หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 733
ตอนที่ 733 : เรื่องผีสางอย่างต่อเนื่อง
ตอนที่ 733
“หวังชิว ท่านออกมาได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ชายวัยกลางคนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และ(@NameIsNovel)ไม่สนใจเซินลั่ว โยนเศษซากในมือลงและ(@NameIsNovel)เข้าไปหาชายผู้นั้น
ชายที่(@NameIsNovel)ถูกเรียกว่า(@NameIsNovel) “หวังชิว” ดูเหมือนจะป่วยหนักและ(@NameIsNovel)ยืนไม่มั่นคง หลังจากได้(@NameIsNovel)รับการประคองโดยชายวัยกลางคน เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดและ(@NameIsNovel)มองมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว
สายตากวาดมองเซินลั่วสองสามครั้งก่อนจะกล่าวว่า(@NameIsNovel) “เจ้าหนุ่ม ครอบครัวของข้าก็ประสบกับภัยพิบัติเช่นกัน
เราหนีมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อรักษาอาการป่วยของข้า เราไม่มี(@NameIsNovel)อาหารเหลือมากนักจริงๆ โชคดีที่(@NameIsNovel)เราล่าสัตว์ป่าได้(@NameIsNovel)บ้างเมื่อสองสามวันก่อน หากเจ้าไม่รังเกียจ ก็มาร่วมวงด้วยกันเถิด”
“หวังชิว...” ชายวัยกลางคนรีบร้องเรียก
“เวลาลำบาก และ(@NameIsNovel)มันก็ไม่ง่ายสำหรับใครเลย การช่วยชีวิตหนึ่งชีวิตก็นับว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การสะสมบุญกุศลบ้าง” หวังชิวส่ายศีรษะและ(@NameIsNovel)กล่าว
“การสะสมบุญกุศลก็ไร้ประโยชน์เมื่อท่านอยู่ในสภาพเช่นนี้...” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างขมขื่น
“ขอบคุณ” เซินลั่วตอบกลับทันที
“มา ตามพวกเราเข้าไปข้างใน” หวังชิวกล่าวก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนจะนำทางไปยังลานด้านใน
เซินลั่วเบี่ยงสายตาเล็กน้อย เหลือบมองไปรอบๆ ลาน และ(@NameIsNovel)รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)มุมปาก
ตามพวกเขา(@NameIsNovel)ไป ผ่านลานกลางที่(@NameIsNovel)พังทลายและ(@NameIsNovel)มาถึงสวนหลังบ้านที่(@NameIsNovel)ยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ เดินไปยังบ้านหลักที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งไสว
เมื่อมาถึงบ้าน เซินลั่วก็ขมวดจมูกกับกลิ่นแปลกๆ ที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างอับและ(@NameIsNovel)เหม็น มันไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง
หลังจากเข้าไปในบ้าน กองไฟก็ถูกจุดขึ้นกลางห้องที่(@NameIsNovel)ทรุดโทรม คนสามสี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่ แต่ละคนหันมามองเซินลั่ว
เสื้อผ้าของพวกเขา(@NameIsNovel)ขาดรุ่งริ่ง ผิวหนังที่(@NameIsNovel)เปลือยเปล่าบนแขนและ(@NameIsNovel)แก้มดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยสะเก็ดสีเทา บ่งบอกถึงโรคผิวหนังที่(@NameIsNovel)ร้ายแรงบางอย่าง
กว่า(@NameIsNovel)เก้าส่วนในแววตาของคนเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยไอมรณะ ทำให้ดวงตาของพวกเขา(@NameIsNovel)ดูว่า(@NameIsNovel)งเปล่าและ(@NameIsNovel)สิ้นหวังอย่างที่(@NameIsNovel)สุด
เซินลั่วรู้สึกอึดอัดภายใต้สายตาของพวกเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ยิ้มให้พวกเขา(@NameIsNovel)อย่างเขินอาย
เมื่อเห็นดังนี้ พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ขยับสายตา ไม่แม้แต่จะกระพริบตาเลยสักครั้ง
“นี่คือ...เอาเถอะ เจ้าหนุ่ม เจ้าชื่ออะไร?” หวังชิวถาม
“ข้าชื่อเสิ่นเจียเฉิง” เซินลั่วตอบกลับทันที
“สหายเสิ่น เจ้าก็เป็น(@NameIsNovel)วิญญาณที่(@NameIsNovel)น่าสงสารที่(@NameIsNovel)ตกอยู่ในความลำบาก เราควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและ(@NameIsNovel)กันหากเราทำได้(@NameIsNovel)” หวังชิวอธิบายให้คนอื่นๆ ในห้องฟัง
หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ในที่(@NameIsNovel)สุดพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ละสายตาไป หนึ่งในนั้นถึงกับขยับไปด้านข้างเล็กน้อย เปิดที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งให้เซินลั่ว
“หม้อนี้มี(@NameIsNovel)เนื้อสุนัขจิ้งจอกอยู่” เมื่อเห็นเซินลั่วเข้ามานั่งข้างกองไฟ ชายวัยกลางคนก็กล่าว
“โปรดอย่าได้(@NameIsNovel)ถือสา สหายเสิ่น เนื้อสุนัขจิ้งจอกนี้ล่ามาเมื่อสองสามวันก่อน และ(@NameIsNovel)เพื่อเก็บรักษามันไว้ เราจึงรมควันและ(@NameIsNovel)ย่างมัน และ(@NameIsNovel)เอามันมาทำซุป” หวังชิวอธิบายเมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเซินลั่ว
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร แค่มี(@NameIsNovel)อะไรให้กินในช่วงเวลาเช่นนี้ก็ไม่ง่ายแล้ว ข้าจะเรื่องมากได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วส่ายศีรษะและ(@NameIsNovel)กล่าว
หลังจากพูดจบ สายตาก็วนไปรอบๆ อีกครั้ง พิงกับกำแพงอีกฟากหนึ่งของห้อง โครงไม้ที่(@NameIsNovel)ทำขึ้นชั่วคราวมี(@NameIsNovel)หนังสุนัขจิ้งจอกสีขาวเทาหลายผืนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จุดเลือดสีน้ำตาลเข้มอยู่บนนั้น
หนังสุนัขจิ้งจอกถูกควักลูกตาออก เหลือไว้เพียงเบ้าตากลมกลวงที่(@NameIsNovel)แสดงให้เห็นกำแพงลายพร้อยเบื้องหลัง
“มี(@NameIsNovel)สัตว์อื่นไม่มากนักใกล้เมืองเหมืองแร่ มี(@NameIsNovel)แต่สุนัขจิ้งจอกมากมาย ผู้คนที่(@NameIsNovel)เคยอาศัยอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ก่อนหน้านี้บูชาสัตว์ร้ายเหล่านี้ในฐานะผู้พิทักษ์ พวกเขา(@NameIsNovel)ยังสร้างรูปปั้นให้พวกมันอีกด้วย
ตอนนี้คนเหล่านั้นตายหมดแล้ว แต่สุนัขจิ้งจอกยังคงวิ่งไปทั่วเนินเขา(@NameIsNovel) จะเป็น(@NameIsNovel)ผู้พิทักษ์ไปเพื่ออะไร” ชายวัยกลางคนกล่าว พลางฉีกเนื้อสีดำชิ้นหนึ่งออกจากหม้อ
เมื่อเห็นเส้นใยสีแดงเข้มที่(@NameIsNovel)ชายผู้นั้นฉีกออกมาและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลิ่นแปลกๆ รอบๆ ตัวเขา(@NameIsNovel) เซินลั่วก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย
“สหายเสิ่น อย่าแค่นั่งอยู่เฉยๆ ท่านหิวไม่ใช่รึ? กินอะไรสักหน่อยสิ ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร” หวังชิวกล่าว สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเซินลั่ว
“เช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว” เซินลั่วกล่าว พลางเอื้อมไปหาเนื้อในหม้อ ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากเบื้องหลัง
หยุดและ(@NameIsNovel)หันกลับไป เบื้องหลังพิงกับกำแพงเป็น(@NameIsNovel)กล่องไม้เคลือบเงาขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ปิดด้วยกุญแจทองเหลือง หากไม่มองอย่างระมัดระวัง ก็แทบจะไม่สังเกตเห็นลวดลายอาคมขนาดเล็กจิ๋วที่(@NameIsNovel)สลักอยู่บนกุญแจ
เซินลั่วหรี่ตาลงและ(@NameIsNovel)มองดูอย่างระมัดระวังที่(@NameIsNovel)ลวดลายอาคม ทันใดนั้น กล่องก็กระโดดอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างใน
“นี่คืออะไร?” เซินลั่วถามด้วยความประหลาดใจ
“โอ้ มันเป็น(@NameIsNovel)สุนัขจิ้งจอกน้อยที่(@NameIsNovel)เราจับมาได้(@NameIsNovel)เมื่อวานนี้ เรายังไม่ใจแข็งพอที่(@NameIsNovel)จะฆ่ามัน เลยแค่ขังมันไว้ในนั้น” หวังชิวกล่าวอย่างสบายๆ
“เจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย! เจ้าถูกขังมาทั้งคืนแล้วยังไม่สงบลงอีกรึ” ชายวัยกลางคนกล่าว พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา เดินเข้าไปและ(@NameIsNovel)เตะกล่อง ทำให้เสียงข้างในเงียบลง
“อ่า ในยุคสมัยเช่นนี้ มันยากสำหรับคนและ(@NameIsNovel)สัตว์เช่นกัน มันไม่ง่ายเลยจริงๆ...” เซินลั่วถอนหายใจ
“ฮ่า ข้าไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะเป็น(@NameIsNovel)คนใจบุญสุนทานเช่นนี้ งั้นก็อย่ากินเนื้อในหม้อสิ อดตายไปซะ” ชายวัยกลางคนแค่นเสียง
“อย่าไร้มารยาท แค่ก แค่ก...” หวังชิวตำหนิก่อนจะไอออกมาเป็น(@NameIsNovel)ชุด
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้าพูดเกินไปเอง” เซินลั่วกล่าว พลางโบกมืออย่างเร่งร้อน
“มืดแล้ว สหายเสิ่น หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านกินแล้ว ก็ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรีบร้อนเดินทางต่อ พักที่(@NameIsNovel)นี่สักคืน อย่าออกไปข้างนอก” หวังชิวกล่าว
“แค่มี(@NameIsNovel)อะไรให้กินก็เพียงพอแล้ว ข้าคงจะไม่รบกวนการต้อนรับของท่านมากไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ หลังจากข้ากินเสร็จ ข้าจะจากไป” เซินลั่วตอบอย่างจงใจหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“สหายเสิ่น ไม่ใช่ว่า(@NameIsNovel)ข้าต้องการจะ...แค่ก แค่ก...ทำให้ท่านกลัว
“ยามค่ำคืนในเมืองเหมืองแร่นี้มิปลอดภัยนัก อสูรและ(@NameIsNovel)ภูตผีเร่ร่อนอยู่ทั่ว หากไม่ระวังตัวให้ดี พรุ่งนี้เราอาจไม่ได้(@NameIsNovel)พบท่านในสภาพมี(@NameIsNovel)ลมหายใจบนถนน... แต่อาจต้องมาเก็บศพแทน” หวังชิวกล่าวเร่งเร้า น้ำเสียงจริงจังแฝงความกังวล
“อะไรนะ? มี(@NameIsNovel)อสูรรึ?” เซินลั่วแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ประหลาดใจ
“ลานสามตอนนี้ เคยเป็น(@NameIsNovel)บ้านบรรพบุรุษของตระกูลที่(@NameIsNovel)โดดเด่นในเมือง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กระจกแปดทิศแขวนอยู่ที่(@NameIsNovel)ประตู ซึ่งดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)ผลอยู่บ้าง
“ข้าไม่เคยเห็นภูตผีหรืออสูรใดเหยียบเข้ามาในลานนี้เลย ท่านสามารถพักได้(@NameIsNovel)อย่างสงบใจหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางก็ยังไม่สาย” หวังชิวกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงความจริงใจ
“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงไม่ยืนกรานจะไปต่อ ต้องขออภัยที่(@NameIsNovel)รบกวน” เซินลั่วตอบกลับเรียบเย็น ใบหน้าไม่เผยอารมณ์ใดให้เห็น
ทว่า(@NameIsNovel)ภายใต้ความสงบภายนอก จิตภายในกลับเริ่มขบคิด “ช่างไร้สาระสิ้นดี แม้จะมี(@NameIsNovel)กระจกแปดทิศแขวนอยู่ที่(@NameIsNovel)ประตูใหญ่ แต่กลับไร้ร่องรอยของปราณเต๋าแม้แต่น้อย...
เมื่อครู่ยามก้าวเข้ามาในลาน ข้าสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงค่ายกลซ่อนเร้น พลังนั้นต่างหากที่(@NameIsNovel)ทำให้อสูรไม่กล้าเข้าใกล้ มิใช่เพราะกระจกนั่นหรอก...”
----------