หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 392
ตอนที่ 392 : ตอนที่ 392
ตอนที่ 392
“ตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว เป็น(@NameIsNovel)การดีกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะร่วมมือกัน ข้าไม่ต้องการใช้วิชาเชื่อมสื่อวิญญาณเพื่อบังคับบัญชาท่าน
ข้าหวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่บังคับให้ข้าต้องทำเช่นนั้น” เซินลั่วกล่าวต่อ
ดวงตาเล็กๆ ทั้งสองข้างของปลิงทะเลจ้องมองมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว พ่นลมหายใจเบาๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็หันศีรษะและ(@NameIsNovel)แผดเสียงว่า(@NameIsNovel)
“หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเจ้า มันก็ไม่ใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเจรจา แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อ”
“ว่า(@NameIsNovel)มา” เซินลั่วเชิดคางขึ้น
“เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)กลิ่นอายของมังกรบนตัวเจ้า?” ดวงตาของปลิงทะเลฉายแววเคร่งขรึมเล็กน้อย
“ข้ารู้จักองค์ชายอ้าวหงแห่งทะเลตะวันออก เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มอบโลหิตมังกรให้ข้าบางส่วน” เซินลั่วลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ปิดบังความจริงข้อนี้
เผ่ามังกรทะเลตะวันออกคือราชันย์แห่งทะเลตะวันออก การเปิดเผยเรื่องนี้ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อการปราบอสูรปลิงทะเลตนนี้ของเขา(@NameIsNovel)มากกว่า(@NameIsNovel)
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ สีหน้าของปลิงทะเลก็เปลี่ยนไปและ(@NameIsNovel)ดวงตาของมันก็ไหวระริกอย่างไม่แน่นอน
“ในเมื่อท่านเป็น(@NameIsNovel)สหายขององค์ชายเก้า ก็คงจะไม่เป็น(@NameIsNovel)การเสื่อมเสียเกียรติสำหรับท่านผู้นี้ที่(@NameIsNovel)จะเข้าร่วมกับท่าน” ดวงตาของมันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ และ(@NameIsNovel)มันก็พยักหน้าในอีกชั่วครู่ต่อมา
“ดี ข้าก็ขอสัญญาต่อจากนี้ไปว่า(@NameIsNovel)จะปฏิบัติต่อสหายอย่างดี และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปฏิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียม” เซินลั่วเผยรอยยิ้มเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)กล่าวพร้อมกับโค้งคำนับ
สีหน้าของปลิงทะเลผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้
“ขอเรียนถามนามของท่านได้(@NameIsNovel)หรือไม่? ท่านมี(@NameIsNovel)ความสามารถอะไรบ้าง? เมื่อข้ารู้แล้ว มันจะช่วยในการวางแผนกลยุทธ์ของเรา” เซินลั่วถาม
“เจ้าสามารถเรียกข้าว่า(@NameIsNovel)เหมาซุน สำหรับความสามารถของข้านั้น มี(@NameIsNovel)อยู่สองอย่างหลักๆ อย่างหนึ่งคือการขุดดิน” เหมาซุน ปลิงทะเล โค้งตัวและ(@NameIsNovel)ดำดิ่งลงสู่พื้นดิน
ร่างกายของมันบิดตัวอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ภายในไม่กี่ลมหายใจ มันก็หายเข้าไปในพื้นดินโดยสิ้นเชิง
หลังจากผ่านไปสิบกว่า(@NameIsNovel)ลมหายใจ เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากที่(@NameIsNovel)ห่างออกไปหลายจั้ง บนพื้นดิน โดยไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มาที่(@NameIsNovel)ไป หลุมดำก็ปรากฏขึ้น และ(@NameIsNovel)ศีรษะของเหมาซุนก็โผล่ออกมาจากหลุม
“น่าประทับใจ” ดวงตาของเซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ประกาย เขา(@NameIsNovel)ยกย่อง
“ความสามารถที่(@NameIsNovel)สองของข้าคือการปล่อยพิษ” ดวงตาของเหมาซุนฉายแววภาคภูมิใจ หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินคำชมของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อ้าปาก
หมอกสีชมพูพุ่งออกมาจากปากของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แผ่กระจายอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วซึ่งยืนอยู่ไกลออกไป สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกลิ่นหอมหวานเล็กน้อย รู้สึกวิงเวียน และ(@NameIsNovel)ถึงกับเห็นดาว
ด้วยความตื่นตระหนก เขา(@NameIsNovel)รีบถอยกลับไปพร้อมกับโคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามไปรอบๆ ร่างกายของตน ความรู้สึกวิงเวียนก็ค่อยๆ บรรเทาลง
“พิษของข้ารุนแรงอย่างยิ่ง แม้จะกลั้นหายใจ พิษก็สามารถติดเชื้อและ(@NameIsNovel)แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้(@NameIsNovel)เมื่อสัมผัสกับผิวหนัง
เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเจ้ามี(@NameIsNovel)ร่างกายที่(@NameIsNovel)เปราะบาง เว้นแต่จะมี(@NameIsNovel)ร่างกายที่(@NameIsNovel)พิสดารหรือบำเพ็ญเพียรทักษะลับในการต้านพิษ พิษของข้าก็สามารถทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)สิ้นฤทธิ์ได้(@NameIsNovel)” เหมาซุนประกาศอย่างมั่นใจ
“ดี ขอบคุณสำหรับการแสดงให้ข้าทราบ เหมาซุน” เซินลั่วดีใจ เขา(@NameIsNovel)เปิดโพรงน้ำเวทอัญเชิญ และ(@NameIsNovel)ส่งเหมาซุน ปลิงทะเล กลับไป
ความสามารถทั้งสองอย่างของปลิงทะเลนั้นค่อนข้างมี(@NameIsNovel)ประโยชน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการโจมตีด้วยหมอกพิษ เนื่องจากเขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)มันยากที่(@NameIsNovel)จะต้านทานได้(@NameIsNovel)แม้จะเผชิญหน้ากันซึ่งๆ หน้า
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือหมอกพิษ มันมี(@NameIsNovel)รูป สี และ(@NameIsNovel)กลิ่น ซึ่งตรวจจับได้(@NameIsNovel)ง่าย
ทว่า(@NameIsNovel)ปัญหานี้ก็ไม่ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะแก้ไขไม่ได้(@NameIsNovel) หมอกพิษสามารถซ่อนเร้นในเวลากลางคืนได้(@NameIsNovel) หรือสามารถเติมเต็มสนามรบด้วยควันและ(@NameIsNovel)ฝุ่นล่วงหน้า เพื่อปกปิดการมี(@NameIsNovel)อยู่ของหมอกพิษได้(@NameIsNovel)อย่างมี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพ
การปราบอสูรที่(@NameIsNovel)ทรงพลังเช่นปลิงทะเลได้(@NameIsNovel) ทำให้เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกตื่นเต้น
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซี่ยอวี้ซินยังไม่กลับมา เขา(@NameIsNovel)ก็ตั้งใจจะปราบอสูรอีกตนหนึ่ง ทว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ขีดจำกัดในการใช้งานเวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณ และ(@NameIsNovel)ขีดจำกัดก็มาถึงแล้วที่(@NameIsNovel)สามตน
เว้นแต่สัญญาจิตวิญญาณกับเสี่ยวกุ้ยหรือหล่างเซิงจะถูกยกเลิก เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถอัญเชิญอสูรอื่นๆ ได้(@NameIsNovel)อีก
ทว่า(@NameIsNovel)เหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)เสี่ยวกุ้ยทรยศเขา(@NameIsNovel)ในแดนฝันทำให้เขา(@NameIsNovel)ลังเล ถึงกับมี(@NameIsNovel)เจตนาฆ่า
หากเขา(@NameIsNovel)ฆ่าเสี่ยวกุ้ย เขา(@NameIsNovel)จะสามารถป้องกันการตายของไป๋เซียวหยุนไม่ให้เกิดขึ้นได้(@NameIsNovel)หรือไม่? แต่หากไม่มี(@NameIsNovel)เสี่ยวกุ้ย พวกเขา(@NameIsNovel)จะสามารถหนีออกจากด่านเจี้ยนเหมินในวันนั้นได้(@NameIsNovel)หรือไม่?
“ช่างเถิด อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด” เซินลั่วส่ายหน้า ใช้วิชาเชื่อมสื่อจิตวิญญาณ และ(@NameIsNovel)เชื่อมต่อกับเสี่ยวกุ้ย
เขา(@NameIsNovel)ปลอบโยนเสี่ยวกุ้ยและ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ยกเลิกสัญญาจิตวิญญาณกับมัน
สำหรับหล่างเซิงแล้ว ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเขา(@NameIsNovel)ก็พอใช้ได้(@NameIsNovel) หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะเก็บเขา(@NameIsNovel)ไว้
ในช่วงเวลาต่อมา เซินลั่วนั่งขัดสมาธิ พักผ่อนและ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)ใช้ไปของตน
หนึ่งชั่วยามต่อมา ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็ฟื้นคืนมาโดยสมบูรณ์ เขา(@NameIsNovel)ประสานอินเพื่ออัญเชิญน้ำที่(@NameIsNovel)ไหลเป็น(@NameIsNovel)พวง และ(@NameIsNovel)ใช้วิชาอัญเชิญสัตว์วิญญาณอีกครั้ง สัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)เข้าสู่ภูมิภาคทะเลตะวันออกเพื่อค้นหาอสูรตนใหม่
หลังจากค้นหาเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน เซินลั่วก็พบอสูรอีกตนหนึ่ง ซึ่งมี(@NameIsNovel)กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)โดดเด่น อยู่ที่(@NameIsNovel)จุดสูงสุดของระดับอิงปราณ
กลิ่นอายของอสูรตนนี้แตกต่างจากปลิงทะเลโดยสิ้นเชิง ให้ความรู้สึกคล้ายกับอาคมต้องห้าม
“อสูรตนนี้คืออะไร? หรือว่า(@NameIsNovel)มันจะเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาต้องห้าม?” เซินลั่วครุ่นคิดในใจ และ(@NameIsNovel)หลังจากพิจารณาอยู่พักหนึ่ง ก็ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะอัญเชิญมันมาดู มันอาจจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ช่วยที่(@NameIsNovel)ดีก็ได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)เปิดใช้งานเวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณในทันที ปลดปล่อยอักขระเวทสีดำนับไม่ถ้วน ซึมซาบไปยังสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตนั้น
“ใคร? ใครกำลังวางแผนร้ายต่อข้า!” เสียงคล้ายเด็กทารกดังมาจากอีกฟากหนึ่ง
เซินลั่วตกตะลึง แอบสงสัยว่า(@NameIsNovel)ครั้งนี้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตั้งเป้าหมายไปที่(@NameIsNovel)อสูรในระยะทารกหรือไม่
ทว่า(@NameIsNovel)โดยไม่หยุดชะงัก เขา(@NameIsNovel)ยังคงโคจรวิชาเชื่อมสื่อวิญญาณต่อไป กดขี่สติของอสูร
ในไม่ช้า อสูรที่(@NameIsNovel)อยู่อีกฟากหนึ่งก็เริ่มคำรามด้วยความโกรธ แม้ว่า(@NameIsNovel)ความแข็งแกร่งของมันจะน่าเกรงขาม แต่การต่อต้านของมันก็เชื่องช้า และ(@NameIsNovel)ขาดกลยุทธ์ที่(@NameIsNovel)สอดคล้องกัน
หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง เสียงร้องไห้คร่ำครวญก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่ง และ(@NameIsNovel)อสูรก็เลือกที่(@NameIsNovel)จะยอมจำนน
“ทำให้ฝั่งตรงข้ามร้องไห้รึ? นี่มันอสูรประเภทไหนกัน?” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะตกตะลึง เขา(@NameIsNovel)ประสานอินผนึกเชื่อมสื่อจิตวิญญาณและ(@NameIsNovel)ส่งมันไป จากนั้นก็ใช้วิชาอัญเชิญ
หลุมดำปรากฏขึ้นในทรงกลมน้ำเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) ด้วยเสียง “ซ่า” อสูรขนาดเท่าโต๊ะก็ตกลงมา
เซินลั่วตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพนั้น
มันคือปลาดาวยักษ์ สีขาวขุ่นทั้งตัว มี(@NameIsNovel)บริเวณตรงกลางเป็น(@NameIsNovel)สีม่วงจางๆ บนนั้นมี(@NameIsNovel)ปากยาวและ(@NameIsNovel)ดวงตาโตสองข้างที่(@NameIsNovel)คลอด้วยน้ำตา ซึ่งกำลังมองมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อย่างขี้ขลาด
“ทะเลตะวันออกช่างกว้างใหญ่ไพศาลนัก ที่(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)อสูรเช่นนี้ได้(@NameIsNovel)” ตอนแรกเซินลั่วก็มึนงง แต่ก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว พลางคิดกับตนเอง
“สหายจากเผ่าพันธุ์วารี เจ้ามี(@NameIsNovel)ชื่อว่า(@NameIsNovel)อะไร?” เขา(@NameIsNovel)ถาม พยายามจะทำเสียงให้เป็น(@NameIsNovel)มิตรที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)จะทำได้(@NameIsNovel)
“เรียนนายท่าน ข้า... ข้าชื่อดาวขาว” ปลาดาวตัวใหญ่ตอบอย่างขี้ขลาด ดูเหมือนจะกลัวเซินลั่วมาก ถึงกับพูดติดอ่างเล็กน้อย
เมื่อเห็นดาวขาวทำท่าทางเช่นนี้ คิ้วของเซินลั่วก็เลิกขึ้น เขา(@NameIsNovel)รู้ทันทีว่า(@NameIsNovel)ดาวขาวหวาดกลัว เพราะเวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณของเขา(@NameIsNovel)
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงดาวขาวสินะ ไม่ต้องหวาดหวั่น
ข้ามิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาจะทำร้าย เพียงต้องการหาคู่ต่อสู้เพื่อฝึกฝนเท่านั้น
สัญญาจิตวิญญาณที่(@NameIsNovel)ทำไว้ ก็เพื่อเหตุนี้เอง—อีกไม่นานจะปลดให้เป็น(@NameIsNovel)อิสระ”
น้ำเสียงนุ่มสงบ ประกอบรอยยิ้มอ่อนโยน สะท้อนความจริงใจจากใจผู้บำเพ็ญ
“แต่นายท่าน ข้า... ข้าไม่เก่งเรื่องการต่อสู้” สีหน้าของดาวขาวผ่อนคลายลงเล็กน้อยในตอนแรก แต่ก็ตกต่ำลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเรื่องการต่อสู้
“ระดับพลังบำเพ็ญของเจ้าไม่ธรรมดา ได้(@NameIsNovel)มาถึงจุดสูงสุดของระดับอิงปราณแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจการต่อสู้? เจ้าทำอย่างไรเมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตราย?” เซินลั่วถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
----------