หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 214
ตอนที่ 214 : เซียนเต๋าไป๋สุ่ย
ตอนที่ 214
“ไม่มี(@NameIsNovel)วัตถุหนักถ่วงอยู่ใต้น้ำหรือ?” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม
“ทั้งไม่มี(@NameIsNovel)วัตถุหนักถ่วง ทั้งไม่มี(@NameIsNovel)สาหร่ายใต้น้ำพันเกี่ยวเลย สะอาดโล่งไปหมด นี่เองที่(@NameIsNovel)ทำให้มันผิดสังเกตนัก ประกอบกับช่วงนี้ในเมืองก็มี(@NameIsNovel)เหตุไม่สงบ เลยทำให้เกิดข่าวลือสารพัด ตอนนี้หอศุ่ยน่วนแทบถูกมองว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เรือนผีสิง ธุรกิจร่วงฮวบเลยทีเดียว” ไป๋เสี่ยวเถียนส่ายหัวพลางเล่าขึ้น
แรกเริ่มนั้น ตระกูลไป๋มิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจนัก เพราะสองฟากฝั่งแม่น้ำฉินหวยก็มักจะมี(@NameIsNovel)เรื่องไม่สงบอยู่เป็น(@NameIsNovel)ประจำ ทุกปีมี(@NameIsNovel)คนตกน้ำราวสิบถึงยี่สิบราย บ้างเพราะเมาสุรา บ้างเพราะสิ้นหวัง หรือแม้กระทั่งฆ่าตัวตายประชดรัก
ต่อให้เกิดขึ้นในธุรกิจของตระกูลตนเองก็มักใช้เงินเล็กน้อยติดสินบนเจ้าหน้าที่(@NameIsNovel) จากนั้นก็ส่งเซียนเต๋าที่(@NameIsNovel)รับเชิญมาทำพิธีสักหน่อย ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ผีปีศาจอยู่จริงหรือไม่ก็ตาม แค่ทำท่าให้แขกและ(@NameIsNovel)ชาวบ้านเห็น ก็เพียงพอจะกดเรื่องให้เงียบได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)เหตุคนจมน้ำครั้งนี้กลับเกิดซ้ำติดๆ กัน เหมือนเกี๊ยวถูกหย่อนลงหม้อครั้งแล้วครั้งเล่า กดไม่อยู่เสียแล้ว ข่าวลือในละแวกนั้นแพร่สะพัดว่า(@NameIsNovel)หอศุ่ยน่วนมี(@NameIsNovel)ผีเฮี้ยนสิงสถิตอยู่ ศพทั้งสามล้วนตายอย่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ธรรม จึงถูกแรงอาฆาตผูกไว้ ทำให้ลอยนิ่งไม่ถูกกระแสน้ำพัดไป
“ข้าก็คิดจะออกไปดูเหมือนกัน เช่นนั้นไปด้วยกันเถอะ” เซินลั่วเอ่ยขึ้น
“ดีเลย” แววตาของไป๋เสี่ยวเถียนส่องประกาย แววขันยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
ทั้งสองเพิ่งก้าวออกจากห้อง ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังอยู่ด้านนอก ไม่นานสาวใช้ก็วิ่งพรวดเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่น พลางร้องซ้ำๆ ว่า(@NameIsNovel)
“ไม่ดีแล้ว… คุณชาย ไม่ดีแล้วจริงๆ …”
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนสบตากัน แววหม่นแล่นผ่านในดวงตาทั้งคู่
“เกิดอะไรขึ้น พูดให้ช้าๆ” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขรึม
“หัวหน้าการเงินร้านผ้าไหม ฝาซานฝั่งตะวันตก เมื่อตอนค่ำยังไปหาคุณหนูสุ่ยหยวนที่(@NameIsNovel)หอศุ่ยน่วน แต่เช้านี้กลับพบศพลอยอยู่ที่(@NameIsNovel)เดิมกับสามรายก่อนหน้านี้กลางแม่น้ำแล้วเจ้าค่ะ” ใบหน้าของสาวใช้ซีดเผือด นางพูดพลางหอบหายใจ
ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินออกไปยังหน้าประตูเรือนโดยไม่พูดสิ่งใด เซินลั่วเพียงยกมือแตะสันจมูกเบาๆ แล้วเดินตามหลังไป
“คุณชาย รถม้าจัดเตรียมไว้แล้ว รออยู่นอกประตู…” สาวใช้รีบวิ่งตามมา ตะโกนบอกพร้อมเขย่งปลายเท้า
…
ความเร็วของรถม้าในเมืองถูกจำกัด ทำให้ต้องใช้เวลาราวครึ่งก้านธูปกว่า(@NameIsNovel)จะถึงหอศุ่ยน่วน
เซินลั่วก้าวลงจากรถม้าแล้วแหงนหน้ามองเบื้องหน้า เห็นซุ้มประตูสีแดงสูงตระหง่านกว้างกว่า(@NameIsNovel)สามสี่จั้ง อยู่เหนือซุ้มประตูมี(@NameIsNovel)คานไม้แกะสลักลวดลายระบายสีอย่างวิจิตร งดงามด้วยภาพนกน้อยบินเข้าหานกเฟิ่งและ(@NameIsNovel)ดอกไม้ผลิบานเบ่งในฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อก้าวพ้นซุ้มเข้าไป เพียงไม่กี่ก้าวก็เห็นหอคอยสูงสามชั้นตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หลังคาทุกชั้นมุงกระเบื้องเคลือบสีสลับชายคายกปลายโค้งอย่างงดงาม ใต้ชายคาแขวนโคมแดงสว่า(@NameIsNovel)งสด เรียงรายไปทั่ว บรรยากาศหรูหราและ(@NameIsNovel)คึกคักยิ่งนัก
ภายในหอ เป็น(@NameIsNovel)โถงใหญ่โอ่อ่าปูทองคำ บริเวณกึ่งกลางตั้งฉากกั้นสิบสองพับสูงตระหง่าน ข้างหน้ามี(@NameIsNovel)แท่นเวทีที่(@NameIsNovel)ทำด้วยหยกขาว รอบล้อมด้วยราวกั้นไม้แกะสลักงดงาม สองฝั่งซ้ายขวาเป็น(@NameIsNovel)บันไดทอดขึ้นสู่ชั้นสอง
ปกติแล้วหอศุ่ยน่วนมักจะครึกครื้นด้วยแขกมากหน้าหลายตา แต่วันนี้กลับเงียบเหงาเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ผู้คนเบาบางยิ่งนัก มี(@NameIsNovel)เพียงสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดแพรไหมสีม่วง กำลังตวาดดังเล็กน้อยกับบรรดาคนใช้ กำชับไม่ให้พูดแพร่งพรายเรื่องหอศุ่ยน่วนออกไปสู่ภายนอก
เมื่อเห็นไป๋เสี่ยวเถียนกับเซินลั่วก้าวเข้ามา สีหน้าหนักใจของนางก็รีบหายไปทันใด เดินเข้ามาต้อนรับแล้วคำนับอย่างนอบน้อม
เซินลั่วสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่า(@NameIsNovel)นางยังคงงดงาม รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น แต่หางตาที่(@NameIsNovel)แอบซ่อนริ้วรอยแม้แต่งด้วยเครื่องสำอางก็ยังปกปิดไม่มิด บ่งบอกอายุที่(@NameIsNovel)ล่วงเลย จากกิริยามารยาทและ(@NameIsNovel)ท่าที คาดเดาได้(@NameIsNovel)ไม่ยากว่า(@NameIsNovel)นางคือแม่บ้านผู้ใหญ่ของที่(@NameIsNovel)นี่
“คุณชาย มาถึงแล้วก็ดีเหลือเกิน” สตรีวัยกลางคนผู้นี้เอ่ยเสียงแผ่ว พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่(@NameIsNovel)เหน็บอยู่ข้างเอวมาซับหางตา
“ป้าเฟิง ศพอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด?” ไป๋เสี่ยวเถียนถามตรงไปตรงมา
“ศพยังวางไว้ที่(@NameIsNovel)ริมน้ำหลังหอ ยังมิได้(@NameIsNovel)ยกเข้ามาด้านใน ขุนนางเจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้ามาสอบสวนแล้วจากไป ตอนนี้มี(@NameIsNovel) เซียน เต๋าไป๋สุ่ยอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น” ป้าฝงรีบรายงานสั้นๆ ไม่กล้าเอ่ยมากความ
ไป๋เสี่ยวเถียนมิได้(@NameIsNovel)พูดอันใดอีก เดินตรงไปทางฉากกั้นทันที
เซินลั่วติดตามเขา(@NameIsNovel) ผ่านฉากกั้นออกประตูหลังไป
หอศุ่ยน่วนสร้างหันหน้าออกสู่แม่น้ำฉินหวย ด้านหลังมี(@NameIsNovel)ท่าน้ำเล็กๆ แต่ก่อนมักมี(@NameIsNovel)เรือสำราญจอดเทียบท่าไว้รับแขกผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติให้นั่งชมวิวแม่น้ำพร้อมสหายสตรี
แต่ตอนนี้ ริมฝั่งน้ำกลับปรากฏศพชายร่างท้วมแต่งกายหรูหราแบบพ่อค้าใหญ่ นอนแน่นิ่งอยู่ใต้เงาหออย่างเงียบงัน ข้างศพมี(@NameIsNovel)ชายชราใบหน้าเหลี่ยมโหนกตอบ รูปร่างผอมเกร็ง สวมอาภรณ์เต๋าสีเทาขาวยืนอยู่
ไม่ห่างออกไป กลางลำน้ำเป็น(@NameIsNovel)สะพานหินโค้งสามช่อง สลักอักษร “เจินหวยเฉียว” อยู่กลางราวสะพาน
ปลายสะพานด้านหนึ่ง มี(@NameIsNovel)รูปสัตว์หินพิทักษ์น้ำ รูปโฉมคล้ายกิเลนผสมกับแรด ตั้งบนแท่นศิลา สูงเพียงคนยืน ทั่วร่างถูกกาลเวลาและ(@NameIsNovel)ลมฝนกัดกร่อนจนขึ้นตะไคร่เขียวเป็น(@NameIsNovel)หย่อมๆ มี(@NameIsNovel)ร่องรอยชำรุดอยู่ทั่วไป
รอบสัตว์หินและ(@NameIsNovel)บนสะพาน เต็มไปด้วยชาวเมืองที่(@NameIsNovel)มามุงดู สีหน้าแต่ละคนปนเปกันไป ทั้งอยากรู้อยากเห็น ทั้งหวาดกลัว ขยะแขยง แต่ก็อดตื่นเต้นแปลกประหลาดไม่ได้(@NameIsNovel) ต่างชี้ไม้ชี้มือกระซิบกระซาบกันไม่หยุด
เซินลั่วก้มมองศพ เห็นร่างกายบวมเป่งเพราะแช่น้ำนาน ผิวหนังที่(@NameIsNovel)โผล่พ้นปรากฏเป็น(@NameIsNovel)สีเขียวอมฟ้า แม้สีหน้าของศพดูสงบเรียบ แต่เขา(@NameIsNovel)กลับสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงไอสังหรณ์ร้ายแรงที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมา
“คารวะอาจารย์เต๋า” ไป๋เสี่ยวเถียนก้าวไปข้างหน้า โค้งกายคำนับชายชราในชุดเต๋า
เซินลั่วก็ยกมือทำคำนับกำปั้นซ้ายประสานขวาตามไปด้วย แสดงความเคารพเช่นกัน
“คุณชาย ท่านมาถึงแล้วหรือ” เต๋าหัวขาวคนนั้นก็โค้งคำนับตอบ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“ตอนนี้สถานการณ์เป็น(@NameIsNovel)อย่างไร?” ไป๋เสี้ยวเถียนถามขึ้น
“ก็เหมือนกับผู้ตายก่อนหน้านี้ พวกหมอชันสูตรบอกว่า(@NameIsNovel)เสียชีวิตเพราะจมน้ำ ตัวจนเองก็ตรวจไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ” เต๋าไป๋สุ่ยถอนหายใจแล้วตอบ
“แล้วท่านพอจะคาดได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ตายเมื่อใด?” ไป๋เสี้ยวเถียนถามต่อ
“คงราวๆ ช่วงยามจื่อถึงยามเหม่า… น่าอับอายยิ่งนัก ข้าอยู่ในหอศุ่ยน่วนตลอดทั้งคืน กลับไม่สัมผัสสิ่งผิดปกติเลย ศพนี้เพิ่งถูกสาวใช้พบเข้ายามเช้านี้เอง” เต๋าไป๋สุ่ยยอมรับตามตรง
“แล้วคุณหนูสุ่ยหยวนรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ออกไปเมื่อใด?” ไป๋เสี้ยวเถียนหันไปถามนางเฟิงต่อ
“เฮ้อ นางหวาดกลัวเสียจนไม่อาจเล่ารายละเอียดได้(@NameIsNovel) บอกเพียงว่า(@NameIsNovel)นอนหลับลึกตลอดคืน ไม่รู้เลยว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ออกไปเมื่อใด ตอนนี้ถึงขั้นไม่กล้าอยู่ที่(@NameIsNovel)หอศุ่ยน่วนแล้ว ต้องหนีไปพักฟื้นที่(@NameIsNovel)อื่น” ป้าเฟิงถอนหายใจด้วยความเศร้าสร้อย
ไป๋เสี้ยวเถียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะควักยันต์กระดาษสีเหลืองออกมาจากแขนเสื้อ ก้มตัวลงแล้วแปะมันไว้ตรงหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของศพชายอ้วน
เพียงได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “ปุ๊บ” เบาๆ ประกายไฟก็ลุกขึ้นจากยันต์นั้น ก่อนจะแผ่เป็น(@NameIsNovel)เปลวไฟเรืองวาบและ(@NameIsNovel)ค่อยๆ เผาไหม้
“ยันต์อัญเชิญพลังหยินอัปมงคล!” เต๋าไป๋สุ่ยอุทานออกมา แววตาเปล่งประกาย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็ตั้งใจจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ยันต์ซึ่งกำลังลุกไหม้
เขา(@NameIsNovel)เองก็เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อยันต์ประเภทนี้มาก่อน ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)มันกำลังถูกเผา จะอาศัยเปลวไฟดึงเอาพลังหยินอัปมงคลที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ให้ปรากฏออกมา
หากชายผู้นี้—ก่าวเถียนเสิน—ถูกผีหยินอัปมงคลทำร้ายจริง ร่างกายย่อมต้องหลงเหลือร่องรอยพลังหยินอัปมงคลอยู่ และ(@NameIsNovel)เมื่อยันต์ถูกแปะไว้ที่(@NameIsNovel)หน้าผาก ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่(@NameIsNovel)พลังปราณหยินจะซึมออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของเขา(@NameIsNovel)
----------