หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 358
ตอนที่ 358 : สหายเก่า
ตอนที่ 358
พื้นผิวทะเลที่(@NameIsNovel)ปั่นป่วนอยู่แล้วพลันสงบลง น้ำทะเลทั้งหมดเริ่มถอยร่นอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ มันก็ได้(@NameIsNovel)ถอยกลับไปหลายสิบลี้ เผยให้เห็นก้นทะเลและ(@NameIsNovel)หาดโคลนที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่
แต่ในลมหายใจต่อมา คลื่นยักษ์สูงนับพันจั้งก็ม้วนตัวเข้ามาจากทะเลลึก บดบังดวงอาทิตย์และ(@NameIsNovel)ซัดลงมาด้วยเสียงคำรามกึกก้อง นำพาพลังทำลายล้างที่(@NameIsNovel)มุ่งตรงไปยังทะเลตะวันออก
สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตทั้งหมดที่(@NameIsNovel)อยู่ในที่(@NameIsNovel)นั้น ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)จากเผ่าพันธุ์วารีของวังมังกรหรือเผ่าพันธุ์อสูรต่างๆ ต่างก็ตะลึงงัน ไม่สามารถหลบหลีกได้(@NameIsNovel)โดยสิ้นเชิง และ(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงรอคอยความตายอย่างสิ้นหวัง
“บัดซบ จับข้าไว้!” เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ตื่นตระหนกอย่างมาก
โดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด เขา(@NameIsNovel)ตัดสินใจทุ่มสุดตัว วางแผนที่(@NameIsNovel)จะลองใช้วิชาเงาพฤกษาอีกครั้ง เพื่อพาพวกเขา(@NameIsNovel)ออกจากที่(@NameIsNovel)นั่น
เซินอวี่และ(@NameIsNovel)อีกสองคนทำได้(@NameIsNovel)เพียงจับแขนของเขา(@NameIsNovel)ในทันทีและ(@NameIsNovel)หลับตาลง
ทว่า(@NameIsNovel)ในลมหายใจต่อมา เสียงที่(@NameIsNovel)คล้ายกับเสียงคำรามของอสูรโบราณก็ปลุกพวกเขา(@NameIsNovel)ให้ตื่นขึ้น
เมื่อทั้งสามคนลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นร่างสีดำขนาดมหึมา ใหญ่ราวกับกำแพงเมือง พุ่งทะลุผ่านคลื่นน้ำสูงนับพันจั้ง มันอ้าปากสีเลือดแดงขนาดมหึมาซึ่งมี(@NameIsNovel)แรงดูดที่(@NameIsNovel)ม้วนตัวออกมา
เซินลั่วจ้องมองมันและ(@NameIsNovel)เห็นร่างหนึ่งที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยหมอกอสูร ศีรษะของมันคล้ายกับคุนเผิงในตำนานที่(@NameIsNovel)บรรยายไว้ในตำราโบราณ แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)มองให้ชัดเจน การร่ายวิชาเงาพฤกษาก็ถูกขัดจังหวะ
เขา(@NameIsNovel)รู้สึกเพียงพลังอันยิ่งใหญ่ดึงตัวเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)กลุ่มของเซินอวี่ ยกพวกเขา(@NameIsNovel)ขึ้นไปในอากาศ บินไปยังปากสีเลือดขนาดยักษ์นั้น
เซินลั่วดิ้นรนอย่างหนักแต่ก็ไร้ผล ทัศนวิสัยของเขา(@NameIsNovel)วุ่นวาย ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตทั้งหมดในทะเลตะวันออกจะไม่สามารถหนีรอดจากแรงดูดอันน่าเกรงขามนี้ได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เหมือนใบไม้ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายในสายลมและ(@NameIsNovel)คลื่นที่(@NameIsNovel)บ้าคลั่ง ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ หนักอึ้งและ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็หมดสติไป
…
เซินลั่วไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เวลาผ่านไปนานเท่าใดก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะตื่นขึ้นมา และ(@NameIsNovel)สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไปโดยไม่สมัครใจขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ
เขา(@NameIsNovel)อยู่คนเดียวในโลกแห่งความมืด เซินอวี่ ไป๋ปี้ และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ไม่ปรากฏให้เห็น
เหนือศีรษะของเขา(@NameIsNovel)คือท้องฟ้าสีเทาดำ อึดอัดและ(@NameIsNovel)มืดมน และ(@NameIsNovel)พื้นดินโดยรอบก็เป็น(@NameIsNovel)ซากปรักหักพัง เต็มไปด้วยอิฐแตกและ(@NameIsNovel)กระเบื้องผุพัง ซึ่งหลายชิ้นก็ผุพังไปแล้ว
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือที่(@NameIsNovel)ใดกัน… หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ในท้องของคุนเผิง? แล้วคนอื่นๆ ไปไหนกัน?” เซินลั่วพลางระลึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ตรวจสอบในอกเสื้อและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)พู่กันเจ็ดดารายังคงอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น
เขา(@NameIsNovel)ไม่ลังเลที่(@NameIsNovel)จะตรวจสอบร่างกายของตนเอง จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็หยิบยันต์เหินบินออกมา บินขึ้นไปกลางอากาศ และ(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ
ซากปรักหักพังนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ทอดยาวไปไกลเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สายตาของเขา(@NameIsNovel)จะมองเห็น นอกจากตัวเขา(@NameIsNovel)เองแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่สามารถสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงลมหายใจของสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตอื่นใดเลย ไม่ต้องพูดถึงเซินอวี่และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ
ในขณะนั้นเอง ร่างที่(@NameIsNovel)กำลังบินของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มโคลงเคลง ปรากฏว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าในร่างกายของเขา(@NameIsNovel)หมดสิ้นลง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถใช้งานยันต์เหินบินได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป เขา(@NameIsNovel)รีบร่อนลงกลับสู่พื้น
เขา(@NameIsNovel)ตรวจสอบร่างกายของตนและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บ แต่ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)หมดสิ้นไปอย่างรุนแรง เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)อันตรายใดๆ รอบตัวในทันที เขา(@NameIsNovel)ก็นั่งขัดสมาธิและ(@NameIsNovel)พยายามจะฟื้นฟูปราณเต๋าของตน
แม้ว่า(@NameIsNovel)สภาพแวดล้อมโดยรอบของเขา(@NameIsNovel)จะดูรกร้างภายในพื้นที่(@NameIsNovel)สีเทาดำนี้ แต่พลังงานวิญญาณกลับหนาแน่นมาก
เนื่องจากเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เส้นลมปราณถึงยี่สิบเส้น การดูดซับพลังปราณแห่งฟ้าดินของเขา(@NameIsNovel)จึงรวดเร็วอย่างยิ่ง ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วขณะ เขา(@NameIsNovel)ก็ฟื้นฟูปราณเต๋าได้(@NameIsNovel)ประมาณห้าถึงหกส่วน
แทนที่(@NameIsNovel)จะทำสมาธิต่อไป เขา(@NameIsNovel)เลือกทิศทางหนึ่งและ(@NameIsNovel)เริ่มสำรวจ พยายามจะหาคำตอบว่า(@NameIsNovel)ตนเองอยู่ที่(@NameIsNovel)ใดและ(@NameIsNovel)หาตำแหน่งของเซินอวี่และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ
ทว่า(@NameIsNovel)ซากปรักหักพังนั้นกว้างใหญ่ไพศาลจนเขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ความคืบหน้าใดๆ เลยหลังจากค้นหามาครึ่งชั่วยาม
จากนั้น ในช่วงหนึ่งเมื่อเขา(@NameIsNovel)กระตุ้นยันต์เหินบินให้ขึ้นไปในอากาศ สายตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันถูกดึงดูดไปยังทิศทางหนึ่ง ณ ปลายสายตาของเขา(@NameIsNovel)ในทิศทางนั้น เขา(@NameIsNovel)สามารถมองเห็นประกายแสงสีทองได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง
หลังจากลังเลเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ก็เก็บยันต์เหินบินและ(@NameIsNovel)บินไปยังแหล่งกำเนิดของแสงสีทอง เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงแหล่งกำเนิดของแสงสีทองอย่างรวดเร็ว
ที่(@NameIsNovel)นั่นมี(@NameIsNovel)เจดีย์ทองคำองค์หนึ่งส่องประกายด้วยแสง ฐานของเจดีย์เป็น(@NameIsNovel)แท่นดอกบัวสีทอง มี(@NameIsNovel)เจดีย์เก้าชั้นอยู่ด้านบน ยอดของมันสูงเสียดฟ้า เปล่งรัศมี(@NameIsNovel)แสงสีทองออกมานับไม่ถ้วน
เมื่อมองดูเจดีย์ทองคำอันงดงามเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) เซินลั่วก็สูดลมหายใจ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ เขา(@NameIsNovel)จ้องมองอย่างตะลึงงันอยู่เป็น(@NameIsNovel)เวลานานก่อนที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)สติกลับคืนมา
“ท่านคือผู้ใด?” ทันใดนั้น เสียงใสก็ดังมาจากด้านข้าง
เซินลั่วตกใจและ(@NameIsNovel)มองไปยังทิศทางของเสียงในทันที เขา(@NameIsNovel)เห็นชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำเดินมาจากอีกฟากหนึ่งของเจดีย์ทองคำ เขา(@NameIsNovel)คือมังกรทองห้าเล็บที่(@NameIsNovel)เคยต่อสู้กับอสูรเจียวสามหัว
“ข้าแซ่เซิน ข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่โดยไม่ได้(@NameIsNovel)ตั้งใจ ขอเรียนถามนามอันสูงส่งของท่านได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วแอบถอนหายใจ ทำใจให้สงบและ(@NameIsNovel)ตอบกลับด้วยการประสานหมัดคารวะ
“ท่าน...ห๊ะ! ท่านคือเซินลั่วใช่หรือไม่?” ชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำดูเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันแข็งค้าง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็กล่าวด้วยความประหลาดใจ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ตะลึง
เขา(@NameIsNovel)มั่นใจว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าใจผิด เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยเห็นบุคคลนี้มาก่อนอย่างแน่นอน และ(@NameIsNovel)ไม่เคยพบใครจากเผ่ามังกรทะเลตะวันออกมาก่อนด้วย
“ท่านจำข้าไม่ได้(@NameIsNovel)รึ สหายเซิน? ข้าชื่ออ้าวหง” เมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)ตกตะลึงบนใบหน้าของเซินลั่ว ชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำก็พูดต่อ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำแนะนำตัวเองด้วยชื่อ เซินลั่วก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยพบเขา(@NameIsNovel)มาก่อน
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คิดถึงความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างหนึ่ง ขณะนี้เป็น(@NameIsNovel)เวลาหนึ่งพันปีให้หลัง และ(@NameIsNovel)อ้าวหงผู้นี้อาจจะเป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบในช่วงเวลานั้น
เมื่อดูจากสีหน้าของอ้าวหงแล้ว ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ที่(@NameIsNovel)ใกล้ชิดและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สหายที่(@NameIsNovel)ดีต่อกัน
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือสหายอ้าว ข้าได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะเมื่อไม่กี่ปีก่อน และ(@NameIsNovel)ความทรงจำหลายอย่างของข้าก็พร่าเลือนไป ข้าจำท่านไม่ได้(@NameIsNovel)ในทันที โปรดอภัยให้ข้าด้วย” เซินลั่วรีบคิดคำตอบในใจและ(@NameIsNovel)ยิ้ม
“เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้นี่เอง ข้าก็นึกอยู่ว่า(@NameIsNovel)เหตุใดท่านจึงจำข้าไม่ได้(@NameIsNovel)! แต่เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เล่า สหายเซิน?” อ้าวหงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ดูเหมือนจะไม่สงสัยในคำพูดของเซินลั่วเลยแม้แต่น้อย
“สหายและ(@NameIsNovel)ข้าถูกอสูรไล่ล่ามาตลอดทางจนถึงทะเลตะวันออก พวกเราถูกคุนเผิงยักษ์กลืนเข้าไป และ(@NameIsNovel)เมื่อข้าตื่นขึ้นมา ข้าก็มาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่” เซินลั่วกล่าวตามความจริง
“ข้าจำได้(@NameIsNovel)แล้ว เมื่อครู่นี้มี(@NameIsNovel)มนุษย์หลายคนยืนอยู่บนชายทะเลด้านนอก สหายเซินก็อยู่ในหมู่พวกเขา(@NameIsNovel)ด้วย อสูรคุนเผิงตนนั้นตามล่าข้าอยู่
ข้าไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)มันจะส่งผลกระทบต่อสหายเซินและ(@NameIsNovel)สหายของท่าน โปรดรับคำขอโทษของข้าด้วย” อ้าวหงดูเหมือนจะระลึกถึงเซินลั่วได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ขอโทษด้วยการประสานหมัดคารวะ
“หาใช่ความผิดของท่านไม่ สหายอ้าว เป็น(@NameIsNovel)เพียงโชคร้ายของข้าเอง” เซินลั่วตอบกลับด้วยการส่ายหน้าและ(@NameIsNovel)ยิ้ม
“การจะออกจากที่(@NameIsNovel)นี่... ดูเหมือนจะไม่ง่ายเลย ให้พวกเราร่วมมือกันเถิด
แต่สหายอ้าว ข้าเห็นท่านต่อสู้กับอสูรเจียวสามหัวอยู่ข้างนอก และ(@NameIsNovel)กล่าวถึงวังมังกรทะเลตะวันออกในการสนทนา ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ข้อพิพาทบางอย่างในวังมังกรด้วยรึ?” เซินลั่วส่ายหน้าก่อน จากนั้นจึงถามด้วยประกายในดวงตา เมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึมของอีกฝ่าย
“อสูรและ(@NameIsNovel)ภูตผีได้(@NameIsNovel)ทำให้โลกโกลาหล ไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ใดสงบสุขอีกแล้ว วังมังกรทะเลตะวันออกก็ถูกอสูรโจมตีเช่นกัน
ข้าหนีรอดมาได้(@NameIsNovel)หลังจากต่อสู้อย่างสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่สามารถหลบพ้นเงื้อมมือของอสูรได้(@NameIsNovel)” อ้าวหงกล่าว พลางถอนหายใจ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ เซินลั่วก็ตกตะลึง
วังมังกรสี่ทะเลมี(@NameIsNovel)หน้าที่(@NameIsNovel)ประทานฝนและ(@NameIsNovel)ลมฟ้าอากาศที่(@NameIsNovel)เอื้ออำนวย แม้จะตั้งอยู่ในโลกมนุษย์ แต่พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เป็น(@NameIsNovel)เซียนอย่างแท้จริง เหล่าอสูรกล้าที่(@NameIsNovel)จะโจมตีวังมังกรสี่ทะเล พลังของพวกมันเติบโตถึงขนาดนั้นแล้วรึ?
----------