หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 512
ตอนที่ 512 : การหลุดพ้น
ตอนที่ 512
ทันทีที่(@NameIsNovel)เฉียนถงเผยรอยยิ้ม การเปลี่ยนแปลงก็พลันเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน!
เซินลั่วเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน และ(@NameIsNovel)ประกายแสงก็วาบผ่านดวงตา เวทคาถาในมือหยุดลง เขา(@NameIsNovel)เอ่ยเสียงแผ่วว่า(@NameIsNovel) ‘ไป’
ทันทีที่(@NameIsNovel)เสียงสิ้นสุดลง เฉียนถงก็พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงสีแดงเจิดจ้าเปล่งออกมาเบื้องหน้า เปลวไฟสีแดงเข้มพลันพวยพุ่งราวหงส์เพลิงแผ่ปีกเบ่งบานกลางอากาศ
ตอนแรกเขา(@NameIsNovel)ตกใจ แต่ในไม่ช้าก็พบว่า(@NameIsNovel)แม้เปลวไฟจะดูดุร้าย แต่กลับดูเหมือนจะไม่มี(@NameIsNovel)ความร้อนที่(@NameIsNovel)แผดเผาใดๆ
ทันใดนั้น เปลวไฟเรียวบางเส้นหนึ่งพลันพุ่งตรงเข้าหาดวงตาเขา(@NameIsNovel)
เมื่อตระหนักถึงอันตราย วิญญาณของเฉียนถงก็สั่นสะท้านราวกับได้(@NameIsNovel)เห็นอาวุธที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงกลัวที่(@NameIsNovel)สุด เผลอโยนตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ทิ้งไปโดยสัญชาตญาณ
เห็นดังนั้น เซินลั่วฉุกคิดขึ้นมาทันที ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีแดงเข้มพุ่งเข้ามาและ(@NameIsNovel)แทงตรงเข้าไปในของเหลวเหนียวสีดำ
ทันทีที่(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์มาถึง ของเหลวเหนียวสีดำถูกไฟลุกเผาเป็น(@NameIsNovel)รูขนาดใหญ่ทะลุผ่าน
ตัวอ่อนกระบี่ยังคงพุ่งไปข้างหน้า เปลวไฟเผาไหม้อย่างไม่หยุดยั้ง รูในของเหลวสีดำก็ลึกขึ้นเรื่อยๆ สารเหนียวที่(@NameIsNovel)พันรอบตัวเซินลั่วก็ถูกไฟเผาผลาญเช่นกัน กลายเป็น(@NameIsNovel)ควันลอยหายไป
“นี่คือ... อัคคีบัวสวรรค์รึ?” เฉียนถงตระหนักได้(@NameIsNovel)ในทันที ร่องรอยของความกลัววาบขึ้นในดวงตา
เปลวไฟชนิดนี้จากนรกภูมิทรงอานุภาพนัก ยับยั้งภูตผีหยินได้(@NameIsNovel)อย่างร้ายกาจ และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ภัยใหญ่ต่อจิตวิญญาณเทวะของผู้บำเพ็ญเพียร
หากมันบุกรุกเข้าไปในทะเลจิตสำนึกโดยไม่ระมัดระวัง มันจะเผาจิตวิญญาณเทวะจนไม่เหลืออะไร เหลือเพียงเปลือกร่างกายที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
โชคดีที่(@NameIsNovel)ปริมาณอัคคีบัวสวรรค์ในตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์มี(@NameIsNovel)จำกัด ซึ่งทำให้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โอกาสที่(@NameIsNovel)จะโยนตัวอ่อนกระบี่ทิ้งไปและ(@NameIsNovel)รักษาชีวิตไว้ได้(@NameIsNovel)
เมื่อหลุดจากพันธนาการ เซินลั่วรีบใช้วิชาเยื้องย่างจันทรา พุ่งเข้าในทางเดินที่(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เปิดไว้
ทันทีที่(@NameIsNovel)กระโดดออกจากภูตสังหาร เขา(@NameIsNovel)ก็ถูกตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์คว้าไว้ กลายเป็น(@NameIsNovel)สายรุ้งแสงสีแดง และ(@NameIsNovel)หลบหนีไปยังระยะไกลอย่างรวดเร็ว
เฉียนถงมัวแต่เก็บกวาดเศษพลังที่(@NameIsNovel)เหลือ ทำได้(@NameIsNovel)เพียงมองร่างอีกฝ่ายถอยห่างออกไปด้วยความโกรธที่(@NameIsNovel)เพิ่มพูน
เมื่อผู้อาวุโสชางมู่และ(@NameIsNovel)นู่ชวนสังเกตเห็น ก็สายเกินไปเสียแล้ว
เพียงหลังจากที่(@NameIsNovel)เปลวไฟดับลงอย่างสมบูรณ์ เฉียนถงจึงสามารถรวบรวมภูตสังหารได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)หันไปพบผู้อาวุโสชางมู่และ(@NameIsNovel)นู่ชวนกำลังเร่งฝีเท้ามา
“เฉียนถง เกิดอะไรขึ้น?” ผู้อาวุโสชางมู่ถามอย่างโกรธเคือง
“เจ้าเด็กนั่นเล่นตุกติกกับข้า เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์ติดตัว ซึ่งเกือบจะทำร้ายข้า” เฉียนถงกล่าวอย่างจริงจัง
“อัคคีบัวสวรรค์รึ?” นู่ชวนขมวดคิ้ว สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน
“ข้าสงสัยว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อาจมี(@NameIsNovel)ส่วนเกี่ยวข้องกับยมโลก บางทีอาจถูกส่งมาสืบข่าวก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” เฉียนถงกล่าวต่อ
คำพูดนั้นเปลี่ยนจุดสนใจของผู้อาวุโสชางมู่และ(@NameIsNovel)นู่ชวน จากการหลบหนีของเซินลั่ว มาสู่ประเด็นการสืบสวนของยมโลกได้(@NameIsNovel)สำเร็จ.
“ถ้าเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นจริง พวกเราคงอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ต่อไปไม่ได้(@NameIsNovel) ต้องหาที่(@NameIsNovel)อื่น อย่างน้อยก็ย้ายไปทางเขตต้าอัน ตอนใต้ของเมือง — ” ผู้อาวุโสชางมู่เอ่ยอย่างเคร่งขรึม หลังจากเงียบไปเนิ่นนาน.
“ถึงกระนั้น เฉียนถง เจ้าก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความผิดได้(@NameIsNovel)” นู่ชวนกล่าวอย่างเย็นชา
เฉียนถงพยักหน้า ไม่สนใจที่(@NameIsNovel)จะโต้เถียง ทว่า(@NameIsNovel)ความเกลียดชังต่อเซินลั่วในใจของเขา(@NameIsNovel)ก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ในขณะเดียวกัน เซินลั่วพลางจัดการกับการบุกรุกของปราณหยินอัปมงคลในร่างกาย พลางกระตุ้นตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ให้บินด้วยความเร็วเต็มที่(@NameIsNovel)
หลบหนีออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)จะทำได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)มุ่งหน้าไปยังตรอกฉางเล่อในเมืองฝั่งตะวันออก
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เขา(@NameIsNovel)สามารถเห็นควันลอยขึ้นทุกหนทุกแห่งในเมือง พร้อมกับผู้คนจำนวนมากที่(@NameIsNovel)หลบหนีไปทางเหนือภายใต้การคุ้มครองของทหารรักษาการณ์เมืองและ(@NameIsNovel)เจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)ทางการ
เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะหยุดจนกว่า(@NameIsNovel)จะถึงเขตเซวียนฮวาฟาง และ(@NameIsNovel)กลับไปยังลานบ้านของตนเองในตรอกฉางเล่อก่อนที่(@NameIsNovel)จะร่อนลง
ตรอกนั้นเงียบสงัดอย่างน่าขนลุกในตอนนี้ มี(@NameIsNovel)ศพอยู่ทุกหนทุกแห่งแต่ไม่มี(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ให้เห็นแม้แต่คนเดียว
ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เซินลั่วก็ปรากฏตัวขึ้นในคฤหาสน์ หลังจากตรวจสอบคร่าวๆ ก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อค่ายกลที่(@NameIsNovel)จัดไว้ในลานบ้านยังคงไม่บุบสลาย บ่งชี้ว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)คนนอกบุกเข้ามา
“นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว”
ทันใดนั้น ร่างของแม่ทัพผีก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)
“เกิดอะไรขึ้นในตรอกฉางเล่อ?” เซินลั่วถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“นายท่าน หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านจากไป ภูตผีจำนวนมากก็โจมตีอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ข้าก็จัดการฆ่าไปได้(@NameIsNovel)บางส่วน
ต่อมา เจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)ทางการก็นำกองทหารมา คุ้มครองผู้คนที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่และ(@NameIsNovel)ถอยกลับไปยังเขตกำแพงชั้นใน ของเมือง ข้ากลับมาที่(@NameIsNovel)ลานบ้านเพื่อรอท่าน” แม่ทัพผีกล่าว
“เจ้าทำได้(@NameIsNovel)ดี กลับไปที่(@NameIsNovel)ถุงเฉียนคุนก่อน มี(@NameIsNovel)ปราณหยินอัปมงคลสะสมอยู่ข้างในมากมาย เจ้าจงหลอมและ(@NameIsNovel)ดูดซับพวกมันก่อน” เซินลั่วพยักหน้าและ(@NameIsNovel)กล่าว
“ขอรับ” แม่ทัพผีตอบ หดร่าง และ(@NameIsNovel)บินเข้าไปในถุงเฉียนคุน
หลังจากนั้น เซินลั่วก็เหลือบมองไปรอบๆ ลานบ้าน พลิกข้อมือ หยิบธงค่ายกลรูปสามเหลี่ยมหลายอันออกมาจากแหวนหลินหลาง ตั้งพวกมันไว้ในลานบ้าน
เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป ค่ายกลอย่างง่ายที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ตั้งไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่อาจป้องกันภัยได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เซินลั่วค่อยๆ เดินกลับเข้าสู่ห้องของตน
ทันทีที่(@NameIsNovel)นั่งลง หน้าอกไหวขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะสำรอกเลือดสดคำหนึ่งออกมา สีหน้าซีดเผือดในทันที
เขา(@NameIsNovel)รีบตั้งกายตรง ประสานมือเป็น(@NameIsNovel)อาคม โคจรปราณเต๋าเพื่อควบคุมลมหายใจ พยายามฟื้นพลังกลับคืน
ทว่า(@NameIsNovel) “ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์” ภายในตันเถียนกลับไร้การตอบสนอง แม้จะเรียกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังคงเงียบงันดุจสิ่งหลับใหล
เซินลั่วต้องชะลอความเร็วลงและ(@NameIsNovel)รอครึ่งชั่วยามก่อนที่(@NameIsNovel)จะลองอีกครั้ง
ครั้งนี้ ตัวอ่อนกระบี่ไม่ได้(@NameIsNovel)นิ่งเฉยและ(@NameIsNovel)ไม่เคลื่อนไหว แต่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ภายในเส้นลมปราณ สานผ่านระหว่า(@NameIsNovel)งจุดฝังเข็มของเขา(@NameIsNovel) ค่อยๆ ผลักปราณหยินอัปมงคลที่(@NameIsNovel)บุกรุกเข้ามาข้างใน ออกจากร่างกายไปทีละน้อย
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)เสียปราณหยินเหล่านี้ไปโดยเปล่าประโยชน์และ(@NameIsNovel)รวบรวมพวกมันทั้งหมดเข้าไปในถุงเฉียนคุน
ทันใดนั้น เสียงประหลาดก็ดังมาจากนอกบ้าน
เซินลั่วตื่นตัวทันที เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้นและ(@NameIsNovel)มาที่(@NameIsNovel)หน้าต่างบนกำแพง ผลักมันเปิดออกเพื่อมองออกไปข้างนอก
เขา(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลในลานบ้านกำลังเปล่งการเคลื่อนไหวที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด บ่งชี้ว่า(@NameIsNovel)ภูตผีวิญญาณหยินกำลังเข้ามาใกล้
“ไม่ถูกต้อง ตามเวลาแล้ว ควรจะเลย ‘ยามซื่อ’ ไปแล้ว และ(@NameIsNovel)ควรจะเป็น(@NameIsNovel)เวลากลางวันแสกๆ แล้ว เหตุใดยังไม่สว่า(@NameIsNovel)งอีก?” เซินลั่วพลันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
เพียงเพื่อจะเห็นเมฆดำทะมึนปกคลุมท้องฟ้า ไม่เห็นแสงกลางวันเลย
เมฆดำกดทับลงมาบนเมือง ไม่สูงจากพื้นดินมากนัก มี(@NameIsNovel)ลมหยินที่(@NameIsNovel)หมุนวนปรากฏอยู่ภายใน เติมเต็มท้องฟ้าด้วยกลิ่นอายที่(@NameIsNovel)กดดัน
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วอยู่ในสภาวะตื่นตระหนก ปฏิกิริยาจากค่ายกลในลานบ้านก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเปล่งคลื่นแสงสีครามออกมา
ด้วยเสียง “ตูม” ดังสนั่น!
กำแพงลานบ้านข้างหอประตูพังทลายลงในทันที และ(@NameIsNovel)ร่างสีดำสนิทสูงกว่า(@NameIsNovel)หนึ่งจั้งก็พุ่งเข้ามา มันคืออสูรศพที่(@NameIsNovel)สวมเกราะสนิมซึ่งพุ่งเข้ามา เหยียบลงบนค่ายกลบนพื้นลานบ้าน
ธงรูปสามเหลี่ยมสองสามผืนที่(@NameIsNovel)เชื่อมต่อกับค่ายกลส่งเสียงหึ่ง และ(@NameIsNovel)ภายใต้แรงดึงของค่ายกล พวกมันทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาอสูรศพหุ้มเกราะ หลังจากล้อมรอบมันแล้ว พวกมันทั้งหมดก็ระเบิดออก
เปลวไฟสีเหลืองปะทุออกมาจากธงเล็กๆ ซึ่งในทันทีก็กลืนกินอสูรศพหุ้มเกราะและ(@NameIsNovel)ลุกไหม้อย่างรุนแรง
อสูรศพตบเปลวไฟบนร่างกายอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็ไร้ผล กลับกัน เปลวไฟก็พันรอบส่วนต่างๆ ของร่างกาย และ(@NameIsNovel)มันก็โหยหวนอย่างน่าสังเวช เปล่งควันดำที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กลิ่นเหม็นออกมา
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ยกมือขึ้นและ(@NameIsNovel)โบก แสงกระบี่สีแดงเข้มพุ่งออกไป และ(@NameIsNovel)บินกลับมาอย่างรวดเร็ว
หัวของอสูรศพหุ้มเกราะตกลงบนพื้น เสียงโหยหวนก็หยุดลงในทันที
ทว่า(@NameIsNovel)เสียงที่(@NameIsNovel)มันได้(@NameIsNovel)สร้างขึ้นได้(@NameIsNovel)ดึงดูดภูตผีวิญญาณหยินจำนวนมากและ(@NameIsNovel)นำพวกมันเข้ามาใกล้ เซินลั่วรู้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป วางแผนที่(@NameIsNovel)จะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของท่านเฉิงทันที
หลังจากจัดระเบียบเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ก็ออกจากลานเล็กๆ ทันที ควบทะยานไปในทิศทางของเมืองเหนือ
----------