หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 847
ตอนที่ 847 : การดูดกลืน
ตอนที่ 847
“เว่ยชิง!” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยไม่ได้(@NameIsNovel)ถอยกลับ ดวงตาของมันแดงก่ำขณะจ้องมองเว่ยชิง และ(@NameIsNovel)ด้วยการสั่นมือเพียงครั้งเดียว หอกยาวในกำมือของมันก็ส่องประกายแสงสีทองเจิดจ้าก่อนจะหายไปในพริบตา
ชั่วขณะต่อมา หอกยาวสีทองก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเหนือศีรษะของเว่ยชิง ฟันลงมาด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงกลัวซึ่งเร็วกว่า(@NameIsNovel)การบินปกติของศาสตราเวทหลายเท่า
รอบๆ ตัวหอกมี(@NameIsNovel)ปราณกระบี่สีทองขนาดใหญ่ ซึ่งก็คือพลังเทวะ “แสงสุริยัน” นั่นเอง
เว่ยชิงที่(@NameIsNovel)เพิ่งบินเข้ามาจากประตูแสงสีคราม ก็ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ในทันทีและ(@NameIsNovel)ตกใจอย่างยิ่ง
ทว่า(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ลึกล้ำ และ(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาของเขา(@NameIsNovel)ก็รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แสงสีทองสว่า(@NameIsNovel)งวาบจากกระบี่ชิงเหลียนในมือของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ลำแสงปราณกระบี่สีทองก็ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)รูปเป็น(@NameIsNovel)ร่างในทันที
เป็น(@NameIsNovel)พลังเทวะแสงสุริยันเช่นกัน และ(@NameIsNovel)ดูจากท่าทางแล้ว การบำเพ็ญเคล็ดวิชาของเขา(@NameIsNovel)นั้นลึกซึ้งกว่า(@NameIsNovel)ของอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยมากนัก
กระบี่ชิงเหลียนเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้าเพื่อปัดป้องขึ้นไป สกัดกั้นการโจมตีของอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยได้(@NameIsNovel)แม้ว่า(@NameIsNovel)จะใช้ออกมาทีหลังก็ตาม
แสงสีทองปะทุออกมาจากทั้งสอง แผ่กระจายออกไปด้านนอก
หลิวชิงที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ๆ ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้ามาช่วยเว่ยชิง แต่กลับกระโดดไปด้านหนึ่งและ(@NameIsNovel)ทำอินขึ้นสู่ท้องฟ้า ขวดหยกชำระล้างกลางอากาศสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีขาวและ(@NameIsNovel)พุ่งลงมา
เมื่อเห็น ‘เป็ดปรุงสุก’ กำลังจะบินหนีไป ดวงตาของเซินลั่วก็ฉายแววโกรธ ไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะเฝ้าดูขวดหยกชำระล้างจากไปอย่างง่ายดาย เขา(@NameIsNovel)จึงโบกระฆังทองคำม่วงในทันที
พายุสีเหลืองพัดออกมาอีกครั้ง ห่อหุ้มพื้นที่(@NameIsNovel)หลายสิบจั้งในทันที และ(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างก็ถูกจับอยู่ในพายุ โดยมี(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดวายุสีเหลืองจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นเพื่อฟันไปยังขวดอย่างดุเดือด
เสียงกระทบกันดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุด และ(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างก็ถูกส่งให้พลิกคว่ำถอยหลังไป และ(@NameIsNovel)ถึงแม้ตัวขวดจะไม่ได้(@NameIsNovel)รับความเสียหาย แต่แสงวิญญาณสีขาวบนนั้นก็กระจัดกระจายไปโดยสิ้นเชิง
ในขณะเดียวกัน เนี่ยไฉจูก็โบกกิ่งหยางหลิวในมือ และ(@NameIsNovel)กิ่งหลิวที่(@NameIsNovel)เดิมเคยพันธนาการเฟิงซีไว้ก็ขดตัวขึ้นไป พันรอบขวดหยกชำระล้างหลายครั้ง
เนี่ยไฉจูเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะประสบความสำเร็จอย่างง่ายดาย และ(@NameIsNovel)ทั้งตกใจและ(@NameIsNovel)ดีใจ นางกระตุ้นพลังของกิ่งหยางหลิวอีกครั้งในทันที
ลำแสงสีเขียวพุ่งออกจากกิ่งหลิว ห่อหุ้มขวดหยกชำระล้างไว้เป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ ดูเหมือนตั้งใจจะทำให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้(@NameIsNovel)โดยสิ้นเชิง
เบื้องล่างบนเกาะ หลิวชิงดูเหมือนจะไม่ตื่นตระหนกมากนัก แต่กลับมี(@NameIsNovel)ร่องรอยแห่งความยินดีปรากฏขึ้นในดวงตาของนางขณะที่(@NameIsNovel)มือของนางประสานอินใหม่
เซินลั่วด้วยสายตาที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดาของเขา(@NameIsNovel) มองเห็นสีหน้าของหลิวชิงจากระยะไกลและ(@NameIsNovel)ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็มืดลงขณะที่(@NameIsNovel)ร้องเรียก: “ญาติผู้น้อง หยุด! ดึงกิ่งหยางหลิวกลับมาเร็วเข้า!”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เนี่ยไฉจูก็ตกใจไปชั่วครู่แต่ก็เข้าใจในทันที กระตุ้นกิ่งหยางหลิวด้วยอินมือ แม้ว่า(@NameIsNovel)นางจะไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เหตุใดเซินลั่วจึงพูดเช่นนั้น แต่นางก็ทำไปเพราะความเชื่อใจในตัวเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ดำเนินการในทันที
กิ่งหยางหลิวที่(@NameIsNovel)ทำให้ขวดหยกชำระล้างเคลื่อนไหวไม่ได้(@NameIsNovel)ก็คลี่ออกในทันที ถอยกลับไปด้านหลัง
แต่ในขณะนั้น ปากของขวดหยกชำระล้างก็แผ่แสงสีขาวสว่า(@NameIsNovel)งจ้า และ(@NameIsNovel)คลื่นแสงกุหลาบสีขาวก็พุ่งออกมาในทิศทางตรงกันข้าม พันรอบกิ่งหลิวสีเขียวอ่อน
กิ่งหลิวสีเขียวอ่อนที่(@NameIsNovel)ถูกห่อหุ้มด้วยแสงกุหลาบสีขาว ก็พลันเชื่องอย่างยิ่งและ(@NameIsNovel)เข้าไปในขวดหยกชำระล้างโดยไม่มี(@NameIsNovel)การต่อต้าน
กิ่งหยางหลิวของเนี่ยไฉจูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่า(@NameIsNovel)มันกำลังจะหลุดจากมือของนางและ(@NameIsNovel)บินเข้าไปในขวดหยกชำระล้างใบนั้น
ไม่ไกลนัก เว่ยชิงซึ่งเห็นสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นกลางอากาศ มี(@NameIsNovel)สีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่งและ(@NameIsNovel)กำกระบี่ชิงเหลียนด้วยมือเดียว สะบัดมัน
ปราณกระบี่รูปกลีบดอกเกือบพันสายก่อตัวขึ้นในบริเวณใกล้เคียง หมุนวนเข้าหากันตามการกวักมือของเว่ยชิง ในชั่วพริบตา พวกมันก็แปลงเป็น(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)กระบี่ขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ตกลงมาบนศีรษะของอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อย
เมื่อเผชิญหน้ากับเคล็ดวิชากระบี่ที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขามเช่นนี้ สีหน้าของอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยก็เปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)มันก็รีบถอยกลับไป
เว่ยชิงไม่ได้(@NameIsNovel)ไล่ตาม แต่ด้วยการเคลื่อนไหว เขา(@NameIsNovel)ก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังหลิวชิง กดมือข้างหนึ่งลงบนหลังของนางและ(@NameIsNovel)ส่งปราณเต๋าเข้าไปในร่างกายของนาง
แสงสีขาวที่(@NameIsNovel)ปากขวดของขวดหยกชำระล้างก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งจ้าขึ้น และ(@NameIsNovel)พลังดูดกลืนของมันก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า
กิ่งหยางหลิวในมือของเนี่ยไฉจูสั่นสะเทือน และ(@NameIsNovel)แม้ว่า(@NameIsNovel)นางจะพยายามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)ในการโคจรเคล็ดวิชาหลอมสมบัติโดยกำเนิด แต่มันก็ไร้ผล
ด้วยแสงสีเขียวที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบ กิ่งหยางหลิวก็พุ่งออกจากมือของนางด้วยเสียงฟู่ และ(@NameIsNovel)ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเนี่ยไฉจู มันก็บินไปยังขวดหยกชำระล้าง
แต่ในขณะนั้น ร่างหนึ่งก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นข้างกิ่งหยางหลิวขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วปรากฏตัวขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า คว้ากิ่งหยางหลิวด้วยมือขวาและ(@NameIsNovel)ฟาดระฆังทองคำม่วงด้วยมือซ้าย
แสงสีเหลืองบนระฆังวายุส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้า และ(@NameIsNovel)พายุสีเหลืองก็เท ออกมาอีกครั้ง จมขวดหยกชำระล้างไว้ ใบมี(@NameIsNovel)ดวายุสีเหลืองผืนใหญ่ฟันไปยังขวดหยกชำระล้างอีกครั้ง
หลังจากเสียงดัง “ปิง ปิง ปัง ปัง” หลายครั้ง ขวดหยกชำระล้างก็ถูกกระแทกออกไปอีกครั้ง แสงสีขาวบนพื้นผิวของมันกระจัดกระจายไปเกือบครึ่ง และ(@NameIsNovel)พลังดูดกลืนก็หายไปชั่วขณะ
แสงสีทองส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าบนมือขวาของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ถือกิ่งหยางหลิวไว้ ขณะที่(@NameIsNovel)เงาคัมภีร์สวรรค์ปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)ด้วยการสั่นไหว กิ่งหยางหลิวก็หายไป ถูกดูดเข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
ในขณะเดียวกัน กิ่งหลิวที่(@NameIsNovel)ถูกขวดหยกชำระล้างนำไปแล้วก็กะพริบสองครั้งแล้วก็หายไปในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
เมื่อไม่มี(@NameIsNovel)วัตถุให้จับอีกต่อไป แสงสีขาวที่(@NameIsNovel)พุ่งออกมาจากปากขวดก็สลายไปเช่นกัน
เมื่อเห็นดังนั้น เนี่ยไฉจูก็ตะลึงไป ขณะที่(@NameIsNovel)เว่ยชิงและ(@NameIsNovel)หลิวชิงต่างก็ตกตะลึง
เซินลั่วทว่า(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)หยุดชะงักแม้แต่ชั่วขณะเดียว มือของเขา(@NameIsNovel)ก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)พายุสีเหลืองขนาดมหึมาก็หดตัวลงในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)เสาพายุขนาดใหญ่สีเหลืองสูงหลายจั้ง ห่อหุ้มขวดหยกชำระล้างไว้ภายใน
ขณะที่(@NameIsNovel)พายุหดตัวลง พลังของมันก็ควบแน่น และ(@NameIsNovel)เสาพายุขนาดใหญ่ทั้งเสาก็ดูเหมือนจะแข็งทื่อเกือบทั้งหมด พลังอันมหาศาลของพายุพัดผ่านขวดหยกชำระล้าง ทำให้มันหมุนอย่างช่วยไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ภายใน ไม่สามารถหลบหนีได้(@NameIsNovel)
ในขณะเดียวกัน แสงสีเขียวก็ห่อหุ้มเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็หายไป เพียงเพื่อจะปรากฏตัวขึ้นใหม่ภายในเสาพายุขนาดใหญ่ในชั่วขณะต่อมา ยื่นมือออกไปยังขวดหยกชำระล้างด้วยนิ้วที่(@NameIsNovel)กางออก
เบื้องล่าง หลิวชิงเมื่อเห็นฉากนี้ก็กลับมามี(@NameIsNovel)สติในทันที ระลึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเพิ่งจะนำกิ่งหยางหลิวออกไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร ผิวของนางเปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)นางก็เริ่มประสานอินด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)ไม่เคยมี(@NameIsNovel)มาก่อน
แสงสีครามสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นจากปากของขวดหยกชำระล้าง และ(@NameIsNovel)ลำน้ำสีครามก็พุ่งออกมาจากภายใน
หยดน้ำ ทันทีที่(@NameIsNovel)มันออกจากขวดหยกชำระล้าง ก็ขยายใหญ่ขึ้นพันเท่า กลายเป็น(@NameIsNovel)กระแสน้ำเชี่ยวกราก ราวกับว่า(@NameIsNovel)แม่น้ำสวรรค์ได้(@NameIsNovel)แตกออก เทลงมา
ในทันที พื้นที่(@NameIsNovel)ภายในเสาพายุขนาดใหญ่ก็เต็มไปหมด และ(@NameIsNovel)กระแสน้ำเชี่ยวกรากก็ทะลักออกไปยังห้วงมิติโดยรอบหลายสิบจั้ง
แม้ว่า(@NameIsNovel)พายุสีเหลืองจะไม่เกรงกลัวน้ำที่(@NameIsNovel)ไหล แต่ปริมาณของน้ำนั้นมหาศาลจนเสาพายุขนาดใหญ่ แม้ในขณะที่(@NameIsNovel)กำลังต่อต้านและ(@NameIsNovel)ชะล้าง ก็ถูกพัดกระจายไปในคราวเดียว
เซินลั่วก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดเข้าเช่นกัน ถูกเหวี่ยงถอยหลังไปโดยคลื่น ขณะที่(@NameIsNovel)พลังวิญญาณวารีที่(@NameIsNovel)ทรงพลังอย่างท่วมท้นพร้อมกับแรงคลื่นแห่งความโกรธก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)
อวัยวะภายในของเขา(@NameIsNovel)เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกมันจะถูกบดขยี้โดยพลังอันยิ่งใหญ่นี้ในทันที
ใบหน้าของเซินลั่ววิตกกังวล ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)โคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel) พยายามที่(@NameIsNovel)จะทำให้พลังอันกว้างใหญ่นี้เบาบางลง
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เริ่มโคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม พลังวิญญาณวารีที่(@NameIsNovel)ทรงพลัง ราวกับจำบรรพบุรุษของตนได้(@NameIsNovel) ก็คำรามเข้าไปในนั้น
ร่างกายทั้งหมดของเขา(@NameIsNovel)ลุกโชนด้วยแสงสีคราม และ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามก็เร่งความเร็วไปยังความเร็วที่(@NameIsNovel)ไม่น่าเชื่อ
เซินลั่วรู้สึกราวกับว่า(@NameIsNovel)วังวนที่(@NameIsNovel)ลึกซึ้งและ(@NameIsNovel)หยั่งไม่ถึงได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นภายในตัวเขา(@NameIsNovel)ในทันที ดูดกลืนพลังอันยิ่งใหญ่นั้นและ(@NameIsNovel)กระจายมันไปโดยสิ้นเชิงภายในชั่วขณะ
เขา(@NameIsNovel)ยืนตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จับบางอย่างได้(@NameIsNovel)เลือนรางแต่ไม่สามารถรับรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน
แสงสีขาวบนขวดหยกชำระล้างทวีความรุนแรงขึ้น พุ่งตรงลงมาด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ตกลงในมือของหลิวชิง
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงถอนหายใจด้วยความเสียดายในใจ แสงสีครามกะพริบสองสามครั้งบนร่างกายของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็บินออกจากกระแสน้ำเชี่ยวกราก ร่อนลงข้างเนี่ยไฉจู
----------