หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 367
ตอนที่ 367 : หลอมศาสตราเวทวิเศษ
ตอนที่ 367
แม้ว่า(@NameIsNovel)พลังปราณแห่งพฤกษาจะบางเบาอย่างยิ่งภายในพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองนี้ เขา(@NameIsNovel)ก็แทบจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายในพริบตาได้(@NameIsNovel)
ทันใดที่(@NameIsNovel)ร่างเซินลั่วปรากฏ หมัดพลันส่องแสงทองเรืองรองราวสุริยันปะทุ
เงามายาแห่งมังกรสี่ตนและ(@NameIsNovel)ช้างสี่เชือกผุดขึ้นพร้อมกัน พันรอบร่างแน่นหนาดั่งอาคมเทพ พลังอำนาจแผ่ซ่านสะเทือนฟ้าดิน!
เสียง “เปรี๊ยะ!” ที่(@NameIsNovel)ระเบิดออกมาดังก้องจากแขน ซึ่งดูหนาขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับสายฟ้าฟาดเข้าใส่จุดตายที่(@NameIsNovel)ด้านหลังของทหารสวรรค์ในเกราะเงินผู้นั้น
ทหารในชุดเกราะสีเงินมิได้(@NameIsNovel)หันกลับมาต่อสู้ รูปแบบดาวนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากรูขุมขนบนร่างกาย แสงสีเงินจำนวนมากพวยพุ่งออกมาแล้วแข็งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)โล่สีเงินรูปกระดองเต่ารอบตัวในทันที
หมัดของเซินลั่วกระแทกเข้ากับความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าพร้อมกับเสียงดังสนั่นสองครั้ง
แต่โล่สีเงินเพียงแค่สั่นไหวเล็กน้อย แล้วก็ทนทานต่อพลังหมัดที่(@NameIsNovel)สามารถทลายภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ตัดแม่น้ำได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วตกตะลึงและ(@NameIsNovel)พยายามจะหลบหลีก ถอยกลับอย่างรวดเร็ว
แต่จากหางตา เขา(@NameIsNovel)กลับเห็นทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงินตีศอกกลับ สร้างภาพติดตาที่(@NameIsNovel)ตกลงบนไหล่ของเขา(@NameIsNovel)
พลังอันท่วมท้นโหมกระหน่ำเข้ามา ไหล่ของเซินลั่วแตกสลายโดยสิ้นเชิง เสียงดังกรอบแกรบเป็น(@NameIsNovel)ชุดปะทุออกมาจากภายในร่างกาย กระดูกมากกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งแตกสลาย และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถูกส่งบินไปอีกครั้ง กระแทกลงบนพื้นราวกับกองโคลน
ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยา หมัดยักษ์สีเงินสองหมัดก็ตกลงมาจากฟากฟ้า บดบังทัศนวิสัยของเขา(@NameIsNovel)จนสิ้น
อีกครั้งหนึ่ง โลกของเซินลั่วก็กลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำ จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ฟื้นคืนชีพบนขั้นบันไดนอกโถงหลัก
เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)นั่งอยู่บนขั้นบันไดเป็น(@NameIsNovel)เวลานานก่อนจะเข้าสู่โถงหลักเพื่อท้าทายอีกครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนกับครั้งก่อน เขา(@NameIsNovel)ถูกสังหารอย่างง่ายดายอีกครั้ง
ในช่วงเวลาต่อมา เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ท้าทายทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงินมากกว่า(@NameIsNovel)สิบครั้ง ทว่า(@NameIsNovel)ก็พ่ายแพ้อย่างน่าสังเวชทุกครั้ง
ในที่(@NameIsNovel)สุด เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)แสดงความสามารถทั้งหมดออกมา ทั้งเคล็ดวิชาหวงถิง วิชาเยื้องย่างจันทรา และ(@NameIsNovel)เคล็ดลับสามดารากำราบอสูร ถึงกระนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงถูกทุบตีจนน่วมและ(@NameIsNovel)ไม่เห็นหนทางแห่งชัยชนะเลย
นอกจากนี้ เขา(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)ลองใช้วิชาปราบอสูรและ(@NameIsNovel)อัญเชิญวิญญาณ แต่คงเป็น(@NameIsNovel)เพราะอาคมของเจดีย์ เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถสัมผัสถึงโลกภายนอกได้(@NameIsNovel)เลย ทำให้ไม่สามารถนำอสูรมาช่วยต่อสู้ได้(@NameIsNovel)
“มันจะจบลงที่(@NameIsNovel)นี่จริงๆ รึ? เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ข้าจะถูกขังอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ตลอดไป?” นอกโถงหลัก เซินลั่วมี(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึมและ(@NameIsNovel)ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างลับๆ
“ไม่ ข้ายอมแพ้ไม่ได้(@NameIsNovel)!”
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)กลับมาแน่วแน่อย่างรวดเร็ว บังคับตัวเองให้สงบลง และ(@NameIsNovel)พิจารณาหาวิธีเอาชนะทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงิน
ความแตกต่างที่(@NameIsNovel)สำคัญที่(@NameIsNovel)สุดระหว่า(@NameIsNovel)งเขา(@NameIsNovel)กับทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงินคือระดับพลังบำเพ็ญ แม้จะอยู่ห่างจากระดับมหาโพธิญาณเพียงก้าวเดียว แต่ก้าวนี้ก็เหมือนกับเหวลึก
หากสามารถทะลวงผ่านสู่ระดับมหาโพธิญาณได้(@NameIsNovel) ด้วยข้อได้(@NameIsNovel)เปรียบของการสามารถฟื้นคืนชีพได้(@NameIsNovel)อย่างต่อเนื่อง ก็มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเอาชนะทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงินได้(@NameIsNovel)
แต่การทำการทะลวงผ่านโดยไม่มี(@NameIsNovel)ความช่วยเหลือจากภายนอกนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง
“ใช่แล้ว ข้าลืมแส้หกเฉินไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร ตอนนี้ การพยายามทะลวงผ่านนั้นมี(@NameIsNovel)ความมั่นใจน้อย แต่การหลอมแส้หกเฉินจะช่วยประหยัดเวลาได้(@NameIsNovel)มากกว่า(@NameIsNovel)มาก!
ด้วยศาสตราเวทวิเศษนั้น ความแข็งแกร่งของข้าก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน” ดวงตาของเซินลั่วพลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หยิบแส้หกเฉินออกมา
“แต่ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)เพียงร่างกายของข้าเท่านั้นที่(@NameIsNovel)สามารถเข้าสู่พื้นที่(@NameIsNovel)ทดสอบได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ข้าไม่สามารถนำสิ่งของเช่นเสื้อผ้าและ(@NameIsNovel)พู่กันเจ็ดดาวเข้าไปได้(@NameIsNovel) ข้าสงสัยว่า(@NameIsNovel)จะสามารถนำแส้หกเฉินเข้าไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่?”
เขา(@NameIsNovel)นึกถึงปัญหาขึ้นมาทันที แต่ก็ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะหลอมแส้หกเฉินให้สมบูรณ์ก่อน แล้วจึงค่อยลองดู
หลังจากตัดสินใจได้(@NameIsNovel)แล้ว เซินลั่วนั่งขัดสมาธิ วางแส้หกเฉินราบไว้บนเข่า และ(@NameIsNovel)เริ่มโคจรเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ
คาถาพุ่งออกมาจากมือทั้งสองข้างและ(@NameIsNovel)เข้าสู่แส้หกเฉิน แส้นี้ก็เปล่งแสงสีดำออกมาในทันทีซึ่งสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นเรื่อยๆ
เขา(@NameIsNovel)หลอมเป็น(@NameIsNovel)เวลาสามวันสามคืน มี(@NameIsNovel)ลวดลายแสงสีดำสิบหกแบบปรากฏขึ้นบนแส้หกเฉิน แสงสีดำที่(@NameIsNovel)พันกันนั้นหนา ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแสงสีดำเข้มบนแส้ซึ่งสั่นไหวเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว
ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)เกิดเหตุการณ์นี้ อากาศใกล้เคียงจะกระเพื่อมเหมือนน้ำ สั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน
เซินลั่วมี(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึม มือประสานอินราวกับวงล้อที่(@NameIsNovel)หมุน และ(@NameIsNovel)คาถาก็ตกลงมาราวกับสายฝนบนแส้หกเฉิน
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลอมตราผนึกสิบหกชั้นของแส้หกเฉินแล้ว มาถึงช่วงเวลาสำคัญ
เขา(@NameIsNovel)ใช้กำลังทั้งหมดในการโคจรเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ และ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าทั้งหมดในร่างกายก็ถูกเทลงในแส้หกเฉินเช่นกัน ทำให้เกิดการกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า
เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ต้องใช้เวลานานเท่าใด แต่เมื่อปราณเต๋าภายในของเซินลั่วค่อนข้างพร่องและ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เกือบจะไม่สามารถทนทานได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
เสียง “ตูม” ดังสนั่นก็ดังขึ้น ตราผนึกชั้นถัดไปในแส้หกเฉินก็พังทลายลงในที่(@NameIsNovel)สุด และ(@NameIsNovel)แสงสีดำที่(@NameIsNovel)มันเปล่งออกมาก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นหลายเท่าในทันที แส้เริ่มสั่นหึ่ง ยิงออกมาจากแขนและ(@NameIsNovel)ลอยอยู่รอบร่างกาย
เซินลั่วเปิดตาขึ้น ใบหน้าค่อนข้างซีดเนื่องจากการหลอมเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน แต่ก็มี(@NameIsNovel)ความยินดีในดวงตา เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นและ(@NameIsNovel)กวักมือเรียก
แส้หกเฉินที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ก็บินกลับมาในทันทีและ(@NameIsNovel)ตกลงในมือ สร้างรอยแสงสีดำสิบเจ็ดรอยบนนั้น
“แส้หกเฉินนี้เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทวิเศษอย่างแท้จริง!” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
จำนวนตราผนึกสูงสุดในศาสตราเวทชั้นสูงสุดคือเก้าชั้น เช่นเดียวกับวงแหวนครึ่งจันทร์ของเขา(@NameIsNovel) สิ่งประดิษฐ์ใดๆ ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ตราผนึกมากกว่า(@NameIsNovel)เก้าชั้นจัดอยู่ในประเภทศาสตราเวทชั้นยอด
แต่ศาสตราเวทชั้นยอดสามารถรองรับตราผนึกได้(@NameIsNovel)สูงสุดเพียงสิบหกชั้นเท่านั้น หากเกินจำนวนนี้ไป ก็จะถึงระดับของศาสตราเวทวิเศษ
เซินลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นี่หาใช่ขีดจำกัดของแส้หกเฉินไม่ ยังคงมี(@NameIsNovel)ตราผนึกอีกมากมายอยู่ลึกลงไปในตัวแส้ แต่ด้วยระดับพลังบำเพ็ญในปัจจุบัน จึงมิอาจทำความเข้าใจพวกมันได้(@NameIsNovel)อย่างถ่องแท้
เซินลั่วพลิกฝ่ามือ ตั้งใจจะเก็บแส้หกเฉินเข้าไปในมิติพู่กันเจ็ดดาราและ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)พร่องไป
ทว่า(@NameIsNovel)แสงบนแส้หกเฉินกลับสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นอย่างกะทันหัน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสีดำสายหนึ่งแล้วหายลับเข้าไปในร่างของเซินลั่ว
เขา(@NameIsNovel)ประหลาดใจและ(@NameIsNovel)รีบสำรวจร่างกายด้วยสัมผัสจิตเทวะ เพื่อจะพบว่า(@NameIsNovel)แส้หกเฉินที่(@NameIsNovel)หายไปได้(@NameIsNovel)หดเล็กลงหลายสิบเท่าและ(@NameIsNovel)กำลังลอยอยู่อย่างเงียบๆ ในตันเถียน
“ดังที่(@NameIsNovel)เล่าลือกัน ศาสตราเวทวิเศษนั้นสามารถสื่อสารทางจิตวิญญาณได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)แตกต่างจากศาสตราเวททั่วไปตรงที่(@NameIsNovel)สามารถเก็บไว้ในร่างกายได้(@NameIsNovel) ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ความจริง”
เซินลั่วเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)มุมปาก ด้วยการกวักมือเรียก แสงสีดำก็วาบขึ้นในฝ่ามือ และ(@NameIsNovel)แส้หกเฉินก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
เขา(@NameIsNovel)พยักหน้าและ(@NameIsNovel)เก็บแส้เข้าไปในร่างกายอีกครั้ง จากนั้นจึงหลับตาเพื่อโคจรเคล็ดวิชาฟื้นฟูพลัง
ครึ่งชั่วยามต่อมา ปราณเต๋าภายในทั้งหมดก็ฟื้นคืนมาโดยสมบูรณ์ และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ลุกขึ้นและ(@NameIsNovel)เดินเข้าไปในโถงใหญ่
ดวงตาของแม่ทัพสวรรค์ในชุดเกราะเปิดขึ้น และ(@NameIsNovel)แสงสีทองสองสายก็ส่องลงมา ปกคลุมร่างของเซินลั่ว
เขา(@NameIsNovel)กำมือโดยไม่รู้ตัว และ(@NameIsNovel)จากนั้น เบื้องหน้าดวงตา เขา(@NameIsNovel)ก็พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองกลับมาอยู่บนแท่นหินของพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองอีกครั้ง
เซินลั่วรีบตรวจสอบร่างกายด้วยสัมผัสจิตเทวะ และ(@NameIsNovel)แววแห่งความยินดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที
แส้หกเฉินกำลังลอยอยู่อย่างเงียบๆ ในตันเถียนของเขา(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นเพื่ออัญเชิญแส้หกเฉินออกมา แต่ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกและ(@NameIsNovel)หยุดการกระทำของตน
ทว่า(@NameIsNovel)ร่างกายของเซินลั่วกลับกะพริบด้วยแสงสีเขียว และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาเงาพฤกษาเพื่อหายตัวไปก่อน ปรากฏตัวขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าด้านหลังทหารฉกรรจ์
มือซ้ายส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าด้วยแสงสีทอง และ(@NameIsNovel)เงามายามังกร-ช้างในนั้นก็หมุนวนออกไปทางหลังของชายผู้นั้น
‘ตามการต่อสู้ครั้งก่อนๆ หากข้าโจมตีมันจากด้านหลัง ทหารสวรรค์จะใช้โล่กระดองเต่าสีเงินนั่นเพื่อป้องกันตัวเอง’ ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วโจมตี เขา(@NameIsNovel)ก็ครุ่นคิดในใจ
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด ในชั่วขณะก่อนที่(@NameIsNovel)หมัดจะทันได้(@NameIsNovel)กระแทกเข้าใส่ทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะสีเงิน แสงสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของทหารฉกรรจ์และ(@NameIsNovel)ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)โล่กระดองเต่าในทันที
รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)มุมปากของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)มือซ้ายที่(@NameIsNovel)ฟาดออกไปก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ในมือขวา เงาหนึ่งสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น และ(@NameIsNovel)แส้หกเฉินก็ปรากฏออกมา
----------