หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 563
ตอนที่ 563 : การทะลวงผ่านโดยไม่คาดฝัน
ตอนที่ 563
“หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เพราะสายเลือดที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดของมัน?” ภูตผีหน้าม้าลูบคางพลางเอ่ยถาม
“ในกายมี(@NameIsNovel)โลหิตมังกร ซึ่งข้าตรวจพบได้(@NameIsNovel) แต่เพียงแค่นั้น แก่นแท้มังกรอาจจะเข้าสู่ร่างกายได้(@NameIsNovel) แต่ก็ไม่ควรจะมั่นคงถึงเพียงนี้” จงขุยลูบเคราแล้วกล่าว
“ท่านขอรับ ท่านเรียกนี่ว่า(@NameIsNovel)มั่นคงรึ?”
ภูตผีหน้าม้าเหลือบมองเซินลั่วที่(@NameIsNovel)กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น ดูราวกับกำลังดิ้นรนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะกลืนน้ำลาย
“ภายใต้สถานการณ์ปกติ เมื่อแก่นแท้มังกรเข้าสู่ร่างกายของคนธรรมดา มันจะถูกปฏิเสธอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)ร่างกายก็จะระเบิดไปแล้ว
การที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สามารถทนมาได้(@NameIsNovel)นานถึงเพียงนี้ นับว่า(@NameIsNovel)ผิดปกติอย่างยิ่ง” จงขุยกล่าว
เมื่อพูดจบ ความคิดประหลาดก็พลันผุดขึ้นในใจ หรือว่า(@NameIsNovel)แก่นแท้มังกรเหล่านี้จะถูกมอบให้โดยเจตนาของราชามังกรแม่น้ำจิงกันแน่?
ภูตผีหน้าม้าจ้องมองเซินลั่ว ดวงตาเบิกกว้าง งุนงงเช่นกัน
“ยังมี(@NameIsNovel)เรื่องราวอีกมากที่(@NameIsNovel)ต้องจัดการในยมโลก ข้าจะไปก่อน เจ้าคอยดูแลเขา(@NameIsNovel)ไว้” เมื่อจงขุยพูดจบ ก็ได้(@NameIsNovel)ลอยจากไปแล้ว
ภูตผีหน้าม้าถอนหายใจ เดินไปข้างหนึ่งและ(@NameIsNovel)นั่งลงอย่างเงียบๆ เฝ้ามองเขา(@NameIsNovel)กลิ้งไปมา ลมหายใจเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากระดับหลอมวิญญาณขั้นต้น ทะลวงผ่านสองระดับรวดเดียวเข้าสู่ระดับหลอมวิญญาณขั้นปลาย
“เหอะ เจ้าหนู กลิ้งไปอีกสักสองสามรอบ คงถึงเวลาที่(@NameIsNovel)ข้าต้องเรียกเจ้าว่า(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสแล้วกระมัง?” ภูตผีหน้าม้าจ้องมองด้วยความทึ่ง
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)คำพูดสิ้นสุดลง เซินลั่วก็พลันแข็งทื่อและ(@NameIsNovel)นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น
เขา(@NameIsNovel)ตกใจ รีบเข้ามาตรวจสอบ และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร เพียงแค่หมดสติไป
เซินลั่วเองรู้สึกเพียงว่า(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)อยู่ในความฝันที่(@NameIsNovel)ยาวนานและ(@NameIsNovel)โกลาหล เมื่อตื่นขึ้น ก็กลับมาอยู่ที่(@NameIsNovel)คฤหาสน์ของท่านเฉิงแล้ว
เมื่อถึงตอนนี้ ก็เป็น(@NameIsNovel)เวลากว่า(@NameIsNovel)ครึ่งเดือนแล้วนับจากการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือดครั้งนั้น
ในยามเช้าตรู่ ลำแสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง สัมผัสเปลือกตาของเซินลั่ว ขนตาสั่นสะเทือนสองสามครั้ง ก่อนที่(@NameIsNovel)ดวงตาจะค่อยๆ เปิดขึ้น
เขา(@NameIsNovel)ใช้มือบังตาโดยสัญชาตญาณ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งและ(@NameIsNovel)ลงจากเตียง
หลังจากเปิดประตู เขา(@NameIsNovel)เห็นสาวใช้ร่างเล็กสองคนยืนอยู่ข้างประตู และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ทหารอีกไม่น้อยยืนอยู่ในลานกว้าง ก็เลิกคิ้วและ(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel) “ที่(@NameIsNovel)นี่ที่(@NameIsNovel)ไหน?”
“ท่านเซียน ท่านตื่นแล้วรึ? ที่(@NameIsNovel)นี่คือคฤหาสน์ของท่านเฉิงเจ้าค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งรีบโค้งคำนับและ(@NameIsNovel)กล่าว
อีกคนหนึ่งรีบขอตัว กล่าวว่า(@NameIsNovel)นางจะไปแจ้งท่านเฉิง แล้วก็วิ่งจากไป
เซินลั่วอยากจะถามถึงสถานการณ์ของคนอื่นๆ แต่ตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)สาวใช้คงจะไม่รู้ เขา(@NameIsNovel)จึงปิดประตูและ(@NameIsNovel)นั่งลงที่(@NameIsNovel)โต๊ะข้างใน
หลังจากนั่งลง เซินลั่วก็โคจรปราณเต๋าอย่างเงียบๆ ในขณะเดียวกันก็ใช้จิตวิญญาณเทวะมองเข้าไปในตัวเอง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อุทานว่า(@NameIsNovel):
“ปราณเต๋าของข้า... เมื่อไหร่กัน...?”
เขา(@NameIsNovel)รู้ตัวว่า(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)บรรลุถึงระดับหลอมวิญญาณขั้นปลายอย่างไม่คาดคิด ชั่วขณะหนึ่ง กลับจำไม่ได้(@NameIsNovel)เลยว่า(@NameIsNovel)ตนถูกผสมด้วยแก่นแท้มังกร
ขณะที่(@NameIsNovel)ยังคงประหลาดใจ ประตูก็ถูกเคาะเปิด และ(@NameIsNovel)คนรับใช้ของคฤหาสน์เฉิงเจ็ดหรือแปดคนก็นำอาหารเลิศรสกองหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะให้เขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ผ่านระดับอิงปราณมานานแล้ว ดังนั้นจึงไม่หิว แต่เมื่อได้(@NameIsNovel)กลิ่นหอมของอาหาร ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะน้ำลายสอ หลังจากล้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก็นั่งลงและ(@NameIsNovel)เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ก๊อก ก๊อก”
เซินลั่วหันไปมอง และ(@NameIsNovel)เห็นหญิงสาวร่างสูงผิวขาวราวเครื่องเคลือบในชุดสีแดงยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)ประตู ยิ้มและ(@NameIsNovel)มองมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)
“พี่สาวเซี่ย เชิญเข้ามานั่งก่อนสิ” เซินลั่วยิ้มกว้างและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ลุกขึ้น เพียงแค่เชิญนางเข้ามาโดยตรง
“ดูจากท่าทางแล้ว ดูเหมือนท่านจะฟื้นตัวเต็มที่(@NameIsNovel)แล้ว” เซี่ยอวี่ซินไม่เขินอาย ขณะที่(@NameIsNovel)พูด นางก็เดินเข้ามาและ(@NameIsNovel)นั่งลงตรงข้ามเขา(@NameIsNovel)ทันที
สาวใช้ที่(@NameIsNovel)ตื่นตัวได้(@NameIsNovel)นำชุดถ้วยชามและ(@NameIsNovel)ตะเกียบมาให้นางแล้ว
เซี่ยอวี่ซินไม่ได้(@NameIsNovel)แตะถ้วยชามและ(@NameIsNovel)ตะเกียบ เพียงแค่รินสุราหนึ่งจอกให้เซินลั่ว แล้วก็รินให้ตัวเองหนึ่งจอก และ(@NameIsNovel)ยกแก้วให้เซินลั่ว
“ท่านกำลังทำอะไร?” เซินลั่วถาม ค่อนข้างประหลาดใจ
“เพื่อแสดงความขอบคุณสำหรับบุญคุณช่วยชีวิตของพี่ใหญ่เซิน” เซี่ยอวี่ซินกล่าวอย่างจริงใจ ยกจอกขึ้นและ(@NameIsNovel)ดื่มจนหมด
“มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงความพยายามเล็กน้อย ว่า(@NameIsNovel)แต่ บาดแผลของท่านก็ไม่เบาเลยเช่นกัน เหตุใดจึงฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)รวดเร็วนัก?” เซินลั่วโบกมือและ(@NameIsNovel)หัวเราะขณะตอบ
“เร็วรึ? พี่เซินคงจะยังไม่รู้สินะ แต่มันผ่านมาครึ่งเดือนกว่า(@NameIsNovel)แล้วนับจากที่(@NameIsNovel)เราไปยมโลกเพื่อต่อสู้กับราชามังกรแม่น้ำจิง” เซี่ยอวี่ซินเลิกคิ้ว งุนงง
“อะไรนะ? ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel) ข้าหมดสติไปครึ่งเดือนรึ?” เซินลั่วตะลึง เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซี่ยอวี่ซินกำลังจะตอบ ก็มี(@NameIsNovel)เสียงหัวเราะดังลั่นมาจากนอกประตู
“ฮ่าฮ่า... คุณชายเซิน ในที่(@NameIsNovel)สุดท่านก็ตื่นเสียที มิฉะนั้นข้าคงจะต้องไปยมโลกแล้ว ตอนที่(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้าพาท่านกลับมา
เขา(@NameIsNovel)บอกว่า(@NameIsNovel)ท่านจะตื่นในสามวัน ใครจะไปรู้ว่า(@NameIsNovel)มันจะใช้เวลานานขนาดนี้?” เฉิงเหย่าจินมาจากลานกว้าง เดินข้ามธรณีประตูมายังโต๊ะ และ(@NameIsNovel)นั่งลง
“คารวะท่านอาวุโสเฉิง” เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เซี่ยอวี่ซินต่างก็ลุกขึ้นและ(@NameIsNovel)คารวะ
“นั่งๆๆ ทำไมต้องเป็น(@NameIsNovel)ทางการกับข้าขนาดนี้ด้วย? พวกท่านทุกคนมี(@NameIsNovel)ส่วนสำคัญในปัญหาภูตผีในฉางอัน พวกท่านทุกคนได้(@NameIsNovel)สร้างคุณูปการครั้งใหญ่” เฉิงเหย่าจินกล่าว หัวเราะอย่างร่าเริง
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เซี่ยอวี่ซินมองหน้ากันและ(@NameIsNovel)หัวเราะ แล้วก็นั่งลงอีกครั้ง
“ผู้อาวุโส ข้านอนไปนาน เรื่องราวในเมืองเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” เซินลั่วถาม
“ท่านเอาชนะมังกรชั่วร้ายและ(@NameIsNovel)ทำลายแผนการของแท่นบูชาหลอมกายาได้(@NameIsNovel) เมื่อผู้ก่อปัญหาหลักถูกกำจัดแล้ว ปัญหาภูตผีในเมืองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป
ในช่วงหลายวันนี้ มันก็เกือบจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว ดินแดนที่(@NameIsNovel)สูญเสียไปส่วนใหญ่ในทางตอนใต้ของเมืองก็ถูกยึดคืนมาแล้ว
แต่การตั้งถิ่นฐานให้ผู้คนที่(@NameIsNovel)นั่นกลับไปก็ยังคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก” เฉิงเหย่าจินกล่าว
“นั่นก็ดี... โอ้ แล้ว หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง? วันนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน” เซินลั่วพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)รีบถาม
“เจ้านั่น... ครั้งนี้ทำเกินไปจริงๆ” เฉิงเหย่าจินพูดพลางส่ายศีรษะ “ภายใต้สถานการณ์แบบนั้น ยังกล้าใช้ท่าไม้ตาย ทั้งที่(@NameIsNovel)ร่างกายถึงขีดจำกัดอยู่แล้ว
— นั่นมันเกือบทำลายรากฐานเต๋าของตนเองเสียด้วยซ้ำ
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ราชครูมาทันเวลา ขจัดอันตรายที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ภายในได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)เลยเพียงแค่ตกระดับไปหนึ่งขั้นเท่านั้น มิฉะนั้นผลคงเลวร้ายกว่า(@NameIsNovel)นี้มาก”
“แล้วตอนนี้เขา(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน?” เซินลั่วถาม
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แม้ว่า(@NameIsNovel)ราชามังกรแม่น้ำจิงจะถูกเซินลั่วสังหารในท้ายที่(@NameIsNovel)สุด แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ส่วนชี้ขาดจริงๆ กลับเป็น(@NameIsNovel)หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิง
“เขา(@NameIsNovel)ตื่นขึ้นมาเมื่อสองวันก่อน แวะมาเยี่ยมท่านครั้งหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปปิดด่านบำเพ็ญอีก เขา(@NameIsNovel)พูดเองว่า(@NameIsNovel)จะไม่ออกมาจนกว่า(@NameIsNovel)จะฟื้นพลังได้(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)ระดับเดิม” เฉิงเหย่าจินกล่าวเสียงเรียบ
“แต่อย่ากังวลไปเลย เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อัจฉริยะมาแต่ไหนแต่ไร การตกระดับครั้งนี้อาจกลายเป็น(@NameIsNovel)โอกาสให้บรรลุขั้นสูงกว่า(@NameIsNovel)เดิมก็ได้(@NameIsNovel)
ส่วนท่าน—ได้(@NameIsNovel)เลื่อนระดับอย่างรวดเร็วขนาดนั้น ร่างกายยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
----------