หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 870
ตอนที่ 870 : บูชายัญปีศาจ
ตอนที่ 870
เซินลั่วเพิ่งจะพูดจบ ท้องฟ้าก็พลันมืดลง
กลุ่มเมฆดำปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ และ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าทั้งหมดเหนือภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวก็ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำที่(@NameIsNovel)ม้วนตัว โดยมี(@NameIsNovel)สายฟ้าสีดำสนิทแล่นผ่านหมู่เมฆ
ลมหายใจที่(@NameIsNovel)น่าขนลุกและ(@NameIsNovel)เย็นเยียบแผ่ออกมาจากภายในเมฆดำ
“ปราณปีศาจ!” เซินลั่วหยุดฝีเท้าลงและ(@NameIsNovel)เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน
ผู้บำเพ็ญและ(@NameIsNovel)ปีศาจคนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนท้องฟ้าเช่นกัน แสดงสีหน้าตื่นตระหนก
“ในที่(@NameIsNovel)สุดก็สำเร็จ...” ราชันเจียวดำเห็นฉากนี้และ(@NameIsNovel)ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็ผ่อนคลายลง
ในขณะนั้น เมฆดำบนท้องฟ้าก็ปั่นป่วนราวกับกำลังเดือด โดยมี(@NameIsNovel)วังวนขนาดใหญ่และ(@NameIsNovel)เล็กนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นภายในหมู่เมฆ ชนกันอย่างรวดเร็ว เปล่งเสียงแปลกประหลาดเหมือนผู้คนกรีดร้องและ(@NameIsNovel)ร่ำไห้
ผู้บำเพ็ญของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว รู้สึกถึงความบ้าคลั่งที่(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านขึ้นในใจอย่างควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel)เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเหล่านี้ และ(@NameIsNovel)ประกายสีแดงเลือดก็วาบขึ้นในดวงตาของพวกเขา(@NameIsNovel)
ส่วนปีศาจซึ่งเต็มไปด้วยความปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะฆ่าอยู่แล้ว เสียงนั้นทำให้ดวงตาของพวกเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเลือดโดยสิ้นเชิง บดขยี้เศษเสี้ยวสุดท้ายของสติสัมปชัญญะ และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ก็บ้าคลั่งรีบวิ่งไปสังหารผู้บำเพ็ญของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา ศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวหลายสิบคนก็เสียชีวิต และ(@NameIsNovel)ความสูญเสียฝ่ายปีศาจก็ยิ่งมากกว่า(@NameIsNovel)นั้น แต่ปีศาจได้(@NameIsNovel)สูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิงและ(@NameIsNovel)ไม่แสดงทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะหยุด
ศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้ด้วยสุดกำลัง และ(@NameIsNovel)รูปแบบการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบก่อนหน้านี้ก็เริ่มตกอยู่ในความโกลาหล โดยมี(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสพยายามหยุดพวกเขา(@NameIsNovel)อย่างไร้ผล
เซียนชิงเหลียน กลางอากาศก็รู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงคลื่นแห่งความหงุดหงิดและ(@NameIsNovel)เจตนาฆ่าฟันที่(@NameIsNovel)ผุดขึ้นภายในตัวนาง
แต่ด้วยระดับการบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ลึกซึ้งของนาง นางก็ระงับเจตนาฆ่าฟันนี้ได้(@NameIsNovel)ในทันที นางมองลงไปและ(@NameIsNovel)สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป
หลังจากขบฟันแน่น นางก็นำจานสีเงินออกมาแล้วแตะด้วยนิ้วของนาง
จานสีเงินหมุนอย่างรวดเร็ว เปล่งลำแสงสีเงินสองสาย ซึ่งเข้าสู่ยอดเขา(@NameIsNovel)สองลูกใกล้กับลานกว้าง
สายฟ้าสีเงินที่(@NameIsNovel)พุ่งลงมาจากยอดเขา(@NameIsNovel)ทั้งสองก็หยุดลงในทันทีและ(@NameIsNovel)พันเกี่ยวกันอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ม่านสายฟ้าสีเงินขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อักขระอัสนีนับไม่ถ้วนกะพริบอยู่บนนั้น
ทันทีที่(@NameIsNovel)ม่านสายฟ้าสีเงินก่อตัวขึ้น มันก็ดิ่งลงมายังพื้นดิน หยุดอยู่เหนือพื้นดินประมาณสิบฉื่อ
พลังมหาศาลกดลงมา ห่อหุ้มทุกคนในลานกว้างราวกับว่า(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ขนาดมหึมากำลังกดทับพวกเขา(@NameIsNovel)อยู่
ทันใดนั้น ทั้งศิษย์ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวและ(@NameIsNovel)ปีศาจก็ถูกทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้(@NameIsNovel) ไม่สามารถขยับได้(@NameIsNovel)แม้แต่กล้ามเนื้อเดียว
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับเรื่องนี้ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีเขียว ขณะที่(@NameIsNovel)กวาดตามองซากศพของมนุษย์และ(@NameIsNovel)ปีศาจบนพื้น
โดยไม่ทันสังเกต แสงสีดำจางๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นดิน ห่อหุ้มซากศพของมนุษย์และ(@NameIsNovel)ปีศาจ ร่างกายของพวกเขา(@NameIsNovel)สลายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็น(@NameIsNovel)ไอสีดำที่(@NameIsNovel)หลอมรวมเข้ากับพื้นดิน
เซินลั่วนิ่วหน้า “นี่มันอะไรกัน...”
ร่างพุ่งลงสู่พื้นดินรวดเร็วราวสายฟ้า ทันทีที่(@NameIsNovel)เท้าแตะพื้น เขา(@NameIsNovel)ชักยันต์สีเหลืองออกมาตบเข้าที่(@NameIsNovel)ร่าง แสงสีเหลืองระเบิดห่อหุ้มทั่วร่างในพริบตา แล้วร่างทั้งร่างก็จมหายลงสู่พื้นอย่างไร้เสียง
เซียนชิงเหลียนเมื่อเห็นการกระทำของเซินลั่ว ก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงกับซากศพบนพื้นในทันทีเช่นกัน ใบหน้างามของนางเปลี่ยนไปอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ด้วยการพลิกฝ่ามือ นางก็นำยันต์สีขาวออกมาแล้วขยำมัน
ลึกลงไปใต้ดิน กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)ทรงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางร้อยฉื่อ ซึ่งมี(@NameIsNovel)เงาดำทะมึนลอยอยู่ แผ่แสงสีดำออกมา ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเว่ยชิง ซึ่งมือของเขา(@NameIsNovel)กำลังประสานอินอย่างต่อเนื่อง
ไอสีดำหลายสายซึมเข้ามาจากเบื้องบน ลอยอยู่ภายในพื้นที่(@NameIsNovel)ทรงกลม
ก่อนหน้านี้ ไอสีดำเหล่านั้นดูไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดปกติ แต่เมื่อรวมตัวกันกลับแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ภาพใบหน้าของมนุษย์และ(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวและ(@NameIsNovel)เหล่าปีศาจที่(@NameIsNovel)สิ้นชีพบนพื้น ล้วนกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง แผ่คลื่นแห่งความแค้นออกมาท่วมท้น
สิ่งที่(@NameIsNovel)เว่ยชิงกำลังใช้อยู่ในขณะนี้คือการบูชายัญปีศาจสวรรค์ที่(@NameIsNovel)ชั่วร้ายอย่างยิ่งจากเผ่าปีศาจ มันสังเวยร่างกายที่(@NameIsNovel)เพิ่งตายไป
พร้อมกับจิตวิญญาณเทวะของพวกเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ยังไม่สลายไปโดยสิ้นเชิง แปลงพวกมันให้เป็น(@NameIsNovel)ความแค้นบริสุทธิ์เพื่อดูดซับและ(@NameIsNovel)บำรุงเลี้ยงตนเอง
ศึกใหญ่ที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวในวันนี้ส่งผลให้มี(@NameIsNovel)ผู้เสียชีวิตนับไม่ถ้วนในหมู่ศิษย์และ(@NameIsNovel)ปีศาจ ทำให้เป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์แบบในการทำการบูชายัญปีศาจสวรรค์
ด้วยความแค้นที่(@NameIsNovel)สุมรวมกันมากถึงเพียงนี้ มันก็ได้(@NameIsNovel)ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)รูปเป็น(@NameIsNovel)ร่างที่(@NameIsNovel)จับต้องได้(@NameIsNovel)แล้ว ซึ่งสามารถครอบงำจิตใจของผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้ที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้ามาในที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ได้(@NameIsNovel) ทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)คลุ้มคลั่ง
เศษกระดูกสีโลหิตที่(@NameIsNovel)หน้าผากของเว่ยชิงสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสง วังวนเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน คล้ายกับปากเล็กๆ ของทารก
ดูดกลืนไอสีดำโดยรอบอย่างตะกละตะกลาม ด้วยเสียงดูดที่(@NameIsNovel)หิวโหยและ(@NameIsNovel)ยินดีซึ่งทำให้หัวใจของผู้มองเย็นเฉียบ
ไอสีดำพลุ่งพล่านห้อมล้อมร่างเว่ยชิง พลังปราณพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนขาข้างหนึ่งเหยียบเข้าสู่ขอบเขตระดับไท่อี่แล้ว
นอกทรงกลมพลัง แสงสีเหลืองแลบวาบขึ้น ร่างเซินลั่วปรากฏ แต่กลับไม่รุกคืบต่อไป ความแค้นเบื้องหน้าหนักแน่นราวหมอกหนา
เขา(@NameIsNovel)เพิ่งยกระดับบำเพ็ญอย่างบีบบังคับด้วยเคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายจิตวิญญาณเก้าสวรรค์ จนแตะระดับเซียนแท้ขั้นกลาง ทว่า(@NameIsNovel)พลังวิญญาณมิได้(@NameIsNovel)เพิ่มขึ้น ความต้านทานต่อพลังแค้นก็ห่างชั้นจากระดับเซียนแท้โดยแท้จริง
“เว่ยชิงจริงด้วย... ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)พลังของมันจะยิ่งรุนแรงขึ้นอีก” แววตาเซินลั่วฉายประกายเขียว จ้องเบื้องหน้าแน่นิ่ง
พลังเดิมของเว่ยชิงยังเกินขอบเขตที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ต้านได้(@NameIsNovel)อยู่แล้ว บัดนี้พอพลังนั้นเพิ่มพูน ช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งทั้งสองยิ่งขยายออก การเผชิญหน้าในตอนนี้มี(@NameIsNovel)แต่จะนำภัยถึงชีวิต
แต่จากที่(@NameIsNovel)เห็น หากเขา(@NameIsNovel)ไม่ลงมือ พละกำลังของเว่ยชิงก็จะยังคงเพิ่มขึ้นต่อไป และ(@NameIsNovel)สถานการณ์ก็จะเลวร้ายลงเท่านั้น
แววตาเซินลั่วฉายความเด็ดเดี่ยว พลิกฝ่ามืออัญเชิญระฆังทองคำม่วงขึ้นทันที
ทว่า(@NameIsNovel)ชั่วขณะนั้นเอง มือยักษ์พลัน ทะลวงออกจากห้วงมิติเบื้องหลัง คว้าเข้าที่(@NameIsNovel)ไหล่ของเขา(@NameIsNovel)แน่น
ร่างสะดุ้ง ด้วยความตกตะลึง — ด้วยพลังในระดับนี้ ยังมี(@NameIsNovel)ผู้ใดเข้ามาใกล้โดยไม่ถูกสัมผัสได้(@NameIsNovel)?
เขา(@NameIsNovel)เร่งหันกลับพร้อมปลดปล่อยแสงสีครามสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าจากทั่วร่าง แต่ยังไม่ทันหันเต็มตัว พลังมหาศาลจากฝ่ามือก็กระแทกเข้าใส่ ส่งให้ร่างลอยกระเด็นถอยหลังโดยไม่อาจขืนต้าน
ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันบิดเบี้ยวเลือนราง ก่อนที่(@NameIsNovel)ทุกสิ่งจะเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)สีทองอ่อนที่(@NameIsNovel)รายล้อมอยู่ทั่วตัว
บัดนี้เซินลั่วสามารถหันกลับไปได้(@NameIsNovel)แล้ว ชายชราคนหนึ่ง หลังค่อมและ(@NameIsNovel)แก่ชรา ยืนอยู่อย่างเงียบๆ ที่(@NameIsNovel)นั่น พิงไม้เท้าสีทองสว่า(@NameIsNovel)งจ้า
“ท่านเป็น(@NameIsNovel)ใคร” เซินลั่วหายไปในแสงระยิบระยับและ(@NameIsNovel)ปรากฏตัวขึ้นใหม่ห่างออกไปหลายร้อยฉื่อ ม่านตาของเขา(@NameIsNovel)หดเล็กลง
ชายชราดูอ่อนแอราวกับว่า(@NameIsNovel)อาจจะถูกลมพัดปลิวไปได้(@NameIsNovel) แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเขา(@NameIsNovel) จิตวิญญาณของเซินลั่วก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย—บางสิ่งที่(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)เกิดขึ้นแม้แต่ตอนที่(@NameIsNovel)เผชิญหน้ากับเว่ยชิง
“เจ้าคือเซินลั่วรึ ไม่เลว เป็น(@NameIsNovel)ชายหนุ่มที่(@NameIsNovel)คู่ควร เหมาะสมกับไฉจู ข้าคือกวนเยว่ เจ้าควรจะได้(@NameIsNovel)ยินชื่อนี้มาบ้าง” ชายชราสังเกตเซินลั่วอย่างใกล้ชิด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้เวลามองระฆังทองคำม่วง ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถือนานขึ้นก่อนจะหันสายตาออกไปและ(@NameIsNovel)พูดด้วยรอยยิ้มจางๆ
“กวนเยว่...ท่านคือผู้อาวุโสกวนเยว่ ผู้ทรงพลังระดับไท่อี่คนสุดท้ายที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่จากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว!” เซินลั่วพึมพำกับตัวเองก่อนที่(@NameIsNovel)ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)จะเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“ถูกต้อง เจ้าได้(@NameIsNovel)สืบทอดระดับการบำเพ็ญของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำโดยใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายจิตวิญญาณเก้าสวรรค์ ใช่หรือไม่
ถูกเวลาพอดี เพราะสถานการณ์ตอนนี้เลวร้าย ข้าไม่มี(@NameIsNovel)เวลาอธิบาย ตามข้ามาเร็วเข้า” ท่านอาจารย์กวนเยว่กล่าวก่อนจะหันหลังและ(@NameIsNovel)บินลึกเข้าไปในพื้นที่(@NameIsNovel)สีทอง
เหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นรวดเร็วเกินคาด ทำให้เซินลั่วรู้สึกสับสนอยู่ชั่วขณะ แต่เมื่อเห็นท่านอาจารย์กวนเยว่พุ่งทะยานออกไป ก็รีบเก็บระฆังทองคำม่วงกลับเข้าที่(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เร่งติดตามไปโดยไม่ลังเล
----------