หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 458
ตอนที่ 458 : เมื่อแผนที่สิ้นสุดลง คมดาบก็ปรากฏ
ตอนที่ 458
ทว่า(@NameIsNovel)ภูตผีตนนี้ถูกปกคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยลูกธนู ราวกับเม่น รูปลักษณ์ของมันทั้งน่าสะพรึงกลัวและ(@NameIsNovel)น่าขบขัน
“ไม่ใช่ นี่คือภูตผีระดับหลอมวิญญาณ!” ใบหน้าของเซินลั่วมืดลงขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)วิเคราะห์ความแข็งแกร่งของแม่ทัพผีจากการปะทะครั้งล่าสุดในทันที
แม้ระดับพลังจะก้าวหน้าขึ้นมาก พร้อมศาสตราเวทและ(@NameIsNovel)วิชาทรงอานุภาพหลายแขนง แต่การรับมือภูตระดับหลอมวิญญาณก็ยังเกินขอบเขตที่(@NameIsNovel)มั่นใจได้(@NameIsNovel)
โชคยังเข้าข้าง — ค่ายกลเมฆาที่(@NameIsNovel)ทั้งหกสร้างไว้ยังคงทำงานอยู่ กำลังรวมกันของพวกเขา(@NameIsNovel)ยังพอเป็น(@NameIsNovel)หลักประกันในยามคับขัน
ขณะเตรียมจะปลดพลังค่ายกล เรียกปราณของอีกห้าคนมาช่วย เสี้ยวขณะนั้น ลมด้านหลังพลันสั่นสะเทือน — สัญญาณอันตรายแผ่ซ่านทั่วร่าง
เซินลั่วสะดุ้ง ก้มตัวหลบโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่พ้นทั้งหมด ไหล่ซ้ายแล่นด้วยความแสบร้อน แสงสีเทาพุ่งเฉียดผ่านพร้อมเลือดสาดกระเซ็น
— ศาสตราเวทวงล้อบินสีเทา ถูกปล่อยโดยชายหนุ่มในชุดขาวแห่งห้าสหายภูเขา(@NameIsNovel)หมั่ง!
ทันทีหลังจากนั้น แสงสีเงินก็พุ่งมาทางเขา(@NameIsNovel) มันคือแหวนเงินของหญิงสาวในกระโปรงสีแดง
“พวกเจ้า!” เซินลั่วคำรามด้วยความโกรธ พูดไม่ออก และ(@NameIsNovel)กระตุ้นขวานสั้นสีเขียวของตนในทันทีเพื่อป้องกันแหวนเงิน
เสียงกระทบกันของโลหะดัง “แคร๊ง” ก้องกังวานราวกับฟ้าร้อง ทำให้แก้วหูของเขา(@NameIsNovel)เจ็บปวด ภายในรัศมี(@NameIsNovel)สิบกว่า(@NameIsNovel)ฉื่อรอบตัวเขา(@NameIsNovel) แสงวิเศษสีเงินสว่า(@NameIsNovel)งวาบอย่างบ้าคลั่ง กระจายไปทุกทิศทาง
ขวานสั้นสีเขียวปะทะกับมันและ(@NameIsNovel)ไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง มันหมุนคว้างและ(@NameIsNovel)ถูกซัดกระเด็นไป
ร่างเซินลั่วสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ถอยโซเซไปหลายก้าวก่อนฝืนทรงตัวไว้ได้(@NameIsNovel)
ถุงเฉียนคุนกับสนับแขนทองสัมฤทธิ์ถูกแรงกระแทกเหวี่ยงกระเด็นออกจากแขนขวา กลิ้งไปตกห่างหลายสิบฉื่อ
ยังไม่ทันตั้งหลัก แสงสีขาวห้าสายก็พุ่งทะยานเข้ามาจากรอบทิศ ปักลงพื้นรอบตัวในพริบตา—ธงขาวห้าผืนของค่ายกลที่(@NameIsNovel)เคยทำงานร่วมกัน บัดนี้กลับหันปลายคมเข้าหาเขา(@NameIsNovel)เอง
ธงในมือเซินลั่วหลุดจากการควบคุม ร่วงลงข้างธงทั้งห้าอย่างไร้เรี่ยวแรง รัศมี(@NameIsNovel)ขาวบนพื้นเริ่มเชื่อมต่อกันอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ กลับไม่ใช่เพื่อปกป้อง
ธงขาวทั้งหกผืนก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)วงกลมรอบเซินลั่ว วงกลมแสงสีขาวที่(@NameIsNovel)เดิมทีครอบคลุมคนทั้งหกคนก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในพริบตา มันก็หดเล็กลงเหลือขนาดไม่กี่ฉื่อ กักขังเซินลั่วไว้
ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตและ(@NameIsNovel)อีกสี่คนได้(@NameIsNovel)บินห่างออกไปหลายสิบฉื่อและ(@NameIsNovel)หยุดนิ่ง สวดคาถาพร้อมกันด้วยมือที่(@NameIsNovel)ประสานอินอย่างต่อเนื่อง
ลำแสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งออกมาจากวงกลมสีขาวและ(@NameIsNovel)ห่อหุ้มร่างของเซินลั่ว
ร่างกายของเซินลั่วพลันหนักอึ้งอย่างยิ่ง ราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)กำลังกดทับเขา(@NameIsNovel)อยู่ ทำให้ยากอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)จะแม้แต่จะขยับนิ้ว
ปราณเต๋าภายในของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกปกคลุมด้วยพลังต้องห้ามที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็น ทำให้ยากอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)จะโคจร
คทาหยกและ(@NameIsNovel)ขวานสั้นสีเขียวที่(@NameIsNovel)ถูกซัดกระเด็นไปแต่เดิมแขวนอยู่กลางอากาศ แต่ตอนนี้การเคลื่อนไหวปราณเต๋าของเซินลั่วถูกจำกัด
และ(@NameIsNovel)แสงบนคทาและ(@NameIsNovel)ขวานสั้นก็ดับลงอย่างรวดเร็ว ศาสตราเวทชั้นสูงสุดทั้งสองชิ้นร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับก้อนศิลาที่(@NameIsNovel)หนักอึ้งและ(@NameIsNovel)ไร้ชีวิตชีวา
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นในพริบตา และ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็ถูกดักจับอย่างแน่นหนาโดยคนทั้งห้าที่(@NameIsNovel)โจมตีเขา(@NameIsNovel)อย่างกะทันหัน ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)
...ภูตผีในอุโมงค์ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วหยุดนิ่งไม่ไหวติง มันก็ตื่นเต้นในทันทีและ(@NameIsNovel)โผนเข้าใส่
เงาภูตผีและ(@NameIsNovel)พลังปราณสีดำนับไม่ถ้วนกรูกันเข้ามาห้อมล้อมร่างของเซินลั่วจนมิดในพริบตา
เสียงโหยหวนดังออกมาจากกลุ่มก้อนนั้น ราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกมันกำลังเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงอันโอชะ
“ฟู่! เจ้าเด็กนี่ระวังตัวจริงๆ!”
“ใช่ พวกเราตึงเครียดมานานและ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็สำเร็จ! พี่ใหญ่ รีบติดต่อเฉินกัง” ชายตาเดียวแสดงความตื่นเต้นบนใบหน้าและ(@NameIsNovel)กล่าวกับชายชราในอาภรณ์บัณฑิต
ชายดุร้ายหัวเสือดาวข้างๆ เขา(@NameIsNovel)เห็นขวานสั้นสีเขียว คทาหยก ถุงเฉียนคุน และ(@NameIsNovel)สนับแขนทองสัมฤทธิ์ที่(@NameIsNovel)ตกลงมาใกล้ๆ
แววโลภแล่นผ่านดวงตาชายชราเพียงชั่ววูบ ก่อนโบกมือหนึ่งครั้ง แสงสีดำกวาดออกไป กวาดเอาสิ่งของทั้งสี่ชิ้นมาไว้ในกำมือ
คนอื่นไม่เอ่ยคำใด ต่างเข้าใจดีว่า(@NameIsNovel)ของเหล่านี้จะถูกแบ่งกันภายหลังอยู่แล้ว
“ข้าติดต่อเขา(@NameIsNovel)แล้ว” ชายในอาภรณ์บัณฑิตกล่าวพลางเผยรอยยิ้มอิ่มใจ “ตอนนี้เจ้าตัวกำลังยุ่งกับบางเรื่อง แต่จะมาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ในไม่ช้า”
เขา(@NameIsNovel)กวาดตามองรอบโถงที่(@NameIsNovel)ยังแผ่ลมหยินอยู่หนาแน่น ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ที่(@NameIsNovel)นี่มี(@NameIsNovel)ภูตผีมากเกินไป เราควรถอยก่อน—ค่อยรอเขา(@NameIsNovel)มาแล้วค่อยว่า(@NameIsNovel)กัน”
เมื่อพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็ทำสัญญาณให้พวกพ้องถอยกลับไปยังทางเดินโดยไม่ลังเล
ทว่า(@NameIsNovel)ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)พวกมันจะได้(@NameIsNovel)ขยับกาย เงาภูตผีที่(@NameIsNovel)กำลังรุมทึ้งเซินลั่วอยู่ก็พลันกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะแตกฮือกระจายตัวออกไปในพริบตา
บางส่วนหนีกลับเข้าไปในส่วนลึกของทางเดิน
ร่างของเซินลั่วก็ปรากฏแก่สายตา ไม่ได้(@NameIsNovel)รับอันตรายใดๆ แต่บนศีรษะของเขา(@NameIsNovel)ตอนนี้มี(@NameIsNovel)กระบี่สั้นสีแดงยาวประมาณหนึ่งฉื่อ
บนนั้นมี(@NameIsNovel)เปลวเพลิงสีเลือดแดงก้อนหนึ่งลุกโชนอยู่ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)รูปดอกบัวอย่างเลือนราง
ภูตผีดูเหมือนจะกลัวเปลวเพลิงสีเลือดแดงบนกระบี่สั้นอย่างยิ่ง รักษาระยะห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย
และ(@NameIsNovel)ภูตผีระดับหลอมวิญญาณก็กำลังจ้องมองไปยังเปลวเพลิงสีเลือดแดงบนกระบี่สั้น เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นในดวงตาของตน ไม่กล้าเข้าใกล้ในขณะนี้
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ พวกเจ้าทั้งห้าคนถูกส่งมาโดยเฉินกัง ไม่น่าแปลกใจเลย เขา(@NameIsNovel)ยังคงตามหาน้ำนมวิญญาณพันปีที่(@NameIsNovel)ข้าพกติดตัวอยู่รึ?”
เซินลั่วมองไปยังคนทั้งห้าด้วยใบหน้าที่(@NameIsNovel)สงบนิ่งและ(@NameIsNovel)กล่าวอย่างสงบ
“เจ้า… เจ้าทำได้(@NameIsNovel)อย่างไร…”
ประกายแห่งความตื่นตระหนกวูบผ่านดวงตาของชายชราในอาภรณ์บัณฑิต
แต่เขา(@NameIsNovel)สังเกตเห็นในทันทีว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วยังคงติดอยู่โดยค่ายกลและ(@NameIsNovel)ถอนหายใจอย่างโล่งอก เหลือบมองไปยังกระบี่สั้นสีเลือดแดงเหนือศีรษะของเขา(@NameIsNovel)โดยไม่รู้ตัว
“รูปร่างของมันเหมือนดอกบัว ทำให้ภูตผีนับร้อยถอยกลับ! นั่นคืออัคคีบัวสวรรค์! เจ้าสามารถควบคุมอัคคีบัวสวรรค์ได้(@NameIsNovel)จริงๆ รึ!”
ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตกำลังจ้องมองไปยังเปลวเพลิงสีเลือดแดงบนกระบี่สั้นและ(@NameIsNovel)พลันอุทานด้วยความตกใจ
“อะไรนะ อัคคีบัวสวรรค์!” คนอื่นๆ สองสามคนก็ได้(@NameIsNovel)ยินชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของเพลิงสวรรค์นี้เช่นกัน ใบหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)ซีดเผือดด้วยความตกใจ ตามมาด้วยการตระหนักรู้บางอย่าง
ไม่น่าแปลกใจเลยที่(@NameIsNovel)เหล่าภูตผีแตกหนีอย่างตื่นตระหนก — พวกมันได้(@NameIsNovel)เผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตที่(@NameIsNovel)ไม่อาจลืมเลือน
“หึ! แล้วจะทำไมถ้าเจ้ามี(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์ ตอนนี้เจ้าถูกจำกัดโดยค่ายกลเมฆา ปราณเต๋าของเจ้าใกล้จะสลายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
มาดูกันว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะยังสามารถเปิดใช้งานอัคคีบัวสวรรค์ เพื่อช่วยตัวเองได้(@NameIsNovel)ต่อไปหรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้น!
ไปกันเถอะ!” ดวงตาของชายชราในอาภรณ์บัณฑิตสั่นไหวอยู่สองสามครั้ง กลับมาสงบสติอารมณ์ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)หันหลังเพื่อถอยกลับไป
คนอื่นๆ เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ก็กลับมาสงบสติอารมณ์และ(@NameIsNovel)ตามไปเช่นกัน ชายตาเดียวยังเหลือบมองเปลวเพลิงสีแดงเหนือศีรษะของเซินลั่วอย่างโลภก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะจากไป
ทันใดนั้น สนับแขนทองสัมฤทธิ์ในมือของชายดุร้ายหัวเสือดาวก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีขาวและ(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)รูปปลาดาวสีขาวขนาดเท่าโม่หินในทันที ซึ่งก็คือดาวขาว
ดาวขาวอ้าปาก และ(@NameIsNovel)แสงสีขาวก็พุ่งออกมาจากปากของมัน กระแทกเข้ากับร่างของชายดุร้ายหัวเสือดาวและ(@NameIsNovel)หายเข้าไปในนั้นในทันที
“น้องสี่!” ชายตาเดียวข้างๆ เขา(@NameIsNovel)อุทาน
ในขณะที่(@NameIsNovel)ชายดุร้ายหัวเสือดาวกลายเป็น(@NameIsNovel)ปลาดาว แสงวิญญาณบนธงขาวเล็กๆ รอบๆ เซินลั่วก็พลันหรี่ลงอย่างรวดเร็ว
วงกลมแสงสีขาวที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเขา(@NameIsNovel)ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเช่นกัน เผยให้เห็นช่องว่า(@NameIsNovel)ง
“ดี!”
ข้อห้ามปราณเต๋าภายในของเซินลั่วได้(@NameIsNovel)สลายไปเกือบจะโดยสิ้นเชิง เขา(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอุทานด้วยความตื่นเต้นและ(@NameIsNovel)อัญเชิญปราณเต๋าทั้งหมดของตน
ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา(@NameIsNovel)แผ่รัศมี(@NameIsNovel)แสงสีแดงเจิดจ้า และ(@NameIsNovel)หลังจากเสียงร้องของกระบี่ที่(@NameIsNovel)แหลมคม
มันก็ปะทุเป็น(@NameIsNovel)แสงกระบี่ยาวหลายฉื่อ จากนั้นแสงกระบี่ก็ตกลงมาและ(@NameIsNovel)พันรอบตัวเขา(@NameIsNovel)
ด้วยเสียง “หึ่ง” เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็หลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)รุ้งสีแดงที่(@NameIsNovel)เสียดแทง
เปล่งความผันผวนของเจตจำนงกระบี่ที่(@NameIsNovel)น่าทึ่ง และ(@NameIsNovel)พุ่งไปยังช่องว่า(@NameIsNovel)งในวงกลมแสงสีขาว
เสียงฉีกขาดดังก้อง รุ้งสีแดงหยุดไปชั่วขณะ และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็พุ่งออกจากวงกลมแสงสีขาว
---------