หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 578
ตอนที่ 578 : ความแค้นเมื่อสามร้อยปีก่อน
ตอนที่ 578
“มันยังถูกกักอยู่ในชั้นที่(@NameIsNovel)สอง ใต้ฐานของหุบเหวมังกร... เจ้าถามเช่นนี้ทำไม?” อ้าวกวงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย พลางถามด้วยความฉงน
“ก่อนหน้าที่(@NameIsNovel)ข้ากับสหายเซินจะกลับมาถึงวังมังกร เราถูกมหาวารีอสูรโจมตี ข้าจึงสงสัยว่า(@NameIsNovel)หุบเหวมังกรอาจถูกฝ่าทะลวงออกมา ทำให้อสูรตนนั้นหนีมาได้(@NameIsNovel)” อ้าวหงรีบตอบทันที
“ว่า(@NameIsNovel)อย่างไรนะ?” น้ำเสียงของอ้าวกวงพลันเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เข้ม สีพระพักตร์ก็ดำขรึมลงในพริบตา
เหล่าขุนนางและ(@NameIsNovel)ขุนพลในท้องพระโรง ไม่เว้นแม้แต่หยวนอี้ ต่างสีหน้าซีดเผือด ความทรงจำในเหตุการณ์คราวที่(@NameIsNovel)มหาวารีอสูรสร้างหายนะให้สมุทรตะวันออกยังคงติดตา ความหวาดกลัวปรากฏชัดในแววตา
“เจ้ามั่นใจหรือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)มหาวารีอสูรตนนั้นจริง?” อ้าวกวงเอนพระวรกายไปข้างหน้าเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่น
“ข้ามั่นใจไม่ผิดแน่ สหายเซินก็ร่วมต่อสู้ด้วย ถึงขั้นระเบิดหัวมันได้(@NameIsNovel)หนึ่งเศียร” อ้าวหงกล่าวยืนยัน
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น สายตาทุกคู่ในห้องก็หันมาจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่วทันที
“สิ่งนั้นมี(@NameIsNovel)หน้ามนุษย์ร่างกายเป็น(@NameIsNovel)งู เศียรหนึ่งใหญ่เท่าร้อยจั้ง พลังมหาศาล ข้าระเบิดหัวมันขาดไปหนึ่ง ก่อนที่(@NameIsNovel)มันจะถอยหนี” เซินลั่วจำต้องก้าวออกมาอธิบาย
อ้าวจงหัวเราะเย็น “พูดเหลวไหล! หากมันคือมหาวารีอสูรจริง เจ้าจะต้านได้(@NameIsNovel)ด้วยตัวคนเดียวหรือ?”
คำพูดนั้นทำให้เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้อง เหล่าขุนพลต่างไม่เชื่อในสิ่งที่(@NameIsNovel)ทั้งสองพูด
หยวนอี้ยืนก้มหน้าเงียบอยู่นาน ราวกับกำลังขบคิดบางอย่าง
“ในหุบเหวมังกรนั้นมี(@NameIsNovel)กลไกคุ้มกันอาคมชั้นสูง อีกทั้งผนึกยังดำรงอยู่หลายพันปี ไม่เคยมี(@NameIsNovel)ข่าวว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อสูรหลบหนีออกมา เห็นทีองค์ชายเก้าคงเข้าใจผิด ไปเจอกับอสูรชนิดอื่นเข้า”
เสียงของภูตหอยตะโกนดังขึ้นสนับสนุนอ้าวจง
อ้าวหงก้าวมาข้างหน้า “สิ่งที่(@NameIsNovel)พวกเราพูดทั้งหมดไม่ใช่เท็จ หากไม่เชื่อ ก็โปรดส่งคนไปตรวจสอบหุบเหวมังกร หากอสูรยักษ์ตนนั้นหายไป ก็จะพิสูจน์ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)โกหก”
อ้าวกวงนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวเสียงขรึม “เรื่องของหุบเหวมังกรเป็น(@NameIsNovel)เรื่องใหญ่ หากหงเอ๋อร์ยืนยันว่า(@NameIsNovel)ถูกมหาวารีอสูรจู่โจม
เช่นนั้นเจ้าก็จงไปตรวจสอบที่(@NameIsNovel)หุบเหวมังกรด้วยตนเองให้แน่ชัด เรื่องการสืบทอดบัลลังก์มังกรจะหารืออีกครั้งหลังจากตรวจสอบเสร็จ”
“พระบิดา กระหม่อมขออาสาติดตามตรวจสอบด้วย” อ้าวจงก้าวออกมาคำนับ
สีหน้าของอ้าวกวงปรากฏความลังเล
อ้าวจงกล่าวต่อ “หากหุบเหวมังกรมี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติ การให้องค์ชายเก้าไปเพียงลำพังย่อมเสี่ยงเกินไป หากข้าตามไปด้วย เขา(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนคอยช่วยเหลือ”
“กระหม่อมขอร่วมไปด้วย” ชิงฉือกับอ้าวซินกล่าวพร้อมกัน
อ้าวกวงพยักหน้าช้าๆ “ดี เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหมดจงไปด้วยกัน”
“พระบิดา กระหม่อมขอพาสหายเซินไปด้วย” อ้าวหงเอ่ยขึ้นทันที
“หุบเหวมังกรเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ต้องห้าม จะให้มนุษย์เข้าไปเหยียบย่างได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” อ้าวจงแย้งทันควัน
อ้าวกวงยกพระหัตถ์ห้ามเสียง “ในเมื่อพวกภูตอสูรก่อความวุ่นวายทั่วหล้า ก็ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องแบ่งแยกเผ่าพันธุ์อีกต่อไป
สหายเซินสามารถสยบมหาวารีอสูรได้(@NameIsNovel) ย่อมมี(@NameIsNovel)ฝีมือมากพอ ให้เขา(@NameIsNovel)ไปด้วยเถิด จำไว้ว่า(@NameIsNovel)ครั้งนี้ไม่ว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นในหุบเหวมังกร ต้องร่วมมือกันไว้ก่อน”
“ขอน้อมรับพระบัญชา” อ้าวหงและ(@NameIsNovel)อ้าวจงสบตากัน ก่อนคำนับพร้อมกัน
“ไปเถิด...” อ้าวกวงโบกพระหัตถ์ สีพระพักตร์แสดงความอ่อนล้า
ทุกคนคารวะแล้วถอยออกจากท้องพระโรง เหลือเพียงองค์หญิงอ้าวเย่ที่(@NameIsNovel)ยังคงยืนอยู่
หยวนอี้ยกคิ้วยาวพลางเอ่ย “องค์ชายทั้งสอง กระหม่อมจะนำสหายเซินและ(@NameIsNovel)อ้าวซินไปยังคลังสมบัติ เพื่อให้เลือกสมบัติได้(@NameIsNovel)แล้วหรือไม่?”
อ้าวจงพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ส่วนอ้าวหงกล่าว “รบกวนท่านอาจารย์หยวนโปรดนำทาง”
มหาเสนาบดีผู้เฒ่ายิ้มบาง ก่อนหันกายเดินนำไปยังส่วนหลังของตำหนักสุ่ยซิ่ว
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เซินลั่วรู้สึกสับสนใจ เขา(@NameIsNovel)อยากถามอ้าวหงตรงๆ แต่สุดท้ายเลือกใช้เสียงผ่านจิตถามชิงฉือแทน
“ท่านพี่ชิงฉือ... เรื่องที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นเมื่อสามร้อยปีก่อนคืออะไร? เหตุใดอ้าวหงถึงต้องไปอยู่ตำหนักหลูฮวา แล้วไม่กลับมาจนถึงตอนนี้?”
ชิงฉือเงียบไปนานกว่า(@NameIsNovel)จะตอบกลับมาเสียงหนัก “ในเมื่อเจ้ากับองค์ชายเก้าเป็น(@NameIsNovel)สหายกัน เช่นนั้น... เจ้าควรถามจากปากเขา(@NameIsNovel)เองจะดีกว่า(@NameIsNovel)”
“ท่านพี่ชิงฉือ พูดเช่นนี้ไม่เข้าท่านักนะ” เซินลั่วหัวเราะเบาๆ “เมื่อครู่ในท้องพระโรง ข้าเห็นมี(@NameIsNovel)ผู้เอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่อ้าวหงกลับมี(@NameIsNovel)สีหน้าแปลกไป เห็นชัดว่า(@NameIsNovel)เรื่องนั้นกระทบใจเขา(@NameIsNovel)ไม่น้อย
หากเป็น(@NameIsNovel)เหตุอันปวดร้าว ข้าจะไปถามเขา(@NameIsNovel)ตรงๆ ได้(@NameIsNovel)อย่างไรเล่า? ท่านว่า(@NameIsNovel)จริงหรือไม่?”
ชิงฉือถอนหายใจยาว “เจ้าก็คิดรอบคอบนัก... ใช่แล้ว มันเป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)สะเทือนใจยิ่งนักในครั้งนั้น...”
จากคำอธิบายอันช้าเนิบของชิงฉือ เซินลั่วค่อยๆ ประติดประต่อเรื่องราวขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด —
เมื่อ สามร้อยปีก่อน สมุทรตะวันตกเคยเสนอ “พันธะวิวาห์ระหว่า(@NameIsNovel)งวังมังกร” เพื่อผูกสัมพันธ์
โดยมี(@NameIsNovel)ความประสงค์จะให้องค์หญิงลำดับที่(@NameIsNovel)สิบเอ็ดแห่งสมุทรตะวันตก อภิเษกกับองค์ชายเก้าแห่งสมุทรตะวันออก — อ้าวหง
ราชามังกรสมุทรตะวันออกในเวลานั้น — อ้าวกวง — ทรงยินดีนัก เพราะทั้งสองฝ่ายมี(@NameIsNovel)ฐานะเท่าเทียมกัน เป็น(@NameIsNovel)การเชื่อมสัมพันธ์ที่(@NameIsNovel)ถือว่า(@NameIsNovel)สมบูรณ์แบบทั้งในทางการเมืองและ(@NameIsNovel)ชะตาฟ้า
ทว่า(@NameIsNovel)...
สำหรับอ้าวหงแล้ว เขา(@NameIsNovel)กลับปฏิเสธอย่างหนักแน่น
เหตุผลนั้นเรียบง่าย — เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนในใจอยู่แล้ว
หญิงคนนั้นคือ อิ๋งเอ๋อร์ ภูตเสน่ห์ที่(@NameIsNovel)ถือกำเนิดจากแมงกะพรุนในห้วงสมุทร นางงดงามและ(@NameIsNovel)เฉลียวฉลาดนัก
แต่ชาติกำเนิดต่ำต้อย มิอาจได้(@NameIsNovel)รับการยอมรับจากวังมังกรได้(@NameIsNovel)เลย — ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการเป็น(@NameIsNovel)คู่ครองขององค์ชายเก้า
ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ระหว่า(@NameIsNovel)งอ้าวหงกับพระบิดาจึงแตกร้าวลงเรื่อยๆ
“ตอนนั้น เพื่อบีบบังคับให้องค์ชายเก้ายอมรับการแต่งงาน พระบิดาถึงกับสั่งขังอิ๋งเอ๋อร์ไว้ในคุกมังกร” ชิงฉือเอ่ยเสียงหนัก
“แต่แทนที่(@NameIsNovel)องค์ชายเก้าจะยอม เขา(@NameIsNovel)กลับฝืนกฎทุกอย่าง พังคุกนั้นเสียเอง ช่วยหญิงคนรักออกมา แล้วหนีออกจากวังมังกรไป”
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินแล้วพลันรู้สึกสะท้อนใจ — เรื่องนี้ช่างคล้ายกับเหตุการณ์ครั้งที่(@NameIsNovel)ตระกูลเนี่ยเคยบังคับถอนหมั้นของเขา(@NameIsNovel)ในอดีต เพียงแต่เรื่องของอ้าวหงกลับร้ายแรงกว่า(@NameIsNovel)หลายเท่านัก
“ถ้าเรื่องจบแค่นั้นก็คงไม่ถึงกับต้องออกจากวังมังกรถึงสามร้อยปี...” ชิงฉือกล่าวต่อ “แต่หลังจากนั้นไม่นาน เหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น — เหตุที่(@NameIsNovel)ทำให้ชีวิตองค์ชายเก้าเปลี่ยนไปตลอดกาล”
เซินลั่วเลิกคิ้ว “หรือว่า(@NameIsNovel)... แม่นางอิ๋งเอ๋อร์...”
ชิงฉือพยักหน้าช้าๆ “เจ้าคิดถูกแล้ว หลังจากที่(@NameIsNovel)ทั้งสองหลบไปอยู่ด้วยกัน อสูรปีศาจได้(@NameIsNovel)บุกเข้าจู่โจมสถานที่(@NameIsNovel)พำนักนั้น อิ๋งเอ๋อร์พยายามปกป้ององค์ชายเก้า จึงถูกจับตัวไป”
เสียงของชิงฉือแผ่วเบาลง “องค์ชายเก้า กลับมาขอความช่วยเหลือจากวังมังกร คุกเข่าขอพระราชทานทัพช่วยถึงสามวันสามคืน
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับกลับมา... คือเพียงเศษวิญญาณของอิ๋งเอ๋อร์ ที่(@NameIsNovel)มาปรากฏต่อหน้าเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ครั้งสุดท้าย...”
“หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็แทบจะตัดขาดจากวังมังกร ย้ายไปอยู่ตำหนักหลูฮวา ไม่กลับมาอีกเลย”
“ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะด้วยความผิดหรือความเศร้า พระบิดาก็ยังส่งคนจากวังมังกรไปพำนักอยู่ที่(@NameIsNovel)ตำหนักหลูฮวา เพื่อดูแลเขา(@NameIsNovel)...”
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ฟังแล้วรู้สึกแน่นในอก นึกเวทนาแทนทั้งอ้าวหงและ(@NameIsNovel)อิ๋งเอ๋อร์ —
ชายผู้รักสุดหัวใจแต่กลับช่วยไม่ได้(@NameIsNovel) หญิงผู้ภักดีแต่สิ้นชีพเพื่อคนรัก
ขณะเขา(@NameIsNovel)กำลังถอนหายใจ ชิงฉือก็พูดขึ้นอีกว่า(@NameIsNovel)
“พูดถึงเรื่องนี้ แม่นางอิ๋งเอ๋อร์... ก็มี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวข้องกับเจ้าอยู่บ้างนะ”
“เกี่ยวข้องกับข้า?” เซินลั่วเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“เจ้าจำได้(@NameIsNovel)หรือไม่ ตอนที่(@NameIsNovel)เจ้าพบ คางคกทอง ในหลุมสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)ต้าเหล่อซือ?” ชิงฉือส่งเสียงผ่านจิตถามกลับ
เซินลั่วชะงักไป ก่อนดวงตาเบิกกว้าง “หรือว่า(@NameIsNovel)... คนที่(@NameIsNovel)อ้าวหงเคยไปภูเขา(@NameIsNovel)ต้าเหล่อซือเพียงลำพัง เพื่อช่วยโดยอาศัยคางคกทอง นั่น... คือแม่นางอิ๋งเอ๋อร์?”
“ใช่แล้ว เป็น(@NameIsNovel)นาง” ชิงฉือตอบทันที
เซินลั่วนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจยาว “อ้าวหง... เจ้าช่างเป็น(@NameIsNovel)ชายผู้โชคร้ายแท้จริง”
----------