ตอนที่ 211 : ห้องเงียบสงบเชิงเขา

“เจ้ามัวคิดอะไรอยู่ ถึงได้(@NameIsNovel)เหม่อไปเช่นนั้น?” ไป๋เสี่ยวเถียนสังเกตเห็น จึงเอ่ยแทรกขึ้นมา

“ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรหรอก เพียงแต่ความฝันนั้นมันสมจริงเกินไป ข้ายังปรับใจกลับมาไม่ค่อยได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบ ทั้งจริงทั้งโกหกปนกัน [Source: NameIsNovel]

“เอาล่ะ เลิกคิดมากได้(@NameIsNovel)แล้ว ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ กินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นรอบๆ เมืองเจี้ยนเย่ว์ให้ทั่ว” ไป๋เสี่ยวเถียนพูดพลางตบไหล่เขา(@NameIsNovel)อย่างอารมณ์ดี

เดิมที เซินลั่วไม่อยากออกไปไหนนัก อยากอยู่แต่ในห้องเพื่อฝึกเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เรียนรู้มาจากความฝันมากกว่า(@NameIsNovel) แต่เห็นความกระตือรือร้นของไป๋เสี่ยวเถียน เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่อยากทำให้ผิดหวัง จึงพยักหน้าตอบตกลง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หลังอาหารเช้า ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็ออกจากเรือน โดยมี(@NameIsNovel)ชิงซิ่ว เด็กสาวอารมณ์แปลกประหลาดเป็น(@NameIsNovel)เพื่อนร่วมทาง

[Source: NameIsNovel] ทั้งสามใช้เวลาอยู่ข้างนอกครึ่งวันเต็ม ชิงซิ่วกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ผู้นำทางที่(@NameIsNovel)ยอดเยี่ยมยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเสียอีก นางรู้จักสถานที่(@NameIsNovel)สนุกและ(@NameIsNovel)อาหารอร่อยในเมืองเจี้ยนเย่ว์มากมาย ลากทั้งสองชายไปลองทีละแห่งอย่างไม่ปล่อยให้หยุดพัก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เห็นบรรยากาศผู้คนพลุกพล่าน รุ่งเรือง ครึกครื้น เซินลั่วก็อดหวนคิดถึงเมืองเฟิงฉี ที่(@NameIsNovel)อวีเมิ่งกับอวีเอียนปกป้องจนตัวตายไม่ได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ยังนึกถึงหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ และ(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งจากมาไม่นาน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ภายใต้เคราะห์ภัยวันวิบัติอสูรที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึง ความรุ่งเรืองเหล่านี้ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพฝันชั่วคราวเท่านั้น และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะคิด—หากเพียงเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังต้านทานมหาวิบัติอสูรได้(@NameIsNovel)ก็คงดี

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่จะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไรเล่า? ในเมื่อแม้แต่สำนักเซียนใหญ่อย่างภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุนยังต้านทานมหาวิบัติอสูรนั้นไม่ได้(@NameIsNovel)

จนกระทั่งย่ำค่ำ ทั้งสามจึงกลับเข้ามาในเรือน ขนของกินของใช้ติดมือกลับมามากมาย

“เซินลั่ว เจ้าอย่าแข็งทื่อไปหน่อยเลย มาถึงเมืองเจี้ยนเย่ว์ทั้งที หากไม่ลองชิมสุราดอกไม้ที่(@NameIsNovel)แม่น้ำฉินหวยก็เหมือนคนขึ้นเขา(@NameIsNovel)เป่าซานแล้วกลับลงมาโดยไม่เก็บสมบัติอะไรติดมือสักชิ้น!” ไป๋เสี่ยวเถียนยังไม่วายเกลี้ยกล่อมหลังจากกลับถึงเรือน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

“หากเจ้าอยากไป ก็ไปเองเถิด อย่ามาลากข้าไปด้วย ว่า(@NameIsNovel)แต่ว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เรือนเจ้ามี(@NameIsNovel)ห้องสงบสำหรับปิดด่านฝึกตนหรือไม่? หากมี(@NameIsNovel) ข้าขอยืมสักห้องได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยตัดบท พลางเปลี่ยนหัวข้ออย่างแนบเนียน

ได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น ไป๋เสี่ยวเถียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า(@NameIsNovel)

“เจ้าดูถูกกันเกินไปแล้วกระมัง? ตระกูลนักล่าอสูรของเรา อาจขาดแคลนหลายสิ่ง แต่ห้องปิดด่านฝึกตนไม่เคยขาดดอก เพียงแต่เจ้านี่มันจริงจังเกินไปแล้วมิใช่หรือ? พักผ่อนสักสองสามวันก่อนจะฝึกต่อก็ยังไม่สาย”

“พรสวรรค์ของข้าต่ำต้อยกว่า(@NameIsNovel)ของเจ้า จะมัวมาปล่อยเวลาเสียเปล่าได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วตอบยิ้มๆ

“เอาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปก็ได้(@NameIsNovel) พอใจหรือยังเล่า?” ไป๋เสี่ยวเถียนยกมือยอมจำนน

ชิงซิ่วเห็นไป๋เสี่ยวเถียนทำท่าทีอย่างนั้น นางก็อดยกมือปิดปากหัวเราะไม่ได้(@NameIsNovel) ดวงตาโค้งเป็น(@NameIsNovel)เสี้ยวจันทร์

ในความทรงจำของนาง บุตรชายตระกูลไป๋ผู้นี้ เป็น(@NameIsNovel)คนเกเรโดยสันดาน แต่ก็หยิ่งทะนง ไม่เคยมี(@NameIsNovel)เพื่อนสนิทที่(@NameIsNovel)ร่วมสนทนาลึกซึ้งได้(@NameIsNovel)จริงๆ คนวัยเดียวกันที่(@NameIsNovel)เข้ากับเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) นับว่า(@NameIsNovel)น้อยมาก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วกลับเข้าห้อง เก็บเสื้อผ้าและ(@NameIsNovel)ของที่(@NameIsNovel)เพิ่งซื้อมา แล้วจึงตามไป๋เสี่ยวเถียนไปยังลานด้านหลังของเรือนไป๋

ทั้งสองเดินผ่านห้องหนังสือของไป๋เหอเฉิง หัวหน้าตระกูล ก่อนจะมาถึงลานด้านหลังที่(@NameIsNovel)แท้จริง ซึ่งมี(@NameIsNovel)ทะเลสาบส่วนตัวกว้างใหญ่กินพื้นที่(@NameIsNovel)มากพอดู

ไป๋เสี่ยวเถียนก้าวนำอย่างมั่นใจ พาเซินลั่วไปยังเนินเขา(@NameIsNovel)จัดแต่งในสวนหย่อม ก่อนหยุดลงที่(@NameIsNovel)นั่น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ที่(@NameIsNovel)นี่หรือ?” เซินลั่วมองเนินเขา(@NameIsNovel)จัดแต่งตรงหน้า แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างฉงนใจ

ไป๋เสี่ยวเถียนหัวเราะเบาๆ พลางตบลงบนภูเขา(@NameIsNovel)จำลองสองสามครั้ง ทันใดนั้นก็มี(@NameIsNovel)เสียงกลไกหมุนดังขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

พร้อมกับเสียง “คลืน” ทางเข้ามืดสนิทก็ปรากฏขึ้นใต้ภูเขา(@NameIsNovel)จำลองสูงชันนั้น ลมเย็นยะเยือกพัดลอดออกมา

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ห้องปิดด่านฝึกตนอยู่ใต้ทะเลสาบนี่แหละ” ไป๋เสี่ยวเถียนยิ้ม เอ่ยพลางเดินนำเข้าไปทางปากถ้ำ

เซินลั่วติดตามเข้าไป เดินลงบันไดหินยาวนับร้อยขั้น เข้าสู่ทางเดินใต้ดิน

ผนังทางเดินเรียงรายด้วยตะเกียงน้ำมัน แสงสว่า(@NameIsNovel)งส่องพอประมาณ หลังจากเดินไปหลายสิบก้าว เบื้องหน้าก็ปรากฏโถงใหญ่ใต้ดิน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

กลางโถงมี(@NameIsNovel)แท่นหินกลมสูงราวสองฉื่อ บนแท่นนั้นมี(@NameIsNovel)สตรีชราร่างผอม ผมขาวโพลน นั่งขัดสมาธิหลับตาสนิท ประหนึ่งอยู่ในสมาธิฝึกตน แต่กลิ่นอายวิญญาณกลับเปี่ยมพลัง

“หลานชายเสี่ยวเถียน ขอคารวะท่านย่าห้า” ไป๋เสี่ยวเถียนยกมือประสานคำนับทันทีที่(@NameIsNovel)เห็นสตรีชรา

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วก็ก้าวตามทำความเคารพอย่างนอบน้อม

นางลืมตาขึ้นชั่วครู่ สายตากวาดมองทั้งคู่ ก่อนจะหยุดมองเซินลั่วนานกว่า(@NameIsNovel)เล็กน้อย จากนั้นก็เพียงพยักหน้า ไม่เอ่ยวาจา

“ท่านย่าห้า คนผู้นี้คือสหายสนิทของหลาน มาพักอยู่ที่(@NameIsNovel)เรือนของหลานชั่วคราว อีกไม่กี่วันจะมาที่(@NameIsNovel)นี่บ่อยเพื่อฝึกตน หลานจะไปเรียนบิดาในภายหลัง” ไป๋เสี่ยวเถียนรีบกล่าวอธิบาย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] สตรีชราได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นก็พยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลง

เซินลั่วกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นว่า(@NameIsNovel)บริเวณผนังรอบโถงเรียงรายด้วยปากทางเข้าขนาดสูงเท่าคนมากมาย ภายในมืดสนิท มองไม่เห็นปลายทาง

“ที่(@NameIsNovel)นั่นคือห้องลับปิดด่านของตระกูลไป๋ มี(@NameIsNovel)ความพิเศษอยู่บ้าง โดยทั่วไปแล้ว ศิษย์ที่(@NameIsNovel)บรรลุระดับชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)เจ็ดขึ้นไปเท่านั้นจึงจะได้(@NameIsNovel)เข้ามาฝึก ส่วนคนอื่นๆ ทำได้(@NameIsNovel)เพียงฝึกบนลานซ้อมด้านนอกหรือในห้องของตนเอง” ไป๋เสี่ยวเถียนอธิบาย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ถ้าเช่นนั้น การที่(@NameIsNovel)ข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่ คงจะไม่เหมาะกระมัง?” เซินลั่วเหลือบตามองสตรีชรา เอ่ยอย่างลังเล

“ฮ่าๆ ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรหรอก ข้าเป็น(@NameIsNovel)หลานชายคนโตของตระกูลหลัก ยังมี(@NameIsNovel)สิทธิ์อยู่บ้าง เจ้าก็เลือกห้องสักแห่งแล้วฝึกไปเถอะ ข้าต้องไปหาท่านย่าเสียหน่อย คงขอตัวก่อน” ไป๋เสี่ยวเถียนตบบ่าเซินลั่วแล้วหัวเราะ

เซินลั่วพยักหน้า ไม่พูดมาก ก่อนจะเลือกเส้นทางหนึ่งเดินลึกเข้าไป

ไป๋เสี่ยวเถียนมองแผ่นหลังที่(@NameIsNovel)ห่างออกไปก็หัวเราะเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วเดินต่อไปอีกหลายร้อยก้าว จนถึงสุดทางที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประตูหินเปิดอยู่ เขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไป แล้วประตูหินก็ค่อยๆ ปิดลงด้านหลัง

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ กะพริบบนผนังห้องทั้งสี่ ดวงลายอักขระพิเศษปรากฏออกมา ปล่อยคลื่นพลังปราณสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีหนาแน่นออกมาจากผนังและ(@NameIsNovel)เพดาน

เวลานั้นเอง เซินลั่วก็เข้าใจว่า(@NameIsNovel)ทำไมไป๋เสี่ยวเถียนถึงบอกว่า(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)นี้พิเศษ — ห้องลับแต่ละแห่งต่างมี(@NameIsNovel)ค่ายกลเสริมพลังอยู่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)สำรวจไปรอบๆ ห้อง กลับกว้างเกินคาด กว้างหลายสิบก้าวทีเดียว เพียงพอสำหรับนั่งสมาธิ หรือแม้แต่ฝึกวิชาเพลงกระบี่

[Source: NameIsNovel] สายตาเขา(@NameIsNovel)หยุดที่(@NameIsNovel)เบาะฟางกลมวางอยู่ตรงกลางห้อง จึงเดินไปนั่งลง

หลังจากนั่งลงแล้ว เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)รีบฝึกตน แต่กลับตรวจสอบสภาพตนเองก่อน

ระดับชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)สี่ ของเขา(@NameIsNovel)ตอนนี้มั่นคงแน่นหนากว่า(@NameIsNovel)ก่อนเล็กน้อย เป้าหมายต่อไปของเขา(@NameIsNovel)ก็คือพยายามก้าวไปถึงระดับชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)ห้าให้ได้(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อรวบรวมความคิดเสร็จ เขา(@NameIsNovel)ยกมือประสานเข้าวงกลม ตั้งจิตให้นิ่ง เริ่มสวดท่อง “คัมภีร์หวงถิง” เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เรียนรู้จากเต๋าเฒ่าในความฝันบนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อเปรียบเทียบกับเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ที่(@NameIsNovel)เน้นฝึกแต่พลังเวท เคล็ดวิชาหวงถิงกลับฝึกทั้งร่างกายและ(@NameIsNovel)หลอมรวมพลัง หากสามารถฝึกจนถึงขั้นสูงสุดแล้ว ผลลัพธ์ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ย่อมยิ่งใหญ่กว่า(@NameIsNovel)มากนัก

[Source: NameIsNovel] แม้เขา(@NameIsNovel)จะไม่กล้าหวังให้เหมือนในความฝัน ที่(@NameIsNovel)ความสำเร็จพุ่งพรวดอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ด้วยประสบการณ์และ(@NameIsNovel)ความเข้าใจที่(@NameIsNovel)สั่งสมมาก่อน ก็ย่อมช่วยให้การบำเพ็ญในตอนนี้ราบรื่นขึ้น และ(@NameIsNovel)ไม่เชื่องช้าเกินไปแน่นอน

---------- (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)