ดดาราทั้งหมด
ไม่นานนัก เซินลั่วกลับมาหน้าประตูวัง คำนับต่อโครงกระดูกที่(@NameIsNovel)พิงอยู่กับประตู แล้วเก็บมันขึ้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นหาที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งและ(@NameIsNovel)ฝังลงไป
เมื่อทำทั้งหมดเสร็จสิ้น เซินลั่วก็กลับมาหน้ามหาศาลาเขา(@NameIsNovel)เซี่ย ผลักเปิดประตูซึ่งครั้งหนึ่งเหล่ากระดูกแห้งเคยปกป้องไว้ด้วยชีวิต
พร้อมกับเสียงประตูใหญ่แว่วดัง ฝุ่นผงคลุ้งตลบไปทั่วอากาศ
เซินลั่วสะบัดแขนเสื้อปัดฝุ่นออก แล้วก็พบกับกะโหลกสีขาวน่าสะพรึง ขนาดสูงราวสิบฉื่อ กำลังจ้องมองเขา(@NameIsNovel)อยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว
กะโหลกนั้นมี(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)แหลมงอกออกมา ขากรามยื่นยาวผิดปกติคล้ายแพะ แต่ภายในปากกลับเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมเรียงรายประสานกันแน่นหนา
หัวใจเซินลั่วหดแน่น เขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเปลี่ยนตำแหน่งเพียงเล็กน้อยก็เห็นร่างมหึมาของอสูรตัวหนึ่งอยู่เบื้องหลังกะโหลกใหญ่ คร่อมกายยาวข้ามทั้งโถง มี(@NameIsNovel)เพียงหางที่(@NameIsNovel)ยังยื่นออกไปทางโพรงใหญ่ด้านหลังผนังหอ
“ดูท่าพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยังไม่อาจปกป้องมหาศาลา แห่งนี้ได้(@NameIsNovel)อยู่ดี อสูรตนนี้เจาะทะลุผนังจากด้านหลังและ(@NameIsNovel)บุกเข้ามา” เซินลั่วถอนหายใจ
เขา(@NameIsNovel)เหลือบมองไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)อื่นในวัง ก็เห็นเพียงความโกลาหล ตู้หนังสือไม้ดำล้มระเนระนาด ม้วนตำราจำนวนมากกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ปกคลุมด้วยสิ่งสกปรกจนเลอะเลือน
“ที่(@NameIsNovel)แท้ที่(@NameIsNovel)นี่ก็คือสถานที่(@NameIsNovel)ซึ่งเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนเก็บรักษาตำราของสำนักกระนั้นหรือ? ไม่แปลกเลยที่(@NameIsNovel)เหล่าศิษย์เขา(@NameIsNovel)ฝางชุนถึงปกป้องอย่างสิ้นชีวิต” ดวงตาเซินลั่ววาววับพลางพึมพำกับตัวเอง
กล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็รีบจัดการยกตู้หนังสือที่(@NameIsNovel)ล้มอยู่บนพื้นขึ้นมา และ(@NameIsNovel)รวบรวมตำราที่(@NameIsNovel)เกลื่อนกลาด หวังจะได้(@NameIsNovel)พบบันทึกเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์
ทว่า(@NameIsNovel) ตำราที่(@NameIsNovel)อยู่บนพื้นนั้นผ่านกาลเวลามายาวนาน อีกทั้งยังถูกน้ำฝนรั่วซึมท่วมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผุพังเละเทะ เมื่อเซินลั่วหยิบขึ้นมาดูหลายเล่ม กลับไม่มี(@NameIsNovel)สักเล่มที่(@NameIsNovel)สภาพยังคงใช้การได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)จำต้องทอดถอนใจละทิ้งไปด้วยความเสียดาย
ที่(@NameIsNovel)ด้านหลังโถงใหญ่ ยังมี(@NameIsNovel)ตู้หนังสือไม้ดำหลายตู้เอียงพิงเบียดกันอยู่ แม้มิได้(@NameIsNovel)พังทลายลงทั้งหมด แต่ก็มี(@NameIsNovel)ตำราจำนวนมากติดค้างอยู่ตามช่องว่า(@NameIsNovel)ง
เซินลั่วเดินเข้าไป ใช้มือเดียวคว้าตู้หนังสือด้านนอกสุดแล้วออกแรงยกขึ้นอย่างหนักแน่น ตู้ที่(@NameIsNovel)ล้มพังพลันตั้งตรงขึ้นอีกครั้ง ตำรานับร้อยที่(@NameIsNovel)ติดค้างอยู่ในนั้นก็ร่วงหล่นลงมาในทันที
ในหมู่ตำราที่(@NameIsNovel)ร่วงลงมานั้น มี(@NameIsNovel)ทั้งคัมภีร์เก่าที่(@NameIsNovel)เย็บด้วยด้ายเขียว ม้วนบันทึกไม้ไผ่ รวมถึงชุดตำราครบถ้วนที่(@NameIsNovel)ยังคงสภาพสมบูรณ์ดี
เซินลั่วหยิบคัมภีร์ปกเขียวจากกองขึ้นมา เห็นตัวอักษรทองคำบนหน้าปกว่า(@NameIsNovel) “เคล็ดวิชาบำเพ็ญแก่นแท้ทุ่งหยกเขียว” เมื่อเปิดอ่านคร่าวๆ ก็พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงเคล็ดวิชาฝึกกายขั้นพื้นฐาน คล้ายกับ “วิชาแปรหยาง”
เขา(@NameIsNovel)สะบัดแขนเสื้อ กวาดล้างพื้นที่(@NameIsNovel)ข้างกายให้สะอาด แล้ววางคัมภีร์เเคล็ดวิชาบำเพ็ญแก่นแท้ทุ่งหยกเขียวลงไป จากนั้นก็ก้มลงหยิบม้วนบันทึกไม้ไผ่ขึ้นมาเปิดออก
ผ่านไปครู่หนึ่ง เซินลั่วพลันหยุด สีหน้าปรากฏความประหลาดใจแวบหนึ่งในดวงตา พลางพึมพำว่า(@NameIsNovel)
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)พบ ‘คัมภีร์หีบสุวรรณ’ ที่(@NameIsNovel)สูญหายไป อยู่ที่(@NameIsNovel)โลกนี้”
คัมภีร์หีบสุวรรณ มิใช่เคล็ดวิชาเร้นลับใด หากแต่เป็น(@NameIsNovel)ตำราการแพทย์ที่(@NameIsNovel)มนุษย์โบราณทิ้งไว้ ภายในบันทึกตำรับโอสถมากมายสำหรับรักษาโรคยากลำบาก
ครั้งหนึ่งเซินลั่วเคยพยายามเสาะหาคัมภีร์เล่มนี้เพื่อใช้ยืดชีวิตตน แต่ก็ไม่เคยประสบผลสำเร็จ วันนี้กลับได้(@NameIsNovel)เห็นมันปรากฏอยู่ตรงหน้า ทว่า(@NameIsNovel)ก็น่าเสียดาย เพราะตอนนี้ตำราแพทย์เล่มนี้หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อเขา(@NameIsNovel)อีกแล้ว
หลังจากวางคัมภีร์หีบสุวรรณลง เขา(@NameIsNovel)ก็หยิบชุดคัมภีร์โบราณอีกชุดจากกองออกมา
เมื่อปัดฝุ่นแล้วแกะผนึกออก คำว่า(@NameIsNovel) “คัมภีร์สมุนไพรเทวะ” ก็สะดุดเข้าตาเซินลั่วทันที
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)วาววับขึ้น พลันหยิบคัมภีร์ทั้งหมดออกจากหีบ ตรวจดูอย่างรวดเร็ว พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่สามเล่ม และ(@NameIsNovel)ทั้งหมดต่างมี(@NameIsNovel)คำว่า(@NameIsNovel) “คัมภีร์สมุนไพรเทวะ” อยู่บนปก เพียงแต่แต่ละเล่มมี(@NameIsNovel)อักษรเล็กกำกับไว้ว่า(@NameIsNovel) “พืช”, “สัตว์”, และ(@NameIsNovel) “แร่” เพื่อแบ่งแยกเนื้อหา
เซินลั่วเปิดเล่ม “พืช” ที่(@NameIsNovel)หนาที่(@NameIsNovel)สุดขึ้นอ่านอย่างตั้งใจ พบว่า(@NameIsNovel)ภายในบันทึกสมุนไพรวิญญาณจำนวนมาก ไม่เพียงมี(@NameIsNovel)คำบรรยาย หากยังมี(@NameIsNovel)ภาพวาดที่(@NameIsNovel)สมจริงราวกับมี(@NameIsNovel)ชีวิตกำกับไว้ด้วย
เมื่อเปิดไปถึงหน้าหนึ่ง เซินลั่วหยุดลง นำ พู่กันเจ็ดดารา ออกมาจากอก นำปราณเต๋าสายหนึ่งหลั่งเข้าสู่พู่กัน แล้วเพียงเคลื่อนจิต สมุนไพรวิญญาณที่(@NameIsNovel)เปล่งประกายสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้น
เขา(@NameIsNovel)นำสมุนไพรนั้นมาเทียบกับภาพวาดและ(@NameIsNovel)คำอธิบายในคัมภีร์ ยิ่งเทียบก็ยิ่งปลื้มปิติ
“แท้จริงนี่คือโสมพันปี” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง
เขา(@NameIsNovel)ตรวจสอบสรรพคุณของโสมอย่างรอบคอบ ก็พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ส่วนประกอบสำคัญของโอสถชั้นสูงนานาชนิด สมควรแล้วที่(@NameIsNovel)จะถูกยกให้เป็น(@NameIsNovel)ของล้ำค่า ทำให้เขา(@NameIsNovel)ปีติยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
ครู่ต่อมา เซินลั่วเก็บโสมพันปีไว้ แล้วหันกลับมาอ่านคัมภีร์สมุนไพรเทวะต่อ
เมื่อเข้าสู่ ระดับหลอมวิญญาณ กำลังจิตและ(@NameIsNovel)ความทรงจำของเขา(@NameIsNovel)ก็เหนือกว่า(@NameIsNovel)ปุถุชนทั่วไปมากนัก เพียงเหลือบตามองก็สามารถซึมซับได้(@NameIsNovel)สิบบรรทัดและ(@NameIsNovel)จดจำทั้งหมด ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็อ่านคัมภีร์สมุนไพรเทวะสามเล่มหนานั้นจบลง
จากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็หยิบคัมภีร์โบราณอีกเล่มหนึ่งจากพื้นขึ้นมาอ่านต่อ
โดยไม่ทันรู้ตัว เวลาก็ล่วงเลยไปสี่ถึงห้าชั่วยาม จนกระทั่งรอบข้างเริ่มมืดลงอีกครั้ง เซินลั่วจึงเพิ่งตระหนัก เขา(@NameIsNovel)วางคัมภีร์ภูมิศาสตร์ทวีปซีหนิวเหอโจวลง แล้วลูบหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วที่(@NameIsNovel)เริ่มล้าลงเล็กน้อย
เบื้องหลังเขา(@NameIsNovel) ข้างกายกองคัมภีร์สูงท่วมหัวซ้อนกันเจ็ดถึงแปดกอง ทั้งหมดคือคัมภีร์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อ่านไปภายในครึ่งวัน ส่วนด้านหน้าที่(@NameIsNovel)เหลือยังมิได้(@NameIsNovel)อ่าน ก็เหลือเพียงไม่กี่สิบเล่มเท่านั้น
เมื่อมองภาพรวมทั้งหมด เซินลั่วก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)คัมภีร์เกี่ยวกับการบำเพ็ญเซียนในโถงนี้มี(@NameIsNovel)อยู่น้อยนิดยิ่งนัก แม้จะมี(@NameIsNovel)บ้างก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงเคล็ดวิชาพื้นฐานอย่าง “เคล็ดวิชาค้ำฟ้าเสริมรากฐาน” ซึ่งไม่มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดต่อเขา(@NameIsNovel)เลย
ตรงกันข้าม กลับมี(@NameIsNovel)คัมภีร์อย่าง “คัมภีร์สมุนไพรเทวะ” อยู่มากมาย หรือคัมภีร์ว่า(@NameIsNovel)ด้วยแผนที่(@NameIsNovel)ภูมิศาสตร์ของแคว้นและ(@NameIsNovel)แดนต่างๆ ทั้งในโลกบำเพ็ญและ(@NameIsNovel)โลกมนุษย์ นอกจากนี้ยังมี(@NameIsNovel)ตำราว่า(@NameIsNovel)ด้วยการปรุงโอสถและ(@NameIsNovel)การหลอมศาสตราเวทอยู่พอสมควร ทว่า(@NameIsNovel)กลับไร้ซึ่งคัมภีร์ใดที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับยันต์แม้แต่เล่มเดียว
----------