หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 800
ตอนที่ 800 : คำขอของอู๋หมิง
ตอนที่ 800
ขณะเดียวกัน บนหน้าผาทางทะเลสูงหนึ่งร้อยฉื่อบนเกาะหลักของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว หอคอยสองชั้นที่(@NameIsNovel)สร้างขึ้นอย่างประณีตก็ตั้งตระหง่านอยู่ชายคา ที่(@NameIsNovel)สลักอย่างวิจิตรบรรจงที่(@NameIsNovel)มุมหลังคานั้นช่างน่าชมยิ่งนัก
ลานหน้าผา ถูกจัดทำขึ้นเบื้องหน้าหอคอยคล้ายกับลานบ้าน ที่(@NameIsNovel)ด้านหน้าข้างๆ กันนั้นมี(@NameIsNovel)ต้นเบญจมาศตั้งอยู่ ใต้ต้นไม้มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มในชุดขาวนั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน
ดวงตาที่(@NameIsNovel)โหลลึกและ(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)หล่อเหลาพร้อมด้วยลักษณะที่(@NameIsNovel)คมชัด โหนกแก้ม และ(@NameIsNovel) สันจมูกที่(@NameIsNovel)โด่ง ผมดำมัดขึ้นอย่างเรียบร้อย ผูกด้วย มงกุฎหยกฝังทองคำม่วง ทำให้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บรรยากาศของความซับซ้อนและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เสน่ห์แบบผู้ดี
ในขณะนี้ กำลังเล่นกับถ้วยชาหยกขาวในมืออย่างแผ่วเบา โดยเริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฟังคำพูดที่(@NameIsNovel)ไม่หยุดหย่อนของคนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ
คนข้างๆ ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความรำคาญของเขา(@NameIsNovel)เลย และ(@NameIsNovel)ยังคงพล่ามต่อไปว่า(@NameIsNovel) "ศิษย์พี่โจวอวี่ ท่านต้องช่วยข้าสั่งสอนคนทั้งสองนั้นในครั้งนี้ มิฉะนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ว่า(@NameIsNovel)จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร..."
"ตุ้บ" ถ้วยชาก็กระแทกกับโต๊ะหินก่อนที่(@NameIsNovel)คนข้างๆ จะพูดจบ
น่าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)ถ้วยชาหยกขาวไม่แตกเมื่อกระแทก ทว่า(@NameIsNovel) รอยประทับรอบถ้วยกลับถูกตอกลงบนโต๊ะหินแทน
เสียงดังทำให้คำพูดที่(@NameIsNovel)ไม่หยุดหย่อนของคนข้างๆ หยุดลง และ(@NameIsNovel)หันไปมองชายในชุดขาวอย่างระมัดระวัง
"ศิษย์พี่โจวอวี่..."
“อู๋หมิง เจ้าช่างกล้าพูดนัก”
ชายในชุดขาวเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นเยียบ
“การเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนจนเกือบทำให้สหายร่วมสำนักบาดเจ็บ... ยังถือว่า(@NameIsNovel)เจ้าโชคดีที่(@NameIsNovel)ไม่ถูกส่งไปหอลงทัณฑ์ เจ้ายังมี(@NameIsNovel)อะไรจะเถียงอีกหรือไม่?”
อู๋หมิงที่(@NameIsNovel)เพิ่งกลับมาจากเกาะดาว ยืนนิ่งด้วยความอัดอั้น เขา(@NameIsNovel)เดิมตั้งใจจะมาระบายกับศิษย์พี่โจวอวี่ แต่กลับถูกตำหนิทันทีที่(@NameIsNovel)เปิดปาก
“ศิษย์พี่ ข้ายอมรับว่า(@NameIsNovel)ทำผิด... แต่คนสองนั้น ข้าก็โกรธพวกมันอยู่ก่อนแล้ว พวกมันยังกล้ามาที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวของเราอีก ขอท่านช่วยข้าสั่งสอนพวกมันสักครั้งเถิด!”
“สั่งสอน?” โจวอวี่หัวเราะในลำคอ “เจ้าคิดจะไปทุบประตูบ้านแขกหรืออย่างไร?
เจ้าควรใช้สมองบ้าง พวกเขา(@NameIsNovel)มาเข้าร่วมการประชุมผลซิ่งเซียน — เป็น(@NameIsNovel)แขกของสำนัก ไม่ใช่ศัตรู”
อู๋หมิงกัดฟันแน่น เสียงของเขา(@NameIsNovel)แผ่วลง “ไม่ว่า(@NameIsNovel)อย่างไร... หากท่านช่วยข้า เรื่องเครื่องบรรณาการปีหน้า ข้าจะให้ครอบครัวเพิ่มเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า... ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?”
คิ้วของโจวอวี่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยหลังได้(@NameIsNovel)ฟังคำพูดนั้น
ตระกูลอู๋ แห่งต้าถังเป็น(@NameIsNovel)ตระกูลขุนนางใหญ่ มี(@NameIsNovel)ทรัพย์สินล้นฟ้า เพื่อส่งบุตรชายโดยชอบธรรมเข้ามาบำเพ็ญบนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว พวกเขา(@NameIsNovel)ทุ่มเงินมหาศาล ทั้งยังถวายสินทรัพย์ให้สำนักทุกปีไม่เคยขาด
และ(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)รับรองให้อู๋หมิงเข้ามา ก็มิใช่ใครอื่น นั่นคือโจวอวี่เอง — เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับเครื่องบรรณาการจากครอบครัวอู๋ทุกปีอยู่แล้ว หากเพิ่มขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า…ก็ยากจะไม่หวั่นไหว
“เจ้าพูดเหมือนเรื่องสั่งสอนผู้อื่นโดยไร้ร่องรอยจะง่ายดาย” โจวอวี่กล่าวเสียงเรียบ แววตาเริ่มคล้ายมี(@NameIsNovel)ประกายบางอย่าง
“มันไม่ง่ายถึงเพียงนั้น เจ้าก็รู้ดีว่า(@NameIsNovel)อาจารย์ของข้าคือปรมาจารย์แห่งหอลงทัณฑ์ หากเรื่องนี้แพร่งพราย ข้าเองก็มิอาจรอดโทษหนักได้(@NameIsNovel)...”
เขา(@NameIsNovel)หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางยิ้มบางๆ “...เว้นแต่ว่า(@NameIsNovel) เจ้าจะยอมเพิ่มสิ่งของล้ำค่าอย่างอื่นเข้ามาอีกหน่อย”
"ศิษย์พี่โจวอวี่ หากท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็พร้อมจะทำ" อู๋หมิง รีบกล่าวอย่างตื่นเต้น
"ตระกูลของเจ้ามี(@NameIsNovel) ไข่มุกจันทร์พิสดาร ใช่หรือไม่" คิ้วของ โจวอวี่ เลิกสูงขึ้นด้วยความประหลาดใจ
"ขอรับ พวกเราซื้อมันมาจากนักล่าปีศาจในทะเลตะวันออก ด้วยเงินจำนวนมาก แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงปีศาจลวงตาอายุสามร้อยปี แต่โชคดีที่(@NameIsNovel)คุณภาพค่อนข้างดีและ(@NameIsNovel)การเก็บรักษาก็สมบูรณ์แบบ..."
อู๋หมิงถูกโจวอวี่ขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ "ข้าจะดูแลการทดสอบใน การประชุมผลซิ่งเซียนในครั้งนี้ มันคงไม่ยากที่(@NameIsNovel)จะจัดให้เกิดอุบัติเหตุที่(@NameIsNovel)จะทำให้เขา(@NameIsNovel)บาดเจ็บ
อย่างมากที่(@NameIsNovel)สุดก็ทำให้แขนขาขาด แต่หากเจ้าต้องการการแก้แค้นที่(@NameIsNovel)รุนแรงกว่า(@NameIsNovel)นี้จงลืมมันไปเสีย หากเกิดผลร้ายแรงใดๆ ข้าในฐานะผู้รับผิดชอบจะต้องรับผิดชอบต่อสำนักเจ้าเข้าใจสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าพูดใช่หรือไม่"
"เข้าใจ เข้าใจ...แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" อู๋หมิงหัวเราะเบาๆและ(@NameIsNovel)พยักหน้าซ้ำๆ
"บอกข้าถึงรายละเอียดเกี่ยวกับคนทั้งสองนั้น..." โจวอวี่หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้งและ(@NameIsNovel)เริ่มพูดอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น อู๋หมิง ก็ลดตัวลงและ(@NameIsNovel)เริ่มพูดอย่างตื่นเต้น
อีกด้านหนึ่ง เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนกลับไปที่(@NameIsNovel)พักของตนแล้ว
หลังจากพักผ่อนเล็กน้อย เซินลั่วก็มาที่(@NameIsNovel)ชั้นสองของหอคอยและ(@NameIsNovel)นั่งลงบนเบาะรองนั่งฟางในห้อง
มือทั้งสองกุมตันเถียนและ(@NameIsNovel)ด้วยการขยับเล็กน้อยในใจตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ ก็บินออกจากตันเถียนแขวนอยู่อย่างเงียบๆระหว่า(@NameIsNovel)งฝ่ามือ
ด้วยความคิดปราณเต๋าภายในร่างกายก็เริ่มพุ่งออกมาจากฝ่ามือทีละสาย ห่อหุ้มกระบี่ช้าๆบำรุงตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์
เมื่อเทียบกับการบำเพ็ญเพียรการบำรุงกระบี่บินน่าเบื่อกว่า(@NameIsNovel) โดยปกติแล้วก็สามารถบำรุงในตันเถียนได้(@NameIsNovel)โดยอาศัยการเชื่อมต่อกับกระบี่ ทว่า(@NameIsNovel)ความคืบหน้าจะช้ามากการบำเพ็ญแบบทำสมาธิเช่นนี้มี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพมากกว่า(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้เพื่อเพิ่มระดับบำเพ็ญอย่างรวดเร็วเพื่อเพิ่มอายุขัย เซินลั่วจึงมิได้(@NameIsNovel)ใช้เวลามากนักในการบำรุงกระบี่บินอย่างมี(@NameIsNovel)สติ ส่วนใหญ่เขา(@NameIsNovel)พึ่งพาตันเถียนในการบำรุง
ตอนนี้ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญภายในระยะเวลาอันสั้นไม่น่าจะทะลวงได้(@NameIsNovel) จึงควรใช้โอกาสนี้ในการบำรุงตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เป็น(@NameIsNovel)การเตรียมพร้อมสำหรับ "การประชุมผลซิ่งเซียน" ที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึง
เมื่อพลบค่ำ เซินลั่วพลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงตะโกนมาจากด้านนอกนำกระบี่บินเก็บเข้าตันเถียน ไปที่(@NameIsNovel)หน้าต่างและ(@NameIsNovel)เปิดออกเพื่อมองออกไป
แสงยามเย็นสาดผ่านปากหุบเขา(@NameIsNovel) แทรกผ่านยอดไม้และ(@NameIsNovel)ก้อนหิน ทอเป็น(@NameIsNovel)ลายแสงและ(@NameIsNovel)เงาอยู่ทั่วหุบเขา(@NameIsNovel)
ดอกไม้ ต้นไม้ และ(@NameIsNovel)อาคารทั้งหลาย ล้วนอาบอยู่ในรัศมี(@NameIsNovel)อบอุ่นอันอ่อนโยน ราวกับภาพวาดต้องแสงสนธยา งดงามจนผู้มองแทบไม่อยากกะพริบตา
"พี่ใหญ่เซิน" ในขณะนี้ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากฐานหอคอย
เซินลั่วก้มลงมองและ(@NameIsNovel)เห็นหลี่ซู โบกมือให้พร้อมรอยยิ้มข้างๆ นางมี(@NameIsNovel)เด็กสาวในชุดสีม่วง ที่(@NameIsNovel)สูงพอๆกัน ศีรษะก้มลงเล็กน้อยมือไพล่หลัง — ดูเรียบร้อยอย่างยิ่ง
"เจ้ามาที่(@NameIsNovel)นี่ทำไม" เซินลั่วถามพร้อมรอยยิ้ม กระโดดลงจากหน้าต่างและ(@NameIsNovel)ร่อนลงเบื้องหน้าพวกนาง
"ข้าได้(@NameIsNovel)ยินศิษย์บางคนบอกว่า(@NameIsNovel)ท่านประสบปัญหาในทะเลหมอกวันนี้ ข้ากังวลเล็กน้อยจึงมาหาท่าน" หลี่ซูกล่าว
"พวกเราพบผู้อาวุโสเว่ยชิงโดยบังเอิญ จึงมิใช่เรื่องใหญ่อะไร" เซินลั่วกล่าว
"เช่นนั้นก็ดี... โอ้ นี่คือสหายใหม่ของข้าชื่อ หลิวชิง ข้าต้องการแนะนำนางให้ท่านรู้จัก" เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้หลี่ซู ก็กล่าว
"สหายหลิว" เซินลั่วประสานหมัดคำนับนาง
"ยินดีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รู้จัก สหายเซิน" เด็กสาวนามหลิวชิงมี(@NameIsNovel)แก้มค่อนข้างกลม และ(@NameIsNovel)เมื่อยิ้มดวงตาของนางก็โค้งอย่างร่าเริง
"สหายหลิว ท่านมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อเข้าร่วม "การประชุมผลซิ่งเซียน" ด้วยหรือ" เซินลั่วถาม
--------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา