หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 266
ตอนที่ 266 : สหายร่วมทาง
ตอนที่ 266
ร่างในชุดคลุมสีเทาพลันหยุดชะงัก ดวงตาใต้หน้ากากจับจ้องมายังเซินลั่วดุจใบมี(@NameIsNovel)ดอันเย็นเยียบ เสียงของเขา(@NameIsNovel)ทุ้มและ(@NameIsNovel)แหบพร่า เป็น(@NameIsNovel)น้ำเสียงของบุรุษอย่างชัดเจน
เซินลั่วสะท้านในใจ ก่อนจะมาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทายาลบกลิ่นไว้ทั่วตัว ทั้งยังกลั้นหายใจไว้ล่วงหน้า แม้จะอยู่ห่างกันกว่า(@NameIsNovel)สิบฉื่อ ก็ยังคงถูกอีกฝ่ายตรวจจับได้(@NameIsNovel)
หากสลับตำแหน่งกัน เขา(@NameIsNovel)เชื่อว่า(@NameIsNovel)ตนเองคงไม่อาจสังเกตเห็นการมี(@NameIsNovel)อยู่ของอีกฝ่ายเป็น(@NameIsNovel)แน่
“เปล่าเลย ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาร้ายอันใด เพียงแต่มาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ก่อนเท่านั้น” เซินลั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)ดัดให้แหบพร่า ความคิดในหัวหมุนคว้างขณะที่(@NameIsNovel)ก้าวเดินออกมาอย่างเป็น(@NameIsNovel)ธรรมชาติ
ในเมื่ออีกฝ่ายก็สวมหน้ากากหน้าผี ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)จุดหมายที่(@NameIsNovel)ตลาดผีเช่นกัน ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพบเจอกันอยู่ดี ดังนั้นจึงไม่มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดที่(@NameIsNovel)จะหลบซ่อนตัวอีกต่อไป
“เจ้าก็จะไปตลาดผีด้วยรึ?” ร่างในชุดคลุมสีเทาดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้ากากบนใบหน้าของเซินลั่ว
“ถูกต้อง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านก็คงจะเช่นกัน ในเมื่อพวกเราต่างก็เป็น(@NameIsNovel)ผู้ร่วมทางสายเดียวกัน ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ความจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องสร้างบรรยากาศที่(@NameIsNovel)ตึงเครียดเช่นนี้” เซินลั่วกล่าว พลางหัวเราะเบาๆ แล้วจึงกลับไปนั่งลง
ร่างในชุดคลุมสีเทาพยักหน้าช้าๆ แววตาไม่คมกริบเหมือนคราแรก เขา(@NameIsNovel)เดินเข้าไปในป่าสนและ(@NameIsNovel)เริ่มสำรวจไปรอบๆ เช่นเดียวกับเซินลั่ว
“ดูท่าคนผู้นี้ก็คงจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้มาใหม่ เข้าสู่ตลาดผีเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกเช่นกัน” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง
ร่างในชุดคลุมสีเทาค้นหาไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด จึงหยุดเดินอย่างไร้จุดหมาย เขา(@NameIsNovel)หาที่(@NameIsNovel)นั่งขัดสมาธิลง ห่างจากเซินลั่วประมาณสิบก้าว
ทั้งสองคนต่างนั่งลงอย่างเงียบงัน ขณะที่(@NameIsNovel)เวลาล่วงเลยไป ราตรีก็ยิ่งมืดค่ำลง
ทว่า(@NameIsNovel) ในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ ปราศจากเสียงฆ้องยามหรือเสียงไก่ขันบอกเวลา การคาดคะเนโมงยามนั้นเป็น(@NameIsNovel)เรื่องยากยิ่ง
เซินลั่วซึ่งกำลังก้มหน้าอยู่ พลันเงยหน้าขึ้นและ(@NameIsNovel)ลุกขึ้นยืน
การคำนวณโมงยามไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา(@NameIsNovel) ตั้งแต่เด็ก เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ศึกษาการแพทย์อย่างลึกซึ้ง และ(@NameIsNovel)เคยพบกับหลักวิชาที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel) “จื่ออู่หลิวจู้” ซึ่งระบุว่า(@NameIsNovel)เส้นลมปราณทั้งสิบสองในร่างกายมนุษย์นั้นสอดคล้องกับสิบสองชั่วยามของวัน ในแต่ละชั่วยาม การไหลเวียนของโลหิตในเส้นลมปราณทั้งสิบสองจะมี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น ในช่วงยามจื่อ โลหิตจะไหลเวียนหนาแน่นที่(@NameIsNovel)เส้นลมปราณถุงน้ำดี ส่วนในช่วงยามโฉ่ว มันจะไหลเวียนหนาแน่นที่(@NameIsNovel)เส้นลมปราณตับ
ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ศึกษาและ(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญหลักวิชาจื่ออู่หลิวจู้จนทะลุปรุโปร่ง เขา(@NameIsNovel)สามารถอนุมานโมงยามได้(@NameIsNovel)จากการไหลเวียนของโลหิตและ(@NameIsNovel)พลังปราณของตนเอง
เมื่อครู่นี้เอง โลหิตของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เริ่มไหลเวียนหนาแน่นเข้าสู่จุดฝังเข็มภายในเส้นลมปราณถุงน้ำดี บ่งบอกว่า(@NameIsNovel)ยามจื่อกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
ร่างในชุดคลุมสีเทาที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นการกระทำของเซินลั่ว แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
ในขณะนั้นเอง ไอเย็นยะเยือกก็พลันแผ่ซ่านขึ้นในอากาศ หน้ากากบนใบหน้าของเซินลั่วเย็นเฉียบ ไอสีดำจางๆ ปรากฏขึ้นจากมัน พลันห่อหุ้มร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ไว้แน่นประดุจผิวหนังชั้นที่(@NameIsNovel)สอง
รูปลักษณ์ของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)ภูตผีผิวสีดำที่(@NameIsNovel)น่าพรั่นพรึง กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาก็กลายเป็น(@NameIsNovel)ไอเย็นยะเยือกของภูตผี ทำให้เขา(@NameIsNovel)แทบจะไม่แตกต่างจากภูตผีตนอื่นๆ เลย
การเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)คล้ายกันก็กำลังเกิดขึ้นกับชายในชุดคลุมสีเทาเช่นกัน แปรสภาพเขา(@NameIsNovel)ให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ภูตผีสีแดงเข้มทั้งตัว
ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตาที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ในเวลาเดียวกัน อากาศธาตุโดยรอบก็พลันมืดสนิท หมอกสีเทานับไม่ถ้วนทะลักออกมาจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า กลืนกินทุกสิ่งรอบตัวในทันที
หัวใจของเซินลั่วเต้นระรัว เขา(@NameIsNovel)รีบหยิบวงแหวนภูตร่ำไห้ออกมาเตรียมพร้อม
ในมืออีกข้าง ยันต์อัสนีบาตสองแผ่นก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแสงสีเหลืองวาบ พร้อมที่(@NameIsNovel)จะใช้งานทุกเมื่อ
แต่หมอกสีเทาเพียงแค่ห่อหุ้มอยู่รอบๆ และ(@NameIsNovel)ไม่แสดงความผิดปกติอื่นใด
หมอกสีเทาไร้นามหมุนวนไปมาราวกับสายน้ำอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว ทิวทัศน์รอบข้างพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ป่าสนเขียวได้(@NameIsNovel)หายไป ถูกแทนที่(@NameIsNovel)ด้วยดินแดนรกร้างดุจทะเลทราย
พื้นดินปกคลุมไปด้วยเศษหินสีดำ นอกจากตะไคร่น้ำไม่กี่หย่อมที่(@NameIsNovel)งอกอยู่ในรอยแยกของหินแล้ว ก็ไม่สามารถมองเห็นร่องรอยของสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตอื่นใดได้(@NameIsNovel)
ทั่วทั้งดินแดนรกร้างแห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกสีเทา ทำให้สามารถมองเห็นได้(@NameIsNovel)ไกลเพียงยี่สิบถึงสามสิบฉื่อเท่านั้น สิ่งใดที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลกว่า(@NameIsNovel)นั้นล้วนถูกบดบัง
“นี่คือตลาดผีรึ? ช่างดูรกร้างเหลือเกิน ไม่มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของตลาด ไม่ต้องพูดถึงภูตผีสักตนเลย” เซินลั่วมองไปรอบๆ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)เผยความประหลาดใจ
ชายในชุดคลุมสีเทา ซึ่งตอนนี้ยืนอยู่ห่างจากเซินลั่วน้อยกว่า(@NameIsNovel)ห้าฉื่อ มองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน ในมือของเขา(@NameIsNovel)ปรากฏดาบหัวผีสีเทาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)เคลื่อนไหวในทันที เขา(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายในชุดคลุมสีเทา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงฝีเท้า ชายผู้นั้นก็ตื่นตัวในทันทีและ(@NameIsNovel)หันมามองอย่างระมัดระวัง
เซินลั่ว เมื่อเห็นท่าทีระแวดระวังของอีกฝ่าย ก็ค่อนข้างจะโล่งใจ
“สหายนักพรต โปรดอภัยที่(@NameIsNovel)ข้าเข้าใกล้โดยพลการ ข้าไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาร้าย สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ดูแปลกประหลาด และ(@NameIsNovel)ในเมื่อพวกเราทั้งสองต่างก็มาจากที่(@NameIsNovel)เดียวกัน ก็นับได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนบ้านเดียวกันครึ่งหนึ่ง เรามาร่วมมือกันจะดีหรือไม่? หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ก็ยังสามารถดูแลซึ่งกันและ(@NameIsNovel)กันได้(@NameIsNovel)” เขา(@NameIsNovel)เสนอ พลางหยุดยืนห่างออกไปหนึ่งฉื่อ พร้อมทำท่าประสานหมัดอย่างสุภาพ
ชายในชุดคลุมสีเทามองไปรอบๆ และ(@NameIsNovel)หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็พยักหน้า “ตกลง”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)มุมปากของร่างภูตผีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)แปลงกายอยู่ก็ยกขึ้นตามอย่างน่าประหลาด สะท้อนการแสดงออกที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเขา(@NameIsNovel)
“ในเมื่อพวกเราจะร่วมมือกัน ก็ควรจะบอกชื่อแซ่เพื่อความสะดวกในการเรียกขาน ข้าคือเถี่ยนเถี่ยเซิง” เขา(@NameIsNovel)ยืมชื่อศิษย์พี่ของเขา(@NameIsNovel)มาใช้
“ข้าแซ่หง” ชายในชุดคลุมสีเทาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
หลังจากแลกเปลี่ยนชื่อกันแล้ว บรรยากาศระหว่า(@NameIsNovel)งคนทั้งสองก็ผ่อนคลายลงบ้าง
“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นท่านก็คือนักพรตหง ท่านเคยมาเยือนตลาดผีแห่งนี้มาก่อนหรือไม่?” เซินลั่วสอบถาม
“ไม่เคย” ชายในชุดคลุมสีเทา ส่ายหน้า
“ข้าก็ไม่เคยเช่นกัน ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ เราก็ควรจะสำรวจสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ดูเถอะ” เซินลั่วเสนอ
“อืม” นักพรตหงตอบรับสั้นๆ ราวกับถ้อยคำมี(@NameIsNovel)ค่าดั่งทองคำ
เซินลั่วมองไปรอบๆ พยายามจะเลือกทิศทางที่(@NameIsNovel)จะเดินไปข้างหน้า แต่ทิวทัศน์กลับเหมือนกันทุกทิศทาง ทำให้เขา(@NameIsNovel)สิ้นหนทาง
“ไปทางนี้กันเถอะ” ชายในชุดคลุมสีเทากล่าวอย่างกะทันหัน แล้วก้าวเดินไปในทิศทางหนึ่ง
เซินลั่ว นึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)อีกฝ่ายสามารถสังเกตเห็นเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อย่างไรจากระยะไกลในป่าสนเขียว จึงสันนิษฐานว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นี้ต้องมี(@NameIsNovel)ความสามารถในการตรวจจับที่(@NameIsNovel)ทรงพลังเป็น(@NameIsNovel)แน่ เขา(@NameIsNovel)จึงไม่ได้(@NameIsNovel)คัดค้านใดๆ และ(@NameIsNovel)เดินตามไป
ทว่า(@NameIsNovel) เพื่อป้องกันการหลงทาง เขา(@NameIsNovel)ก็แอบทำเครื่องหมายไว้บนพื้นทุกๆ สองสามก้าว
ทั่วทั้งดินแดนสีดำถูกปกคลุมไปด้วยหมอก เงียบสงัดอย่างน่าขนลุก มี(@NameIsNovel)เพียงเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองที่(@NameIsNovel)ย่ำไปบนพื้นดินดังก้องอยู่ในอากาศธาตุ
ในตอนแรกเซินลั่วสามารถสงบสติอารมณ์ได้(@NameIsNovel) แต่เมื่อเวลาผ่านไปโดยไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงใดๆ ในสภาพแวดล้อม เขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย
หลังจากที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เดินไปได้(@NameIsNovel)ระยะหนึ่ง สภาพแวดล้อมก็ยังคงเหมือนเดิม เมื่อเริ่มจะหมดความอดทนเล็กน้อย เซินลั่วกำลังจะเอ่ยปากถามชายในชุดคลุมสีเทา แต่สายตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันถูกดึงดูดไปยังเบื้องหน้า
จากที่(@NameIsNovel)ไกล เงาของบางสิ่งที่(@NameIsNovel)ใหญ่โต ซึ่งดูเหมือนยอดเขา(@NameIsNovel) ปรากฏขึ้นในม่านหมอก
เซินลั่วหรี่ตาเมื่อเห็นภาพนั้น แล้วเหลือบมองไปยังชายในชุดคลุมสีเทา ทว่า(@NameIsNovel) อีกฝ่ายกลับดูไม่สะทกสะท้าน ไม่แสดงอาการประหลาดใจใดๆ
หัวใจของเขา(@NameIsNovel)กระตุกวูบหนึ่ง หรือว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นี้จะสังเกตเห็นเงาภูเขา(@NameIsNovel)จากที่(@NameIsNovel)ไกลก่อนหน้านี้แล้ว?
เซินลั่วรู้สึกตกใจอยู่ภายใน แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)แสดงออกทางสีหน้า เขา(@NameIsNovel)กำลังจะเร่งฝีเท้า ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็หันไปมองทางซ้ายของตน
เสียงคล้ายลมกระโชกแรงดังมาจากทิศทางนั้น ระดับเสียงของมันผันผวนอย่างผิดปกติ ทำให้ยากจะจับใจความได้(@NameIsNovel)
----------