หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 183
ตอนที่ 183 : จิตวิญญาณเทวะออกจากร่าง
ตอนที่ 183
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยกมือขึ้นกำเส้นผมตนเองอย่างแรง พลันค้นพบด้วยความประหลาดใจว่า(@NameIsNovel) ตนจำได้(@NameIsNovel)เพียงว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงมนุษย์กล่าวบางสิ่ง แต่เนื้อหาที่(@NameIsNovel)แท้จริงนั้นกลับเลือนหายไปสิ้น ไม่อาจนึกออกได้(@NameIsNovel)เลย
เซินลั่วพลันระลึกขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ในคัมภีร์ที่(@NameIsNovel)เคยอ่านมาก่อนหน้านี้ มี(@NameIsNovel)การกล่าวถึงการโจมตีชนิดหนึ่งที่(@NameIsNovel)มุ่งตรงสู่ จิตเทวะ ของผู้บำเพ็ญ ผู้ถูกเล่นงานมักได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บต่อจิตวิญญาณเทวะ บ้างเพียงเล็กน้อยก็สูญเสียความทรงจำ บ้างหนักเข้าก็ถูกทำลายปัญญาจิตจนกลายเป็น(@NameIsNovel)คนโง่งมดั่งทารกไร้เดียงสา
ความตื่นตระหนกพลันเอ่อล้นขึ้นในใจ เขา(@NameIsNovel)รีบปิดตา สำรวจลงไปยัง ทะเลจิตวิญญาณ ของตนเองทันที
ภายในทะเลจิตวิญญาณนั้น มี(@NameIsNovel)เงาร่างมนุษย์สีฟ้าอ่อนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ ดูแล้วยังสมบูรณ์ดี มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ร่องรอยบาดเจ็บใด นั่นก็คือ จิตวิญญาณเทวะ ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วบ่มเพาะจนกลายเป็น(@NameIsNovel)รูปมนุษย์ได้(@NameIsNovel) เมื่อเขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่ ระดับหลอมวิญญาณ
“อะไรกัน เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร!” เขา(@NameIsNovel)ร้องอุทาน พลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ทว่า(@NameIsNovel)ในดวงตากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว หากแต่เต็มไปด้วยความยินดีและ(@NameIsNovel)ความพิศวงแทน
แท้จริงแล้ว จิตเทวะ ของเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ถูกทำลายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ทะเลจิตวิญญาณ กลับขยายกว้างออกไปอีก แลดูพิสดารลึกซึ้งยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้เสียอีก
เซินลั่วรีบปล่อย สัมผัสจิตเทวะ ออกตรวจสอบรอบกาย
เมื่อทดลอง เขา(@NameIsNovel)ก็ปลาบปลื้มยิ่งนัก เพราะ พลังสัมผัสจิตเทวะ ที่(@NameIsNovel)ตรวจสอบได้(@NameIsNovel)ขยายจากเดิมสิบฉื่อ เป็น(@NameIsNovel)สิบเอ็ดฉื่อแล้ว
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel) เสียงที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)ยินเมื่อครู่นั้น แท้จริงแล้วคือพลังที่(@NameIsNovel)ช่วยเสริมสร้าง จิตเทวะ และ(@NameIsNovel)ยังช่วยขยาย ทะเลจิตวิญญาณ ด้วย?” เซินลั่วขบคิดในใจ
เมื่อเอ่ยจบ ใบหน้าก็แข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย ขณะเดินเข้าไปใกล้แท่นสูงกลางลาน
ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้ามาใกล้เพียงสิบฉื่อจากแท่นสูงนั้น เสียงกระซิบประหลาดก็ดังขึ้นอีกครั้งในห้วงจิตของเขา(@NameIsNovel)
คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ขมวดแน่น ฟังเสียงนั้นโดยตั้งใจอีกหน
“อย่าก้าวบนหนทางอธรรม อย่าล่อลวงในความมืด”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียง “บูม!” ก้องสนั่น
สมองของเซินลั่วถูกกระแทกด้วยความเจ็บปวดรุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ครั้งแรก ราวกับแก้วหูจะถูกฉีกขาด ร่างสั่นสะท้านเอนล้มลงแทบกระแทกพื้น
เขา(@NameIsNovel)จึงรีบทรุดตัวลงนั่ง ขัดสมาธิ เข้าสมาธิบำเพ็ญทันที
“สั่งสมบุญบารมี(@NameIsNovel) แผ่เมตตาต่อสรรพชีวิต” เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ครานี้เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)ยินชัดเจน น้ำเสียงนั้นแฝงร่องรอยแห่งกาลเวลาผันผ่าน ดั่งเป็น(@NameIsNovel)สุรเสียงของผู้เฒ่าผู้มี(@NameIsNovel)ปรีชาญาณ
“จงเดินตามหนทางแห่งเต๋า หากมิใช่ก็ถอยกลับ อย่าก้าวบนหนทางอธรรม อย่าล่อลวงในความมืด สั่งสมบุญบารมี(@NameIsNovel) แผ่เมตตาต่อสรรพชีวิต… หรือว่า(@NameIsNovel)นี่จะเป็น(@NameIsNovel)สุรเสียงเทศนาของ พระโพธิสัตว์ กันแน่?” เซินลั่วพลันระลึกถึงวาจาแรกที่(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)ยิน
ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ใคร่ครวญอย่างถ่องแท้ สุรเสียงเทศนานั้นก็ดังซ้ำอีกครั้งว่า(@NameIsNovel)
“จงสั่งสอนด้วยความเมตตาและ(@NameIsNovel)ความยินดี แก้ไขตนเองเพื่อชี้นำผู้อื่น”
ทันใดนั้น เสียงระเบิดคำรามดังกึกก้องสะท้อนขึ้นในสมองของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)รู้สึกราวกับถูกค้อนหนักทุบลงบนศีรษะ ความเจ็บปวดพลันรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ร่างทั้งร่างล้มผงะไปด้านหลัง ดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ
เขา(@NameIsNovel)กัดฟันสำรวจลงไปยัง ทะเลจิตวิญญาณ ของตน ก็พบว่า(@NameIsNovel) พลังจิตเทวะ กลับเพิ่มพูนขึ้นอีก อีกทั้งเงามนุษย์ที่(@NameIsNovel)ควบแน่นจากสามวิญญาณหกจิตในทะเลจิตวิญญาณนั้น ยังกลายเป็น(@NameIsNovel)รูปทรงชัดขึ้นกว่า(@NameIsNovel)เดิม
ยิ่งเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ เซินลั่วยิ่งเชื่อมั่นว่า(@NameIsNovel) สุรเสียงเทศนาที่(@NameIsNovel)ดังขึ้นนั้นมี(@NameIsNovel)คุณูปการอย่างยิ่งต่อเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)จึงอดทนต่อความเจ็บปวด กดทับใจตนแล้วตั้งมั่นต่อไป
ไม่นานนัก เมื่อถ้อยคำเทศนาประโยคใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงกึกก้องดังก้องสะท้อนอยู่ในสมองอีกครั้ง ดวงตาพลันพร่ามัว ท่ามกลางความเลื่อนลอย เขา(@NameIsNovel)เห็นเงาพร่าลางๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แต่ไม่อาจมองเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
จนเมื่อเสียงกึกก้องนั้นเลือนหาย ภาพลวงตาตรงหน้าก็พลันจางสลายไปด้วย
เซินลั่วรู้สึกประหลาดใจ ต้องการจะลุกขึ้นตรวจสอบ แต่เมื่อพยายามขยับร่างกายกลับพบว่า(@NameIsNovel)หนักอึ้งจนไม่อาจขยับเขยื้อนสิ่งใดได้(@NameIsNovel)เลย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” สีหน้าเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนไปทันที รีบเร่งตรวจสอบ เส้นลมปราณ ในกายเนื้อ
แต่เมื่อสำรวจแล้วกลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด เพียงแต่ด้วยเหตุผลบางประการ เขา(@NameIsNovel)กลับไม่อาจควบคุมกายได้(@NameIsNovel)เลย
ยังไม่ทันหาคำตอบ สุรเสียงเทศนาก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงระเบิดกึกก้องสะท้านหู
ครานี้มิใช่เพียงจิตวิญญาณเทวะที่(@NameIsNovel)ถูกสั่นสะเทือน ร่างกายก็มิอาจทนทานได้(@NameIsNovel)เช่นกัน เขา(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)พลังราวค้อนหนักได้(@NameIsNovel)ทะลุผ่านเข้าไปในกาย ตีซัดใส่จุด เสวี่ยเฉียว หลายจุดในร่าง
ในชั่วพริบตานั้น เส้นลมปราณ ทั้งยี่สิบสายทั่วร่างต่างสั่นสะท้านพร้อมกัน ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)กักเก็บไว้ภายในก็พลันไหลทะลักออกมา ควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
“เหตุใดแม้แต่ปราณเต๋าในเส้นลมปราณก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เหมือนเหล็กกล้าที่(@NameIsNovel)ถูกตีหลอมกันเล่า?” ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส เซินลั่วพลันรู้สึกงุนงงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
เขา(@NameIsNovel)รู้สึกได้(@NameIsNovel)เพียงว่า(@NameIsNovel) เส้นลมปราณ และ(@NameIsNovel) จิตเทวะ ของตน ราวกับถูกหล่อหลอมเป็น(@NameIsNovel)เหล็กกล้า ถูกค้อนล่องหนทุบกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)ควบแน่นจนเป็น(@NameIsNovel)ของเหลวอยู่แล้วกลับยิ่งบริสุทธิ์มากขึ้น
ในเวลาเดียวกัน ภายใน ทะเลจิตวิญญาณ เงามนุษย์ที่(@NameIsNovel)นั่งขัดสมาธิก็ทวีความชัดเจนยิ่งขึ้น ถึงขั้นที่(@NameIsNovel)โครงร่างใบหน้าปรากฏออกมาเลือนรางแล้ว ซึ่งแทบไม่ต่างอะไรกับเค้าหน้าของเขา(@NameIsNovel)เอง
“สายใยที่(@NameIsNovel)ถูกสลาย ตื่นจากการจำศีลสู่การเคลื่อนไหว”
พร้อมกับสุรเสียงประโยคนั้น เสียงกึกก้องสนั่นก็ปะทุขึ้นอีก ความเจ็บปวดที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้ามาครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ทุกครา
เซินลั่วอดกลั้นไม่ไหว ต้องเปล่งเสียงร้องโหยหวนออกมา ร่างล้มผงะไปด้านหลังทันที
ครั้งนี้ สายตาของเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)พร่ามัวอีกต่อไป หากแต่เห็นชัดเจนว่า(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel) “เซินลั่วอีกคนหนึ่ง” กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ ณ ตำแหน่งเดิมอย่างสงบนิ่ง ขณะที่(@NameIsNovel)ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)เองก็หาได้(@NameIsNovel)เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
เขา(@NameIsNovel)รีบก้มลงมอง ก็พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงขาวสลัวห่อหุ้มกายอยู่ แขนขาและ(@NameIsNovel)ลำตัวต่างเป็น(@NameIsNovel)เพียงเงาเลือนลางโปร่งใส ทว่า(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)นั่งอยู่เบื้องหน้านั้นกลับเป็น(@NameIsNovel)ร่างแท้จริง
แม้ภาพนั้นจะเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่เซินลั่วก็เข้าใจขึ้นทันที แท้จริงสิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คิดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ภาพลวงตานั้น ล้วนแล้วแต่เป็น(@NameIsNovel)ร่องรอยที่(@NameIsNovel) จิตวิญญาณเทวะ ของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลุดออกจากร่างต่างหาก
ที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)คิดว่า(@NameIsNovel)ตนเองโอนเอนร่างกาย แต่แท้จริงแล้วกลับเป็น(@NameIsNovel) จิตเทวะ ที่(@NameIsNovel)ถูกแรงปะทะสะท้านจนหลุดออกจากกาย
ในเวลาเดียวกัน ครึ่งหนึ่งของ เส้นลมปราณ ที่(@NameIsNovel)ทอดอยู่ทั่วร่างก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้น เขา(@NameIsNovel)เห็นชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)ถูกควบแน่นจนเหลวราวน้ำ กำลังพลุ่งพล่านไหลเชี่ยวรวดเร็วราวกับแม่น้ำในฤดูน้ำหลาก
เมื่อเซินลั่วสังเกตเห็นสภาพเช่นนี้ กลับมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย หากยังรู้สึกยินดี เพราะหาก จิตวิญญาณเทวะ ไม่มั่นคงเพียงพอ ก็ไม่อาจออกจากกายได้(@NameIsNovel)เลย
ครั้งนี้ที่(@NameIsNovel)สามารถแยกออกจากกายได้(@NameIsNovel) หมายความว่า(@NameIsNovel)การบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก้าวหน้าไปอีกขั้น และ(@NameIsNovel)ระยะห่างจาก ระดับก่อกำเนิด ที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะสามารถออกจากกายได้(@NameIsNovel)อย่างเสรี ก็มิได้(@NameIsNovel)ไกลเกินเอื้อมอีกต่อไป
คิ้วของเซินลั่วขมวดเข้าหากัน แต่ในใจกลับตะโกนก้องว่า(@NameIsNovel)
“จงมาเถิด! ให้สุรเสียงหล่อหลอมวิญญาณนี้โหมกระหน่ำแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นี้!”
ทันทีที่(@NameIsNovel)ความคิดนี้พลันเกิดขึ้น ก็มี(@NameIsNovel)เสียง “บูม!” ดังกึกก้องขึ้นทันที!
ครานี้ จิตวิญญาณเทวะ ของเซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เพียงโอนเอนเหมือนก่อน แต่กลับถูกกระแทกหลุดออกจากกายโดยตรง แยกจากกายเนื้ออย่างสิ้นเชิง ล่องลอยแขวนอยู่กลางอากาศ
เขา(@NameIsNovel)ยกฝ่ามือโปร่งใสที่(@NameIsNovel)ทอประกายขึ้น กวัดแกว่งเบื้องหน้าดวงตา พลางทอดมองลงไปยังร่างกายเนื้อที่(@NameIsNovel)นิ่งไม่ไหวติง ใจพลันเอ่อล้นไปด้วยความปลื้มปิติ
เมื่อจิตพลันเคลื่อนไหว ร่างเงาภาพที่(@NameIsNovel)แปรสภาพมาจาก จิตเทวะ ของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันโอนเอนลอยขึ้นดั่งขนนก โบยบินสูงขึ้นสู่ห้วงราตรีทมิฬ
เซินลั่วไม่เคยรู้สึกเป็น(@NameIsNovel)อิสระเช่นนี้มาก่อน และ(@NameIsNovel)ความปิติยินดีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับก็เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ไม่เคยมี(@NameIsNovel)มาก่อนในชีวิต
----------