หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 195
ตอนที่ 195 : ฉวยโอกาสให้เป็นประโยชน์
ตอนที่ 195
นี่คือ ยันต์โจมตีชั้นสูง ที่(@NameIsNovel)ทรงพลังยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ยันต์อัสนีบาต หลายเท่านัก เกือบจะเรียกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)แทบทั้งสายฟ้าแห่งสวรรค์ ถูกรวมผนึกอยู่ในแต่ละแผ่นยันต์
เมื่อครอบครอง ยันต์อัสนีสวรรค์ อยู่มากมายเช่นนี้ และ(@NameIsNovel)แต่ละแผ่นต่างสามารถปลดปล่อยพลังทำลายล้างอันรุนแรงได้(@NameIsNovel) ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่(@NameIsNovel)อยู่ใน ระดับก่อกำเนิด ขั้นปลาย หรือสูงกว่า(@NameIsNovel)นั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ยังมี(@NameIsNovel)หนทางรับมือได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วเก็บยันต์อัสนีสวรรค์ทั้งหมดไว้ใน พู่กันเจ็ดดารา จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตาพักผ่อน
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เซินลั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้น สีหน้าอิดโรยก่อนหน้านี้พลันหายไปสิ้น เหลือเพียงความสงบนิ่ง
ภายนอกเวลานี้มืดสนิท ฝนพายุยังโปรยปรายไม่ขาด เพียงแต่ไร้เสียงฟ้าร้องแล้ว
เสียงเม็ดฝนกระทบหน้าต่างดัง “แปะๆ” อย่างแผ่วเบา แฝงไว้ด้วยบรรยากาศสงบเย็นในเรือน
เซินลั่วจุดตะเกียงน้ำมันในห้อง ตั้งใจจะเดินหน้าสร้างยันต์ต่อไป ในใจเขา(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ความสนใจต่อยันต์ชั้นสูงอื่นๆ อยู่มาก โดยเฉพาะ ยันต์ทลายพล มิใช่เพียงยันต์อัสนีสวรรค์เท่านั้น
เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)เช่นนั้น เขา(@NameIsNovel)จึงก่อไฟใต้ เตาหลอมยันต์ แล้วหยิบผลึกสีม่วงก้อนหนึ่งโยนเข้าไป ไม่นานจึงตามด้วยวัตถุดิบชิ้นที่(@NameIsNovel)สอง รอจนได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)…
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เซินลั่วร่ายคาถามือเป็น(@NameIsNovel)พรวน พลันมี(@NameIsNovel)ของเหลวสีม่วงเข้มขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากเตาหลอม ภายใต้การควบคุมปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel) ของเหลวนั้นค่อยๆ แยกออกเป็น(@NameIsNovel)หยดเล็กกว่า(@NameIsNovel)สิบหยด ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ
เขา(@NameIsNovel)ร่ายคาถามืออีกชุดหนึ่ง ทำให้หนึ่งในหยดม่วงนั้นค่อยๆ ขยายตัว กลายรูปเป็น(@NameIsNovel)สี่เหลี่ยมสมบูรณ์แบบ
ความร้อนภายในของเหลวลดลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็แข็งตัวเป็น(@NameIsNovel)ลักษณะเหมือนกระดาษ บนพื้นผิวเผยให้เห็นลวดลายหมอกเมฆจางๆ
“ชื่อเสียงของกระดาษยันต์เมฆม่วง หาได้(@NameIsNovel)เกินจริงไม่ สมกับเป็น(@NameIsNovel)วัตถุวิเศษชั้นสูง เทียบกับกระดาษน้ำค้างเขียวไม่ได้(@NameIsNovel)เลยสักนิด”
เขา(@NameIsNovel)พึมพำพลางหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยสองนิ้ว ใช้สัมผัสจิตเทวะตรวจสอบ ยิ่งตอกย้ำความพิเศษของมัน
ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งทนทานยิ่งกว่า(@NameIsNovel)กระดาษน้ำค้างเขียว หากยังแฝงกลิ่นอายมงคลเอื้อต่อการบรรจุลายยันต์มากกว่า(@NameIsNovel)หลายเท่า
ด้วยวิธีเดียวกัน เซินลั่วจึงเร่งแปรสภาพของเหลวม่วงที่(@NameIsNovel)เหลือทั้งหมดให้กลายเป็น(@NameIsNovel)กระดาษยันต์เมฆม่วง แล้วจัดเก็บวัตถุดิบที่(@NameIsNovel)เหลือ ก่อนจะหลอมเตาอีกครั้ง จนสุดท้ายสามารถสร้างได้(@NameIsNovel)ทั้งสิ้น สามสิบห้าแผ่น
เขา(@NameIsNovel)ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะการสร้างกระดาษยันต์เมฆม่วงซับซ้อนกว่า(@NameIsNovel)การเตรียมหมึกยันต์มาก อีกทั้งวัตถุดิบก็มี(@NameIsNovel)จำกัด โชคดีที่(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)แข็งแกร่งพอ จึงไม่เกิดความผิดพลาดใดๆ
เซินลั่ววางกองกระดาษยันต์เมฆม่วงอย่างเป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ แล้วเริ่มเตรียมหมึกยันต์ตามคำสั่งสอนในหยกบันทึก ไม่นานหมึกยันต์ชุดใหม่ก็พร้อมใช้งาน
เขา(@NameIsNovel)นำถ้วยหมึกและ(@NameIsNovel)กระดาษยันต์เมฆม่วงทั้งหลายมาวางเบื้องหน้า หลับตานั่งสมาธิ พักฟื้นทั้งจิต กาย และ(@NameIsNovel)พลังปราณจนสมบูรณ์ แล้วค่อยลืมตาอีกครั้ง
เบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กระดาษยันต์เมฆม่วงเพียงสามสิบห้าแผ่น นั่นหมายความว่า(@NameIsNovel)—เขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)โอกาสวาดยันต์ได้(@NameIsNovel)เพียงสามสิบห้าครั้งเท่านั้น
ตามทฤษฎีแล้ว การใช้หมึกยันต์และ(@NameIsNovel)กระดาษยันต์ระดับสูง ย่อมมี(@NameIsNovel)อัตราความสำเร็จสูงกว่า(@NameIsNovel)การใช้สิ่งทดแทนดังที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยทำกับ ยันต์อัสนีสวรรค์ แต่ถึงอย่างนั้น เซินลั่วก็หาได้(@NameIsNovel)มั่นใจเต็มร้อยไม่
“ควรจะลองอันไหนก่อนดี…” เซินลั่วครุ่นคิด พลันไล่ทวนความสามารถของยันต์ทั้งหลาย — ยันต์ผนึกพันธนาการ, ยันต์เหินบิน, ยันต์ทลายพล, ยันต์ลบเงาจิต … หลังตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ตัดสินใจเริ่มจาก ยันต์ทลายพล ที่(@NameIsNovel)ดูจะใช้ประโยชน์ได้(@NameIsNovel)จริงที่(@NameIsNovel)สุด
เขา(@NameIsNovel)ฝึกซ้อมรูปอักขระของยันต์ทลายพลอยู่ในใจ ก่อนจะหยิบพู่กันเจ็ดดาราขึ้นมา เริ่มวาดลงไปทันที
ครั้งแรก…ล้มเหลว ครั้งที่(@NameIsNovel)สอง ครั้งที่(@NameIsNovel)สาม…ก็ยังล้มเหลว
เมื่อพลาดติดกันหกครั้งติดต่อกัน เขา(@NameIsNovel)รู้สึกห่อเหี่ยวอยู่บ้าง แต่เพราะได้(@NameIsNovel)เตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วจึงมิได้(@NameIsNovel)ผิดหวังนัก เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจสงบใจ แล้วหยิบกระดาษยันต์เมฆม่วงแผ่นใหม่ขึ้นมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
คราวนี้ เมื่อวาดครบทุกเส้นอักขระ ยกพู่กันขึ้น เสียง “หืมม์” พลันดังสะท้อน แสงม่วงสว่า(@NameIsNovel)งวาบออกมาจากผิวกระดาษยันต์ พร้อมเสียงใสกังวานราวเหล็กกระทบกัน!
“สำเร็จแล้ว!”
ความปลื้มปีติเอ่อล้น เซินลั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก
บางทีเพราะใช้หมึกยันต์และ(@NameIsNovel)กระดาษยันต์ชั้นสูง อัตราความสำเร็จจึงสูงกว่า(@NameIsNovel)การใช้วัสดุทั่วไปสร้างยันต์อัสนีสวรรค์ หรือบางทีอาจเป็น(@NameIsNovel)เพราะระดับการบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ในตอนนี้ที่(@NameIsNovel)ถึง ระดับก่อกำเนิด ทำให้ศักยภาพยิ่งสูงส่งขึ้นก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วหยิบยันต์ทลายพลที่(@NameIsNovel)เสร็จสมบูรณ์ขึ้นมา พลิกไปพลิกมาด้วยใจที่(@NameIsNovel)คันอยากทดลอง
แต่ยันต์เหล่านี้เป็น(@NameIsNovel)ของใช้ครั้งเดียว ใช้แล้วสูญไป อีกทั้งตนยังมิอาจกล่าวได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พ้นภัยโดยสิ้นเชิง เขา(@NameIsNovel)จึงอดกลั้นมิได้(@NameIsNovel)ลองในทันที
เมื่อพักหายใจจนสงบลงอีกครั้ง เซินลั่วจึงหยิบพู่กันเจ็ดดาราขึ้น ตั้งใจจะลองสร้าง ยันต์ผนึกพันธนาการ ต่อไป
การทุ่มกระดาษยันต์เมฆม่วงไปกับยันต์ทลายพลเพียงอย่างเดียว มิได้(@NameIsNovel)ทำให้อัตราสำเร็จสูงขึ้นมากนัก หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ การสร้างยันต์ให้หลากหลายจึงสมควรยิ่งกว่า(@NameIsNovel)
อักขระยันต์ผนึกพันธนาการนั้นซับซ้อนกว่า(@NameIsNovel)ยันต์ทลายพลอยู่มาก เซินลั่วตรวจทานอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมั่นใจว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)พลาด ก่อนจะลงมือวาดจริง
หนึ่งแผ่น สองแผ่น สามแผ่น สี่แผ่น… จนถึงแผ่นที่(@NameIsNovel)เก้า ในที่(@NameIsNovel)สุดจึงประสบความสำเร็จ ได้(@NameIsNovel)ยันต์ผนึกพันธนาการขึ้นมา
“เหลือกระดาษยันต์เมฆม่วงอีกสิบเก้าแผ่น ข้าจะลองทำ ยันต์เหินบิน ที่(@NameIsNovel)ดูง่ายที่(@NameIsNovel)สุดก่อน แล้วจึงเผื่อกระดาษบางส่วนไว้สำหรับลองสร้างยันต์ลบเงาจิต” เซินลั่วคิดคำนวณลำดับอย่างรอบคอบ ก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นอีกครั้ง
ทว่า(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ครั้งก็พบว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ชะล่าใจเกินไปเสียแล้ว
อักขระยันต์เหินบินแม้จะไม่ซับซ้อนมากนัก แต่กลับมี(@NameIsNovel)ความพิเศษในการควบคุม ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ลงลายเส้นอยู่นั้น กลับมี(@NameIsNovel)แรงลอยประหลาดซึมออกจากกระดาษ ทำให้การวาดอักขระสะดุด ราวกับพู่กันกำลังวาดอยู่บนเรือที่(@NameIsNovel)โยกคลื่นตลอดเวลา…
ล้มเหลว!
ล้มเหลว!
ก็ยังล้มเหลว!
เพียงพริบตาเดียว เซินลั่วก็ล้มเหลวไปแล้วถึงสิบแปดครั้ง เหลือกระดาษยันต์เมฆม่วงอยู่เพียงแผ่นสุดท้ายเท่านั้น
“ข้าประเมินผิดไป… ไม่คิดเลยว่า(@NameIsNovel) ยันต์เหินบิน จะเป็น(@NameIsNovel)ยันต์ที่(@NameIsNovel)สร้างได้(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)สุด” สีหน้าของเซินลั่วพลันเคร่งเครียดขึ้น
แต่ถึงแม้จะให้โอกาสเลือกใหม่อีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงเลือกเช่นเดิมอยู่ดี เพราะในบรรดาห้ายันต์ทั้งหมด ยันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ปรารถนาอย่างที่(@NameIsNovel)สุดก็คือ ยันต์เหินบิน นี่เอง
นั่นก็เพราะนี่คือสิ่งที่(@NameIsNovel)ใช้ต่อชีวิตโดยแท้!
หากวันนั้นไป๋เสี่ยวเถียนมิได้(@NameIsNovel)ใช้ยันต์เร้นกาย พาเขา(@NameIsNovel)ทะยานขึ้นฟ้า ให้ได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสชาติแห่งความเร้าใจของการโบยบินอย่างเสรี เขา(@NameIsNovel)ก็คงไม่มี(@NameIsNovel)วันตระหนักถึงคุณค่าของมันได้(@NameIsNovel)ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
เซินลั่วสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง มือหยิบพู่กันเจ็ดดาราขึ้นมา แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะรีบลงมือวาดทันที เขา(@NameIsNovel)กลับหลับตาลง ค่อยๆ นึกทบทวนความผิดพลาดจากความพยายามทั้งสิบแปดครั้งที่(@NameIsNovel)ผ่านมา พยายามหาต้นเหตุว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พลาดตรงไหน
“ปัญหาหลักอยู่ที่(@NameIsNovel)พลังลอยคว้างประหลาดที่(@NameIsNovel)รบกวนกระบวนการวาด แต่พลังนั้นเป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งของอักขระยันต์เหินบินอยู่แล้ว ไม่อาจกำจัดออกไปได้(@NameIsNovel)… เช่นนั้นแล้วข้าควรทำอย่างไรดีเล่า…” เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดในใจ
ทันใดนั้น ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ออกตามหา คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม และ(@NameIsNovel)จำต้องบังคับเรือล่องทวนสายน้ำเชี่ยว
“ใช่แล้ว! การใช้แพในแม่น้ำก็ไม่ต่างกัน กระแสน้ำเชี่ยวโหมพัดแพให้ไหลออกนอกทาง นั่นช่างคล้ายกับสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)ข้ากำลังเผชิญอยู่ยิ่งนัก” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเอง
ครั้งนั้นเขา(@NameIsNovel)เคยถาม อวี่ต้าตัน ถึงวิธีการบังคับเรือทวนกระแสน้ำ ถึงเวลาจะล่วงเลยมานานจนจำรายละเอียดได้(@NameIsNovel)ไม่ชัดแล้ว แต่ยังคงพอระลึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใจความสำคัญอยู่ว่า(@NameIsNovel) อย่าพยายามฝืนต่อสู้กับกระแสน้ำ หากแต่ต้องเรียนรู้ที่(@NameIsNovel)จะใช้ประโยชน์จากมันแทน
“ใช้กระแสให้เป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์… ใช่แล้ว! ต้องเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้แน่!” แววตาของเซินลั่วพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ ราวกับพบกุญแจไขปริศนาในที่(@NameIsNovel)สุด
----------