หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 223
ตอนที่ 223 : รักษาบาดเจ็บด้วยควันธูป
ตอนที่ 223
“แม่น้ำฉินหวยมี(@NameIsNovel)ผู้คนสัญจรไปมามากมาย อีกทั้งยังคึกคักมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา ไม่น่าจะให้กำเนิดสิ่งเช่นนี้ขึ้นมาได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวอย่างงุนงง
“ข้าเองก็รู้สึกฉงนใจอยู่เช่นกัน ทว่า(@NameIsNovel)โลกนี้คาดเดาไม่ได้(@NameIsNovel) เรื่องไม่คาดฝันย่อมเกิดขึ้นได้(@NameIsNovel)เสมอ ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ตามลำแม่น้ำฉินหวยก็มี(@NameIsNovel)ดวงวิญญาณอาฆาตอยู่ไม่น้อย ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมามี(@NameIsNovel)ผู้คนจมน้ำตายอยู่มากมาย ดังนั้นจึงไม่แน่ว่า(@NameIsNovel)พลังหยินอัปมงคลจะมี(@NameIsNovel)อยู่อย่างเบาบาง” ภูตผีหน้าม้ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“แต่สัตว์เทพพิทักษ์สายน้ำมิใช่เดิมทีใช้เพื่อขับไล่มารวารีหรือ? เหตุใดตัวมันเองถึงกลายเป็น(@NameIsNovel)มารวารีไปได้(@NameIsNovel)เล่า?” เซินลั่วถามขึ้นอีกครั้ง
“แท้จริงแล้ว สัตว์ชนิดนี้มี(@NameIsNovel)ไว้เพื่อปัดเป่าภัยพิบัติ มี(@NameIsNovel)การติดตั้งไว้ที่(@NameIsNovel)หัวสะพานทั้งยี่สิบสี่แห่งในเมืองเจี้ยนเย่ แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)แห่งอื่นใดแสดงความผิดปกติออกมา ยกเว้นเพียงตัวที่(@NameIsNovel)อยู่สะพานเจิ้นหวยเท่านั้น ที่(@NameIsNovel)น่าสาปแช่งคือมารวารีที่(@NameIsNovel)สิงสถิตอยู่ในสัตว์เทพพิทักษ์สายน้ำได้(@NameIsNovel)กลืนกินเหล่าผีพรายน้ำแห่งฉินหวย กระทั่งควบคุมพวกมันให้ล่อลวงผู้คนลงไปในน้ำ ด้วยเหตุนี้จึงเป็น(@NameIsNovel)การรบกวนสมดุลระหว่า(@NameIsNovel)งหยินและ(@NameIsNovel)หยาง” ภูตผีหน้าม้ายิ่งพูดยิ่งโกรธ จึงยกขวดสุราขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่
“น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดเรากลับปล่อยให้ส่วนหนึ่งของมันหลบหนีไปได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วถอนหายใจ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น สีหน้าของภูตผีหน้าม้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็กล่าวขึ้นว่า(@NameIsNovel)
“หลังจากตะวันตกดินในวันพรุ่งนี้ จงมาหาข้าที่(@NameIsNovel)นี่ ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องให้เจ้าช่วย และ(@NameIsNovel)จะให้รางวัลเป็น(@NameIsNovel)การตอบแทน”
“ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดหรือ?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความสนใจ
“เมื่อเจ้ามาถึงพรุ่งนี้ก็จะเข้าใจเอง” ภูตผีหน้าม้าไม่มี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะอธิบายเพิ่มเติม หลังจากพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็เก็บขวดสุราของตนใส่แขนเสื้อแล้วจากไปก่อน
เซินลั่วซึ่งเต็มไปด้วยคำถาม รีบเดินทางกลับไปยังตระกูลไป๋ ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เขา(@NameIsNovel)กระซิบกับตัวเองว่า(@NameIsNovel) “เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้าสามารถจำข้าได้(@NameIsNovel)ในอีกพันปีข้างหน้า ก็เพราะเรื่องที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นในวันนี้?”
“เขา(@NameIsNovel)ยังพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ข้าจะยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ มันหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไรกัน?” ความคิดนี้ทำให้เขา(@NameIsNovel)กระวนกระวายใจมากขึ้น รู้สึกถึงเหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลัง
“ไม่! ในเมื่อข้ารู้ล่วงหน้าแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย!” เซินลั่วกำหมัดแน่นด้วยความมุ่งมั่น
…
ยามพลบค่ำของวันที่(@NameIsNovel)สอง เซินลั่วซึ่งบำเพ็ญเพียรมาตลอดทั้งวัน ได้(@NameIsNovel)เดินทางมาถึงศาลาอันเงียบสงบตามที่(@NameIsNovel)นัดหมายไว้
เมื่อเขา(@NameIsNovel)มาถึง ตะวันยังไม่ลับขอบฟ้า และ(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้าก็ยังไม่ปรากฏตัวในศาลา หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ในที่(@NameIsNovel)สุดภูตผีหน้าม้าก็มาถึง รูปลักษณ์ยังคงเป็น(@NameIsNovel)บัณฑิตหน้าขาวเช่นเดิม
“ดี อย่างน้อยเจ้าก็ตรงต่อเวลา” ภูตผีหน้าม้าเหลือบมองเซินลั่วแล้วพยักหน้าอย่างเห็นชอบ
“ท่านพอจะบอกข้าได้(@NameIsNovel)หรือยังว่า(@NameIsNovel)ต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?” เซินลั่วเอ่ยถาม
“อย่ากังวลไปเลย มันไม่เป็น(@NameIsNovel)อันตราย สิ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าต้องทำก็คือแอบเข้าไปในศาลเจ้าพ่อหลักเมือง แล้วนำธูปสามดอกกลับมาให้ข้า” ภูตผีหน้าม้าชี้ไปทางเซินลั่วแล้วกล่าวอย่างจริงจัง
“ขโมยธูปจากศาลเจ้าพ่อหลักเมืองหรือ?” เซินลั่วคิดว่า(@NameIsNovel)ตนเองฟังผิดไป จึงอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถามขึ้น
“ขโมยอะไรกัน? ฟังดูแย่ชะมัด มันคือการ ‘เอามา’! ข้าต้องการให้เจ้าเข้าไปในศาลเจ้าพ่อหลักเมือง แล้วเอาธูปเก่าสามดอกที่(@NameIsNovel)ซึมซับกลิ่นอายของควันธูปมาให้ข้า” ภูตผีหน้าม้ากระแอมเล็กน้อยแล้วชี้แจง
เซินลั่วขมวดคิ้ว จ้องมองภูตผีหน้าม้าด้วยความสับสน
“พูดตามตรง ข้าได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บภายในจากการต่อสู้กับมารวารีเมื่อวันก่อน แต่ในปัจจุบัน ที่(@NameIsNovel)เมืองเจี้ยนเย่แห่งนี้ ข้ามี(@NameIsNovel)ภารกิจที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับมอบหมายจากยมโลกและ(@NameIsNovel)ไม่อาจกลับไปพักฟื้นได้(@NameIsNovel) ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่น นอกจากต้อง ‘ขโมย’ ธูปบางส่วนจากเจ้าพ่อหลักเมืองมาช่วยในการฟื้นฟู” หลังจากลังเลเล็กน้อย ภูตผีหน้าม้าก็สารภาพออกมาตรงๆ
“ข้าเข้าใจแล้ว แต่เหตุใดท่านผู้เฒ่าถึงไม่ไปขอยืมด้วยตนเอง แต่กลับให้ข้าไปเอามาแทนเล่า?” หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็พยักหน้า แต่ก็คิดถึงบางสิ่งขึ้นมาได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยถาม
“เหลวไหล! ข้าเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตจากยมโลก ส่วนเจ้าพ่อหลักเมืองก็มี(@NameIsNovel)ตำแหน่งสูงกว่า(@NameIsNovel) โดยธรรมชาติแล้ว มันย่อมไม่เหมาะสมสำหรับข้า” ภูตผีหน้าม้ากลอกตาแล้วกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็ยังคงลังเลอยู่บ้าง
“อย่ากังวลไปเลย ในฐานะที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ชาวโลกมนุษย์ การเอาธูปเก่าสามดอกที่(@NameIsNovel)ดูดซับควันธูปมานั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับเจ้าพ่อหลักเมือง ไม่ต้องพูดถึงว่า(@NameIsNovel)เจ้าสามารถไปจุดธูปเพิ่มทีหลังเพื่อเป็น(@NameIsNovel)การชดเชยได้(@NameIsNovel)เสมอ ตราบใดที่(@NameIsNovel)เจ้าทำภารกิจนี้สำเร็จ ข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงามแน่นอน” เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วยังคงลังเล ภูตผีหน้าม้าก็เร่งเร้าเขา(@NameIsNovel)อย่างไม่อดทน
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำว่า(@NameIsNovel) “รางวัลอย่างงาม” จิตใจของเซินลั่วก็เริ่มหวั่นไหว คำว่า(@NameIsNovel) ‘ศาสตราเวท’ และ(@NameIsNovel) ‘ศิลาเซียน’ ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา(@NameIsNovel)
ในตอนนี้ รางวัลที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ปรารถนามากที่(@NameIsNovel)สุดคือสองสิ่งนี้
“ก็ได้(@NameIsNovel) ข้าจะช่วยท่านครั้งหนึ่ง” เซินลั่วไม่ลังเลและ(@NameIsNovel)พยักหน้าตกลงทันที
“จำไว้ เจ้าต้องเอาธูปที่(@NameIsNovel)เก่าที่(@NameIsNovel)สุดและ(@NameIsNovel)สีเข้มที่(@NameIsNovel)สุดจากในกระถางธูปบนโต๊ะบูชามา อย่าเลือกผิดดอกล่ะ” ในที่(@NameIsNovel)สุดภูตผีหน้าม้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วกล่าวเตือนย้ำ
“ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วตกลงแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในเมืองเจี้ยนเย่ครอบคลุมพื้นที่(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้ศรัทธามาสักการะมากมายตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ทำให้ควันธูปในศาลไม่เคยขาดสาย
กว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะมาถึงศาลเจ้า ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ผู้ดูแลศาลชราคนหนึ่งกำลังจะปิดประตูศาล แต่เซินลั่วก็เข้ามาขวางไว้ อธิบายว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เดินทางมาไกลเพียงเพื่อจะจุดธูปหนึ่งดอกและ(@NameIsNovel)ถวายเงินค่าธูปให้กับเจ้าพ่อหลักเมือง
ผู้ดูแลศาลเห็นท่าทีจริงจังของเขา(@NameIsNovel) จึงยอมให้เขา(@NameIsNovel)เข้าไป
เมื่อเข้าไปในศาล เซินลั่วก็นำเงินสิบตำลึงออกมาจากอกเสื้อทันทีแล้วโยนลงไปในตู้บริจาคโดยไม่พูดอะไร
ผู้ดูแลศาลซึ่งไม่ค่อยได้(@NameIsNovel)พบผู้มาสักการะที่(@NameIsNovel)ใจกว้างเช่นนี้มากนัก ก็รู้สึกยินดีเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง เขา(@NameIsNovel)รีบจัดการหยิบธูปมาให้เซินลั่วด้วยตนเอง
“ธูปควรเลือกด้วยตนเองเพื่อแสดงถึงความจริงใจ” เซินลั่วรีบขวางเขา(@NameIsNovel)แล้วกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ผู้ดูแลศาลก็คิดว่า(@NameIsNovel)มันสมเหตุสมผล จึงถอยกลับไป ปล่อยให้เซินลั่วเลือกธูปด้วยตนเอง
เขา(@NameIsNovel)หาธูปเก่าสีเข้มสามดอกในกระถางธูปจนเจอ แล้วแอบเหน็บมันไว้ในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็เลือกธูปใจกลางสีแดงสดใหม่สามดอกออกมาแล้วจุดไฟ
ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สวดอธิษฐาน เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ขอพรใดๆ แต่กลับกล่าวขอขมาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่า(@NameIsNovel)เจ้าพ่อหลักเมืองจะไม่ถือโทษโกรธเคืองเขา(@NameIsNovel)
หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ออกจากศาลเจ้าพ่อหลักเมืองแล้วกลับไปยังศาลา
“ดี ดีมาก นี่แหละคือสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าต้องการพอดี” ภูตผีหน้าม้ารับธูปเก่าสามดอกมาจากเซินลั่ว ดีใจราวกับได้(@NameIsNovel)ของล้ำค่า แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง
จากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็สูดดมธูปทั้งสามดอกอย่างลึก
เซินลั่วเห็นว่า(@NameIsNovel)ธูปทั้งสามดอกยังไม่ถูกจุดไฟ แต่กลับมี(@NameIsNovel)จุดไฟสีแดงสดปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)ปลายธูป ขณะที่(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้าสูดหายใจเข้าไป จุดไฟเหล่านั้นก็ลุกไหม้อย่างรวดเร็วไปยังโคนธูป
เขา(@NameIsNovel)เข้าไปใกล้ควันธูปที่(@NameIsNovel)ลอยออกมาจากธูปที่(@NameIsNovel)กำลังไหม้ทั้งสามดอก ควันทั้งหมดถูกภูตผีหน้าม้าสูดเข้าไปในจมูกโดยไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย จากนั้นใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็มี(@NameIsNovel)เลือดฝาดขึ้นมา และ(@NameIsNovel)ดูผ่อนคลายเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง
ทว่า(@NameIsNovel) ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือของธูปหลังจากไฟไหม้ก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านและ(@NameIsNovel)สลายไปในทันที
“นี่คือวิธีที่(@NameIsNovel)เหล่าเซียนเสพควันธูปหรือ?” เซินลั่วเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจกับภาพที่(@NameIsNovel)เห็น
“เจ้าทำได้(@NameIsNovel)ดีมาก นี่คือรางวัลของเจ้า รับไปสิ” ภูตผีหน้าม้าดูพึงพอใจมาก เขา(@NameIsNovel)เอื้อมมือเข้าไปในแขนเสื้ออย่างสบายๆ แล้วหยิบม้วนกระดาษสีดำยาวประมาณสามนิ้วออกมา ส่งให้เซินลั่ว
“ไม่ใช่ศิลาเซียน...” ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเห็นม้วนกระดาษนั้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นในใจ
ทว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงมี(@NameIsNovel)ความหวังริบหรี่ หวังว่า(@NameIsNovel)ม้วนกระดาษนี้จะเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวท
เซินลั่วถือมันไว้ในมือแล้วค่อยๆ คลี่ออกอย่างลังเล หนังสือผ้าไหมสีดำปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)ตัวอักษรสีแดงสดที่(@NameIsNovel)บิดเบี้ยวและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวาเขียนอยู่บนนั้น ทำให้หัวใจของเขา(@NameIsNovel)พลันหนักอึ้ง
“สัญญาผูกวิญญาณ?” เมื่อเขา(@NameIsNovel)เห็นคำที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านบนสุดของม้วนกระดาษอย่างชัดเจน ความผิดหวังก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)อย่างไม่อาจปิดบัง
----------