หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 711
ตอนที่ 711 : ความอยุติธรรมแห่งสวรรค์และปฐพี
ตอนที่ 711
ดวงตาของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น ดูเหมือนจะตกตะลึงกับพลังป้องกันอันน่าทึ่งของลูกปัดยักษ์สีม่วง ซึ่งสามารถดูดซับการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้(@NameIsNovel)ด้วยซ้ำ
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พยายามหลายครั้งหลังจากได้(@NameIsNovel)รับลูกปัดสีม่วงนี้มา ทว่า(@NameIsNovel)สถานการณ์การดูดซับเช่นนี้กลับมิเคยเกิดขึ้นเลย นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นในตอนนี้
“หรือว่า(@NameIsNovel)ลูกปัดนี้จะสามารถดูดซับได้(@NameIsNovel)เพียงการโจมตีของพลังปราณอสูรเท่านั้น?” เขา(@NameIsNovel)คาดเดาอยู่ในใจ
ทว่า(@NameIsNovel)การกระทำของเขา(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)เชื่องช้าลงเนื่องจากเรื่องนี้เลย เขา(@NameIsNovel)พลันควบคุมตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ในทันที
ด้วยการดีดนิ้วคราหนึ่ง ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)กระบี่ พุ่งเข้าใส่หลงถานอย่างโหดเหี้ยม
ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ไร้ชีวิตชีวาของหลงถานพลันแสดงระลอกคลื่นทางอารมณ์ ดูเหมือนจะระแวงอัคคีบัวสวรรค์บนตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ มันกลายเป็น(@NameIsNovel)ภาพติดตาแล้วอันตรธานหายไปอีกครั้ง
ด้วยการป้องกันของลูกปัดยักษ์สีม่วง เซินลั่วก็มิได้(@NameIsNovel)ตกเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิงอีกต่อไป เริ่มที่(@NameIsNovel)จะคุมเชิงกับหลงถานได้(@NameIsNovel)
แต่หลงถานที่(@NameIsNovel)ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูรนั้นทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์ และ(@NameIsNovel)ยังครอบครองเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)สามารถซ่อนเร้นการเคลื่อนไหวของตนได้(@NameIsNovel)อีกด้วย
เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงแค่รักษาสถานะไม่พ่ายแพ้ของตนไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างหวุดหวิด และ(@NameIsNovel)มิอาจเบี่ยงเบนความสนใจไปจัดการกับจ้านกั่วได้(@NameIsNovel)
ส่วนคนอื่นๆ นั้น ชายผู้ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูรแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ถึงแม้จำนวนของพวกเขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)เพียงเจ็ดถึงแปดคน แต่ก็ยังคงรั้งทุกคนไว้ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)
ในขณะเดียวกัน เป่าซานกำลังเผชิญหน้ากับไป๋เสี่ยวเถียน ปรมาจารย์ถัวหลัน และ(@NameIsNovel)พระสงฆ์อีกรูปหนึ่งในระดับก่อกำเนิดขั้นกลาง กุมความได้(@NameIsNovel)เปรียบถึงแม้จะมี(@NameIsNovel)จำนวนน้อยกว่า(@NameIsNovel)
เมื่อไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดขัดขวางจ้านกั่ว มันก็เร่งความเร็วในการดูดซับพลังปราณอสูรจากปรโลก ความแข็งแกร่งของมันเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็บรรลุถึงระดับมหาโพธิญาณขั้นกลางแล้ว
ศีรษะอสูรดำข้างกายก็ขยายใหญ่ขึ้นพอสมควร และ(@NameIsNovel)ดวงตาที่(@NameIsNovel)กลวงโบ๋ก็เริ่มแสดงสัญญาณของชีวิตชีวา ราวกับกำลังจะมี(@NameIsNovel)ชีวิตขึ้นมา
“อมิตาภพุทธ! โยมจ้านกั่ว ท่านตั้งใจแน่วแน่ที่(@NameIsNovel)จะตกสู่เส้นทางอสูรและ(@NameIsNovel)กระทำความชั่วร้ายที่(@NameIsNovel)ทำลายล้างโลกนี้จริงๆ รึ?”
พระน้อยฉานเอ๋อร์ซึ่งเคยยืนอยู่ไกลๆ พลันก้าวไปเบื้องหน้า สวดพระนามของพระพุทธเจ้าแล้วเอ่ยถาม
“ท่านอาจารย์จินฉาน! อย่าได้(@NameIsNovel)เข้าใกล้ชายผู้นั้น!” เมื่อเห็นฉานเอ๋อร์ก้าวไปเบื้องหน้าอย่างกะทันหัน ไป๋เสี่ยวเถียนก็ร้องอุทานขึ้นด้วยความตกใจ พยายามจะถอยกลับไป
ทว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)กลับถูกเป่าซานผู้ทรงพลังรั้งไว้ ความพยายามที่(@NameIsNovel)จะถอยกลับของเขา(@NameIsNovel)จึงถูกขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของเซินลั่วก็พลันแปรเปลี่ยนไปเช่นกัน มือขวาประสานอิน และ(@NameIsNovel)กลุ่มแสงสีแดงก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นจากปลายนิ้ว
แสงของตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล สร้างห่าฝนกระบี่ที่(@NameIsNovel)โปรยปรายลงมา ผลักดันหลงถานไปยังแดนไกล
ฉวยโอกาสนี้ มือซ้ายก็อัญเชิญกระแสน้ำ ใช้วิชาเชื่อมสื่อด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)มิอาจหยั่งถึง เงาสีแดงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากโพรงน้ำ ซึ่งก็หาใช่ใครอื่นไกล แต่กลับเป็น(@NameIsNovel)ภูตโลหิตที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะปราบมาได้(@NameIsNovel)นั่นเอง
“ไปปกป้องพระน้อยเบื้องล่าง!” เซินลั่วถ่ายทอดคำสั่งไปยังภูตโลหิต
ภูตโลหิตรับทราบแล้วอันตรธานหายไปจากจุดนั้นในชั่วพริบตา
คาถาชุดนี้ถูกร่ายอย่างรวดเร็วเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ส่วนใหญ่จึงมิทันได้(@NameIsNovel)สังเกตถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของภูตโลหิต
“เหตุใดรึ? ข้าเคยเชื่อมั่นในความชอบธรรมของสรวงสวรรค์อย่างซื่อสัตย์ แต่ผลลัพธ์เป็น(@NameIsNovel)อย่างไร? ภรรยาผู้บริสุทธิ์ของข้า บุตรชายของข้า ล้วนตายอย่างน่าเวทนา!
ฆาตกรได้(@NameIsNovel)รับผลกรรมที่(@NameIsNovel)สาสม ช่างอยุติธรรมเสียจริง! ยังมี(@NameIsNovel)สิ่งใดที่(@NameIsNovel)ไร้สาระไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ในโลกหล้าอีกรึ?” จ้านกั่วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ฉานเอ๋อร์ยังคงนิ่งเงียบ หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คำกล่าวใดๆ เกี่ยวกับสถานการณ์อันน่าเศร้าของจ้านกั่ว
“ในเมื่อสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีช่างอยุติธรรมถึงเพียงนี้ ข้ายอมตกสู่เส้นทางอสูรและ(@NameIsNovel)ต่อต้านจนถึงที่(@NameIsNovel)สุด!” เสียงหัวเราะของจ้านกั่วหยุดลงกะทันหัน ดวงตาสีแดงเข้มของมันจ้องมองฉานเอ๋อร์ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“สถานการณ์อันน่าเศร้าของโยม ข้าเห็นใจ ทว่า(@NameIsNovel)การกระทำของท่านนี้หาใช่การต่อต้านไม่ เป็น(@NameIsNovel)เพียงความโกรธแค้นที่(@NameIsNovel)ระบายออกมาเท่านั้น” ฉานเอ๋อร์กล่าวอย่างใจเย็น
“ความโกรธแค้นที่(@NameIsNovel)ระบายออกมารึ? ใช่! ข้าต้องการจะระบายความโกรธแค้นของข้า! ในเมื่อสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีช่างอยุติธรรมต่อข้าถึงเพียงนี้
ข้าต้องการให้ทุกคนได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับความรู้สึกของการสูญเสียคู่ครองและ(@NameIsNovel)บุตรของตน!” ใบหน้าของจ้านกั่วเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและ(@NameIsNovel)ความขมขื่น มันส่งความเย็นเยียบไปทั่วสันหลังของผู้ใดก็ตามที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยล
“อมิตาภพุทธ” ฉานเอ๋อร์แสดงสีหน้าถอนหายใจ สวดพระนามของพระพุทธเจ้าเบาๆ
“ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เจ้าพระสงฆ์ อ้างตนว่า(@NameIsNovel)ชอบธรรม เจ้ารู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สถานการณ์คับขันในวันนี้ล้วนเกิดจากเจ้า!” ใบหน้าของจ้านกั่วแสดงร่องรอยของความเย้ยหยัน
ขณะที่(@NameIsNovel)คำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมา สีหน้าตกตะลึงก็พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียง
“โยมหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไรเมื่อกล่าวเช่นนี้?” ฉานเอ๋อร์เองก็ดูประหลาดใจเช่นกัน
“ข้าได้(@NameIsNovel)ตกสู่เส้นทางอสูร ร่างกายของข้าได้(@NameIsNovel)ดูดซับพลังปราณพิภพอันขุ่นมัวมากเกินไป ส่วนใหญ่ของแต่ละวัน จิตใจของข้าล้วนอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งบ้าคลั่ง
ถึงแม้ข้าจะแทบจะไม่สามารถวางแผนการที่(@NameIsNovel)จะใช้พลังจากทัณฑ์สวรรค์ของหลินต๋าเพื่อระเบิดเปิดผนึกที่(@NameIsNovel)เชื่อมต่อไปยังปรโลกได้(@NameIsNovel)
แต่จิตใจของข้าก็มิได้(@NameIsNovel)ชัดเจนและ(@NameIsNovel)ข้าก็มิได้(@NameIsNovel)มั่นใจว่า(@NameIsNovel)จะสามารถทำมันสำเร็จได้(@NameIsNovel)! แต่เจ้ากลับใช้พุทธธรรมเพื่อแก้ไขการตีกลับของพลังปราณอันขุ่นมัวในร่างกายของข้า
ทำให้ข้ากลับมาเป็น(@NameIsNovel)ปกติและ(@NameIsNovel)สามารถทำทั้งหมดนี้ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ พูดง่ายๆ ก็คือ ข้าควรจะต้องขอบคุณ เจ้า!
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” จ้านกั่วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดเสียง ดูพึงพอใจอย่างยิ่ง
ผู้คนรอบข้างต่างตะลึงงัน และ(@NameIsNovel)สายตาที่(@NameIsNovel)จับจ้องไปยังฉานเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยการตำหนิ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็รู้สึกกังวล
ถึงแม้ฉานเอ๋อร์จะเป็น(@NameIsNovel)การกลับชาติมาเกิดของจินฉาน แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงเป็น(@NameIsNovel)เพียงเด็ก เกรงว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบอย่างรุนแรงเมื่อต้องเผชิญกับความเป็น(@NameIsNovel)จริงเช่นนี้
เขา(@NameIsNovel)บังคับหลงถานกลับไปด้วยกระบี่อีกครั้ง ดวงตาหันไปยังฉานเอ๋อร์
ตรงกันข้ามกับความคาดหมายของเซินลั่ว ฉานเอ๋อร์ยังคงนิ่งเงียบ แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)แสดงอาการเสียใจอันใดออกมา
“เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ต้นเหตุของทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้! เมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงทั้งหมด แคว้นไก่ดำ แม้แต่สามสิบหกแคว้นแห่งดินแดนตะวันตกก็กำลังจวนเจียนจะกลายเป็น(@NameIsNovel)ขุมนรก
เจ้าจะบอกว่า(@NameIsNovel)เจ้ามิได้(@NameIsNovel)รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยรึ?” เมื่อเห็นฉานเอ๋อร์อยู่ในสภาพนี้ จ้านกั่วก็ดูประหลาดใจ มันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเย็นชา
“ในฐานะพระน้อย อาตมาได้(@NameIsNovel)ใช้ธรรมะเพื่อช่วยเหลือท่าน มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงการกระทำแห่งความเมตตาจากพุทธนิกายเท่านั้น หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดต้องเสียใจไม่
ส่วนการกระทำของท่านในตอนนี้ ในฐานะพระสงฆ์ อาตมาจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่(@NameIsNovel)จะหยุดยั้งท่าน
ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของอาตมาก็ตาม” ฉานเอ๋อร์เอ่ยเบาๆ แล้วจึงนั่งลงขัดสมาธิและ(@NameIsNovel)เริ่มสวดพระสูตรของพระพุทธเจ้า
“เจ้าจะหยุดข้าไม่ว่า(@NameIsNovel)จะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามรึ? ดี! ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าส่งเจ้าไปพบพระพุทธเจ้าในสุขาวดีตะวันตกเสียเลย!”
ใบหน้าของจ้านกั่วเปลี่ยนไปมาระหว่า(@NameIsNovel)งเคร่งขรึมและ(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งไสว มันรีบแค่นเสียงเย็นชา แล้วจึงกางแขนออก
พลังปราณอสูรอันน่าสะพรึงกลัว ผสมกับลมหยินสีดำ ระเบิดออกมาจากร่างของมันในชั่วพริบตา กลิ่นอายอันน่าอัศจรรย์ ดำมืดราวกับเมฆที่(@NameIsNovel)กดดัน พุ่งเข้าหาฉานเอ๋อร์!
“ท่านอาจารย์จินฉาน!” เมื่อเห็นดังนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนกำลังจะละทิ้งทุกสิ่งแล้วบินเข้าไปช่วยเขา(@NameIsNovel)
เงาสีแดงวาบขึ้นเบื้องหลังฉานเอ๋อร์ ภูตโลหิตปรากฏขึ้นแล้วเอื้อมไปอุ้มฉานเอ๋อร์ขึ้นแล้วล่าถอยไป
ทว่า(@NameIsNovel) ในขณะนั้นเอง แสงพุทธะสีทองก็แผ่ออกมาจากร่างของฉานเอ๋อร์ ลูกประคำพุทธะบนข้อมือพ่นรังสีแสงสีทองและ(@NameIsNovel)มนต์พุทธะหลายบทออกมา ซึ่งกำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว!
แสงสีทองบนร่างของฉานเอ๋อร์ ราวกับถูกกระตุ้น พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นอย่างรวดเร็วจนกระทั่งรุ่งโรจน์และ(@NameIsNovel)เจิดจ้า!
ท่ามกลางแสงแห่งพุทธะอันไร้ขอบเขต ภาพลวงตาของพระพุทธเจ้าก็ปรากฏขึ้น มันคือร่างปรากฏธรรมจินฉานที่(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)สำแดงมาก่อน!
ในพื้นที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าโดยรอบ เสียงสวดมนต์ภาษาสันสกฤตก็เริ่มดังก้องขึ้น ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสะท้อนก้องระหว่า(@NameIsNovel)งสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพี!
ภูตโลหิตก็ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบจากพลังแห่งพุทธะอันท่วมท้นนี้เช่นกัน ราวกับใบไม้ในสายลมฤดูใบไม้ร่วง ปราศจากพลังที่(@NameIsNovel)จะต้านทานได้(@NameIsNovel) มันถูกเหวี่ยงกลับไป
“ภาพธรรมพุทธะ!” จ้านกั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก็กัดลิ้นของตน
โลหิตแก่นแท้คำหนึ่งพุ่งออกมาจากปากแล้วหลอมรวมเข้ากับศีรษะอสูรดำ มันเริ่มสวดมนต์คาถาประหลาดในทันที
ถึงแม้เสียงของคาถาจะไม่ดัง แต่มันกลับฟังดูไม่สบายหูอย่างยิ่ง ราวกับอสูรกำลังฮัมเพลง
ในดวงตาที่(@NameIsNovel)กลวงโบ๋ของศีรษะอสูรดำ ลูกบอลแสงโลหิตสองลูกก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น ดูคล้ายลูกตาสีแดงเลือดสองลูก ศีรษะอสูรที่(@NameIsNovel)เดิมทีไร้ซึ่งชีวิตก็พลันระเบิดมี(@NameIsNovel)ชีวิตขึ้นมาราวกับได้(@NameIsNovel)ชีวิตกลับคืนมา
มันเงยหน้าขึ้นแล้วคำรามอย่างตื่นเต้น ราวกับได้(@NameIsNovel)หลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่(@NameIsNovel)ถูกขังอยู่มาหลายร้อยปีแล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งในโลกหล้า
กลิ่นอายของศีรษะอสูรหาได้(@NameIsNovel)แข็งแกร่งขึ้นมากนักไม่ แต่เจตนาฆ่าที่(@NameIsNovel)หนาแน่นและ(@NameIsNovel)แข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)กลับพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย ราวกับมันมี(@NameIsNovel)ความแค้นต่อทุกสรรพสิ่งในโลกหล้าและ(@NameIsNovel)ปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะทำลายล้างทุกสิ่ง!
เมื่อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ผู้คนในระยะไกลก็พากันมองไปยังทิศทางของมันด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง
------------