หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 807
ตอนที่ 807 : กำหนดเจ็ดวัน
ตอนที่ 807
"เงียบ! ทุกท่านมิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องสับสน การแข่งขันทั้งหมดจะถูกฉายผ่านกระจกนภากาศลอยฟ้าให้ทุกคนได้(@NameIsNovel)ชมอย่างตั้งใจ" โจวอวี่ระงับความวุ่นวายในที่(@NameIsNovel)เกิดเหตุ แล้วกล่าวอย่างช้าๆ
ขณะที่(@NameIsNovel)คำพูดของจบลง ด้านหลังรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมพันมือบนลานกว้าง แสงสีฟ้าเจิดจ้าก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น และ(@NameIsNovel)กระจกสำริดขนาดใหญ่เจ็ดบานที่(@NameIsNovel)ส่องแสงสีฟ้าก็ค่อยๆลอยขึ้น ลอยอยู่กลางอากาศ
กระจกสีเขียวแต่ละบานสะท้อนรัศมี(@NameIsNovel)สีเหลืองอันพร่ามัว ดูพร่ามัวกว่า(@NameIsNovel)กระจกสำริดธรรมดาที่(@NameIsNovel)ใช้ในครัวเรือนเสียอีก
แต่หลังจากนั้น โจวอวี่ก็ทำผนึกคาถาด้วยมือทั้งสองข้าง และ(@NameIsNovel)ร่ายแสงสีเขียวเข้าสู่กระจกสำริดสีเหลืองขนาดสิบฉื่อทั้งเจ็ดบาน ทีละบาน
เมื่อแสงสีเขียวเข้าไป พื้นผิว กระจกสำริดแต่ละบานก็เริ่มแสดงอักขระรูปวงแหวน ซึ่งจากนั้นก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งด้วยแสงสีฟ้าจากศูนย์กลาง แผ่ออกไปด้านนอก และ(@NameIsNovel)กำจัดแสงสีเหลืองทั้งหมดบนพื้นผิว กระจกอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงเรืองรองบนกระจกสลายไป ภาพทิวทัศน์ต่างๆ ซึ่งแตกต่างกันไป ก็ปรากฏขึ้นบนกระจกอย่างรวดเร็ว
หลายคนในฝูงชนเป็น(@NameIsNovel)พยานถึงศาสตราเวทเช่นนี้เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะแสดงความประหลาดใจด้วยเสียงอุทานอย่างต่อเนื่อง
"สิ่งที่(@NameIsNovel)เปิดเผยบนกระจกนภากาศลอยฟ้า คือฉากภายในแดนลับฮัวเหลียน นับจากนี้ไปท่านจะสามารถสังเกตการแสดงของศิษย์จากสำนักต่างๆ ภายในแดนลับ
โปรดให้ อาจารย์อาเว่ยชิง อธิบายกฎการแข่งขันโดยละเอียด" โจวอวี่กล่าว พยักหน้าและ(@NameIsNovel)พูดอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาของฝูงชน
เว่ยชิงเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ก็ลังเลเล็กน้อยก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อกล่าวว่า(@NameIsNovel)
"สหายทั้งหลาย การทดสอบแดนลับฮัวเหลียนมี(@NameIsNovel)ระยะเวลาทั้งหมดเจ็ดวัน หลังจากแดนลับถูกเปิดออก ท่านจะถูกส่งตัวไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ขอบเขตของแดนลับโดยสุ่ม
ใครก็ตามที่(@NameIsNovel)สามารถเป็น(@NameIsNovel)คนแรกเอาชนะอุปสรรคมากมายภายในแดนลับ และ(@NameIsNovel)ไปถึงต้นหวงเหลียนขมที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงกลาง เพื่อชิงธงบัญชาการที่(@NameIsNovel)วางอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น จะถูกประกาศให้เป็น(@NameIsNovel)ผู้ชนะ" เว่ยชิงกล่าว
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็เริ่มครุ่นคิดถึงกฎที่(@NameIsNovel)เว่ยชิงบรรยาย
"อาจารย์อาเว่ย หากหลังจากเจ็ดวัน ไม่มี(@NameIsNovel)ใครไปถึงต้นหวงเหลียนขมแล้วจะเกิดอะไรขึ้น" หลินเฉียนเฉียนเป็น(@NameIsNovel)คนแรกที่(@NameIsNovel)ถาม
"การทดสอบแดนลับมี(@NameIsNovel)กำหนดเจ็ดวัน หากหลังจากเจ็ดวันไม่มี(@NameIsNovel)ใครชนะ การประชุมนี้จะจบลงด้วยความล้มเหลวของทุกคน" เว่ยชิงกล่าวอย่างช้าๆ
"ผู้อาวุโสเว่ย หากมี(@NameIsNovel)ใครไม่ใช้เวลาเจ็ดวัน และ(@NameIsNovel)ไปถึงต้นหวงเหลียนขมล่วงหน้าและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับธงบัญชาการแล้วจะเกิดอะไรขึ้น การทดสอบจะจบลงก่อนกำหนดหรือไม่" เซินลั่วก็ถามเช่นกัน
"ไม่ การอยู่ในแดนลับเป็น(@NameIsNovel)เวลาเจ็ดวันนั้นเป็น(@NameIsNovel)การทดสอบรูปแบบหนึ่ง" เว่ยชิงส่ายศีรษะและ(@NameIsNovel)กล่าว
"เช่นนั้น ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel) หากมี(@NameIsNovel)ใครได้(@NameIsNovel)รับธงบัญชาการก่อน ก็ยังต้องเฝ้าธงนั้นและ(@NameIsNovel)ป้องกันผู้อื่นจากการแย่งชิง จนกว่า(@NameIsNovel)จะสิ้นสุดเจ็ดวันใช่หรือไม่" เซินลั่วครุ่นคิด
"ท่านเข้าใจถูกต้อง นั่นเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นจริงๆ ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ท่านต้องจำไว้ว่า(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับธงบัญชาการจะต้องอยู่ใต้ต้นหวงเหลียนขมและ(@NameIsNovel)มิสามารถซ่อนร่องรอยหรือหลบหนีไปยังที่(@NameIsNovel)อื่นได้(@NameIsNovel)" เว่ยชิงกล่าว
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้(@NameIsNovel) ขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)ครุ่นคิดถึงความหมาย
หมายความว่า(@NameIsNovel) "การประชุมผลซิ่งเซียน" ในครั้งนี้จะยากลำบากกว่า(@NameIsNovel)ครั้งก่อนมาก มิใช่เพียงแค่แข่งกันไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)พยายามไปถึงต้นหวงเหลียนขมให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุดเท่านั้น
เมื่อมี(@NameIsNovel)ใครได้(@NameIsNovel)รับธงบัญชาการ ก็จะกลายเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายของทุกคน ต้องเผชิญกับการท้าทายอย่างต่อเนื่อง การอดทนจนถึงที่(@NameIsNovel)สุดย่อมกลายเป็น(@NameIsNovel)เรื่องยากอย่างยิ่งโดยธรรมชาติ
เซินลั่วรู้สึกหงุดหงิด และ(@NameIsNovel)สงสัยว่า(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงเนื้อหาการทดสอบอย่างกะทันหันนี้ จงใจออกแบบมาเพื่อเล่นงานตนโดยเจ้าสำนักชิงเหลียน
"ในระหว่า(@NameIsNovel)งการทดสอบ ทุกท่านควรทำตามความสามารถของตนเอง ในกรณีที่(@NameIsNovel)เกิดอันตราย อย่าพยายามฝืนตนเอง
หากมี(@NameIsNovel)การโต้แย้งเรื่องการครอบครอง อย่าจงใจทำร้ายชีวิตของผู้อื่น ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง เว้นแต่จะมี(@NameIsNovel)วิกฤตถึงแก่ชีวิต สำนักของเราจะไม่เข้าแทรกแซงในการทดสอบ ท่านทุกคนเข้าใจหรือไม่" หลังจากพูดมากถึงเพียงนี้ เว่ยชิงก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม
"เข้าใจ" เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ สบตากัน ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตอบรับอย่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบนัก
"ตอนนี้กฎได้(@NameIsNovel)ถูกชี้แจงอย่างชัดเจนแล้ว เราสามารถเริ่มเตรียมการเพื่อเริ่มต้นได้(@NameIsNovel)" เว่ยชิงกล่าวเมื่อเห็นดังนี้ พยักหน้าให้โจวอวี่
โจวอวี่ตอบรับ ยกมือขึ้นเพื่อปลดแผ่นป้ายรูปวงรีขนาดเท่าฝ่ามือออกจากเอว บีบผนึกคาถาด้วยมือข้างเดียว และ(@NameIsNovel)ชี้ไปที่(@NameIsNovel)แผ่นป้ายด้วยนิ้ว ซึ่งมี(@NameIsNovel)ปราณเต๋าสายหนึ่งไหลเข้าไป
ทันใดนั้น แผ่นป้ายรูปวงรีก็เปล่งแสงวาบ และ(@NameIsNovel)อักขระสีเงินก็แผ่ออกไปจากมัน กลายเป็น(@NameIsNovel)ภาพมายาสี่เหลี่ยมจัตุรัสสามฉื่อที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความผันผวนที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด
จากนั้น โยนแผ่นป้ายขึ้นไปในอากาศ และ(@NameIsNovel)มันก็กระโดดขึ้น ลอยอยู่เหนือสระบัว ภาพฉายจากแผ่นป้ายก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ปกคลุมกลุ่มดอกบัวที่(@NameIsNovel)อยู่ใจกลางสระ
เซินลั่วจดจ้องและ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ดอกบัวนี้แตกต่างจากดอกอื่นๆ มาก กลีบดอกสีชมพูดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)เส้นสายสีทองล้อมรอบ
ทำให้ดอกบัวทั้งดอกดูเป็น(@NameIsNovel)สีทอง ด้วยการสะท้อนของภาพมายา กลีบดอกทั้งหมดดูโปร่งแสงราวกับหยก พิเศษอย่างแท้จริง
เมื่อลักษณะที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดของดอกบัวนี้ปรากฏขึ้น ภาพมายาที่(@NameIsNovel)ปกคลุมอยู่ก็เริ่มกลายเป็น(@NameIsNovel)รูปธรรมทีละน้อย
ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ทางเข้าทางเดินวงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสิบฉื่อ ซึ่งมี(@NameIsNovel)คลื่นแสงสีเขียวที่(@NameIsNovel)จางๆและ(@NameIsNovel)ผันผวนแผ่ออกมา
"สหายที่(@NameIsNovel)รวมตัวกันทั้งหมด เข้าไปทันที" โจวอวี่สั่ง
ศิษย์หญิงจากศาลาไท่อิง ซึ่งเซินลั่วยังไม่รู้ชื่อ บินขึ้นไปก่อน พุ่งตรงเข้าไปในทางเดินและ(@NameIsNovel)หายไปในแสงสีเขียว
พระผู้บำเพ็ญจากวัดชิงเหลียน และ(@NameIsNovel)พระอาจารย์จ้านเยว่จากภูเขา(@NameIsNovel)จิ่วหัว ติดตามไปอย่างใกล้ชิดบินจากไปเช่นกัน
"ข้าไปก่อนนะทุกคน" หลินเฉียนเฉียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม บินเข้าสู่ทางเข้าอย่างรวดเร็ว
"ศิษย์พี่หลิน รอข้าด้วย" เจิ้งจุนพุ่งขึ้นไปในอากาศ ไล่ตามนางไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายอีกสองคน สบตากัน แม้จะรู้ว่า(@NameIsNovel)ถึงแม้จะเข้าไปพร้อมกัน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็จะถูกส่งตัวไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แตกต่างกัน แต่ก็ยังบินเข้าไปพร้อมกัน
"ระวังตัวด้วย" เซินลั่วเตือนเนี่ยไฉจูโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะรอคำตอบ การมองเห็นของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกแสงที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งจ้าท่วมท้น และ(@NameIsNovel)มิสามารถมองเห็นสิ่งอื่นใดได้(@NameIsNovel)
รู้สึกเพียงพลังมหาศาลดึงดูดเข้ามาจากที่(@NameIsNovel)ไหนก็ไม่รู้ ดึงร่างกายของไปในทิศทางหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ สูญเสียความรู้สึกถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของเนี่ยไฉจูและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆไปอย่างรวดเร็ว
ทว่า(@NameIsNovel)ความสว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)บดบังสายตาก็เริ่มลดลง และ(@NameIsNovel)เมื่อค่อยๆมืดลง เซินลั่วก็รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ร่างกายกำลังดิ่งลงด้วยความเร็วสูง ก่อนที่(@NameIsNovel)จะเรียกตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ออกมา เท้าก็แตะพื้นแล้ว
เซินลั่วรู้สึกเย็นเยือกที่(@NameIsNovel)เท้า และ(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)ตนเองตกลงในหนองน้ำ
มองไปรอบๆ ภายในหนึ่งร้อยฉื่อในทุกทิศทาง มี(@NameIsNovel)แอ่งน้ำใหญ่และ(@NameIsNovel)เล็ก น้ำขุ่นและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ฟองขาวปุดขึ้นมาเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว
สำหรับพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ไกลออกไป ถูกบดบังด้วยชั้นม่านหมอกสีขาวจางๆ ทำให้มิอาจมองเห็นได้(@NameIsNovel)เลย
ร่ายผนึกคาถาด้วยการสะบัดมือ และ(@NameIsNovel)น้ำสะสมในแอ่งน้ำก็เริ่มมารวมตัวกัน แปลงเป็น(@NameIsNovel)พญานาคน้ำโปร่งใสขนาดใหญ่ ด้วยการยกศีรษะขึ้นจากด้านล่าง มันก็ยกเซินลั่วขึ้นไปในอากาศ
------------