หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 327
ตอนที่ 327 : สุดสิ้นหนทาง
ตอนที่ 327
ด้วยเสียง “ตูม” ตะขาบร้อยขาและ(@NameIsNovel)อสูรเหยี่ยวดำพลันลุกไหม้ขึ้นพร้อมกันด้วยเปลวเพลิงสีขาว
ตะขาบร้อยขาซึ่งบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีขาว มันทำได้(@NameIsNovel)เพียงกรีดร้องออกมาสองครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)เปลวไฟสีดำทมิฬในเบ้าตาของมันจะดับวูบลง ร่างกายมหึมาของมันกลายเป็น(@NameIsNovel)โปร่งใสอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลายหายไปในอากาศทีละน้อย
อสูรเหยี่ยวดำก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเช่นกันขณะที่(@NameIsNovel)ขนนกของมันถูกเผาจนสิ้น และ(@NameIsNovel)ผิวหนังก็กลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำไหม้เกรียม
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้มันไม่ได้(@NameIsNovel)บาดเจ็บ จึงยังคงมี(@NameIsNovel)พละกำลังเหลืออยู่ มันกางปีกออกด้วยแรงทั้งหมดอย่างดุเดือด สลัดตัวออกจากเสาเพลิงสีขาวแล้วเริ่มหลบหนีไปยังที่(@NameIsNovel)ไกล
แต่เปลวเพลิงสีขาวที่(@NameIsNovel)เกาะติดอยู่กับอสูรเหยี่ยวมิได้(@NameIsNovel)ดับลง กลับลุกโชนรุนแรงยิ่งขึ้น แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลูกไฟขนาดมหึมาห่อหุ้มร่างของมันไว้โดยสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว
มันยังหนีไปได้(@NameIsNovel)ไม่ไกลนัก ความเร็วของอสูรเหยี่ยวดำก็ลดลง ร่างกายใหญ่โตในลูกไฟย่อส่วนลงอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในเวลาไม่กี่อึดใจ ก็สลายหายไปโดยสิ้นเชิง
หญิงสาวในกระโปรงสีชมพูและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสในอาภรณ์สีเขียวต่างตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความตกใจและ(@NameIsNovel)สยดสยอง
ไป๋เสี่ยวเถียนสามารถสังหารอสูรไปได้(@NameIsNovel)สองตน แต่อาการของเขา(@NameIsNovel)ก็สาหัสอย่างยิ่งเช่นกัน ผิวหนังทั่วร่างของเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สีแก้วหลากสี โลหิตไหลซึมออกมาจากทวารทั้งเจ็ด
ในขณะนี้ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ใช้วิชาต้องห้ามแห่งการดับสูญนิพพาน ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)คาถาต้องห้ามของวัดหัวเซิง ด้วยการเผาผลาญพลังชีวิตของตน เขา(@NameIsNovel)บังคับให้ระดับพลังบำเพ็ญเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น
ทว่า(@NameIsNovel)ผลตอบแทนของคาถาต้องห้ามนี้ช่างมหาศาลนัก มันไม่เพียงแต่จะทำให้ระดับพลังบำเพ็ญลดลง แต่ยังส่งผลให้สูญเสียศักยภาพในการเพิ่มระดับพลังอย่างถาวร อีกทั้งยังทำให้อายุขัยลดลงไปถึงหนึ่งร้อยปี
แต่ตราบใดที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สามารถปกป้องเมืองเจี้ยนเย่ไว้ได้(@NameIsNovel) แม้จะต้องแลกมาด้วยระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ลดลงหรืออายุขัยที่(@NameIsNovel)สั้นลง หรือแม้กระทั่งต้องแลกด้วยชีวิต เขา(@NameIsNovel)ก็ยินดีที่(@NameIsNovel)จะเสี่ยง
ไป๋เสี่ยวเถียนมองไปยังหญิงสาวในกระโปรงสีชมพูและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสในอาภรณ์สีเขียวแล้วหอบหายใจอย่างหนัก อักขระเวทรูปไส้ตะเกียงด้านหลังเขา(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นอีกครั้ง
แต่ในขณะนั้นเอง ด้วยเสียง “ฉึก” เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกเย็นวาบที่(@NameIsNovel)ช่องท้องเมื่อมือสีดำทะลุออกมา พร้อมกับโลหิตที่(@NameIsNovel)อาบทั่ว
ไป๋เสี่ยวเถียนแข็งทื่อ จ้องมองมือที่(@NameIsNovel)เปื้อนเลือดนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
สีหน้าของเซินลั่วนอกเมืองเปลี่ยนไป สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้องไปยังร่างเงาสีดำเบื้องหลังไป๋เสี่ยวเถียน
เงาดำนั้นได้(@NameIsNovel)ทะลวงผ่านแนวป้องกันของแท่นดอกบัวสีทองเข้ามาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ และ(@NameIsNovel)กำลังเกาะติดอยู่กับแผ่นหลังของไป๋เสี่ยวเถียนอย่างแนบแน่น
สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้องไปยังร่างเงาดำ ร่างนั้นถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมสีดำขนาดใหญ่ บนศีรษะสวมหมวกไม้ไผ่ นิ้วมือของมันยาวเรียวและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปลายแหลมคม
ภาพนี้ไม่ใช่ภาพที่(@NameIsNovel)ไม่คุ้นเคยสำหรับเซินลั่ว มันคืออสูรวายุที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบก่อนหน้านี้ในหุบเขา(@NameIsNovel)วายุเร้นลับ
หญิงสาวในกระโปรงสีชมพูและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสในอาภรณ์สีเขียวต่างผ่อนคลายลงเมื่อเห็นภาพนี้
“ชิชิ สหายไป๋ พลังอำนาจอันน่าอัศจรรย์ของท่านช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก กึ่งเซียนกึ่งเซียนที่(@NameIsNovel)สามารถใช้พลังของเซียนแท้ได้(@NameIsNovel) ท่านช่างเป็น(@NameIsNovel)อัจฉริยะอย่างไม่ต้องสงสัย
ช่างน่าเสียดายที่(@NameIsNovel)คนเช่นท่านต้องมารับใช้เผ่าพันธุ์มนุษย์ ลองพิจารณามาเข้าร่วมกับพวกเรา เผ่าพันธุ์อสูรดูสิ!” อสูรวายุผู้ซึ่งแทงทะลุอวัยวะสำคัญของไป๋เสี่ยวเถียน กล่าวโดยไม่ได้(@NameIsNovel)ถอนมือออกในทันที พลางหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ขณะที่(@NameIsNovel)พูด พลังปราณสีดำเข้มข้นก็ผุดออกมาจากมือของมัน แทรกซึมเข้าสู่ร่างของไป๋เสี่ยวเถียนอย่างรวดเร็ว
ช่องท้องของไป๋เสี่ยวเถียนกลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)เริ่มแผ่กระจายไปยังส่วนอื่น
ในขณะนั้นเอง ก็มี(@NameIsNovel)เสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งแข็งทื่อไปแล้ว ขยับมือขวาของเขา(@NameIsNovel) คว้าจับแขนของอสูรวายุที่(@NameIsNovel)แทงทะลุร่างของเขา(@NameIsNovel)ไว้
แสงสีทองพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นรอบกายเขา(@NameIsNovel) หยุดยั้งการแพร่กระจายของพลังปราณสีดำ
“เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะไม่สังเกตเห็นเจ้าย่องเข้ามาซุ่มอยู่รึ? เจ้าคือหัวหน้าของอสูรกลุ่มนี้ใช่หรือไม่?
เจ้าช่างยอมแลกอย่างแท้จริง ถึงขนาดส่งตัวตนระดับกึ่งเซียนมาถึงห้าตนเพื่อโจมตีเมืองเจี้ยนเย่ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เมืองเจี้ยนเย่คงจะถึงคราวล่มสลายเป็น(@NameIsNovel)แน่
แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจะขอเอาชีวิตของเจ้ามาเป็น(@NameIsNovel)เพื่อนร่วมทางสู่ปรโลกให้กับชาวเมืองเจี้ยนเย่!” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แท่นดอกบัวสีทองใต้ร่างและ(@NameIsNovel)อักขระเวทรูปไส้ตะเกียงด้านหลังเขา(@NameIsNovel) แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสีทองสองสายแล้วหลอมรวมเข้าสู่ร่างของเขา(@NameIsNovel)
ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ถูกปกคลุมไปด้วยลวดลายสีทองในทันที และ(@NameIsNovel)ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็บวมขึ้นราวกับลูกโป่งที่(@NameIsNovel)ถูกเป่าลม แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
สีหน้าของอสูรวายุเปลี่ยนไปอย่างมาก และ(@NameIsNovel)มันพยายามที่(@NameIsNovel)จะดึงแขนกลับ
ทว่า(@NameIsNovel)แรงดึงมหาศาลจากภายในร่างของไป๋เสี่ยวเถียนดูดแขนของมันไว้แน่น ไม่ยอมให้มันสลัดหลุดออกไปได้(@NameIsNovel)
อสูรวายุคำรามลั่น และ(@NameIsNovel)โดยไม่ลังเล แสงสีดำก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นที่(@NameIsNovel)แขนอีกข้างของมัน ตัดแขนข้างที่(@NameIsNovel)ติดอยู่ในร่างของไป๋เสี่ยวเถียนออกที่(@NameIsNovel)หัวไหล่
โลหิตพุ่งกระฉูดออกมาขณะที่(@NameIsNovel)แขนของมันขาดสะบั้นลงที่(@NameIsNovel)หัวไหล่ แต่มันก็หาได้(@NameIsNovel)สนใจไม่ ร่างของมันเคลื่อนไหวและ(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลมดำพุ่งถอยหลังไป
พื้นดินสั่นสะเทือนภายใต้เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านปฐพี!
ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งบัดนี้ได้(@NameIsNovel)พองตัวเป็น(@NameIsNovel)ทรงกลมแล้ว ก็ระเบิดออก และ(@NameIsNovel)ดวงตะวันที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยฉื่อก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า มันห่อหุ้มอสูรวายุที่(@NameIsNovel)กำลังถอยหนีไว้
พายุสีทองที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)พัดโหมกระหน่ำอยู่รอบๆ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)พายุเฮอริเคนขนาดมหึมาในเวลาไม่นาน กวาดเอาเมืองเจี้ยนเย่ทั้งเมืองเข้าไปอยู่ในนั้น
“สหายไป๋!” นอกเมือง เซินลั่วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ร้อนผ่าว และ(@NameIsNovel)ความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะฉีกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ ก็ท่วมท้นขึ้นมา
ได้(@NameIsNovel)พบสหายรักอีกครั้งหลังจากผ่านไปหนึ่งพันปี พวกเขา(@NameIsNovel)ยังไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสได้(@NameIsNovel)เอ่ยคำพูดใดๆ กันเลยด้วยซ้ำ เขา(@NameIsNovel)กลับต้องถูกบีบให้เฝ้ามองสหายของตนสิ้นชีพไปต่อหน้าต่อตา ทำอะไรไม่ได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่คิดว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนทำผิด หากคนที่(@NameIsNovel)อยู่กลางอากาศในขณะนี้เป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็จะเลือกทำเช่นเดียวกัน
พายุที่(@NameIsNovel)เกิดจากการระเบิดตัวเองของไป๋เสี่ยวเถียนสงบลงอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)หญิงสาวในกระโปรงสีชมพูกับผู้อาวุโสในอาภรณ์สีเขียวก็บินกลับมา เผยให้เห็นร่างของพวกเขา(@NameIsNovel) ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โดยไม่เอ่ยวาจาใดๆ พวกเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งลงไปยังเมืองเบื้องล่างในทันที
อสูรทั้งสองลงมือพร้อมกัน ลำแสงขนาดมหึมาสีชมพูและ(@NameIsNovel)สีเขียวพุ่งลงมา กระแทกเข้ากับส่วนหนึ่งของกำแพงเมือง
ลำแสงหลายสายพุ่งออกมาจากภายในเมืองเจี้ยนเย่ในความพยายามที่(@NameIsNovel)จะสกัดกั้นพวกมัน แต่เมื่อสัมผัสกับลำแสงสีชมพูและ(@NameIsNovel)สีเขียว พวกมันก็ถูกซัดกระเด็นไปในทันที
ด้วยเสียงดังสนั่นสองครั้ง ส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองเจี้ยนเย่ก็ถูกทลายลง เหลือไว้เพียงช่องโหว่ขนาดใหญ่
อสูรนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)อยู่นอกเมืองส่งเสียงคำรามอย่างตื่นเต้นและ(@NameIsNovel)หลั่งไหลเข้าสู่เมืองราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก
ทั้งเมืองจมอยู่ในเสียงกรีดร้องในทันที แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ฝนโลหิตและ(@NameIsNovel)สายลมแห่งการสังหารอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วสั่นสะท้านเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)มองลงไปต่อ ขบกรามแน่น หันหน้าหนีจากภาพในเมือง ดำดิ่งลงสู่แม่น้ำหลีสุ่ย เคลื่อนที่(@NameIsNovel)ด้วยความเร็วสูงไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จากมา
ในขณะที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนสิ้นชีพ ชะตากรรมของเมืองเจี้ยนเย่ก็ได้(@NameIsNovel)ถูกตัดสินเอาไว้แล้ว
อสูรเหล่านี้จะทำอะไรต่อไปหลังจากยึดครองเมืองเจี้ยนเย่ได้(@NameIsNovel)ยังคงไม่แน่นอน เขา(@NameIsNovel)ต้องนำตระกูลเซินออกไปจากที่(@NameIsNovel)นี่ก่อนที่(@NameIsNovel)เหล่าอสูรจะเคลื่อนไหว
สำหรับผู้คนในเมืองนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะช่วยเหลืออย่างสุดหัวใจ แต่กลับไร้ซึ่งพลังอำนาจ
เซินลั่วเร่งใช้วิชาควบคุมน้ำพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็กลับมาถึงตำแหน่งของขบวนรถม้าตระกูลเซิน
ในช่วงเวลานี้ ไม่มี(@NameIsNovel)อสูรเข้ามาโจมตี ทุกคนในตระกูลเซินปลอดภัยดี เมื่อเห็นเซินลั่วกลับมา พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดก็มารวมตัวกันรอบๆ ตัวเขา(@NameIsNovel)
อารมณ์ของเซินลั่วฟื้นคืนสู่ปกติแล้วในตอนนี้ เขา(@NameIsNovel)เพียงอธิบายสถานการณ์ในเมืองเจี้ยนเย่อย่างเรียบง่าย
สีหน้าของคนตระกูลเซินเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่องหลังจากฟังเขา(@NameIsNovel)
“แม้แต่ระดับกึ่งเซียน ในเมืองเจี้ยนเย่ยังมิอาจต้านทานอสูรเหล่านั้นได้(@NameIsNovel) แล้วพวกเราจะหนีไปที่(@NameIsNovel)ใดได้(@NameIsNovel)อีก?”
“นี่คือเจตจำนงของสวรรค์ที่(@NameIsNovel)จะล้างผลาญเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราหรือ? พวกเราทุกคนถูกลิขิตให้ต้องสิ้นชีพในปากของอสูรเหล่านั้นหรือ?”
ทุกคนต่างพึมพำกัน คำพูดของพวกเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง บางคนที่(@NameIsNovel)ขี้ขลาดถึงกับเริ่มสะอื้นไห้อย่างเงียบๆ
“เงียบ! พวกเจ้าเพิ่งพ่ายแพ้เพียงเล็กน้อยก็ท้อแท้เสียแล้ว ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี! นี่คือสิ่งที่(@NameIsNovel)คำสอนของตระกูลเซินสั่งสอนพวกเจ้ารึ?” เซินฮัวหยวนพลันตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเขา(@NameIsNovel) คนตระกูลเซินทุกคนก็ปิดปากเงียบ
----------