หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 494
ตอนที่ 494 : วิญญาณมังกร
ตอนที่ 494
เซินลั่วสังเกตเห็นสถานการณ์ของบัณฑิตวัยกลางคนในทันที เขา(@NameIsNovel)เคยประสบกับพลังของค่ายกลกระบี่ทองคำด้วยตนเองมาแล้ว
บัณฑิตผู้นี้สามารถเผชิญหน้ากับค่ายกลกระบี่นี้ได้(@NameIsNovel)โดยตรง แสดงว่า(@NameIsNovel)ความแข็งแกร่งของเขา(@NameIsNovel)นั้นไม่อาจเทียบกับเซินลั่วได้(@NameIsNovel)เลย
แต่ค่ายกลทองคำอันสง่างามในแม่น้ำกำลังผนึกกดข่มหัวมังกรไว้ ซึ่งย่อมต้องเป็น(@NameIsNovel)สิ่งชั่วร้าย และ(@NameIsNovel)จะปล่อยให้ถูกนำออกไปไม่ได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อันขาด
เขา(@NameIsNovel)มองไปยังทิศทางของสำนักหลวงต้าถัง แต่ยังไม่มี(@NameIsNovel)ใครจากที่(@NameIsNovel)นั่นสังเกตเห็นสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)นี่
ด้วยการกัดฟันเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)รีบชักขวานสั้นสีเขียวออกมาและ(@NameIsNovel)เหวี่ยงมันเข้าใส่บัณฑิตวัยกลางคน
อัสนีสีเขียวหนาทึบหลายสายพุ่งออกจากขวานสั้น รวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)เสาอัสนีสีเขียวหนาเท่าถังน้ำในบัดดล มันแลดูคล้ายกับมังกรอัสนีที่(@NameIsNovel)กำลังคำราม แยกเขี้ยวและ(@NameIsNovel)กางกรงเล็บเข้าใส่บัณฑิต
บัดนี้เมื่อได้(@NameIsNovel)ก้าวสู่ระดับหลอมวิญญาณแล้ว เซินลั่วสามารถกระตุ้นพลังของขวานสั้นสีเขียวได้(@NameIsNovel)อย่างเต็มพิกัด
แต่แล้วเงาดำร่างหนึ่งก็วาบขึ้นเบื้องหน้าบัณฑิต ปรากฏเป็น(@NameIsNovel)ภูตผีไร้ลักษณ์สูงกว่า(@NameIsNovel)สองสามจั้งกำลังอ้าปากกว้าง
เสาอัสนีสีเขียวหนาทึบหายวับเข้าไปในปากของภูตผี ถูกมันกลืนลงไปในคำเดียว โดยไม่ปรากฏว่า(@NameIsNovel)จะสร้างความเสียหายใดๆ ให้อีกฝ่ายได้(@NameIsNovel)เลย
“อะไรกัน!” ดวงตาของเซินลั่วเบิกกว้างเล็กน้อย
อัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าสีเขียวที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ในขวานสั้นอาจจะไม่ทรงพลังเท่าอัคคีบัวสวรรค์ แต่มันควรจะมี(@NameIsNovel)ฤทธิ์ต่อต้านภูตผี ทว่า(@NameIsNovel)ภูตผีตนนี้กลับกลืนมันลงไปทั้งดุ้น
ความล่าช้าเพียงชั่วพริบตานี้เปิดโอกาสให้กรงเล็บมังกรสีดำสองข้าง สามารถทะลวงผ่านเงากระบี่นับไม่ถ้วนภายในเสาแสงได้(@NameIsNovel)อย่างรุนแรง คว้าจับหัวมังกรภายในค่ายกลกระบี่ไว้ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)กำลังจะดึงมันออกมา
พลันบังเกิดเสียง 'หึ่ง' กังวาน เงากระบี่ทองคำขนาดยักษ์ซึ่งมี(@NameIsNovel)รูปร่างไม่ธรรมดาและ(@NameIsNovel)สูงหลายจั้ง ก็ผุดขึ้นจากค่ายกลกระบี่ ส่องประกายสีทอง ปราณกระบี่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
เงากระบี่ยักษ์ยังแผ่ปราณสยบอสูรออกมาอย่างท่วมท้น ทันทีที่(@NameIsNovel)มันปรากฏขึ้น มันก็ฟันผ่านอากาศ กระแทกกรงเล็บมังกรสีดำทั้งสองข้างอย่างจัง
บัณฑิตวัยกลางคนเองก็ถูกกระบี่ส่งปลิวไปและ(@NameIsNovel)ร่วงหล่นลงบนสะพานไม้
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ร่อนลงบนสะพานไม้เช่นกัน
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าใกล้บัณฑิตมากนัก แต่ร่อนลงห่างออกไปราวสองสามจั้ง
ภูตผีไร้ลักษณ์สีดำก็บินตามลงมาและ(@NameIsNovel)ร่อนลงข้างๆ บัณฑิต จ้องมองมายังเซินลั่วด้วยดวงตาสีแดงเลือด เต็มไปด้วยแววเตือน
“เว่ยเจิงช่างน่าเกรงขามนัก แม้จะตายไปหลายปีแล้ว แต่ค่ายกลกระบี่ทองคำนี้ยังคงทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ บีบให้ข้าต้องอยู่ห่างออกไป
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องดำเนินการตามความคิดของคนพวกนั้น ปล่อยให้มนุษย์ที่(@NameIsNovel)ละโมบเหล่านี้สละชีวิตเพื่อทำลายค่ายกลให้ข้า” บัณฑิตวัยกลางคนมองเสาแสงสีทองในแม่น้ำ
แม้จะถูกซัดกระเด็นไป เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ท้อแท้แต่อย่างใด และ(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเองอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)สงบ
“เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใครกันแน่ ถึงได้(@NameIsNovel)ใช้วิธีที่(@NameIsNovel)โหดร้ายเช่นนี้เพื่อคลายค่ายกล? เจ้าแสดงความเมตตาต่อปลาคาร์ปผ้า
แต่กลับไม่ใส่ใจชีวิตมนุษย์มากถึงเพียงนี้ เจ้าไม่กลัวกรรมตามสนองบ้างรึ!” เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินเสียงพึมพำของอีกฝ่ายจากระยะไกล จึงแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวและ(@NameIsNovel)กล่าวด้วยเสียงทุ้ม
“หึ! ตอนที่(@NameIsNovel)เว่ยเจิงตัดหัวข้าแล้วใช้ปราณกระบี่ทองคำกดหัวมังกรของข้าไว้ใต้แม่น้ำ พวกเราตระกูลจิงเหอสมควรจะนอนรอความตายบนเขียง
เพียงเพราะตระกูลหลี่ขึ้นสู่อำนาจตามโองการสวรรค์อย่างนั้นรึ?” บัณฑิตวัยกลางคนกล่าวอย่างเย็นชา
“ถูกตัดหัวรึ? หัวมังกร? เจ้าคือภูตผีของราชามังกรแม่น้ำจิง! ไม่สิ วันนั้นในยมโลก พวกเราผนึกเจ้าไว้อย่างชัดเจนแล้วนี่!” ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็เข้าใจตัวตนของบุคคลผู้นี้ แต่ก็ยังคงพบว่า(@NameIsNovel)มันยากที่(@NameIsNovel)จะเชื่อ
“เด็กมนุษย์เอ๋ย วันนี้ข้ามี(@NameIsNovel)ภารกิจใหญ่ เมื่อเห็นแก่ที่(@NameIsNovel)เจ้าเคยช่วยข้าให้พ้นจากปัญหา ข้าจะไม่เอาชีวิตเจ้าในวันนี้
หากรู้ความ ก็จงรีบถอยกลับไปเสีย หรืออย่าหาว่า(@NameIsNovel)ข้าไร้ความปรานี” บัณฑิตวัยกลางคนไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบคำถามของเซินลั่ว แต่กล่าวอย่างเย็นชา
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่สนใจเซินลั่วอีก นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นสะพาน แล้วเริ่มพึมพำคาถา
เขา(@NameIsNovel)ปลดปล่อยปราณสีดำเข้มข้นซึ่งในไม่ช้าก็ห่อหุ้มร่างกายไว้จนมิดและ(@NameIsNovel)เริ่มปั่นป่วนราวกับคลื่นคลั่ง
เสียงคาถาที่(@NameIsNovel)คลุมเครือและ(@NameIsNovel)ฟังไม่ศัพท์ดังออกมาจากม่านแสงสีดำ ราวกับว่า(@NameIsNovel)กำลังร่ายเคล็ดวิชาลับบางอย่าง หัวมังกรภายในค่ายกลกระบี่ทองคำหยุดคำราม ปราณสีดำปรากฏขึ้นรอบกาย พันอยู่กับแสงโลหิต
ด้วยเสียง “ตูม” ราวกับเทน้ำมันลงบนกองไฟ แสงโลหิตก็พลันลุกโชนขึ้นทันที
ดวงตาของหัวมังกรสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงโลหิต ราวกับว่า(@NameIsNovel)มันกลับมามี(@NameIsNovel)ชีวิตอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)เริ่มกระแทกค่ายกลกระบี่จากด้านใน
หัวมังกรหยุดคำรามลง ทำให้ผู้คนบนสองฝั่งแม่น้ำกลับมาเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)อีกครั้ง พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะอยู่ต่อ รีบแตกฮือหนีไปยังที่(@NameIsNovel)ไกลๆ หายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
น่าประหลาดใจสำหรับเซินลั่ว บัณฑิตกลับไม่ได้(@NameIsNovel)หยุดยั้งคนเหล่านี้จากการหลบหนี แต่ยังคงสวดคาถาต่อไป
ปราณสีดำที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มตัวเขา(@NameIsNovel)พลันแผ่กระจายไปบนพื้น แปรเปลี่ยนพื้นที่(@NameIsNovel)ใกล้เคียงในรัศมี(@NameIsNovel)หนึ่งจั้งให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ทุ่งปราณสีดำในพริบตา
ปราณสีดำนั้นหนาแน่นและ(@NameIsNovel)ทึบ ปรากฏราวกับหลุมดำขนาดใหญ่ได้(@NameIsNovel)เปิดขึ้นบนพื้น ทำให้เกิดความตื่นตระหนก
เซินลั่วรู้สึกตกใจภายในและ(@NameIsNovel)รีบถอยห่างออกไป
ภายในปราณสีดำ อักขระเวทสีดำนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ลวดลายของค่ายกลในพริบตา สั่นไหวอย่างต่อเนื่อง
เงาภูตผีหลายเงาผุดขึ้นจากภายในค่ายกล ในชั่วพริบตา ภูตผีหลายสิบตนก็ปรากฏขึ้น ล้อมรอบบัณฑิตเป็น(@NameIsNovel)วงกลม
กลิ่นอายของภูตผีเหล่านี้ค่อนข้างทรงพลัง ทั้งหมดล้วนอยู่เหนือระดับอิงปราณ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภูตผีสองสามตนแผ่ปราณภูตที่(@NameIsNovel)เข้มข้นเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)อยู่ในระดับหลอมวิญญาณ ซึ่งเซินลั่วไม่อาจประเมินได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน
“ภูตผีกำลังเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความวุ่นวายขนาดนี้ สำนักหลวงต้าถังเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะไม่รู้ตัว เหตุใดจึงยังไม่มี(@NameIsNovel)ใครมาเลย?” เซินลั่วรู้สึกกังวลใจ
เพียงลำพัง เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ทางรับมือกับภูตผีมากมายขนาดนี้ได้(@NameIsNovel) ไม่ต้องพูดถึงการหยุดยั้งบัณฑิตจากการดึงหัวมังกรออกจากค่ายกล
ในขณะนี้เอง เสียงฝีเท้าที่(@NameIsNovel)รีบร้อนก็ดังก้องมาจากสองฝั่งของริมแม่น้ำ ฝูงชนจำนวนมากกำลังวิ่งเข้ามา
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน? ที่(@NameIsNovel)นี่อันตราย รีบออกไปเร็ว...” หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความร้อนรน จึงตะโกนเสียงดัง
แต่พูดได้(@NameIsNovel)เพียงครึ่งประโยค เสียงก็พลันขาดหายไป
ฝูงชนเหม่อลอยและ(@NameIsNovel)สับสน ร่างถูกพันธนาการด้วยสายปราณสีดำที่(@NameIsNovel)หมุนวนรอบกายดุจมังกรน้อย เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ถูกควบคุมด้วยเคล็ดวิชาประหลาด
ไม่มี(@NameIsNovel)ใครตอบสนองต่อเสียงของเซินลั่ว พวกเขา(@NameIsNovel)เพียงก้าวหนักๆ มุ่งหน้าไปยังค่ายกลกระบี่ทองคำกลางแม่น้ำ
เซินลั่วไม่อาจยืนดูผู้คนล้มตายต่อหน้าได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)สบถในใจ ก่อนเหวี่ยงร่างพุ่งเข้าหาฝูงชนด้วยความเร็วสูง
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)เคลื่อนไหว เงาดำก็วาบขึ้นเบื้องหน้า ภูตผีไร้ลักษณ์ปรากฏกายอย่างรวดเร็ว ความเร็วของมันน่าเหลือเชื่อ สมกับเป็น(@NameIsNovel)ภูตผีไร้ลักษณ์อย่างแท้จริง กรงเล็บภูตสีดำของมันแทงตรงเข้าใส่หน้าอกของเขา(@NameIsNovel)
หัวใจของเซินลั่วเต้นระรัว แสงจันทร์ปรากฏขึ้นจากเท้าทั้งสองข้าง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็หายไปในอากาศธาตุ ทำให้ภูตผีไร้ลักษณ์คว้าได้(@NameIsNovel)แต่ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
ชั่วขณะต่อมา เงาร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็ปรากฏขึ้นห่างออกไปหลายจั้ง ขวานสั้นสีเขียวในมือฟาดออกไปอีกครั้ง
เสียงอัสนีกึกก้องดังขึ้นสูง สายฟ้าสีเขียวหนาทึบสายหนึ่งฟาดเข้าใส่ภูตผีไร้ลักษณ์
ในขณะเดียวกัน เซินลั่วควบคุมเคล็ดกระบี่ด้วยมืออีกข้างหนึ่งและ(@NameIsNovel)ยิงแสงกระบี่สีแดงเข้มออกจากร่างกาย มันคือตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ ที่(@NameIsNovel)ฟาดเข้าใส่ภูตผีไร้ลักษณ์จากอีกทิศทางหนึ่งด้วยความเร็วปานสายฟ้า
แววดูถูกวาบขึ้นในดวงตาของภูตผีไร้ลักษณ์ และ(@NameIsNovel)มันก็อ้าปากดูดเข้าไปอีกครั้งเหมือนเช่นเคย
รัศมี(@NameIsNovel)สีดำคล้ายวังวนปรากฏขึ้นในปากของมัน แผ่พลังกลืนกินอันน่าเกรงขามออกมา ทำให้เกิดลมแรงพัดขึ้นในอากาศโดยรอบ
อัสนีสีเขียวและ(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ดูเหมือนปลาตัวเล็กสองตัว พวกมันถูกดูดเข้าไปในปากของภูตผีไร้ลักษณ์ด้วยเสียง 'ฟิ้ว' หายเข้าไปในท้องของมัน
ภายในร่างของภูตผีไร้ลักษณ์เป็น(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)สีดำที่(@NameIsNovel)ดูคล้ายกับภายในถุงเฉียนคุน ปราณสีดำคล้ายเส้นด้ายนับไม่ถ้วนลอยอยู่รอบๆ กัดกร่อนอัสนีสีเขียวและ(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ทีละชั้นอย่างรวดเร็ว
อัสนีสีเขียวสลายไปอย่างรวดเร็วราวกับว่า(@NameIsNovel)มันได้(@NameIsNovel)ละลายหายไปในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
บนตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็ถูกพันรอบด้วยเส้นด้ายสีดำจำนวนมาก กักขังไว้อย่างแน่นหนา และ(@NameIsNovel)เส้นด้ายสีดำก็เริ่มกัดกร่อนเข้าไปภายในตัวอ่อนกระบี่
----------