หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 577
ตอนที่ 577 : การชิงบัลลังก์มังกร
ตอนที่ 577
“ถูกต้อง... มันแข็งแกร่งเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ข้าจะรับมือได้(@NameIsNovel)”
เซินลั่วขานตอบตามที่(@NameIsNovel)อ้าวหงส่งเสียงผ่านจิตกำชับไว้ก่อนหน้า น้ำเสียงมั่นคงไม่สั่นไหว
อ้าวกวงพยักหน้าช้าๆ “การที่(@NameIsNovel)เจ้าสามารถรอดกลับมาจากการปะทะกับสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตร้ายกาจเช่นนั้นได้(@NameIsNovel) ก็ถือว่า(@NameIsNovel)น่าชื่นชมยิ่งแล้ว
อีกทั้งยังได้(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตบุตรของข้าไว้ แม้ว่า(@NameIsNovel)วังมังกรจะเพิ่งประสบเคราะห์ภัยใหญ่ แต่พิธีแห่งคุณธรรมย่อมต้องคงไว้”
พระเนตรของพระบิดาแห่งสมุทรตะวันออกทอดนิ่งก่อนตรัสต่อ “อีกครู่หนึ่ง ข้าจะให้หงเอ๋อร์พาเจ้าไปยังคลังสมบัติของวังมังกร เจ้าจงเลือกของสักชิ้นไว้เป็น(@NameIsNovel)รางวัลตอบแทนบุญคุณในครั้งนี้”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น หัวใจของเซินลั่วก็เต้นระรัว — คลังสมบัติของวังมังกร!
สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นขึ้นชื่อว่า(@NameIsNovel)รวบรวมวัตถุเทวะนับไม่ถ้วน ตั้งแต่ยุคบรรพกาลก็มี(@NameIsNovel)เพียงผู้มี(@NameIsNovel)บุญเท่านั้นที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ย่างกรายเข้าไป
เขา(@NameIsNovel)อดนึกถึงเรื่องราวในตำนานครั้งที่(@NameIsNovel) มหาเซียนซุนหงอคง เคยมา “ขอยืมสมบัติ” จากวังแห่งนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)
“ใต้ฝ่าพระบาททรงเมตตาเกินไป หากข้าปฏิเสธก็เห็นจะไม่สมควรนัก” เซินลั่วคารวะอย่างนอบน้อม
อ้าวกวงหันไปมองอีกด้าน พลางกล่าวต่อ “ครั้งนี้อ้าวซินได้(@NameIsNovel)ช่วยอ้าวจงตีโต้ภูตอสูรจนสามารถยึดวังมังกรกลับคืนมาได้(@NameIsNovel) ถือว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความชอบอย่างใหญ่หลวง
เช่นนั้นแล้วภายหลัง เจ้าก็ไปที่(@NameIsNovel)คลังสมบัติพร้อมกับอ้าวจง เลือกสมบัติได้(@NameIsNovel)หนึ่งชิ้นเช่นกัน”
“ขอบพระทัย พระบิดา” อ้าวซินคำนับตอบด้วยแววตาดีใจ
อ้าวกวงทอดพระเนตรไกล พลางเอ่ยเสียงหนัก “บัดนี้โลกทั้งหล้ากำลังวุ่นวาย สวรรค์ล่มสลาย วังมังกรทั้งสี่สมุทรก็ไม่อาจหลีกพ้นเคราะห์นี้ได้(@NameIsNovel)
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ครานี้เราขับไล่ภูตอสูรออกไปได้(@NameIsNovel) แต่ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)พวกมันจะกลับมาอีกในไม่ช้า...”
“หากมันบังอาจยกทัพมาอีกครั้ง ข้าจะทำให้มันไม่มี(@NameIsNovel)วันได้(@NameIsNovel)กลับออกไป” เสียงทุ้มของอ้าวจงดังขึ้นชัดเจนหนักแน่น
อ้าวกวงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “ในการปะทะกับคุนเผิงครั้งนั้น ข้าได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัส บาดแผลเหล่านี้มิอาจเยียวยาได้(@NameIsNovel)อีกแล้ว... ชะตาของข้าคงเหลืออีกไม่นานนัก”
พระสุรเสียงของราชามังกรแผ่วเบา แต่หนักแน่นดุจหินผา
“ทว่า(@NameIsNovel)ราชวังไม่อาจขาดผู้ปกครองแม้เพียงวันเดียว หลังจากข้าจากไป จะต้องมี(@NameIsNovel)ผู้สืบทอดตำแหน่งและ(@NameIsNovel)นำพาเหล่าผู้สืบสายเลือดแห่งสมุทรตะวันออกต่อไป”
คำตรัสนั้นทำให้ทุกคนในท้องพระโรงนิ่งงัน — แม้แต่เซินลั่วเองก็หน้าเปลี่ยนสี
เขา(@NameIsNovel)รับรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ราชามังกรบาดเจ็บสาหัสจริง แต่ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะหนักถึงเพียงนี้ และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)น่าประหลาดยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นคือ พระองค์ตรัสเช่นนี้ต่อหน้าคนนอกอย่างเขา(@NameIsNovel)
“ใต้ฝ่าพระบาท วังมังกรของเรามี(@NameIsNovel)ยาอายุวัฒนะและ(@NameIsNovel)โอสถฟื้นพลังมากมาย บางทีอาจช่วยบรรเทาอาการได้(@NameIsNovel)”
มหาเสนาบดีหยวนอี้รีบเอ่ยขึ้นเป็น(@NameIsNovel)คนแรก
“พระบิดา...” อ้าวจงพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
อ้าวหงเองก็กำมือแน่น สีหน้าเคร่งเครียด แต่ในที่(@NameIsNovel)สุดก็เลือกจะนิ่งเงียบไว้
ส่วนเบื้องหลัง ราชรถมังกร อ้าวเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย — สีหน้านิ่งสงบยิ่งนัก ราวกับรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว
“สภาพร่างกายของข้า ข้าย่อมเข้าใจดี ไม่ต้องพูดมากอีก” อ้าวกวงโบกพระหัตถ์เบาๆ “ทีนี้... วังมังกรแห่งสมุทรตะวันออก จะให้ผู้ใดขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากข้า พวกเจ้ามี(@NameIsNovel)ความเห็นเช่นไร?”
ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบงันทันที — ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกล้าเอ่ยคำ
จนกระทั่งเสียงอันหนักแน่นและ(@NameIsNovel)ชัดถ้อยคำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“พระบิดา... การสืบทอดบัลลังก์มังกรแห่งสมุทรตะวันออก มิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงตำแหน่งทางสายโลหิต แต่ยังหมายถึงการรับสืบทอด จิตวิญญาณแห่งบรรพมังกร
ผู้ที่(@NameIsNovel)จะรับภาระนี้ได้(@NameIsNovel) ต้องเป็น(@NameIsNovel)ผู้มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์เหนือผู้ใดทั้งสิ้น ตำแหน่งนี้... ข้าเห็นควรให้เป็น(@NameIsNovel)ของน้องเก้า”
เสียงนั้นทำให้ทุกสายตาในห้องหันไปยังต้นเสียงพร้อมกัน — องค์หญิงอ้าวเย่
แม้แต่เซินลั่วยังรู้สึกประหลาดใจไม่ต่างจากคนอื่น —
อ้าวเย่ ผู้สงบนิ่งและ(@NameIsNovel)แทบไม่เคยใกล้ชิดกับอ้าวหง เหตุใดนางจึงออกมาสนับสนุนน้องชายต่อหน้าผู้คนเช่นนี้?
“องค์หญิงใหญ่ กระหม่อมเกรงว่า(@NameIsNovel)ท่านอาจเข้าใจผิดไป”
เสียงเข้มของขุนพลวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้น เขา(@NameIsNovel)สวมเกราะสีแดงสด ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนากว้าง
“การปกครองสมุทรตะวันออกหาใช่เพียงอาศัยพรสวรรค์เท่านั้น จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมี(@NameIsNovel)คุณธรรม ความสามารถในการบัญชาทัพ
และ(@NameIsNovel)การควบคุมเหล่าขุนพลปลายหอกด้วย องค์ชายเก้านิสัยเสรีเกินไป เกรงว่า(@NameIsNovel)ไม่เหมาะจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ปกครอง”
“แม่ทัพเจี๋ย คำพูดนั้นเกรงว่า(@NameIsNovel)จะลืมไปหน่อยหรือไม่”
ชายชราร่างผอมในอาภรณ์ขุนนางขงจื้อกล่าวขึ้น น้ำเสียงสงบ “เมื่อสามร้อยปีก่อน ก่อนที่(@NameIsNovel)องค์ชายเก้าจะย้ายไปประทับที่(@NameIsNovel)ตำหนักหลูฮวา
เรื่องราวใหญ่โตน้อยในวังมังกรล้วนจัดการโดยเขา(@NameIsNovel) ทั้งยังได้(@NameIsNovel)รับคำชมจากทุกผู้ทุกนามมิใช่หรือ?”
“นั่นแหละที่(@NameIsNovel)ข้าจะพูด” แม่ทัพเจี๋ยสวนกลับทันทีไม่ลังเล “ก็เพราะเรื่องราวเมื่อสามร้อยปีก่อนนั้นเอง ที่(@NameIsNovel)ทำให้ข้ามั่นใจยิ่งว่า(@NameIsNovel)องค์ชายเก้าไม่เหมาะสมจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ครองวังมังกร”
เซินลั่วฟังอยู่เงียบๆ คิ้วขมวดแน่น แต่ก็สังเกตเห็นแววตาอันวูบไหวของอ้าวหงที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ด้านหน้า
อ้าวหงค้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงหนัก “พระบิดา ที่(@NameIsNovel)แม่ทัพเจี๋ยกล่าวก็มี(@NameIsNovel)ส่วนถูก ข้าเองยอมรับว่า(@NameIsNovel)ประสบการณ์ในการปกครองวังมังกรนั้น ยังน้อยกว่า(@NameIsNovel)ท่านพี่อ้าวจง”
อ้าวกวงหันไปทางมหาเสนาบดีผู้เฒ่า “หยวนอี้ เจ้าอยู่เคียงข้าช่วยบริหารวังมาหลายปี เจ้าคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้”
หยวนอี้ประสานมือโค้งคำนับ “เรื่องการรวมใจผู้คนในวังมังกร ย่อมขึ้นอยู่กับการตัดสินของพระบิดา ข้าในฐานะคนเฒ่าไม่อาจออกความเห็นได้(@NameIsNovel)มากนัก
ทว่า(@NameIsNovel)ในยามปลายยุคเช่นนี้ วังมังกรสั่นคลอนกลางพายุ หากหวังเพียงความมั่นคงอย่างเดียว... เกรงว่า(@NameIsNovel)จะยิ่งยากจะรักษาไว้”
คำพูดของหยวนอี้เรียบง่าย แต่แฝงนัยลึก —
ในยามปกติ การแสวงหาความมั่นคงอาจเหมาะให้ราชทายาทที่(@NameIsNovel)สุขุมขึ้นครองบัลลังก์
แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ ผู้ใดสามารถสืบทอด “จิตวิญญาณบรรพมังกร” และ(@NameIsNovel)ปกป้องสมุทรตะวันออกได้(@NameIsNovel)ผู้นั้นจึงคู่ควรที่(@NameIsNovel)สุด
“พระบิดา มิใช่ว่า(@NameIsNovel)ข้าอยากแย่งตำแหน่ง แต่ข้าเพียงอยากชี้ให้เห็นว่า(@NameIsNovel) อ้าวหงนั้นติดอยู่ที่(@NameIsNovel)ระดับเซียนแท้ขั้นต้นมาหลายปีแล้ว ข้าเองตอนนี้ก็ได้(@NameIsNovel)ตามทัน
หากพูดถึงพลังฝึกปราณแล้ว ข้ามิด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)” แววดื้อดึงวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาของอ้าวจง
อ้าวกวงทอดพระเนตรอย่างสงบ “สิ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าว่า(@NameIsNovel)มา ข้าก็เห็นความเพียรพยายามของเจ้าอยู่เสมอ พวกเรามังกรนั้นควบคุมน้ำและ(@NameIsNovel)เมฆทั่วพิภพ บัญชาหมู่เผ่าชาวน้ำ สร้างเมฆหลั่งฝนหล่อเลี้ยงสรรพชีวิต
หน้าที่(@NameIsNovel)ของเราจึงมิใช่เพียงอำนาจ แต่คือพันธะอันเก่าแก่ที่(@NameIsNovel)สืบทอดมาหลายยุคสมัย”
“พันธะ... หน้าที่(@NameIsNovel)หรือ?” ทุกคนในท้องพระโรงมองหน้ากันอย่างสงสัย
อ้าวกวงพยักหน้า “พวกเจ้าทั้งหมดล้วนรู้จัก หุบเหวมังกร และ(@NameIsNovel)ยังรู้ว่า(@NameIsNovel)เบื้องล่างของมันมี(@NameIsNovel)คุกใต้สมุทรอยู่ด้วย
บางคนคงคิดว่า(@NameIsNovel)คุกนั้นสร้างไว้เพื่อกักนักโทษแห่งเผ่ามังกรสมุทรตะวันออก แต่แท้จริงแล้วหาใช่เช่นนั้น”
อ้าวจงเป็น(@NameIsNovel)คนแรกที่(@NameIsNovel)เอ่ยขึ้น “ข้ารู้... คุกใต้สมุทรนั้นเดิมสร้างไว้เพื่อคุมขังเหล่าอสูรที่(@NameIsNovel)เคยติดตาม ชิเย่ ในการต่อสู้กับหวงตี้
หน้าที่(@NameIsNovel)ของเผ่ามังกรสมุทรตะวันออกก็คือการเฝ้าระวังคุกแห่งนั้น ไม่ให้ผู้ใดหลบหนีออกมาได้(@NameIsNovel)”
“พูดได้(@NameIsNovel)ดี” อ้าวกวงตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบ “ไม่เพียงแต่วังมังกรสมุทรตะวันออกเท่านั้น สามสมุทรที่(@NameIsNovel)เหลือก็มี(@NameIsNovel)คุกเช่นกัน
สมุทรตะวันตกมี(@NameIsNovel)หุบเหวใหญ่ สมุทรใต้มี(@NameIsNovel)ซากล่มสมุทร และ(@NameIsNovel)สมุทรเหนือมี(@NameIsNovel)ห้องเพลิงโลกันตร์ ทั้งสี่แห่งนี้ล้วนกักขังนักโทษแห่งเผ่าอสูร
หน้าที่(@NameIsNovel)ของเผ่ามังกรทั้งสี่สมุทรก็คือการปกป้องคุกเหล่านี้ แม้ต้องสละชีพก็ห้ามให้พวกมันหลุดออกมาเด็ดขาด”
เมื่อคำกล่าวจบลง สีหน้าของทุกผู้คนในห้องก็เคร่งขรึมขึ้นทันที
“บัดนี้คือปลายยุค เผ่าอสูรจะต้องรุกรานอีกครั้งไม่ช้าก็เร็ว ผู้ที่(@NameIsNovel)จะขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ราชามังกรต่อจากข้า... อาจจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ปกครองคนสุดท้ายในประวัติศาสตร์ของสมุทรตะวันออก
ข้าอยากถามอีกครั้ง เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ยังมี(@NameIsNovel)ผู้ใดยินดีจะรับภาระนี้อยู่หรือไม่?”
เสียงของอ้าวกวงแผ่วแต่หนักแน่นจนทั่วห้องเงียบงัน
อ้าวหงกับอ้าวจงสบตากัน ก่อนกล่าวพร้อมกันว่า(@NameIsNovel) “ลูกยินดีรับภาระนี้”
อ้าวกวงทอดพระเนตรทั้งคู่ แววตาอ่อนลงเล็กน้อย พลางเผยรอยยิ้มจางๆ
“พระบิดา กระหม่อมมี(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่งต้องกราบทูล” อ้าวหงพลันนึกขึ้นได้(@NameIsNovel) รีบเอ่ยขึ้นทันที
“เรื่องอันใด?” อ้าวกวงถาม
“ตอนนี้... มหาวารีอสูรยังคงถูกคุมขังอยู่ในหุบเหวมังกรหรือไม่?” อ้าวหงถามด้วยสีหน้าจริงจัง
----------