ตอนที่ 354 : ล้อมโจมตี

หลังจากนั้น ไป๋เซียวหยุนได้(@NameIsNovel)เรียกเซินอวี่ เซินฮัวหยวน ไป๋ปี้ และ(@NameIsNovel)เซินลั่ว มารวมกันเบื้องหน้า ก่อนถ่ายทอดคำสอนสำคัญ—

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) มนต์ ราชันย์จ้าวอไจย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เมื่อจดจำคาถาเหล่านี้ได้(@NameIsNovel)แล้ว แต่ละคนจงเลือกแท่นศิลาเพื่อนั่งบำเพ็ญ ในเวลานี้ไม่ต้องทำสิ่งใดให้มากไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ หากเกิดสิ่งผิดแปลกใด ข้าจะเตือนจากฝั่งของข้าเอง...

[Source: NameIsNovel] หน้าที่(@NameIsNovel)ของพวกเจ้าคือเพียงสวดภาวนามนต์ราชันย์จ้าวอไจย ให้ต่อเนื่องเท่านั้น” ไป๋เซียวหยุนกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงอำนาจแห่งผู้ชี้ทาง

“พวกข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายขานรับพร้อมกัน เสียงสะท้อนก้องในโถงศิลากว้างราวกับเป็น(@NameIsNovel)เสียงของสวรรค์ตอบรับ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อกล่าวจบ แต่ละคนจึงแยกย้ายไปประจำแท่นศิลา ทั้งสี่ทิศ—ตะวันออก ใต้ ตะวันตก และ(@NameIsNovel)เหนือ—เรียงรายดั่งผังค่ายกลสวรรค์ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วทรุดกายนั่งขัดสมาธิ ลมหายใจค่อยสงบลงเป็น(@NameIsNovel)จังหวะ เขา(@NameIsNovel)รอคอยข่าวจากเสี่ยวกุ้ยอยู่ในใจ ขณะเดียวกันก็เริ่มรวมรวมพลังจิตเข้าสู่จุดลมปราณ บำเพ็ญเพียรต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ และ(@NameIsNovel)โดยไม่รู้ตัว ก็ผ่านไปแล้วกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งชั่วยาม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ยังคงไม่มี(@NameIsNovel)ข่าวจากเสี่ยวกุ้ย แต่บริเวณรอบๆ ทะเลสาบจันทรากระจกก็เริ่ม “มี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา” ขึ้นมา

“พวกมันมาแล้ว…” ไป๋เซียวหยุนซึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้กลางเกาะ พลันลืมตาขึ้นและ(@NameIsNovel)กล่าว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะพูดออกมาดังๆ หรือส่งเสียงทางจิต เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างก็ได้(@NameIsNovel)ยินอย่างชัดเจน และ(@NameIsNovel)แต่ละคนก็เริ่มมี(@NameIsNovel)อาการประหม่า

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แน่นอนว่า(@NameIsNovel) ไม่นานเสียงกระพือปีกก็ดังก้องมาจากที่(@NameIsNovel)สูง และ(@NameIsNovel)ร่างสีทองขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก มันคืออสูรอินทรีทอง

ตามมาติดๆ ร่างที่(@NameIsNovel)สูงบ้างเตี้ยบ้างก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ ชายฝั่งทะเลสาบ พวกมันทั้งหมดเป็น(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ร่างกายเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์แต่มี(@NameIsNovel)ศีรษะเป็น(@NameIsNovel)สัตว์ ในหมู่พวกมัน ที่(@NameIsNovel)โดดเด่นที่(@NameIsNovel)สุดคือวานรยักษ์ทรงพลังตนหนึ่งที่(@NameIsNovel)สวมเกราะสีแดงเลือด

วานรตนนั้นสูงเกือบสิบฉื่อ แบกขวานผ่าขุนเขา(@NameIsNovel)ขนาดมหึมาไว้บนไหล่ บนด้ามขวานนั้นมี(@NameIsNovel)ลิงตัวเล็กตัวหนึ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หูใหญ่เป็น(@NameIsNovel)พิเศษนั่งอยู่ แกว่งขาไปมาและ(@NameIsNovel)ร้องเจี๊ยกๆ ไม่หยุด

“คาดไม่ถึงว่า(@NameIsNovel)พวกมันจะปรากฏตัวออกมาทั้งหมด... วานรขาวตนนั่นคืออสูรวานรเทวะผู้ยิ่งใหญ่ระดับมหาโพธิญาณจากด่านเจิ้นไห่ และ(@NameIsNovel)ลิงหูใหญ่ที่(@NameIsNovel)นั่งอยู่บนขวานของมันคืออสูรหูทิพย์” สายตาของไป๋เซียวหยุนสั่นไหวขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ส่งเสียงทางจิต (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

‘ท่านบรรพชน พวกเราจะทำอย่างไรดี?’

ไป๋ปี้ตื่นตระหนกเมื่อเห็นอสูรระดับมหาโพธิญาณสองตนมาถึงพร้อมกัน ตามมาด้วยอสูรอีกนับไม่ถ้วน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“เจ้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวล…” เสียงหนึ่งพลันดังก้องขึ้นในใจของทุกคนในขณะนั้น

‘เสี่ยวกุ้ย ท่านหาเส้นทางแม่น้ำใต้ดินเจอแล้วรึ?’ เซินลั่วถามขึ้นทันทีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงนั้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

‘ข้ายังต้องการเวลาอีกหน่อย อดทนอีกสักพัก ทันทีที่(@NameIsNovel) ลูกหลานของข้ารายงานเข้ามา ข้าจะใช้วิชาเร้นกายใต้น้ำเพื่อพาพวกเจ้าทั้งหมดเข้าไปในแม่น้ำใต้ดิน’ เสี่ยวกุ้ยส่งกระแสจิตมาอีกครั้ง

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ในที่(@NameIsNovel)สุดทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก [Source: NameIsNovel]

ทันใดนั้น เสียงคำรามระเบิดก็พลันดังขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน เสาแสงสีทองพุ่งลงมาจากสวรรค์ กดทับลงบนต้นไทรกลางเกาะ

เสียงสวดพระสูตรพุทธะ พลันดังขึ้นจากทุกทิศทางบนเกาะ

ในพริบตา แสงสีทองชั้นหนึ่งที่(@NameIsNovel)พร่ามัวก็ปะทุออกมาจากทั่วทั้งเกาะ มันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ม่านแสงสีทองที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มทุกสิ่งรอบตัวไว้ ปิดล้อมเกาะทั้งเกาะไว้โดยสมบูรณ์

ด้วยเสียงดัง ‘ตูม’ เสาแสงสีทองก็ระเบิดออกอย่างกะทันหัน

ระลอกคลื่นแสงสีทองอันทรงพลังแผ่ออกไปทุกทิศทาง ในที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นผ่านไป น้ำก็โหมกระหน่ำและ(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)คลื่นน้ำสูงหลายสิบฉื่อ พุ่งเข้าหาชายฝั่งรอบเกาะ

[Source: NameIsNovel] กระแสน้ำกระเซ็นกระจาย หมอกขาวลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ แต่ม่านแสงสีทองที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเกาะยังคงส่องประกายมั่นคง ไม่ไหวเอนแม้เพียงน้อย

บนเกาะ แรงกระแทกจากแสงทองสะเทือนผ่านพื้นจนรู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงความหนักหน่วง ทว่า(@NameIsNovel)ใต้เกราะแห่งค่ายกลศักดิ์สิทธิ์นั้น ร่างของผู้บำเพ็ญทั้งหลายกลับปลอดภัยไร้สิ่งระคายผิว เหมือนถูกโอบอุ้มไว้ด้วยพลังแห่งสวรรค์

เพียงชั่วขณะ ทุกคนต่างตระหนัก—ค่ายกลนี้แข็งแกร่งเกินกว่า(@NameIsNovel)จะเข้าใจได้(@NameIsNovel)

ขณะที่(@NameIsNovel)เสียงสวดจากผู้คนยังคงดังก้องกังวาน แสงสีทองก็ส่องประกายบนของวิเศษของพวกเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหน้า แผ่กลิ่นอายควันธูปพุทธจางๆ ออกมา

ขณะที่(@NameIsNovel)ลมหายใจนี้ลอยสูงขึ้น เสียงสวดพุทธะต่ำๆ ดูเหมือนจะดังก้องกังวานระหว่า(@NameIsNovel)งฟ้าดินโดยรอบ แสงสีทองที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเกาะก็เริ่มโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง เผยให้เห็นเงาพระพุทธรูปทองคำสูงร้อยฉื่อ

เงาพระพุทธรูปนั่งกึ่งนั่ง มือข้างหนึ่งถือกระบี่วัชระปราบอสูร อีกข้างหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)มุทราอภัยทาน ด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)สง่างามและ(@NameIsNovel)กิริยาที่(@NameIsNovel)องอาจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) มันแสดงให้เห็นถึงธรรมลักษณ์ราชันย์จ้าวอไจย อย่างแท้จริง ขณะที่(@NameIsNovel)เหล่าอสูรจับจ้องมองมัน พวกมันก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

[Source: NameIsNovel] เมื่อเห็นเช่นนี้ อสูรอินทรีทองกลางอากาศก็พลันกางปีกและ(@NameIsNovel)พุ่งตรงเข้าไปในก้อนเมฆ หายลับไปจากสายตา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะต่อมา แสงสีทองแดงชั้นหนึ่งก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นสูงในชั้นเมฆ สะท้อนเมฆราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกมันกำลังลุกไหม้ อินทรีทองร่อนลงมาจากท้องฟ้า ร่างกายของมันห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีแดง จะงอยปากแหลมคมของมันราวกับหอก พุ่งตรงไปยังเกาะเบื้องล่าง

คลื่นแล้วคลื่นเล่าของแรงกดดันอันรุนแรงมาอย่างต่อเนื่องจากเบื้องบน พร้อมกับเสียงคำรามระเบิด ผู้คนบนเกาะรู้สึกถึงความร้อนจากเบื้องบนที่(@NameIsNovel)ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หวาดกลัวและ(@NameIsNovel)วิตกกังวล

ทว่า(@NameIsNovel)ไป๋เซียวหยุนซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเกาะยังคงสงบนิ่งและ(@NameIsNovel)เยือกเย็น ประสานมุทราอภัยทานด้วยมือของตน และ(@NameIsNovel)ฟาดขึ้นไปยังที่(@NameIsNovel)สูงโดยตรง

สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของเขา(@NameIsNovel)โดยสมบูรณ์ รูปธรรมราชันย์จ้าวอไจย ก็ยกฝ่ามือยักษ์ขึ้นและ(@NameIsNovel)ฟาดขึ้นไปเช่นกัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ท่ามกลางเสียงสวดมนต์ จะงอยปากแหลมคมของอสูรอินทรีทองและ(@NameIsNovel)ฝ่ามือยักษ์ของราชันย์จ้าวอไจย ก็ปะทะกัน เกิดเป็น(@NameIsNovel)เสียงระเบิดกึกก้อง!อ่านตอนต่อไปฟรี

“ตูม”

ในพริบตา ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน และ(@NameIsNovel)น้ำในทะเลสาบก็ปั่นป่วน!

คลื่นสูงหลายสิบฉื่อ โดยมี(@NameIsNovel)เกาะเป็น(@NameIsNovel)ศูนย์กลาง โหมกระหน่ำออกไปราวกับภูเขา(@NameIsNovel)ถล่ม กระแทกเข้ากับชายฝั่งทะเลสาบ ทำให้หินชายฝั่งแตกกระจายและ(@NameIsNovel)บีบให้ฝูงอสูรถอยกลับไป

บนเกาะในทะเลสาบ ต้นไทรที่(@NameIsNovel)เติบโตมานานไม่รู้กี่ปีก็ระเบิดออกจากลำต้น ผู้คนมากมายที่(@NameIsNovel)ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไทรต่างกระอักเลือดสดๆ และ(@NameIsNovel)ล้มลงกับพื้น หลายคนถึงกับสลบไปโดยตรง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ผู้ที่(@NameIsNovel)คุ้มกันเสาทั้งห้า รวมถึงเซินลั่ว ก็ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบเช่นกัน ทีละคน พวกเขา(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)พลังปราณและ(@NameIsNovel)โลหิตของตนปั่นป่วนและ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็โกลาหลเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าเบื้องบน พลังอันทรงพลังก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ซัดอสูรอินทรีทองขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยตรง แรงมหาศาลสร้างรูโหว่ขนาดใหญ่ในชั้นเมฆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ฮ่าฮ่า สหายจวินจื้อเปิดทางให้อย่างใจกว้าง ข้า วานรเทวะผู้ยิ่งใหญ่ จะขอรับหัวเหล่านี้ไปเอง” บนชายฝั่งทะเลสาบ เสียงตะโกนห้าวๆ ก็ดังก้องขึ้น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

วานรยักษ์ทรงพลังคำรามก้อง ก้าวกระทืบเท้าจนพื้นแผ่นดินสะเทือนสะท้าน ก่อนจะกระโจนทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เพียงชั่วพริบตา ร่างอันมหึมาพลันขยายใหญ่ดุจภูผา สูงตระหง่านกว่า(@NameIsNovel)ร้อยจั้ง

ขวานศักดิ์สิทธิ์ในมือก็เติบโตตาม กลายเป็น(@NameIsNovel)อาวุธยักษ์ที่(@NameIsNovel)เปล่งแสงโลหิตเจิดจ้า แดงฉานราวกับเพลิงอสูรแห่งนรกา สะท้อนประกายสังหารไปทั่วทั้งฟากฟ้า

มันต้องการจะฉวยโอกาสจากแรงที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ จากการโจมตีก่อนหน้าของราชันย์จ้าวอไจย ขณะที่(@NameIsNovel)มันยังไม่สลายไป และ(@NameIsNovel)ฟาดขวานลงไปอีกครั้ง

อสูรรับฟังภูผาหูใหญ่ที่(@NameIsNovel)นั่งอยู่บนนั้นได้(@NameIsNovel)กระโดดลงจากขวานทันทีที่(@NameIsNovel)มันกระโจนขึ้น ยืนอยู่บนฝั่งพลางตบมือ ร้องเจี๊ยกๆ อย่างตื่นเต้นไม่หยุด

วานรเทวะผู้ยิ่งใหญ่เหวี่ยงแขน และ(@NameIsNovel)ขวานยักษ์ในมือของมันก็เริ่มเหวี่ยง ส่งเสียงหวีดหวิวที่(@NameIsNovel)รุนแรง มันวาดเป็น(@NameIsNovel)เส้นโค้งกลางอากาศและ(@NameIsNovel)ฟาดลงมายังเงาพระพุทธรูปทองคำ

หลายคนในค่ายกลซึ่งยังไม่ฟื้นคืนพลังปราณและ(@NameIsNovel)โลหิตของตน เมื่อเห็นเช่นนี้ ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องสวดมนต์อย่างต่อเนื่อง บังคับกระตุ้นของวิเศษของตนที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหน้า

พายุแสงสีทองโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้งบนธรรมลักษณ์ราชันย์จ้าวอไจย ที่(@NameIsNovel)หรี่แสงลงเล็กน้อย กระบี่วัชระปราบอสูรในมือของมันก็ฟาดกวาดไปยังท้องฟ้าในทันที คลื่นแล้วคลื่นเล่าของระลอกคลื่นสีทองก็พวยพุ่งไปยังขวานยักษ์ราวกับคลื่นทะเลที่(@NameIsNovel)ต่อเนื่อง [Source: NameIsNovel]

“ตูม”

เสียงคล้ายฟ้าร้องกลางอากาศก็กระเพื่อมอย่างต่อเนื่อง

ชั้นแล้วชั้นเล่าของแสงสีทองกระแทกเข้ากับขวานยักษ์สีแดงเลือดราวกับคลื่นพายุที่(@NameIsNovel)ซัดเข้าฝั่ง แตกกระจายอย่างต่อเนื่อง ใบขวานผ่าฟ้าฟาดเข้าใส่กระบี่วัชระปราบอสูรสีทองโดยตรงโดยไม่มี(@NameIsNovel)การต้านทาน

ท้ายที่(@NameIsNovel)สุด กระบี่เล่มนี้ไม่ใช่วัตถุที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ตัวตน และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงการแปรสภาพมาจากรูปธรรมเท่านั้น มันหักดัง “เป๊าะ” และ(@NameIsNovel)แตกออกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ขวานยักษ์สีแดงเลือดฟาดลงมาอย่างหนัก เฉือนเข้าที่(@NameIsNovel)ไหล่ของรูปธรรมราชันย์จ้าวอไจย โดยตรง

----------