หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 376
ตอนที่ 376 : วางกับดักซ้อนกับดัก
ตอนที่ 376
“ขอแสดงความยินดีกับผู้อาวุโสถง ที่(@NameIsNovel)ไม่เพียงแต่จับคางคกทองคำตาสีหยกได้(@NameIsNovel)เท่านั้น แต่ยังจับมังกรแท้ได้(@NameIsNovel)อีกด้วย นับเป็น(@NameIsNovel)ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
ท่านนักบุญควรจะเลื่อนตำแหน่งท่านให้เป็น(@NameIsNovel)ทูตหลักของแท่นบูชาหลัก” เฟิงซานกล่าว พร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ชายชราเคราสั้นก็ยิ้มแก้มปริ เขา(@NameIsNovel)ชอบคำชมเป็น(@NameIsNovel)อย่างมาก
แต่เมื่อเหลือบมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน “ชายหนุ่มคนนั้นไปไหนแล้ว?” เขา(@NameIsNovel)ถามอย่างเย็นชา
“ผู้อาวุโสถง ชายหนุ่มคนนั้นใช้ยันต์เทพอัศวเกราะเพื่อหลบหนี เขา(@NameIsNovel)เร็วเกินไปสำหรับค่ายกลน้ำแข็งเย็นยะเยือก เขา(@NameIsNovel)หลุดรอดไปได้(@NameIsNovel)ขอรับ” เฟิงสุ่ยสารภาพ พลางโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“ผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณ ขั้นต้น เพียงคนเดียวคงจะสร้างความวุ่นวายอะไรไม่ได้(@NameIsNovel)หรอก” เฟิงซานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“เจ้าโง่ การจับผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณคงไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไรหากเราจับได้(@NameIsNovel)เพียงคางคกทองคำ แต่เรายังได้(@NameIsNovel)มังกรแท้มาด้วย
หากข่าวรั่วไหลออกไป เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)วังมังกรจะปล่อยพวกเราไปรึ?” อวี้ซินซึ่งเงียบมาตลอด พลันเอ่ยขึ้น ตำหนิพวกเขา(@NameIsNovel)อย่างเฉียบขาด
“ผู้อาวุโสถง ไม่ต้องกังวล ข้าจะนำชายหนุ่มคนนั้นกลับมาเดี๋ยวนี้” เฟิงซานกล่าว ในที่(@NameIsNovel)สุดก็เข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์
“อวี้ซิน เจ้าไปกับเขา(@NameIsNovel)” ผู้อาวุโสถงกวนสั่ง พลางขมวดคิ้ว
“เจ้าค่ะ/ขอรับ”
สตรีสวมหน้ากากตอบรับก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาพร่ามัวไปพร้อมกับเฟิงซาน ไล่ตามเส้นทางหลบหนีของเซินลั่ว
“แล้วจะทำอย่างไรกับคนที่(@NameIsNovel)โรงเตี๊ยมดีขอรับ?” เฟิงสุ่ยถาม สายตาจมดิ่งลงเล็กน้อย
“ฆ่าให้หมด อย่าให้มี(@NameIsNovel)ผู้รอดชีวิต” ถงกวนตอบโดยไม่ลังเลพลางทำท่าปาดคอ
เฟิงสุ่ยพยักหน้าตอบรับก่อนจะหันหลังและ(@NameIsNovel)จากไปเช่นกัน
เซินลั่วกำลังวิ่งผ่านป่าอย่างรวดเร็วงุนงงกับสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น
ตามปกติของประวัติศาสตร์แล้ว คางคกทองคำตาสีหยกไม่ควรจะถูกจับได้(@NameIsNovel)แม้ว่า(@NameIsNovel)จะถูกพบเจอ มิเช่นนั้นแล้วผู้ร่อนเร่คนนั้นก็จะไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสจับมันได้(@NameIsNovel)
ปัจจัยเดียวที่(@NameIsNovel)สามารถเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์เหล่านี้ได้(@NameIsNovel)คือ ตัวเขา(@NameIsNovel)เอง
ทว่า(@NameIsNovel)จากการประเมินการจับคางคกทองคำก่อนหน้านี้ เขา(@NameIsNovel)ยังไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าแทรกแซงโดยตรง
‘บางทีนี่อาจหมายความว่า(@NameIsNovel)คางคกทองคำตาสีหยกจะไม่ถูกพวกเขา(@NameIsNovel)เอาไปในครั้งนี้?’ ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามาในใจ และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดชะงักลงทันทีหันกลับไปมองเข้าไปในป่าทึบ
เขา(@NameIsNovel)ถูมือเข้าด้วยกันอย่างไม่แน่ใจ
เซินลั่วไม่แน่ใจเกี่ยวกับการคาดเดาล่าสุด เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถระบุได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)การมี(@NameIsNovel)ส่วนร่วมของเขา(@NameIsNovel)ในเหตุการณ์ได้(@NameIsNovel)เริ่มต้นขึ้นเมื่อได้(@NameIsNovel)พบกับคางคกทองคำตาสีหยก หรือเมื่อได้(@NameIsNovel)เข้าไปในโรงเตี๊ยมหลุมสวรรค์?
เรื่องราวอันลึกล้ำเช่นนี้ ทำให้ใจเขา(@NameIsNovel)สับสนชั่วขณะ
หากจากไปตอนนี้ คงตัดขาดจากเรื่องของคางคกทองคำได้(@NameIsNovel)โดยสิ้นเชิง ทว่า(@NameIsNovel)ก็เท่ากับปล่อยให้อ้าวหงเผชิญอันตรายเพราะความล่าช้านี้
“ไม่ได้(@NameIsNovel)... ข้าจะจากไปเฉยๆ อย่างนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)!”
เซินลั่วกล่าวเสียงหนักแน่น แววตาฉายความมุ่งมั่นแน่วแน่
แต่เมื่อเทียบกับพลังบำเพ็ญในตอนนี้แล้ว เขา(@NameIsNovel)ยังต่ำต้อยนัก
ต่อให้ต้องเผชิญเพียงพวกนักเก็บรังนกเหล่านั้น ก็คงยากจะรับมือได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“ข้ามี(@NameIsNovel)หนทางแล้ว...”
แววตาพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก
มือทั้งสองข้างค่อยๆ เคลื่อนไหวเป็น(@NameIsNovel)วงกลม ปราณเต๋าถูกดึงรวมเข้าสู่กลางฝ่ามืออย่างช้าๆ
“ชายหนุ่มคนนั้นเร็วอย่างน่าประหลาดใจ พวกเราไล่ตามเขา(@NameIsNovel)มาพักหนึ่งแล้ว และ(@NameIsNovel)ยังไม่เห็นเงาของเขา(@NameIsNovel)เลย” เฟิงซานบ่นพึมพำขณะติดตามร่องรอยของเซินลั่ว
“เขา(@NameIsNovel)น่าจะใช้เคล็ดวิชาลี้ลับบางอย่างเพื่อหนีออกจากภูเขา(@NameIsNovel)ต้าหลี่ซือ” อวี้ซินคาดเดา สีหน้าซ่อนอยู่หลังผ้าคลุมสีดำ
“หากเขา(@NameIsNovel)หนีไปได้(@NameIsNovel) ผู้อาวุโสถงจะไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่” เฟิงซานกล่าวอย่างกังวล
“ผู้อาวุโสถงระมัดระวังเกินไปมิใช่รึ? แม้ว่า(@NameIsNovel)เด็กหนุ่มที่(@NameIsNovel)หนีไปจะรู้เรื่องของพวกเรา เขา(@NameIsNovel)ก็คงไม่รู้ตัวตนที่(@NameIsNovel)แท้จริงของพวกเรา วังมังกรทะเลตะวันออกคงไม่สามารถสืบสาวมาถึงพวกเราได้(@NameIsNovel)
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น มังกรแท้อาจจะไม่ได้(@NameIsNovel)มาจากวังมังกรก็ได้(@NameIsNovel) อาจจะเป็น(@NameIsNovel)เพียงทายาทของลำธารเล็กๆ หรือบ่อน้ำก็ได้(@NameIsNovel)” อวี้ซินโต้แย้ง
“ก็มี(@NameIsNovel)เหตุผล แต่เมื่อพิจารณาถึงนิสัยของผู้อาวุโสถงแล้ว พวกเราควรจะเชื่อฟังและ(@NameIsNovel)จับเขา(@NameIsNovel)ให้ได้(@NameIsNovel)จะดีกว่า(@NameIsNovel)” เฟิงซานตอบ พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะส่ายหน้า
“แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)เราจะ…” คำพูดของอวี้ซินขาดหายไปขณะที่(@NameIsNovel)นางพลันแข็งค้าง
ห่างออกไปหลายจั้ง เซินลั่วนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ราวกับกำลังรอพวกเขา(@NameIsNovel)อยู่
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของเฟิงซานก็กระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี สัญชาตญาณบอกให้เขา(@NameIsNovel)รีบพุ่งไปข้างหน้าทันที แต่ความตระหนักรู้ฉับพลันทำให้เขา(@NameIsNovel)หยุดชะงัก
“ระวังกับดักด้วย แม่นางอวี้” เฟิงซานเตือนขณะก้าวไปอยู่ข้างหน้านาง
“เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณ ขั้นต้น เพียงคนเดียวควรค่าแก่ความกลัวรึ? ไร้สาระ” อวี้ซินโต้กลับอย่างดูแคลน ปัดมือของเฟิงซานออกแล้วพุ่งเข้าหาเซินลั่ว
เฟิงซานรู้สึกร้อนผ่าวด้วยความอับอายบนใบหน้า ‘ไร้สาระ! ข้าไม่กลัวคนอย่างเขา(@NameIsNovel)หรอก!’ เขา(@NameIsNovel)พึมพำอย่างขุ่นเคือง
หลังจากพูดจบ เฟิงซานก็เปิดใช้งานคาถา ร่างกายทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเหลืองจางๆ ขณะที่(@NameIsNovel)ฝุ่นและ(@NameIsNovel)เศษซากหมุนวนอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็มาอยู่ตรงหน้าอวี้ซิน
เมื่อเห็นทั้งสองพุ่งเข้ามาหา เซินลั่วก็รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า(@NameIsNovel)หวาดกลัว ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็งุนงง พวกเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณ ขั้นกลาง หรือสูงกว่า(@NameIsNovel)นั้น
แต่กลับทำตัวบุ่มบ่าม พุ่งตรงมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)โดยไม่พยายามทำความเข้าใจความสามารถของเขา(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)คิดออก เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงพื้นดินดังกึกก้อง
เฟิงซานเคลื่อนไปข้างหน้า ก้าวอย่างหนักและ(@NameIsNovel)คอยจับตาดูพื้นดินและ(@NameIsNovel)ต้นไม้ พยายามจะมองหากับดักใดๆ
ดูเหมือนจะไม่มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติกับพื้นที่(@NameIsNovel)ข้างหน้า นอกจากแรงสั่นสะเทือนที่(@NameIsNovel)เกิดจากฝีเท้าของเขา(@NameIsNovel)เอง
ยิ่งเข้าใกล้เซินลั่วมากเท่าไหร่ เขา(@NameIsNovel)ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น เด็กหนุ่มคนนั้นสงบนิ่งเกินไป – ยังคงรักษท่านั่งโดยไม่แสดงอาการตื่นตระหนกใดๆ
‘ต้องมี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติแน่!’ เขา(@NameIsNovel)คิด
เฟิงซานมั่นใจว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเสี่ยงที่(@NameIsNovel)ไม่รู้จักอยู่ข้างหน้า แต่อวี้ซินอยู่ข้างหลัง เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถถอยกลับได้(@NameIsNovel)ในตอนนี้
เขา(@NameIsNovel)แอบหมายปองนางมานานแล้ว และ(@NameIsNovel)ไม่ต้องการที่(@NameIsNovel)จะถูกดูถูกต่อหน้านางเพราะผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณ ขั้นต้น เพียงคนเดียว
“กายาทองคำปฐพี” เฟิงซานสั่ง พลางประสานอิน
ในทันใดนั้น หมอกสีเหลืองดินชั้นหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากพื้นดิน ห่อหุ้มเขา(@NameIsNovel)ไว้ ฝุ่นและ(@NameIsNovel)เศษซากเริ่มควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)เกราะหินสีเหลืองเข้มที่(@NameIsNovel)ยึดติดกับร่างกาย
ขณะที่(@NameIsNovel)เกราะห่อหุ้มเขา(@NameIsNovel) รูปร่างผอมบางของเฟิงซานก็กลายเป็น(@NameIsNovel)กล้ามเนื้อที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่ง แรงสั่นสะเทือนของพื้นดินรุนแรงขึ้นในแต่ละก้าว ทำให้เซินลั่วต้องลุกขึ้นยืน
----------