ตอนที่ 232 : การเดิมพันของคุณชายรอง

ไป๋เสี่ยวหยุนรีบวิ่งเข้ามาทันที รอยยิ้มประจบประแจงปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าของเขา(@NameIsNovel) [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ท่านปู่สาม ข้าคิดถึงท่าน จึงมาหาท่าน และ(@NameIsNovel)ยังนำชาจากภูเขา(@NameIsNovel)หมอกเมฆามาให้ท่านด้วย” ไป๋เสี่ยวหยุนยิ้มอย่างประจบประแจงขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พูด

ไป๋เจียงเฟิงรับกล่องสี่เหลี่ยมจากมือของเขา(@NameIsNovel)แล้วเปิดออก เขา(@NameIsNovel)หยิบใบชาสีเขียวเข้มขึ้นมาเล็กน้อย ดมมัน และ(@NameIsNovel)สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“นี่เป็น(@NameIsNovel)ชาที่(@NameIsNovel)ดีจริงๆ เจ้าช่างใส่ใจเสียจริง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)เจ้าจะขอร้องคงจะเป็น(@NameIsNovel)เรื่องยากสินะ?” ไป๋เจียงเฟิงวางถ้วยชาลงแล้วหัวเราะเบาๆ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านปู่สาม ท่านช่างทำให้ข้าทึ่งในสายตาอันเฉียบแหลมของท่านจริงๆ” ไป๋เสี่ยวหยุนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจอย่างเสแสร้ง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วนั่งอยู่ข้างๆ พบว่า(@NameIsNovel)การแสดงที่(@NameIsNovel)เกินจริงของเขา(@NameIsNovel)นั้นค่อนข้างจะทนดูได้(@NameIsNovel)ยาก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “พูดมาเถอะ มี(@NameIsNovel)อะไรก็ว่า(@NameIsNovel)มา ด้วยน้ำใจที่(@NameIsNovel)เจ้าอุตส่าห์นำชานี้มาให้ข้า หากข้าช่วยได้(@NameIsNovel)ข้าก็จะไม่นิ่งดูดาย” ไป๋เจียงเฟิง ซึ่งทนการประจบประแจงของเขา(@NameIsNovel)ไม่ไหว จึงเร่งเร้าเขา(@NameIsNovel)

“คือว่า(@NameIsNovel) ข้าได้(@NameIsNovel)พนันกับหลินปี้ชิวและ(@NameIsNovel)ตู้เฟิงเมื่อสองสามวันก่อน ในความพยายามที่(@NameIsNovel)จะทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)ประทับใจด้วยยันต์เร้นกาย ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของเรา...” ไป๋เสี่ยวหยุนหยุดพูดที่(@NameIsNovel)ตรงนี้ พลางเหลือบมองไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)แขกของตระกูลไป๋เรา ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรที่(@NameIsNovel)เจ้าจะพูดตรงๆ ไม่ได้(@NameIsNovel)” เมื่อเห็นดังนั้น ไป๋เจียงเฟิงก็ขมวดคิ้วแล้วพูด

“ตอนแรก ข้าก็แค่ต้องการจะแสดงให้พวกเขา(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ยันต์เร้นกาย ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของเรานั้นน่าเกรงขามเพียงใด

แต่พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เอาแต่สงสัยและ(@NameIsNovel)ยั่วยุข้า เรียกร้องให้พิสูจน์ ด้วยความจำใจ ข้าจึงตกลงที่(@NameIsNovel)จะแสดงให้พวกเขา(@NameIsNovel)ดู ทว่า(@NameIsNovel) พวกเขา(@NameIsNovel)เอาแต่กดดันข้าในช่วงนี้ และ(@NameIsNovel)ข้าก็รำคาญมากจนต้องไปขอยืมจากบิดาของข้า แต่ไม่เพียงแต่ข้าจะยืมไม่สำเร็จ ข้ายังถูกเตะออกจากห้องหนังสือของท่านอีกด้วย” ไป๋เสี่ยวหยุนบ่นพึมพำด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเกลี้ยกล่อมท่านประมุขตระกูลรึ?” ไป๋เจียงเฟิงถาม พลางขมวดคิ้ว

“ใช่แล้วขอรับ ใช่แล้ว ท่านลุง โปรดพูดแทนข้าด้วย...” ไป๋เสี่ยวหยุนพยักหน้าไม่หยุดราวกับไก่จิกข้าว แต่คำพูดของเขา(@NameIsNovel)กลับถูกตัดบทด้วยเสียงดุด่าอันเกรี้ยวกราด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“เจ้าคนพาลน้อย เจ้าไม่เข้าใจรึว่า(@NameIsNovel)ยันต์เร้นกายนั่นคืออะไร? บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้ให้เพียงสามแผ่นเท่านั้นอ่านตอนต่อไปฟรี

พี่ชายของเจ้าใช้ไปหนึ่งแผ่นเพื่อช่วยชีวิตและ(@NameIsNovel)เอาไปอีกหนึ่งแผ่นตอนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จากไปวัดหัวเซิง ตอนนี้เราเหลืออยู่เพียงแผ่นเดียวเท่านั้น เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้(@NameIsNovel)ไปโอ้อวดเช่นนั้น?

การที่(@NameIsNovel)ท่านประมุขตระกูลไม่โบยตีเจ้าก็นับว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ความเมตตาแล้ว!” ไป๋เจียงเฟิงโกรธจัดเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ดุด่าเขา(@NameIsNovel)อย่างหนัก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ท่านปู่สาม ข้า ข้าก็แค่ต้องการจะยืมมันมาแล้วแสดงให้พวกเขา(@NameIsNovel)ดู หลังจากแสดงให้พวกเขา(@NameIsNovel)ดูแล้ว ข้าก็จะนำมันกลับมา หากท่านกังวล ท่านก็สามารถแอบตามข้าไปได้(@NameIsNovel) หากข้านำมันออกมาไม่ได้(@NameIsNovel) ข้าก็คงต้องกลืนความภาคภูมิใจของตนเองและ(@NameIsNovel)ยอมรับเจ้าหลินปี้ชิว สารเลวนั่นเป็น(@NameIsNovel)พี่ใหญ่” ไป๋เสี่ยวหยุนอ้อนวอน

“ไม่เพียงแต่เจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวาย แต่เจ้ายังจะลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยรึ? เจ้าช่างเป็น(@NameIsNovel)คนพาลที่(@NameIsNovel)สิ้นหวังจริงๆ เหตุใดเจ้าถึงได้(@NameIsNovel)แตกต่างจากพี่ชายของเจ้าที่(@NameIsNovel)เกิดจากแม่คนเดียวกันถึงเพียงนี้!” ไป๋เจียงเฟิงถอนหายใจอย่างหนัก แสดงความผิดหวัง

[Source: NameIsNovel] ไป๋เสี่ยวหยุนหน้าเศร้าลงเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้และ(@NameIsNovel)นิ่งเงียบไป

[Source: NameIsNovel] “ข้าก็อยากจะเป็น(@NameIsNovel)เหมือนพี่ชายของข้า แต่เสียดายที่(@NameIsNovel)ข้าไม่มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ติดตัวมาเหมือนกัน...” เขา(@NameIsNovel)เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนานก่อนจะลุกขึ้นแล้วจากไป

ไป๋เจียงเฟิงมองดูร่างที่(@NameIsNovel)ดูเปล่าเปลี่ยวของเขา(@NameIsNovel)กำลังถอยห่างออกไปและ(@NameIsNovel)ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเสียใจ: (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“เสี่ยวหยุน...”

[Source: NameIsNovel] แต่ไป๋เสี่ยวหยุนไม่ได้(@NameIsNovel)หันกลับมาหรือหยุด แต่ยังคงเดินต่อไปจนกระทั่งลับสายตาไปจากลานเล็กๆ

“อันที่(@NameIsNovel)จริง ตอนที่(@NameIsNovel)เสี่ยวหยุนยังเด็ก เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ขาดพรสวรรค์แต่อย่างใด เป็น(@NameIsNovel)เพราะอุบัติเหตุที่(@NameIsNovel)พลังหยินอัปมงคล ไว้ในร่างกายของเขา(@NameIsNovel) ซึ่งทำลายรากฐานการบำเพ็ญเพียรของเขา(@NameIsNovel)” ไป๋เจียงเฟิงตกอยู่ในห้วงคำนึงอันยาวนานก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะพูดอย่างคลุมเครือ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ขมวดคิ้ว จมอยู่ในความคิด

[Source: NameIsNovel] …

นอกจวนตระกูลไป๋ ไป๋เสี่ยวหยุนอารมณ์ไม่ดี เขา(@NameIsNovel)ไล่ยามสองคนที่(@NameIsNovel)ติดตามเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ประจำออกไปแล้วไปยังโรงพนันแห่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)รู้จักกันในชื่อ “แหล่งรวมโชคลาภ” ตามลำพังในรถม้าของเขา(@NameIsNovel)

[Source: NameIsNovel] ไป๋เสี่ยวหยุนไม่ได้(@NameIsNovel)ติดการพนัน เขา(@NameIsNovel)จะไปที่(@NameIsNovel)นั่นเพื่อระบายอารมณ์เมื่อเขา(@NameIsNovel)อารมณ์เสีย

[Source: NameIsNovel] ทว่า(@NameIsNovel) วันนี้เป็น(@NameIsNovel)วันที่(@NameIsNovel)ไม่ดี เมื่อเขา(@NameIsNovel)มาถึงแหล่งรวมโชคลาภและ(@NameIsNovel)ยกม่านขึ้น เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นชายหนุ่มสวมมงกุฎหยกและ(@NameIsNovel)เสื้อคลุมผ้าไหมสีม่วงยืนอยู่หน้าโต๊ะไพ่ปายจิ่วในทันที ชายหนุ่มผู้นั้นค่อนข้างหล่อเหลา ทว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ไฝดำที่(@NameIsNovel)ปลายจมูกซึ่งทำให้รูปลักษณ์ของเขา(@NameIsNovel)เสียไปบ้าง

ชายหนุ่มในชุดสีม่วงถือไพ่สองใบในมือ ลูบมันอย่างแรง เขา(@NameIsNovel)ยังเอนหน้าไปข้างหน้า หรี่ตาข้างหนึ่ง และ(@NameIsNovel)มองดูมันอย่างตื่นเต้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ข้างหลังเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มหน้ากลมสวมเสื้อคลุมคอกลมสีเขียวซึ่งอ้วนเล็กน้อย มี(@NameIsNovel)เหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก เขา(@NameIsNovel)ก็เอนตัวเข้าไปและ(@NameIsNovel)มองดูไพ่ในมือของชายหนุ่มชุดสีม่วงเช่นกัน

ข้างหลังพวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชายในชุดดำเจ็ดแปดคนตามมา แต่ละคนดูน่าเกรงขาม เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่ใช่ยามธรรมดา

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “บัดซบ สิ่งสุดท้ายที่(@NameIsNovel)ข้าอยากเจอคือเจ้าสองตัวปัญหานี่ แต่โชคชะตากลับดึงดันที่(@NameIsNovel)จะโยนพวกเขา(@NameIsNovel)มาให้ข้า” ไป๋เสี่ยวหยุนพึมพำกับตัวเองขณะที่(@NameIsNovel)ปล่อยม่านแล้วหันหลังจะจากไป

ทว่า(@NameIsNovel) ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ปล่อยมือ ชายหนุ่มหน้ากลมกลับเงยหน้าขึ้นและ(@NameIsNovel)เห็นเขา(@NameIsNovel)เข้าพอดี

“หืม? ไป๋เสี่ยวหยุน...”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เสียงของชายหนุ่มหน้ากลมไม่ดังและ(@NameIsNovel)แทบจะไม่ได้(@NameIsNovel)ยินในโรงพนันที่(@NameIsNovel)เสียงดัง แต่ไป๋เสี่ยวหยุนได้(@NameIsNovel)ยินมันในทันที เขา(@NameIsNovel)สะดุ้งเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)เร่งฝีเท้า

“อะไรนะ? ไป๋เสี่ยวหยุน?” [Source: NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มในชุดสีม่วง โดยไม่สนใจว่า(@NameIsNovel)ไพ่ปายจิ่วจะแพ้หรือชนะ ก็ทิ้งไพ่ลงแล้วไล่ตามเขา(@NameIsNovel)ไป

ชายหนุ่มหน้ากลมและ(@NameIsNovel)ยามอีกหลายคนตามไปติดๆ

แต่กว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะก้าวออกจากโรงพนัน ถนนที่(@NameIsNovel)พลุกพล่านก็ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าไร้ซึ่งร่างของไป๋เสี่ยวหยุน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ตู้เฟิง เจ้าแน่ใจนะว่า(@NameIsNovel)เห็นเขา(@NameIsNovel)?” ชายหนุ่มในชุดสีม่วงถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยคิ้วที่(@NameIsNovel)ขมวด

“นายน้อยหลิน ข้าแน่ใจขอรับ เป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จริงๆ” ชายหนุ่มหน้ากลมตอบทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ชายหนุ่มหน้ากลมไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสมาชิกของตระกูลตู้ ตู้เฟิง และ(@NameIsNovel)ชายหนุ่มในชุดสีม่วงคือสมาชิกของตระกูลหลิน หลินปี้ชิว

[Source: NameIsNovel] “เจ้าเด็กนั่นหลบหน้าพวกเรามาสองสามวันนี้แล้ว เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพราะเรื่องพนัน เราจะปล่อยให้เขา(@NameIsNovel)หนีไปไม่ได้(@NameIsNovel) แยกย้ายกันค้นหา” หลินปี้ชิวเย้ยหยันและ(@NameIsNovel)สั่ง

[Source: NameIsNovel] ยามหลายคนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างหลังเขา(@NameIsNovel)กำลังจะแยกย้ายกันไปทันที

“ไม่ต้องลำบากหรอก” เสียงแก่ชราดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ชายชราในชุดผ้าสีเทาพลันก้าวออกมาจากฝูงชนและ(@NameIsNovel)เดินมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา(@NameIsNovel) ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)จมลึก จมูกสูงและ(@NameIsNovel)คม ทำให้แก้มของเขา(@NameIsNovel)ดูผอมแห้ง เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผิวซีดเซียวที่(@NameIsNovel)ดูป่วย

“ผู้อาวุโสลู่อิง ท่านมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” หลินปี้ชิวประหลาดใจ

“เมืองเจี้ยนเย่ไม่สงบสุขนักในช่วงนี้ บิดาของเจ้าส่งข้ามาเพื่อคุ้มครองเจ้าอย่างลับๆ เด็กตระกูลไป๋ที่(@NameIsNovel)เจ้ากำลังตามหาได้(@NameIsNovel)ไปยังตรอกเผิงลู่แล้ว” ลู่อิงชี้ไปที่(@NameIsNovel)ตรอกหนึ่งในระยะไกลและ(@NameIsNovel)แจ้งให้ทราบ

“เข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณท่านผู้อาวุโสลู่” หลินปี้ชิวยิ้มกว้าง และ(@NameIsNovel)นำคนของเขา(@NameIsNovel)ไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)ชี้ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] ลู่อิงไม่ได้(@NameIsNovel)ตามไป แต่กลับถอยกลับเข้าไปในฝูงชนและ(@NameIsNovel)หายตัวไป

ในตรอกเผิงลู่ ไป๋เสี่ยวหยุนกำลังเตะก้อนหินเล็กๆ บนพื้น พึมพำอะไรบางอย่าง เมื่อเขา(@NameIsNovel)เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นชายในชุดดำหลายคนขวางทางอยู่ข้างหน้า

เมื่อเขา(@NameIsNovel)มองกลับไป หลินปี้ชิวและ(@NameIsNovel)คนของเขา(@NameIsNovel)ก็ตามมาทันจากข้างหลังแล้ว

----------