หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 454
ตอนที่ 454 : ห้าสหายแห่งภูเขาหมั่ง
ตอนที่ 454
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ สมาชิกอีกสี่คนในหมู่ห้าสหายแห่งภูเขา(@NameIsNovel)หมั่งต่างก็มี(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึม
“เช่นนั้นสหายเถี่ยนก็ได้(@NameIsNovel)ยินแล้วสินะ ข้าขอถามได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สิ่งใดนำท่านมายังสุสานโบราณแห่งนี้?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตบอกใบ้ให้คนอื่นๆ ทั้งสี่สงบสติอารมณ์อย่างสุขุม หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็หันไปหาเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ถาม
“ข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อล่าสมบัติ” เซินลั่วตอบอย่างไม่แยแส
“ในเมื่อสหายเถี่ยนมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อสมบัติ ท่านจะสนใจร่วมเดินทางไปกับพวกเรายังโถงด้านหลังหรือไม่?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตเชิญชวนเขา(@NameIsNovel)ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
“อะไรนะ! ให้เขา(@NameIsNovel)ร่วมเดินทางไปกับพวกเราที่(@NameIsNovel)โถงด้านหลังรึ?”
“พี่ใหญ่ เรื่องนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้(@NameIsNovel) พวกเราในที่(@NameIsNovel)สุดก็ได้(@NameIsNovel)พบทางเข้าไปยังโถงด้านหลังแล้ว พวกเราจะปล่อยให้คนแปลกหน้าคนนี้เข้าไปไม่ได้(@NameIsNovel)!”
ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะทันได้(@NameIsNovel)ตอบคำพูดของชายชราในอาภรณ์บัณฑิต ก็มี(@NameIsNovel)คนคัดค้านความคิดนี้แล้ว
“มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติรึ? พวกเจ้าทั้งสี่กลายเป็น(@NameIsNovel)คนไร้เหตุผลเกินไปเมื่อเผชิญกับปัญหา พวกเจ้ามี(@NameIsNovel)เพียงความคิดที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ประโยชน์จากโถงด้านหลัง
แต่พวกเจ้าไม่เคยพิจารณาเลยว่า(@NameIsNovel)ผลประโยชน์ที่(@NameIsNovel)นั่นไม่สามารถได้(@NameIsNovel)มาง่ายๆ ด้วยพลังที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่ของพวกเรา พวกเรายังดิ้นรนที่(@NameIsNovel)จะฆ่าอสูรศพที่(@NameIsNovel)ระดับอิงปราณ ขั้นปลาย การเข้าไปในโถงด้านหลังอาจจะยิ่งยากกว่า(@NameIsNovel)นั้น
สหายเถี่ยนมี(@NameIsNovel)ระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)สูงกว่า(@NameIsNovel)พวกเรา หากเขา(@NameIsNovel)สามารถร่วมเดินทางไปกับพวกเราได้(@NameIsNovel) มันก็จะเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เมื่อมี(@NameIsNovel)สหายเถี่ยนแล้ว พวกเราก็จะทำให้มี(@NameIsNovel)คนหกคนและ(@NameIsNovel)สามารถสร้างค่ายกลเมฆาได้(@NameIsNovel) ซึ่งจะเพิ่มจำนวนสมบัติที่(@NameIsNovel)พวกเราจะหาได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ทวีคูณอย่างแน่นอน
สำหรับข้อดีข้อเสียที่(@NameIsNovel)เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดเช่นนี้ พวกเจ้าทุกคนมองไม่เห็นได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตถอนหายใจ แสดงสีหน้าที่(@NameIsNovel)ผิดหวัง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ คนอื่นๆ ทั้งสี่คนก็ไม่ใช่คนโง่และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เข้าใจได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็วหลังจากคิดเล็กน้อย
“พี่ใหญ่ช่างมี(@NameIsNovel)สายตาที่(@NameIsNovel)กว้างไกล และ(@NameIsNovel)พวกเราก็ตื้นเขิน”
“จริงๆ ด้วย สหายเถี่ยน พวกเราหวังว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)เรียนรู้จากท่านมากมายในการเดินทางของพวกเรา”
คนทั้งสี่คนแลกเปลี่ยนสายตากัน ยกเว้นชายตาเดียวที่(@NameIsNovel)ยังคงนิ่งเงียบ พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดก็พูดกับชายชราในอาภรณ์บัณฑิตและ(@NameIsNovel)เซินลั่ว
“โปรดอย่าตัดสินใจแทนข้า ข้ายังไม่ได้(@NameIsNovel)ตกลงที่(@NameIsNovel)จะไปยังโถงด้านหลังกับพวกท่าน” เซินลั่วพลันเอ่ยขึ้น ทำให้ห้าสหายแห่งภูเขา(@NameIsNovel)หมั่งมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
“หืม... เจ้าไม่เห็นคุณค่าของเมตตาที่(@NameIsNovel)พวกเรามอบหรือ? พี่ใหญ่เชิญเจ้าไปโถงด้านหลังเพราะเห็นศักยภาพ — เจ้าควรจะตอบรับ ไม่ใช่เล่นตัว
พี่น้องทั้งห้านี้ เหตุใดต้องไปพึ่งเขา(@NameIsNovel)กันเล่า? รวมพลรุมโจมตีพร้อมกันสิ! พวกเราเชื่อว่า(@NameIsNovel)เพียงฝีมือของห้าคน ก็สามารถทะลวงไปยังโถงด้านหลังได้(@NameIsNovel)!”
ชายตาเดียวคำราม น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาแดงฉานฉายเส้นเลือด ใบหน้าดุดันจนดุ
เซินลั่วเหลือบมองเพียงเล็กน้อย ไม่รับคำท้าทาย ใจจดจ่ออยู่กับชายชราผู้นำในอาภรณ์บัณฑิตที่(@NameIsNovel)ยืนสงบนิ่ง
“น้องห้า หยุดพูดจาไร้สาระ!” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตตำหนิเขา(@NameIsNovel)อย่างโกรธเกรี้ยว ดูเหมือนจะโกรธจริงๆ
ชายตาเดียวต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่(@NameIsNovel)สุดก็เลือกที่(@NameIsNovel)จะนิ่งเงียบและ(@NameIsNovel)ถอยไปอยู่ข้างๆ
“สหายเถี่ยน น้องห้าของข้าเป็น(@NameIsNovel)คนใจร้อนและ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)การกลั่นกรอง โปรดอย่าได้(@NameIsNovel)ถือสาคำพูดของเขา(@NameIsNovel)!
ทว่า(@NameIsNovel)ท่านไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินเกี่ยวกับข่าวลือของโถงด้านหลังของสุสานโบราณแห่งนี้รึ?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตขอโทษก่อน แล้วจึงถามอย่างสงสัย
“ข้าไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยิน” เซินลั่วส่ายหน้า
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร? ข่าวลือเกี่ยวกับโถงด้านหลังแพร่สะพัดไปทั่ว และ(@NameIsNovel)การสอบถามเล็กน้อยก็สามารถให้ข้อมูลได้(@NameIsNovel)
ก่อนที่(@NameIsNovel)ท่านจะมาที่(@NameIsNovel)สุสานโบราณแห่งนี้ ท่านไม่ได้(@NameIsNovel)รวบรวมข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้รึ?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตดูงุนงง
เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้น ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะมาที่(@NameIsNovel)นี่ เขา(@NameIsNovel)เพียงถามหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงเกี่ยวกับบางเรื่องที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับสุสานโบราณ เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็ไม่รู้เกี่ยวกับโถงด้านหลังเช่นกัน?
ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงรู้ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของโถงด้านหลังในสุสานแห่งนั้นดีอยู่แล้ว
ทว่า(@NameIsNovel)ตามรายงานของสำนักหลวงต้าถัง สถานที่(@NameIsNovel)นั้นอันตรายยิ่งนัก — เต็มไปด้วยภูตผีร้ายนับไม่ถ้วน
กล่าวกันว่า(@NameIsNovel) แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับหลอมวิญญาณ หากบุกเข้าไปโดยไม่ระวัง ก็ยากจะกลับออกมาได้(@NameIsNovel)โดยปราศจากบาดแผล
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ทางเข้าไปยังโถงด้านหลังเป็น(@NameIsNovel)ความลับภายในของสำนักหลวงต้าถัง
ในขณะเดียวกัน หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงคิดว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วสามารถหาภูตผีที่(@NameIsNovel)เหมาะสมได้(@NameIsNovel)ในโถงด้านหน้าของสุสานโบราณ ดังนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงไม่ได้(@NameIsNovel)บอกเซินลั่วเกี่ยวกับข่าวลือของโถงด้านหลัง
“ข้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ตั้งรกรากอยู่ในเมืองฉางอัน นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกของข้าในสุสานโบราณแห่งนี้” เซินลั่วหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว
“โอ้ มี(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)เช่นนี้ในสุสานโบราณแห่งนี้ด้วยรึ แต่ตามที่(@NameIsNovel)ท่านเพิ่งจะกล่าวไป สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นอันตรายกว่า(@NameIsNovel)โถงด้านหน้านี้มากรึ? มี(@NameIsNovel)ภูตผีที่(@NameIsNovel)ทรงพลังอยู่หรือไม่?” เซินลั่วถามอย่างสงบ
“ใช่แล้ว มี(@NameIsNovel)ภูตผีและ(@NameIsNovel)อันตรายอื่นๆ อีกมากมายในโถงด้านหลัง ซึ่งร้ายแรงกว่า(@NameIsNovel)โถงหน้าอย่างมาก
ทว่า(@NameIsNovel)ท่านควรจะเข้าใจคำกล่าวที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ‘ไม่เข้าถ้ำเสือ ไฉนเลยจะได้(@NameIsNovel)ลูกเสือ’ ใช่หรือไม่?” ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตกล่าวเสริม
“ในเมื่อสหายฟางเชิญชวนอย่างจริงใจ ข้าก็ทำได้(@NameIsNovel)เพียงตอบรับ แต่ค่ายกลเมฆาที่(@NameIsNovel)ท่านกล่าวถึงเมื่อครู่นี้คือค่ายกลประเภทใด?” หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็พยักหน้าเห็นด้วย แล้วจึงเปลี่ยนเรื่องและ(@NameIsNovel)ถาม
“ค่ายกลเมฆาเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลโจมตีจากสำนักลิ่วเหอแห่งกานโจว ที่(@NameIsNovel)รวมกำลังของคนหลายคนเพื่อเอาชนะศัตรู
ค่ายกลนี้ทรงพลังอย่างยิ่ง และ(@NameIsNovel)แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนในระดับหลอมวิญญาณ ก็สามารถยืนหยัดต่อสู้ได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)มันค่อนข้างยุ่งยากในการตั้งค่ายกลนี้เนื่องจากต้องใช้คนหกคน” เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วตกลงแล้ว ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตก็รีบอธิบายด้วยความยินดี
สีหน้ายินดีเดียวกันก็สามารถมองเห็นได้(@NameIsNovel) ในดวงตาของชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาวและ(@NameIsNovel)หญิงสาวในชุดสีแดง ชายตาเดียวและ(@NameIsNovel)ชายหัวเสือดาวอีกคนก็อ่อนลงสายตาของตนต่อเซินลั่วเช่นกัน
เซินลั่วเคยจัดการกับค่ายกลสองสามแห่งมาก่อนและ(@NameIsNovel)ค่อนข้างสนใจในพวกมัน เขา(@NameIsNovel)สอบถามถึงแผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลรบในทันทีเพื่อตรวจสอบมัน
ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตไม่ใช่คนใจแคบ และ(@NameIsNovel)รีบหยิบแผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลรบที่(@NameIsNovel)ทำจากหนังแกะออกมาและ(@NameIsNovel)ยื่นให้
ธงสีขาวสูงประมาณหนึ่งฉื่อ ซึ่งจำเป็น(@NameIsNovel)สำหรับการตั้งค่ายกล ก็ถูกยื่นให้เช่นกัน
เซินลั่วมองดูธงสีขาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเก็บมันไป จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็คลี่แผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลรบออกเพื่อดู การจัดเรียงของค่ายกลบนแผนที่(@NameIsNovel)ไม่ซับซ้อน
เขา(@NameIsNovel)เคยตั้งค่ายกลมาแล้วสองครั้งก่อนหน้านี้และ(@NameIsNovel)สามารถเข้าใจมันได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ค่ายกลเมฆาเป็น(@NameIsNovel)ดังที่(@NameIsNovel)ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตได้(@NameIsNovel)อธิบายไว้ มันสามารถรวมกำลังของคนหกคนเพื่อเปิดฉากการโจมตีที่(@NameIsNovel)ทรงพลังได้(@NameIsNovel)
การเปลี่ยนแปลงของค่ายกลนั้นไม่มากนัก ส่วนใหญ่สำหรับ “ป้องกัน” “ดักจับ” และ(@NameIsNovel) “ทำลายล้าง”
แม้ว่า(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงของค่ายกลจะเรียบง่าย แต่พลังของมันก็ไม่น้อย หากใช้อย่างเหมาะสม มันก็สามารถป้องกันตัวตนในระดับหลอมวิญญาณได้(@NameIsNovel)
“ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วอ่านแผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลเสร็จอย่างรวดเร็ว เขา(@NameIsNovel)เข้าใจสาระสำคัญแล้วและ(@NameIsNovel)คืนมันไป
ครั้งนี้ ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตทั้งห้าคนต่างก็ตกตะลึง
แม้ว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลเมฆาจะเรียบง่าย แต่ก็ยังคงเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกล ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว การเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของค่ายกลและ(@NameIsNovel)การจัดสรร และ(@NameIsNovel)การโคจรของปราณเต๋านั้นซับซ้อนและ(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)จะเข้าใจมาก
มันใช้เวลาของพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งห้าคนค่อนข้างนานในการทำความเข้าใจร่วมกัน แต่เซินลั่วกลับสามารถเข้าใจมันได้(@NameIsNovel)ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้?
----------