ตอนที่ 227 : พบคุณชายรองอีกครั้ง

นอกโต๊ะยาว มี(@NameIsNovel)เก้าอี้ราชครูวางอยู่สองตัว ไป๋เสี่ยวหยุนนอนเหยียดกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ขณะที่(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนร่างกำยำใบหน้าเฉียงเป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์สวมเสื้อคลุมคอกลมก็นั่งอยู่ข้างๆ เขา(@NameIsNovel)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงของเซินลั่ว ทั้งสี่คนก็หันมามองเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ตาเดียวกัน

“ทำไมเป็น(@NameIsNovel)เจ้าอีกแล้ว?” ไป๋เสี่ยวหยุน เมื่อจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เซินลั่ว ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ดวงตาของชายร่างกำยำหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ดูไม่พอใจอยู่บ้าง

เถ้าแก่หม่าดูราวกับได้(@NameIsNovel)คว้าฟางช่วยชีวิตไว้ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความหวัง ส่วนหม่าซิ่วซิ่ว บุตรสาวของเขา(@NameIsNovel) ดวงตาเป็น(@NameIsNovel)ประกายขึ้นเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)จ้องมองเซินลั่วอย่างพร่ามัวเล็กน้อย

“เจ้าไม่กลัวว่า(@NameIsNovel)บิดาของเจ้าจะรับรู้พฤติกรรมของเจ้าหรือ?” เซินลั่วถามด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)หนักแน่นอยู่บ้าง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“บิดาของข้ายุ่งเกินกว่า(@NameIsNovel)จะมาใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้” แววตาของไป๋เสี่ยวหยุนวูบไหวเล็กน้อยก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วพี่ชายของเจ้าเล่า?” เซินลั่วถามต่อไป (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“แล้วถ้าเขา(@NameIsNovel)รู้เล่า? เขา(@NameIsNovel)คงกลับมาไม่ได้(@NameIsNovel)ในเวลาอันสั้นเช่นนี้หรอก ถึงเวลาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กลับมา บางทีหลานชายของเขา(@NameIsNovel)อาจจะเรียกเขา(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ท่านลุงแล้วก็ได้(@NameIsNovel)” ขณะที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวหยุนประกาศเช่นนี้ เขา(@NameIsNovel)ก็ส่งรอยยิ้มเยาะเย้ยไปยังหม่าซิ่วซิ่วซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเถ้าแก่หม่า สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)คล้ายกับคนแกล้งที่(@NameIsNovel)ประสบความสำเร็จ

“ครั้งที่(@NameIsNovel)แล้วไป๋เสี่ยวเถียนอบรมสั่งสอนเจ้าอย่างไรกันแน่? เจ้าลืมไปหมดสิ้นแล้วหรือ?” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะพึมพำ เมื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของไป๋เสี่ยวหยุน

ทว่า(@NameIsNovel)น่าประหลาดใจ เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวหยุนกลับทุบมือลงบนที่(@NameIsNovel)วางแขนของเก้าอี้แล้วลุกขึ้นยืน ตะโกนลั่นว่า(@NameIsNovel): [Source: NameIsNovel]

“เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใคร ถึงได้(@NameIsNovel)มาวิจารณ์พี่ชายของข้าได้(@NameIsNovel)?”

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวหยุนซึ่งปกติแล้วจะแสดงความเกรงกลัวต่อไป๋เสี่ยวเถียนอย่างมาก บัดนี้กลับปกป้องเขา(@NameIsNovel)อย่างดุเดือดถึงเพียงนี้

“อย่าคิดว่า(@NameIsNovel)เพียงเพราะเจ้าสนิทสนมกับพี่ชายข้าแล้วจะมายุ่งเรื่องของข้าได้(@NameIsNovel) ข้าจะบอกให้ นอกจากพี่ชายข้าแล้ว ข้าไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่(@NameIsNovel)ไหนทั้งนั้น! จำไว้ เจ้ามันก็แค่แขกอาวุโสชั้นต่ำที่(@NameIsNovel)อาศัยบารมี(@NameIsNovel)ของพี่ชายข้า อย่าได้(@NameIsNovel)สำคัญตัวผิดไปนักเลย” ไป๋เสี่ยวหยุนยังคงเดือดดาลด้วยความโกรธ ชี้หน้าของเซินลั่วขณะที่(@NameIsNovel)สบถด่า

“ก็เพราะความสัมพันธ์ของข้ากับไป๋เสี่ยวเถียนนั่นแหละ ข้าถึงได้(@NameIsNovel)แนะนำเจ้าด้วยความหวังดี หากเป็น(@NameIsNovel)คนอื่นที่(@NameIsNovel)ทำตัวเผด็จการเช่นนี้ ข้าคงจะโยนเขา(@NameIsNovel)ออกจากร้านไปนานแล้ว” น้ำเสียงของเซินลั่วก็เย็นชาลงเช่นกัน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แขกอาวุโสชั้นต่ำที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับบำเพ็ญเพียงชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)ห้า กล้าดีอย่างไรถึงมาทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าคุณชายรอง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)หากไม่สั่งสอนเสียหน่อย เจ้าคงจะไม่รู้ที่(@NameIsNovel)ต่ำที่(@NameIsNovel)สูงของตัวเอง” ก่อนที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวหยุนจะทันได้(@NameIsNovel)พูด ชายร่างกำยำก็แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“สหายอู๋ พูดได้(@NameIsNovel)ดี” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวหยุนก็ยกนิ้วโป้งให้ทันที

“สหายอู๋? ข้าขอถามได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สหายอู๋ชิงเฉิน หรือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สหายอู๋ถง?” เซินลั่วถาม พลางเลิกคิ้วขึ้น

ในบรรดาแขกอาวุโสของตระกูลไป๋ มี(@NameIsNovel)สองคนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แซ่อู๋ คนแรกบรรลุระดับบำเพ็ญชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)แปด ในขณะที่(@NameIsNovel)คนหลังมี(@NameIsNovel)เพียงขั้นที่(@NameIsNovel)หกเท่านั้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“อู๋ถง” ชายร่างกำยำขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยชื่อของตน

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็จดจำไว้ในใจ เขา(@NameIsNovel)ลูบคางแล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “มันไม่ใช่เรื่องของการสั่งสอน แต่ถ้าเราจะมาประลองกันลอยๆ ไม่ได้(@NameIsNovel) มันควรจะมี(@NameIsNovel)เดิมพันกันบ้าง” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เจ้าคิดจะเดิมพันอะไรเล่า?” ไป๋เสี่ยวหยุนถาม

“มันจะยุติธรรมพอหรือไม่ถ้าเราสู้กัน และ(@NameIsNovel)ตราบใดที่(@NameIsNovel)ข้าชนะ เจ้าจะไม่มารบกวนเถ้าแก่หม่าและ(@NameIsNovel)บุตรสาวของเขา(@NameIsNovel)อีกต่อไป?” เซินลั่วถามด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอน! ตราบใดที่(@NameIsNovel)เจ้าสามารถเอาชนะอู๋ถงได้(@NameIsNovel) ข้าจะไม่รบกวนพวกเขา(@NameIsNovel)อีกเลย ทว่า(@NameIsNovel) เท่าที่(@NameIsNovel)ข้าเห็น เจ้าไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสชนะถึงสามส่วนด้วยซ้ำ” ไป๋เสี่ยวหยุนหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“คุณชายรอง เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสชนะถึงหนึ่งส่วนด้วยซ้ำ!” ชายร่างกำยำเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วประกาศอย่างหนักแน่นอ่านตอนต่อไปฟรี

“คำพูดไม่ใช่ข้อพิสูจน์ ให้เรามาดูฝีมือที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเจ้ากันดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วหัวเราะแล้วกล่าว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ท่านเซิน อย่าได้(@NameIsNovel)วู่วามเลย มันไม่คุ้มค่าที่(@NameIsNovel)จะเอาชีวิตของท่านมาเสี่ยงเพื่อคนธรรมดาอย่างข้าหรือบุตรสาวของข้า” เถ้าแก่หม่าเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาห้ามปราม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านเซิน อย่าสู้กับเขา(@NameIsNovel)เลยนะเจ้าคะ...” ดวงตาของหม่าซิ่วซิ่วแดงก่ำเล็กน้อย เต็มไปด้วยความกังวลขณะที่(@NameIsNovel)นางกระซิบอ้อนวอน

เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบกลับ แต่กลับส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเพื่อบ่งบอกว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวล

“เซินลั่ว เจ้าเป็น(@NameIsNovel)คนริเริ่มการประลองครั้งนี้เองนะ ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)บังคับเจ้า ข้าขอพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน หากอู๋ถงพลั้งมือหนักไปจนทำให้เจ้าบาดเจ็บ อย่าได้(@NameIsNovel)กลับไปฟ้องหรือบอกพี่ชายข้าที่(@NameIsNovel)บ้านล่ะ” ไป๋เสี่ยวหยุนกล่าวเสริม แววตาเป็น(@NameIsNovel)ประกาย

“วางใจเถิด ข้า เซินลั่ว ไม่ใช่คนที่(@NameIsNovel)จะหนีความพ่ายแพ้ แค่จำสัญญาของเจ้าไว้ก็พอ ที่(@NameIsNovel)นี่คับแคบเกินไปสำหรับการประลองที่(@NameIsNovel)เหมาะสม เราออกไปข้างนอกกันเถอะ” เซินลั่วกล่าว พลางนำทางออกจากร้านไป

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) อู๋ถงและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวหยุนสบตากันอย่างมั่นใจก่อนจะเดินตามเขา(@NameIsNovel)ออกไป

ข้างนอก ไป๋เสี่ยวเถียนสังเกตเห็นยามสองคนที่(@NameIsNovel)นอนอยู่ที่(@NameIsNovel)ทางเข้า แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)แสดงความคิดเห็นใดๆ

[Source: NameIsNovel] หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เถ้าแก่หม่าและ(@NameIsNovel)บุตรสาวของเขา(@NameIsNovel)ก็ตามพวกเขา(@NameIsNovel)ออกไปข้างนอก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ถนนค่อนข้างว่า(@NameIsNovel)งเปล่า เซินลั่วและ(@NameIsNovel)อู๋ถงรีบจัดตำแหน่งตรงข้ามกัน เตรียมพร้อมที่(@NameIsNovel)จะเผชิญหน้า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) อู๋ถงกำลังมองเซินลั่วด้วยสีหน้าดูแคลนเล็กน้อย เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

เขา(@NameIsNovel)ยื่นมือไปทางเซินลั่ว กวักมือเรียกเขา(@NameIsNovel)ด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างยั่วยุ

เซินลั่วแย้มยิ้ม ไม่สะทกสะท้าน ในแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ถือยันต์อัสนีบาตไว้ในมือข้างหนึ่ง

[Source: NameIsNovel] เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะโจมตีก่อน อู๋ถงก็พลันสะบัดแขน ปราณเต๋ากระจายออกจากร่าง ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)ชั้นแสงสีเหลืองรอบตัวเขา(@NameIsNovel)ราวกับชุดเกราะ เขา(@NameIsNovel)พุ่งเข้าใส่เซินลั่วโดยตรง

ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เขา(@NameIsNovel)ก็อยู่ตรงหน้าเซินลั่วแล้ว เขา(@NameIsNovel)ปล่อยหมัดใส่หน้าของเซินลั่ว ความเร็วของเขา(@NameIsNovel)น่าตกใจอย่างยิ่ง หากโดนเข้าโดยตรง หากไม่ถึงตายคงต้องบาดเจ็บสาหัส

ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาตอบสนอง จนกระทั่งหมัดอยู่ห่างจากใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ไม่ถึงครึ่งฉื่อ เขา(@NameIsNovel)ก็เอนตัวไปข้างหลัง หลบหลีกหมัดนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างหวุดหวิด

หมัดอันน่าเกรงขามนำพาลมกระโชกแรงที่(@NameIsNovel)พัดผ่านใบหน้าของเซินลั่ว ตัดเส้นผมสองสามเส้นใกล้ขมับของเขา(@NameIsNovel)

“ยอดเยี่ยม!” ไป๋เสี่ยวหยุนปรบมือทันที ตะโกนด้วยความยินดี (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“เซินลั่ว เจ้าอยู่เพียงระดับชำระปราณ ขั้นที่(@NameIsNovel)ห้าเท่านั้น เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)เจ้ามี(@NameIsNovel)สิทธิ์อะไรที่(@NameIsNovel)จะครอบครองศิลาเซียน? ข้ารำคาญเจ้ามานานแล้ว วันนี้เจ้าโชคไม่ดีแล้วล่ะ” อู๋ถงเย้ยหยัน พูดด้วยเสียงที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินกันเพียงสองคน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของอู๋ถง เซินลั่วก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) ในฐานะแขกอาวุโสที่(@NameIsNovel)ผิดแผกไปจากคนอื่น ได้(@NameIsNovel)สร้างความลำบากใจให้แก่คนมากกว่า(@NameIsNovel)สองสามคน

ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังไตร่ตรอง อู๋ถงก็โจมตีอีกครั้ง รวดเร็วกว่า(@NameIsNovel)เดิม เขา(@NameIsNovel)มาถึงข้างกายเซินลั่วในก้าวเดียว ปล่อยหมัดที่(@NameIsNovel)พลิกแพลงจากล่างขึ้นบนไปยังชายโครงของเซินลั่ว [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วกดข้อศอกลง ดูเหมือนจะปะทะกับหมัดของอู๋ถง แต่ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง เขา(@NameIsNovel)ใช้แรงส่งเพื่อเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย สะดุดถอยหลังไปหลายก้าว เขา(@NameIsNovel)เต้นไปมาราวกับพยายามจะทรงตัว

ไป๋เสี่ยวหยุนเต็มไปด้วยความยินดีเมื่อเห็นสภาพน่าอับอายของเซินลั่ว

ในทางกลับกัน อู๋ถงกลับประหลาดใจ หมัดของเขา(@NameIsNovel)ซึ่งเสริมด้วยเคล็ดวิชาบำเพ็ญธาตุดินที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ฝึกฝนมานั้น ทั้งจังหวะและ(@NameIsNovel)การเล็งเป้าล้วนสมบูรณ์แบบ เขา(@NameIsNovel)เชื่อว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)ทางหลบได้(@NameIsNovel) หากโดนเข้า จะต้องได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บกระดูกหักอย่างรุนแรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel) อย่างไรก็ตาม หมัดของเขา(@NameIsNovel)กลับพลาดผ่านเซินลั่วไป ต่อยเข้ากับอากาศธาตุ

แม้จะสับสน แต่อู๋ถงก็ไม่ได้(@NameIsNovel)หยุดการโจมตี เขา(@NameIsNovel)ไล่ตามเซินลั่ว ปล่อยหมัดแล้วหมัดเล่า แต่ละหมัดรุนแรงกว่า(@NameIsNovel)หมัดก่อนหน้า เล็งไปที่(@NameIsNovel)หน้าผาก รักแร้ หลังส่วนล่าง และ(@NameIsNovel)จุดสำคัญอื่นๆ ของเซินลั่ว [Source: NameIsNovel]

----------