หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 862
ตอนที่ 862 : เรื่องราวเก่าแก่ในอดีต
ตอนที่ 862
“เป็น(@NameIsNovel)ความจริงอย่างยิ่ง ปีนั้น ต้นผลท้อของเจิ้นหยวนจื่อเคยถูกโค่นลง และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์กวนอิมที่(@NameIsNovel)ช่วยไว้โดยใช้กิ่งหยางหลิวร่วมกับน้ำค้างหวานจากขวดหยกชำระล้าง” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“ชุบชีวิตคนตาย สร้างสรรพสิ่ง ชุบชีวิตคนตาย...” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง แล้วดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นเมื่อนึกบางอย่างออก
“ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ ก่อนหน้านี้ที่(@NameIsNovel)ลานกว้างภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เว่ยชิงสมคบกับปีศาจและ(@NameIsNovel)ลอบโจมตีท่านอาจารย์ชิงเหลียน โดยเอ่ยถึงชื่อที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel) ‘จินหลิน’
ท่านรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)บุคคลผู้นี้คือใคร จากปฏิกิริยาของผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในสำนักของท่าน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ชื่อนี้จะมี(@NameIsNovel)ความสำคัญไม่น้อยเลย” เขา(@NameIsNovel)รีบถามอีกครั้งในทันที
ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจูก็อยากรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกันและ(@NameIsNovel)มองมาขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วพูด
“จินหลิน!” ร่างของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำสั่นสะท้าน และ(@NameIsNovel)ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันมืดลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วก็รู้ว่า(@NameIsNovel)การคาดเดาของเขา(@NameIsNovel)ไม่ผิด จินหลินผู้นี้เกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญบางอย่างจริงๆ
“ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จินหลินผู้นี้เกี่ยวข้องกับเรื่องอันใด แต่บัดนี้ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวกำลังตกอยู่ในอันตรายที่(@NameIsNovel)ใกล้เข้ามา
หากเราสามารถหาเหตุผลเบื้องหลังการทรยศของเว่ยชิงได้(@NameIsNovel) บางทีเราอาจจะพบโอกาสเพียงเสี้ยวหนึ่งที่(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ชัยชนะ” เซินลั่วกล่าวพร้อมกับประสานหมัดคารวะ
“เฮ้อ ในเมื่อสหายเซินพูดเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ปิดบังอีกต่อไป จินหลินเป็น(@NameIsNovel)อสูรวิญญาณปลาทองในภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งได้(@NameIsNovel)รับปัญญาทางจิตวิญญาณหลังจากฟังการบรรยายของปรมาจารย์กวนอิม
เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ลึกซึ้งและ(@NameIsNovel)ใจดีอย่างยิ่ง เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รักของเหล่าศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวมาก” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำถอนหายใจแล้วกล่าว
คิ้วของเซินลั่วกระตุก แต่เมื่อรู้ว่า(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำต้องมี(@NameIsNovel)เรื่องจะพูดต่อ เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงนิ่งเงียบ รอคอยอย่างเงียบๆ
“พระโพธิสัตว์เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา ชี้แนะสรรพสิ่งนับไม่ถ้วน แท้จริงแล้ว บุญกุศลของพระองค์นั้นไร้ขอบเขต” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวพร้อมกับประสานมือ แสดงสีหน้าเคารพนับถืออย่างสุดซึ้ง
“หากจะพูดถึงเรื่องราวของจินหลิน เราต้องย้อนกลับไปกว่า(@NameIsNovel)ร้อยปี
ในเวลานั้น ผู้นำของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวไม่ใช่เซียนชิงเหลียน แต่เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์พี่ของนาง เซียนชิงเยว่ ปีนั้น ในช่วงเทศกาลเรือมังกร ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวได้(@NameIsNovel)จัดการประลองประจำปีในหมู่ศิษย์ตามประเพณี
ศิษย์สายในจะถูกประเมินความก้าวหน้าในการบำเพ็ญตลอดปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา และ(@NameIsNovel)มันก็ยิ่งสำคัญสำหรับศิษย์รับใช้ทั่วไปที่(@NameIsNovel)ยังไม่ถูกรับเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์
ผู้ที่(@NameIsNovel)โดดเด่นในการประลองครั้งนี้จะมี(@NameIsNovel)โอกาสได้(@NameIsNovel)รับคัดเลือกให้เข้าสู่ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เพื่อฝึกฝนวิชาเต๋าในระดับที่(@NameIsNovel)สูงกว่า(@NameIsNovel)เดิม
การประลองดำเนินไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งแล้ว ทันใดนั้นความโกลาหลก็ปะทุขึ้น เมื่อศิษย์รับใช้คนหนึ่งพลันใช้วิชาเต๋าของศิษย์สายในออกมาในระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้ และ(@NameIsNovel)ทำร้ายคู่ต่อสู้อย่างรุนแรง
ผู้อาวุโสแห่งภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวโกรธจัด จึงสั่งกักตัวผู้นั้นไว้ในคุกน้ำ หลังจากหารือกันแล้ว ก็ตัดสินใจทำลายเส้นลมปราณและ(@NameIsNovel)ขับออกจากภูเขา(@NameIsNovel)” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวอย่างช้าๆ
“โทษที่(@NameIsNovel)รุนแรงนั้น...ไม่ใช่เพียงเพราะเขา(@NameIsNovel)ทำร้ายศิษย์ร่วมสำนัก แต่เพราะได้(@NameIsNovel)ลอบฝึกวิชาเต๋าที่(@NameIsNovel)มิใช่ของตนต่างหาก”
ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเคร่งครัดอย่างยิ่งต่อการลักลอบเรียนวิชา และ(@NameIsNovel)เมื่อถูกค้นพบ ผู้กระทำผิดจะถูกทำลายเส้นลมปราณในทันที และ(@NameIsNovel)จะถูกขับไล่ออกจากสำนัก” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำอธิบาย
“แม้ว่า(@NameIsNovel)ทุกสำนักจะไม่พอใจกับการลักลอบเรียนวิชา แต่ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)นี่จะรุนแรงเกินไปหน่อย” เซินลั่วกล่าวพลางส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย
“ญาติผู้พี่ สิ่งที่(@NameIsNovel)ท่านไม่รู้ก็คือ เหตุผลที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวมี(@NameIsNovel)กฎเช่นนี้ก็เพราะเหตุการณ์เฟิงเฟิงที่(@NameIsNovel)เลวร้ายอย่างยิ่งเมื่อหลายร้อยปีก่อน ซึ่งทำให้สำนักของเราสูญเสียครั้งใหญ่อย่างลับๆ” เนี่ยไฉจูแทรกขึ้นมาในทันที
“เหตุการณ์เฟิงเฟิงรึ” เซินลั่วตกใจ
ราวสี่ถึงห้าร้อยปีก่อน ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวมี(@NameIsNovel)ศิษย์รับใช้ผู้หนึ่งนามว่า(@NameIsNovel)เฟิงเฟิง รับหน้าที่(@NameIsNovel)ทำงานในโถงสัตว์วิญญาณ ศิษย์ผู้ดูแลที่(@NameIsNovel)นั่นนิสัยโหดร้าย มักทุบตีและ(@NameIsNovel)รังแกศิษย์รับใช้เช่นเฟิงเฟิงอยู่เสมอ
หลังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสหลายครั้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เฟิงเฟิงผู้เจ้าเล่ห์โดยสันดานไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบโต้ กลับลอบศึกษาวิชาบำเพ็ญของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวอย่างลับๆ และ(@NameIsNovel)เริ่มฝึกฝนในเงียบ
ด้วยพรสวรรค์ที่(@NameIsNovel)แท้จริง หลังซ่อนตัวฝึกอยู่หลายปี เขา(@NameIsNovel)กลับสร้างเคล็ดวิชาเต๋าที่(@NameIsNovel)ทรงพลังขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเองอย่างน่าอัศจรรย์
เมื่อฝึกจนชำนาญแล้ว เฟิงเฟิงลงมือสังหารศิษย์ผู้ดูแลโถงสัตว์วิญญาณในพริบตา จากนั้นลอบเข้าไปในพื้นที่(@NameIsNovel)ลับของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว สังหารผู้อาวุโสผู้เฝ้าประตู และ(@NameIsNovel)ชิงเอาศาสตราวุธล้ำค่าของสำนักไปนับไม่ถ้วน
ทั้งสำนักต่างตื่นตระหนก ส่งยอดฝีมือออกตามล่า แต่กลับประเมินพลังของเฟิงเฟิงต่ำเกินไป ผู้อาวุโสสองคนพร้อมศิษย์แกนหลักอีกหลายคนถูกเขา(@NameIsNovel)ฆ่าตาย
แม้เฟิงเฟิงจะได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสระหว่า(@NameIsNovel)งหลบหนี แต่สุดท้ายก็สามารถหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” เนี่ยไฉจูกล่าวอย่างละเอียด
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินประวัติศาสตร์ที่(@NameIsNovel)นองเลือดเช่นนี้ เซินลั่วก็สูดหายใจเข้าเล็กน้อย
“เพราะเฟิงเฟิง ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวจึงได้(@NameIsNovel)รับความเดือดร้อนอย่างมาก ต้องเงียบหายไปเกือบร้อยปีก่อนจะฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)
ตั้งแต่นั้นมา สำนักก็ได้(@NameIsNovel)ตั้งกฎที่(@NameIsNovel)เข้มงวด ห้ามมิให้ศิษย์ลักลอบเรียนวิชา การค้นพบการกระทำดังกล่าวจะถูกลงโทษด้วยการทำลายเส้นลมปราณอย่างเบาที่(@NameIsNovel)สุด หรือถึงแก่ความตายอย่างหนักที่(@NameIsNovel)สุด” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวต่อ
“เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลย แล้วเกิดอะไรขึ้นกับศิษย์รับใช้ที่(@NameIsNovel)ถูกขังอยู่ในคุกน้ำคนนั้น โอ้ เขา(@NameIsNovel)ชื่ออะไรนะ” เซินลั่วกล่าวอย่างตระหนัก แล้วจึงถาม
“เขา(@NameIsNovel)ชื่อมู่อี้ เป็น(@NameIsNovel)บุตรของผู้ดูแลสายนอกผู้รับผิดชอบเรื่องทางโลกของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว
ในคืนก่อนวันที่(@NameIsNovel)จะถูกประหาร จินหลินได้(@NameIsNovel)ลอบเข้าไปในคุกน้ำ ทำร้ายศิษย์ยามจนสลบ แล้วช่วยมู่อี้หลบหนีออกมาพร้อมกัน
เพราะเหตุนี้เอง ผู้อาวุโสหลายคนของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวจึงตระหนักว่า(@NameIsNovel)จินหลินเป็น(@NameIsNovel)ผู้ลักลอบถ่ายทอดวิชาเต๋าให้มู่อี้
อีกทั้งทั้งคู่ยังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมานาน ถึงขั้นมี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่า(@NameIsNovel)งอาจารย์กับศิษย์” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อพิจารณาจากธรรมเนียมปฏิบัติทางสังคมที่(@NameIsNovel)เข้มงวดในปัจจุบัน แม้แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)ใช้แซ่เดียวกันก็ไม่สามารถแต่งงานกันได้(@NameIsNovel) ไม่ต้องพูดถึงความรักระหว่า(@NameIsNovel)งมนุษย์กับปีศาจต่างเผ่าพันธุ์
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ในเมื่อจินหลินได้(@NameIsNovel)สอนเต๋าให้มู่อี้ นางก็ถือได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อาจารย์ของเขา(@NameIsNovel) ทำให้ความสัมพันธ์ฉันชู้สาวยิ่งขัดต่อหลักจารีตประเพณีมากขึ้นไปอีก
“การลักลอบเรียนวิธีการเต๋าเป็น(@NameIsNovel)อาชญากรรมร้ายแรง และ(@NameIsNovel)ความรักระหว่า(@NameIsNovel)งมนุษย์กับปีศาจก็ยิ่งขัดต่อหลักจารีตทางสังคมมากขึ้นไปอีก เจ้าสำนักชิงเยว่ได้(@NameIsNovel)นำการไล่ล่าด้วยตนเองและ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ไล่ตามพวกเขา(@NameIsNovel)ทันที่(@NameIsNovel)ชายแดนต้าถัง
หลังจากการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือด ทั้งมู่อี้และ(@NameIsNovel)จินหลินก็ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัส แต่เจ้าสำนักชิงเยว่และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ได้(@NameIsNovel)เรียนรู้ถึงเหตุผลที่(@NameIsNovel)มู่อี้ได้(@NameIsNovel)ลักลอบเรียนวิธีการเต๋า” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวแล้วก็พลันถอนหายใจลึก
“หรือว่า(@NameIsNovel)เหตุการณ์นี้จะมี(@NameIsNovel)อะไรมากกว่า(@NameIsNovel)นี้” เซินลั่วเมื่อเห็นสีหน้าของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม
“แท้จริงแล้ว แม้มู่อี้จะเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์เต็มตัว แต่กลับมี(@NameIsNovel)สายเลือดหยินอยู่ในร่าง เช่นเดียวกับบิดาของเขา(@NameIsNovel) ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)ลักษณะนี้สืบทอดกันมาภายในตระกูล เป็น(@NameIsNovel)พันธุกรรมที่(@NameIsNovel)ไม่อาจลบล้างได้(@NameIsNovel)”
หากสายเลือดนี้ปรากฏในสตรี ก็ถือเป็น(@NameIsNovel)โชคดี ช่วยเพิ่มพลังปราณหยินของผู้หญิงและ(@NameIsNovel)ส่งเสริมการเติบโตของระดับการบำเพ็ญของนาง
แต่ในร่างกายของผู้ชาย มันกลับเป็น(@NameIsNovel)อันตราย พลังของสายเลือดหยินขัดแย้งกับพลังหยางของผู้ชาย หากไม่มี(@NameIsNovel)วิธีการปรับสมดุลที่(@NameIsNovel)เหมาะสม การอยู่รอดจนพ้นวัยผู้ใหญ่เป็น(@NameIsNovel)เรื่องยาก” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำเล่าต่อไป
สายเลือดหยินหรือ…” คิ้วของเซินลั่วกระตุกเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)เคยอ่านพบเรื่องสายเลือดนี้ในตำราโบราณ และ(@NameIsNovel)ยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)จริงดังที่(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าว
“บิดาของมู่อี้เป็น(@NameIsNovel)ผู้ดูแลสายนอก มี(@NameIsNovel)พื้นฐานการบำเพ็ญอยู่บ้าง จึงพยายามใช้พลังของตนกดข่มเส้นลมปราณหยินในร่างบุตรตั้งแต่ยังเยาว์
แต่เพราะพลังของเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จำกัด หลังฝืนใช้มานานหลายปี ในที่(@NameIsNovel)สุดเส้นลมปราณหยินของเขา(@NameIsNovel)ก็ย้อนกลับ ทำให้ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัส” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวต่ออย่างหนักแน่น
“เพื่อช่วยบิดา มู่อี้จึงเสี่ยงชีวิตลักลอบศึกษาวิชาเต๋าของสำนัก”
เซินลั่วนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างแปลกใจ “หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น มู่อี้ก็กระทำไปด้วยความกตัญญู เหตุใดเขา(@NameIsNovel)จึงไม่รายงานเรื่องนี้ต่อสำนัก เพื่อขออนุญาตศึกษาวิชาเต๋าอย่างเปิดเผยกันเล่า?
เมื่อดูจากสถานะของบิดาเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ถึงผู้ดูแลของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว สำนักคงไม่เพิกเฉยปล่อยให้บิดาและ(@NameIsNovel)บุตรต้องตายไปเฉยๆ แน่”
----------