หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 609
ตอนที่ 609 : ภาพจิตรกรรมสรรพสัตว์บูชาพุทธะ
ตอนที่ 609
“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่า(@NameIsNovel)ท่านหมายถึงกายาที่(@NameIsNovel)กลับชาติมาเกิดอันใด ข้าไม่มี(@NameIsNovel)ความทรงจำที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องในหัวเลยแม้แต่น้อย...” เซินลั่วกล่าวอย่างยากลำบาก
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ผู้ที่(@NameIsNovel)กลับชาติมาเกิดก็เปรียบดั่งทารกที่(@NameIsNovel)ยังไม่เบิกทวารวิญญาณ
ตามข้ามา ข้าจะให้ท่านดูของบางอย่างที่(@NameIsNovel)ท่านราชาทิ้งไว้ บางทีมันอาจจะปลุกความทรงจำของท่านได้(@NameIsNovel)” ลิงม้าเฒ่ากล่าว ลุกขึ้นยืน คว้าแขนของเซินลั่วแล้วพาเดินจากไป
“ท่านผู้อาวุโส ท่านเข้าร่วมกับเผ่าพันธุ์อสูรแล้วรึ?” เซินลั่วถาม ฝีเท้าลังเล เพราะยังต้องการจะช่วยผู้คนอยู่
การเคลื่อนไหวของลิงม้าเฒ่าแข็งทื่อไปเล็กน้อย ค่อยๆ หันศีรษะกลับมา มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของความเศร้าโศกและ(@NameIsNovel)ความโกรธแค้นในดวงตาขณะที่(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel):
“อสูรตนนั้นมี(@NameIsNovel)ความแค้นฝังลึกต่อท่านราชา เนื่องจากเหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นระหว่า(@NameIsNovel)งการเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกในปีนั้น
เมื่อมันมาถึงภูเขา(@NameIsNovel)ฮวากั่ว มันก็สังหารทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)ขวางหน้า สหายและ(@NameIsNovel)รุ่นน้องของพวกเราจำนวนมากไม่อาจหนีพ้นภัยพิบัตินั้นได้(@NameIsNovel) ทั้งหมดล้วนตายอย่างน่าอนาถภายใต้มี(@NameIsNovel)ดเขียงของมัน
ข้าเองก็ไม่อยากจะมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ต่อเช่นกัน ทว่า(@NameIsNovel) ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)ท่านราชาจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน เหมือนครั้งที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ฮวากั่วถูกยึดครองโดยราชาอสูรโลกโกลาหล
เมื่อท่านราชาหวนคืน ท่านจะทวงความยุติธรรมให้พวกเรา...”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย นิ่งเงียบและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ขัดจังหวะคำพูดของผู้อาวุโส
“นั่นคือเหตุผลที่(@NameIsNovel)ข้ายังตายไม่ได้(@NameIsNovel) ข้าต้องรอจนถึงวันนั้น... มิเช่นนั้น เมื่อท่านราชาหวนคืน ท่านจะรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ฮวากั่วไม่มี(@NameIsNovel)บรรยากาศดั้งเดิมหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
เรื่องเช่นนั้นจะเกิดขึ้นไม่ได้(@NameIsNovel) พวกเราล้มเหลวในการปกป้องบ้านของเรา แต่เราจะสูญเสียตัวตนสุดท้ายที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ไปไม่ได้(@NameIsNovel)” ลิงม้าเฒ่ากล่าว เสียงของเขา(@NameIsNovel)สั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)หันหน้าหนีไป ทนดูไม่ไหว
“โชคดี ที่(@NameIsNovel)ข้าสามารถรอจนถึงวันนี้ได้(@NameIsNovel)...” ลิงม้าเฒ่ากล่าว น้ำเสียงของเขา(@NameIsNovel)ตอนนี้เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ความยินดี
“ท่านผู้อาวุโส ท่านต้องการให้ข้าดูอะไร?” เซินลั่วถาม
“โปรดตามข้ามา...” ลิงม้าเฒ่าจึงหันหลังกลับและ(@NameIsNovel)เดินลึกเข้าไปในถ้ำม่านวารี
เซินลั่วเดินตามไปอย่างสงสัย พวกเขา(@NameIsNovel)ผ่านบัลลังก์หินและ(@NameIsNovel)มาถึงผนังภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เรียบสนิทด้านหลังถ้ำ
ลิงม้าเฒ่าก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)ใช้มือลูบผนังหิน ฝุ่นชั้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากบริเวณกลางผนังที่(@NameIsNovel)เรียบสนิท เผยให้เห็นร่องขนาดเท่าฝ่ามือที่(@NameIsNovel)จมลึกลงไปในผนังหิน
เซินลั่วสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ร่องขนาดใหญ่นั้นเป็น(@NameIsNovel)รอยมืออย่างไม่ต้องสงสัย ทว่า(@NameIsNovel) ฝ่ามือนั้นค่อนข้างสั้น และ(@NameIsNovel)นิ้วก็ยาวเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ข้อนิ้วก็ใหญ่เป็น(@NameIsNovel)พิเศษ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่ใช่มือของมนุษย์
“เดิมทีที่(@NameIsNovel)นี่ไม่มี(@NameIsNovel)กลไกใดๆ แต่หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านราชาจากไปในครั้งนั้น ข้าก็ได้(@NameIsNovel)ตั้งกลไกขึ้นอย่างลับๆ และ(@NameIsNovel)ผนึกที่(@NameIsNovel)นี่ไว้” ลิงม้าเฒ่ากล่าวขณะที่(@NameIsNovel)วางฝ่ามือของตนเองลงในร่องรอยมือนั้น
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วก็นึกถึงรอยมือยักษ์ที่(@NameIsNovel)เคยเห็นบนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นก่อนหน้านี้ และ(@NameIsNovel)เข้าใจว่า(@NameIsNovel)น่าจะเป็น(@NameIsNovel)รอยมือของวานรยักษ์
ขณะที่(@NameIsNovel)นิ้วทั้งห้าของลิงม้าเฒ่าพอดีกับร่อง เสียงหึ่งๆ ก็ดังขึ้นจากผนังหิน ราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ
ผนังหินแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)การสั่นไหวของพลังวิญญาณคล้ายของเหลว ราวกับจู่ๆ ก็กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)อ่อนนุ่ม
“มา” ลิงม้าเฒ่ากล่าวเสียงต่ำ
เซินลั่วรีบเดินเข้าไป เมื่อเห็นลิงม้าเฒ่าทำท่าทางให้ยื่นมือออกไป ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่แล้วก็ยื่นมือออกไปสัมผัสผนังหิน
ทว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)สัมผัสผนังหิน ก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็น พลังอันแข็งแกร่งก็พุ่งเข้ามา ทำให้โซเซไปยังผนังหิน
ความเย็นเยียบวาบขึ้นในใจและ(@NameIsNovel)กำลังจะทำอะไรบางอย่าง แต่กลับตระหนักว่า(@NameIsNovel)ถูกดูดเข้าไปในผนังหินอย่างไม่คาดคิดทันทีที่(@NameIsNovel)ชนเข้ากับมัน สะดุดไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)หายเข้าไปในผนังหิน
ลวดลายแสงคล้ายระลอกน้ำบนผนังหินค่อยๆ หายไป และ(@NameIsNovel)ผนังหินก็แข็งตัวกลับคืนสู่สภาพเดิม
“หากท่านเป็น(@NameIsNovel)กายาที่(@NameIsNovel)กลับชาติมาเกิดของท่านราชาจริงๆ ท่านจะสามารถยืนหยัดขึ้นได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเองอย่างแน่นอน” ลิงม้าเฒ่ากล่าวขณะจ้องมองผนังหิน
ภายในผนังหิน เซินลั่วทรงตัวได้(@NameIsNovel)หลังจากสะดุดไปข้างหน้า
กวาดสายตามองไปรอบๆ และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)บัดนี้กำลังยืนอยู่บนหน้าผา ซึ่งห่างออกไปเพียงร้อยฉื่อคือขอบผาที่(@NameIsNovel)เมฆาลอยตัวขึ้นลงอย่างคาดเดาไม่ได้(@NameIsNovel)
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ลิงม้าเฒ่าไม่ได้(@NameIsNovel)ตามเข้ามา เซินลั่วจึงหันกลับไปสำรวจรอบๆ
เบื้องหลังคือผนังภูเขา(@NameIsNovel)สูงชัน บนนั้นมี(@NameIsNovel)ภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดยักษ์สลักอยู่
เมื่อยืนอยู่เบื้องหน้า เซินลั่วไม่สามารถมองเห็นภาพจิตรกรรมทั้งหมดได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยหลังไปช้าๆ
จนกระทั่งมาถึงขอบหน้าผา ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มองเห็นภาพทั้งหมดของจิตรกรรมฝาผนัง
ปรากฏว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ภาพจิตรกรรมขนาดมหึมาของสรรพสัตว์จำนวนมากกำลังบูชาพุทธะ ไม่เพียงแต่มี(@NameIsNovel)มนุษย์ปรากฏอยู่เท่านั้น
แต่ยังมี(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)น่าเกลียดน่ากลัวและ(@NameIsNovel)สัตว์ที่(@NameIsNovel)ยังไม่เบิกทวารวิญญาณอีกด้วย บ้างก็พนมมือสวดมนต์ บ้างก็ก้มศีรษะบูชา บ้างก็หมอบราบลงกับพื้น แต่ละตนดูเลื่อมใสอย่างยิ่ง
ทว่า(@NameIsNovel) สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตเหล่านี้ทั้งหมดล้วนกระจุกตัวอยู่ทางด้านขวาของผนัง และ(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)บูชานั้นอยู่ทางด้านซ้าย
ที่(@NameIsNovel)น่าประหลาดใจสำหรับเซินลั่วคือ ไม่มี(@NameIsNovel)ภาพวาดของพระพุทธเจ้าอยู่ทางด้านซ้ายของผนัง แต่กลับมี(@NameIsNovel)ผนังผลึกสีขาวเรียบราวกระจก ที่(@NameIsNovel)สามารถสะท้อนภาพของคนได้(@NameIsNovel)ฝังอยู่อย่างกะทันหัน
ด้วยคิ้วที่(@NameIsNovel)เลิกขึ้น เซินลั่วก็รีบกระตุ้นสัมผัสจิตเทวะของตนเพื่อตรวจสอบผนังผลึกสีขาวทันที
“เป็น(@NameIsNovel)อย่างที่(@NameIsNovel)ข้าคาดไว้ เหมือนครั้งที่(@NameIsNovel)แล้ว สัมผัสจิตเทวะของข้าไม่สามารถทะลุผ่านเข้าไปได้(@NameIsNovel)...” พึมพำกับตัวเอง หลังจากรีบถอนสัมผัสจิตเทวะกลับมา
เมื่อมองดูแสงสีขาวจางๆ ที่(@NameIsNovel)สะท้อนออกมาจากผนังผลึกที่(@NameIsNovel)เหมือนกระจก เซินลั่วก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)
นอกจากจะใหญ่กว่า(@NameIsNovel)แล้ว ผนังผลึกนี้ก็เกือบจะเหมือนกับที่(@NameIsNovel)เคยเห็นในถ้ำสังเกตเต๋าบนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นทุกประการ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เริ่มจ้องมองผนังผลึกอย่างตั้งใจ
ในตอนแรก ไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงใดๆ ทว่า(@NameIsNovel) ขณะที่(@NameIsNovel)ยังคงจ้องมองอยู่ แสงจากผนังผลึกสีขาวก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นและ(@NameIsNovel)เติมเต็มดวงตาของเซินลั่วอย่างรวดเร็ว
รู้สึกว่า(@NameIsNovel)โลกรอบตัวเริ่มหมุนวนและ(@NameIsNovel)ดวงตาเริ่มพร่ามัว เริ่มรู้สึกถึงอาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงเข้าครอบงำ
ความรู้สึกนี้ไม่คุ้นเคยนัก ทว่า(@NameIsNovel) เพียงแค่ทำให้สัมผัสจิตเทวะมั่นคงขึ้นเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)พยายามต่อต้านอย่างมี(@NameIsNovel)สติ
ในไม่ช้า ผนังผลึกสีขาวก็โปร่งใสมากขึ้นเรื่อยๆ และ(@NameIsNovel)เริ่มสะท้อนภาพของตนเอง ยืนเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของตนเอง มองย้อนกลับมาที่(@NameIsNovel)ตัวเอง
แต่แม้จะผ่านไปนานพอสมควร ก็ไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นกับผนังหินอีก
เซินลั่วขมวดคิ้ว รู้สึกงุนงงเล็กน้อย มี(@NameIsNovel)ความรู้สึกแปลกๆ ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางอย่างไม่ถูกต้อง
ด้วยความคิดนี้ในใจ จึงเลื่อนสายตาไปยังด้านขวาของภาพจิตรกรรม กวาดตามองสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตต่างๆ ที่(@NameIsNovel)กำลังบูชาพุทธะ เมื่อมองกลับไปที่(@NameIsNovel)ผนังผลึกสีขาวทางด้านซ้าย ก็เกิดความเข้าใจขึ้นมาทันที
----------