หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 824
ตอนที่ 824 : รักษาบาดแผล
ตอนที่ 824
เซินลั่วสบถในใจแต่ไม่ไล่ตามอสูรยักษ์ โบกมือเรียกตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์และ(@NameIsNovel)ลูกปัดใหญ่สีม่วงกลับคืน
จากนั้นกระโดดไปที่(@NameIsNovel)ข้างเนี่ยไฉจูและ(@NameIsNovel)ช้อนร่างนางขึ้นมาในอ้อมแขน "ญาติผู้พี่..." เนี่ยไฉจูพึมพำอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทนไม่ไหวและ(@NameIsNovel)หมดสติไป
ไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)ตามมาด้านหลัง พอเห็นสภาพของเนี่ยไฉจู สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
"ไปกันเถอะ" เซินลั่วกล่าวกับไป๋เสี่ยวเถียน แสงสีแดงปะทุออกมาจากร่างกาย กลืนกินเขา(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)แปลงเป็น(@NameIsNovel)รุ้งกระบี่สีแดง พุ่งไปยังระยะไกล
ไป๋เสี่ยวเถียนติดตามไปอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าทั้งสองก็บินออกจากระยะของปราณปีศาจสีดำ
เพียงแค่นั้นพวกเขา(@NameIsNovel)ก็สามารถมองเห็นสถานการณ์ปัจจุบันของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวได้(@NameIsNovel) เมฆปีศาจสีดำได้(@NameIsNovel)แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว จมสำนักภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่ง
ซึ่งจากภายในนั้น อสูรเสือ หมาป่า หมี(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)สมาชิกเผ่าปีศาจอื่นๆ ก็ปรากฏออกมา เกือบหนึ่งหมื่นตน
สมาชิกเผ่าปีศาจเหล่านี้ก็มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความแข็งแกร่งธรรมดา มี(@NameIsNovel)ปีศาจที่(@NameIsNovel)ทรงพลังมากมายในระดับก่อกำเนิดและ(@NameIsNovel)ระดับหลอมวิญญาณ เข้าสู่การต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือดกับศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวที่(@NameIsNovel)รีบเข้ามา
สำนักที่(@NameIsNovel)เคยสงบเงียบก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของการต่อสู้ มี(@NameIsNovel)ผู้คนหรือปีศาจล้มตายอยู่ตลอดเวลา
"นี่...ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อสระมังกรดำ เป็น(@NameIsNovel)กองกำลังเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างใหญ่ในทะเลใต้ แต่พวกมันไม่มี(@NameIsNovel)สมาชิกมากขนาดนี้ด้วยตนเอง
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)สระมังกรดำได้(@NameIsNovel)รวมกำลังกับอำนาจเผ่าปีศาจอื่น เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)พวกมันตั้งใจที่(@NameIsNovel)จะทำลายภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว" ไป๋เสี่ยวเถียนสีหน้าเปลี่ยนไปขณะที่(@NameIsNovel)พูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่สนใจสิ่งรอบตัวอีกต่อไป
สายตาเขา(@NameIsNovel)จับจ้องอยู่เพียงเนี่ยไฉจูในอ้อมแขน — ลมหายใจของนางแผ่วเบาและ(@NameIsNovel)กำลังอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว
เขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel) หากปล่อยไว้แม้เพียงครู่ นางอาจสิ้นลมหายใจในอ้อมแขนนี้
แสงแดงเจิดวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้า รุ้งกระบี่สีชาดเปลี่ยนทิศทันใด พุ่งทะยานไปยังทิศที่(@NameIsNovel)พลังต้านทานเบาบางที่(@NameIsNovel)สุด
เห็นดังนั้น ไป๋เสี่ยวเถียนลังเลอยู่เพียงอึดใจ ก่อนจะเหยียบกระบี่ตามไป
แสงหลบหนีของทั้งสองแล่นวาบราวสายฟ้า พุ่งหายไปจากขอบเขตของสำนักภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวในพริบตา
ป่าไผ่ม่วงที่(@NameIsNovel)หนาแน่นปรากฏขึ้นข้างหน้า ล้อมรอบด้วยหมอกสีขาวที่(@NameIsNovel)หมุนวน และ(@NameIsNovel)อุดมไปด้วยพลังวิญญาณ สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แทบไม่มี(@NameIsNovel)ใครมาเยือน เป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ดีสำหรับการรักษาบาดแผล
"นี่คือป่าไผ่ม่วงหรือ" เซินลั่วเคยมาที่(@NameIsNovel)นี่มาก่อน ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)สำคัญของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่หยุดแม้แต่ลมหายใจเดียวและ(@NameIsNovel)บินตรงเข้าไปในป่าไผ่
"สหายเซิน รอข้าด้วย!" ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งตามมาจากด้านหลังและ(@NameIsNovel)เห็นฉากนี้ ร้องเรียกอย่างเร่งด่วนเพื่อหยุดเขา(@NameIsNovel) แต่ก็สายเกินไป
รุ้งกระบี่สีแดงที่(@NameIsNovel)เซินลั่วแปลงร่างได้(@NameIsNovel)หายเข้าไปในป่าไผ่เบื้องหน้าทันที น่าแปลกที่(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)รุ้งกระบี่สีแดงบินเข้าไปในป่า มันก็หายไปทันที "มี(@NameIsNovel)เขตห้ามจริงๆด้วย" ไป๋เสี่ยวเถียนหยุดอยู่ด้านนอกป่าไผ่ม่วง พึมพำกับตนเอง
เขา(@NameIsNovel)ก้าวไปมานอกป่า จากนั้นกัดฟัน บินเข้าไปเช่นกันและ(@NameIsNovel)หายไปทันที ไป๋เสี่ยวเถียนเร่งความเร็วผ่านป่าไผ่ ล้อมรอบด้วยหมอกสีขาวหนาทึบที่(@NameIsNovel)จำกัดการมองเห็น
เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าบินเร็วเกินไป เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งพื้นที่(@NameIsNovel)โล่งก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจูอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น
เนี่ยไฉจูกำลังนอนอยู่บนพื้น ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจับมือของนางไว้ ส่งปราณเต๋าเข้าสู่ร่างกายของนาง
ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)ให้นางกินโอสถรักษาอาการบาดเจ็บไปแล้ว ตอนนี้จึงกำลังตั้งสมาธิช่วยนางซึมซับพลังโอสถ เส้นโลหิตปรากฏที่(@NameIsNovel)บาดแผลที่(@NameIsNovel)ท้องส่วนล่างของเนี่ยไฉจู พันกันอย่างรวดเร็ว
แต่การรักษาก็ช้ามาก โชคดีที่(@NameIsNovel)หลังจากรับโอสถ ลมหายใจของเนี่ยไฉจูก็คงที่(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ไม่ลดลงอีกต่อไป
ไป๋เสี่ยวเถียนลอยลงมาและ(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)เท้าแตะพื้น ก็ถามอย่างกังวลว่า(@NameIsNovel) "อาการบาดเจ็บของสหายเนี่ย เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง"
"ข้าให้นางรับโอสถทิพย์วารีไปแล้ว แต่ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)นางได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บจากอะไร เพราะบาดแผลของนางหายยากอย่างยิ่ง" เซินลั่วกล่าว
"บาดแผลเหล่านี้แปลกจริงๆ พวกมันคล้ายกับการถูกวางยาพิษ" ไป๋เสี่ยวเถียนเหลือบมองบาดแผลของเนี่ยไฉจู และ(@NameIsNovel)สูดหายใจเล็กน้อย
"วางยาพิษหรือ" เซินลั่วตกใจ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบบาดแผลอย่างละเอียดแล้ว และ(@NameIsNovel)ไม่พบสัญญาณของยาพิษร้ายแรงที่(@NameIsNovel)บาดแผลของเนี่ยไฉจู
"นี่เป็น(@NameIsNovel)ยาพิษชนิดที่(@NameIsNovel)แปลกมาก สหายเซิน ท่านไม่เชี่ยวชาญในยาพิษ ดังนั้นจึงไม่สามารถสังเกตได้(@NameIsNovel)ง่าย ปล่อยให้เป็น(@NameIsNovel)หน้าที่(@NameIsNovel)ของข้า" ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
แสงทองเข้มข้นพลันแผ่ซ่านออกจากร่าง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เงาพระพุทธรูปมหึมาทอประกายรอบกาย
พลังปราณพุทธะรวมตัวแน่นจนบรรยากาศสั่นสะเทือน
เขา(@NameIsNovel)ยกนิ้วขึ้นชี้ตรงไปยังเนี่ยไฉจู แสงทองสายหนึ่งจึงพุ่งออกจากปลายนิ้ว สาดลงบนร่างนางดุจแสงแห่งเมตตาจากสวรรค์
แสงสีทองชุดหนึ่งก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งรอบเนี่ยไฉจูเช่นกัน ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ม่านแสงสีทองรูปครึ่งทรงกลมที่(@NameIsNovel)หมุนอย่างรวดเร็วรอบตัวนาง
อักขระสีทองจำนวนมากปรากฏบนม่านแสง รวมตัวกันบนร่างกายของเนี่ยไฉจูราวกับกระแสน้ำ และ(@NameIsNovel)พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินรอบตัวพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ไหลตามอักขระสีทองเข้าสู่ร่างกายของเนี่ยไฉจู
บาดแผลที่(@NameIsNovel)ท้องส่วนล่างของเนี่ยไฉจูหายอย่างรวดเร็วหลายเท่า ไอสีเลือดชุดหนึ่งไหลออกมาจากบาดแผล บิดตัวราวกับมี(@NameIsNovel)ชีวิต เป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตที่(@NameIsNovel)ไม่รู้จัก
ดวงตาของเซินลั่วส่องแสงสีเขียว รูม่านตาขยายและ(@NameIsNovel)หดตัวอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็เห็นตัวตนที่(@NameIsNovel)แท้จริงของไอสีเลือดเหล่านี้
พวกมันคือแมลงพิษสีแดงราวโลหิตนับไม่ถ้วน "แมลงวิญญาณกู่!" เขา(@NameIsNovel)อุทานด้วยความตกใจ
ภาพจาก "คลังโอสถเซียน" ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยอ่านก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นในใจ มี(@NameIsNovel)บันทึกมากมายเกี่ยวกับเคล็ดวิชาแมลงวิญญาณที่(@NameIsNovel)น่าอัศจรรย์ และ(@NameIsNovel)แมลงสีเลือดเหล่านี้ดูคล้ายกันมาก
"สหายเซินก็รู้จักแมลงกู่ด้วยหรือ พิษที่(@NameIsNovel)คุณหนูเนี่ยได้(@NameIsNovel)รับคือกู่พิษโลหิต แมลงกู่เหล่านี้มี(@NameIsNovel)พิษร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ
พวกมันกินปราณและ(@NameIsNovel)แก่นชีวิตของผู้ถูกโจมตี และ(@NameIsNovel)เมื่อพวกมันพบเนื้อและ(@NameIsNovel)โลหิต พวกมันก็จะผสมผสานเข้าไป ไม่สามารถรับรู้ได้(@NameIsNovel)ด้วยสัมผัสจิตเทวะ" ไป๋เสี่ยวเถียนอธิบาย
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ เซินลั่วก็พลันเข้าใจว่า(@NameIsNovel)ทำไมอาการบาดเจ็บของเนี่ยไฉจูจึงหายช้ามาก เขา(@NameIsNovel)นำยันต์เพลิงออกมา และ(@NameIsNovel)เปลวไฟชุดหนึ่งก็กลืนกินแมลงสีเลือด ทำให้พวกมันกลายเป็น(@NameIsNovel)ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
เมื่อการรบกวนจากแมลงกู่หายไป บาดแผลของเนี่ยไฉจูก็หายอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในไม่กี่ลมหายใจ บาดแผลก็หายไปอย่างสมบูรณ์
แต่เนี่ยไฉจูยังคงหมดสติอยู่ พลังวิญญาณพฤกษาเทวะของเซินลั่วได้(@NameIsNovel)รับการบำเพ็ญแล้ว ทำให้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความรู้สึกที่(@NameIsNovel)เฉียบคมต่อแก่นชีวิต และ(@NameIsNovel)ก็สังเกตได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)แก่นชีวิตของเนี่ยไฉจูลดลงอย่างมาก
ซึ่งนำไปสู่การหมดสติอย่างต่อเนื่อง หากเป็น(@NameIsNovel)จริง แมลงกู่เหล่านี้ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง
"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของสหายไป๋ พลังเทวะที่(@NameIsNovel)ท่านใช้เมื่อครู่มี(@NameIsNovel)ผลการรักษาที่(@NameIsNovel)น่าอัศจรรย์ได้(@NameIsNovel)อย่างไร" เซินลั่วประสานหมัดคำนับขอบคุณไป๋เสี่ยวเถียน
"นั่นคือเคล็ดวิชาลับของวัดหัวเซิงของเรา หัตถ์สวรรค์ฟื้นคืน สามารถแก้พิษได้(@NameIsNovel)นับหมื่น" ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว
สูดลมหายใจ สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ซีดเล็กน้อย ราวกับว่า(@NameIsNovel)การใช้เคล็ดวิชาลับนี้ทำให้พลังหมดไปอย่างมาก
เซินลั่วแสดงความขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นจับมือของเนี่ยไฉจู ส่งปราณเต๋าเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างต่อเนื่อง ขณะที่(@NameIsNovel)ใช้พลังวิญญาณพฤกษาเทวะเพื่อปรับแก่นชีวิตของเนี่ยไฉจู
ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดเซียวของเนี่ยไฉจูค่อยๆ กลับมามี(@NameIsNovel)สี และ(@NameIsNovel)ครู่ต่อมา นางก็ส่งเสียงครางเบาๆ ฟื้นคืนสติ
"ญาติผู้พี่..." เห็นเซินลั่ว ร่องรอยความยินดีก็ปรากฏบนใบหน้าของเนี่ยไฉจู ขณะที่(@NameIsNovel)นางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
"อวัยวะภายในของเจ้าบาดเจ็บสาหัสและ(@NameIsNovel)ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่(@NameIsNovel) อย่าเคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม เอานี่ รับโอสถทิพย์วารีอีกเม็ด" เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งเครียด
รีบกดไหล่ของเนี่ยไฉจูลง และ(@NameIsNovel)นำยาฟื้นฟูรักษาบาดเจ็บออกมาอีกเม็ด
"มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวล ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวของเราเชี่ยวชาญในการรักษาบาดแผล ข้าจะหายดีในไม่ช้า อย่าสิ้นเปลืองโอสถอันล้ำค่าของท่านเลย ญาติผู้พี่" เนี่ยไฉจูลุกขึ้นนั่ง นำยันต์สีเขียวที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ลวดลายกิ่งหลิวออกมา
ซึ่งเปล่งแก่นชีวิตที่(@NameIsNovel)สดใสอย่างไม่น่าเชื่อ นางบดยันต์สีเขียว และ(@NameIsNovel)แสงสีเขียวชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ภายในนั้นมี(@NameIsNovel)กิ่งหลิวสีเขียวชอุ่ม ซึ่งหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างไม่ชัดเจน
วงแหวนแสงสีเขียวก็พลันปรากฏขึ้นรอบเนี่ยไฉจู และ(@NameIsNovel)ความผันผวนของปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)รุนแรงก็ส่งมาจากภายในร่างกาย ขณะที่(@NameIsNovel)อวัยวะภายในของนางหายอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)สีหน้าก็กลับมามี(@NameIsNovel)สีชมพู
ไม่เพียงเท่านั้น ปราณเต๋าของเนี่ยไฉจูก็กลับคืนสู่จุดสูงสุดทันที และ(@NameIsNovel)นางก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
----------