ตอนที่ 922 : หลงทาง

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ และ(@NameIsNovel)หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งวัน เซินลั่วก็ดูดซับพลังของโอสถวิญญาณเหมันต์ทั้งหมดได้(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุด และ(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ดี! ตราบใดที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณเหมันต์เพียงพอ ข้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีในการไปถึงจุดสูงสุดของระดับก่อกำเนิดขั้นปลาย!” เซินลั่วถอนหายใจยาวและ(@NameIsNovel)กำหมัดแน่น

สิ่งเดียวที่(@NameIsNovel)กังวลในยามนี้คือโอสถวิญญาณเหมันต์ที่(@NameIsNovel)เหลือไม่มาก หวังเพียงจะหามาเพิ่มได้(@NameIsNovel)บนเกาะถัดไปอ่านตอนต่อไปฟรี

ทะเลตะวันออกยามนี้เต็มไปด้วยภัยที่(@NameIsNovel)อาจมาได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ หลังทดสอบผลของโอสถแล้ว เซินลั่วจึงหยุดบำเพ็ญ ทำมือสลายม่านป้องกันสีขาวรอบกาย

ไป๋เสี่ยวเถียนยืนอยู่หัวเรือ ควบคุมทิศทางพร้อมสอดส่องรอบด้าน สีหน้าปรากฏความเหนื่อยล้าอยู่บางส่วน

“สหายไป๋ ท่านลำบากแล้ว ให้ข้าเปลี่ยนเวรบังคับเรือเหาะเถิด” เซินลั่วกล่าว

“คงจะดีไม่น้อยเลย สหายเซิน” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว เหนื่อยล้าอย่างแท้จริง เขา(@NameIsNovel)พยักหน้าและ(@NameIsNovel)นั่งลงที่(@NameIsNovel)ท้ายเรือ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วประสานมือและ(@NameIsNovel)ขับเคลื่อนเรือเหาะต่อไปข้างหน้า (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

นครหลิวโปยังคงอยู่ในน่านน้ำชายฝั่ง ทั้งสองสลับกันบังคับเรือ และ(@NameIsNovel)ด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)ดี พวกเขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงเกาะที่(@NameIsNovel)สองซึ่งมี(@NameIsNovel)กำแพงเมืองของผู้บำเพ็ญเพียร เกาะชางเยว่ หลังจากผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เกาะชางเยว่ค่อนข้างใหญ่กว่า(@NameIsNovel)เกาะหลิวโป แต่เมืองบนเกาะนั้นเล็กกว่า(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)จำนวนผู้บำเพ็ญก็น้อยกว่า(@NameIsNovel)ในนครหลิวโปมาก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ไม่น่าแปลกใจ ในเมื่อนครหลิวโปตั้งอยู่ริมทะเลและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ร้านค้าที่(@NameIsNovel)จัดตั้งโดยสี่พันธมิตรการค้าใหญ่ มันไม่เพียงแต่ดึงดูดผู้บำเพ็ญจากเส้นทางเดินเรือเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงผู้บำเพ็ญจากสำนักต่างๆ บนบกที่(@NameIsNovel)จะมารวมตัวกันที่(@NameIsNovel)นั่น ทำให้มันเจริญรุ่งเรืองกว่า(@NameIsNovel)เกาะชางเยว่โดยธรรมชาติ

เรือเหาะสีขาวหยุดอยู่นอกเกาะ และ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็กระโดดลงไป มุ่งหน้าไปยังเมือง

อย่างไรก็ตาม ไป๋เสี่ยวเถียนไม่ได้(@NameIsNovel)ลงจากเรือ เพียงนั่งอยู่บนดาดฟ้า หยิบตำราพิษขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ

ผังเมืองชางเยว่คล้ายนครหลิวโป จัตุรัสตั้งอยู่ใจกลางเมือง รายล้อมด้วยร้านค้าชั้นสูงนานาชนิด รวมถึงหอโอสถอี้เหยา [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วก้าวเข้าไป พนักงานรีบออกมาต้อนรับ

“ไปเรียกนายท่านของเจ้ามา ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องค้าขายใหญ่จะพูดคุย” เขา(@NameIsNovel)กล่าวพลางโบกมือ ไม่รอให้ตอบ

เห็นท่าทีเช่นนั้น พนักงานไม่กล้าลังเล รีบนำทางเข้าไปยังห้องชั้นใน พร้อมส่งคนไปแจ้งเจ้าของร้านทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วรออยู่ในห้องชั้นในครู่หนึ่งก่อนที่(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนท่าทางคงแก่เรียนจะเดินเข้ามา

“ข้าคือหยวนหลาง เจ้าของหอโอสถอี้เหยาแห่งนี้ ขอทราบชื่ออันสูงส่งของสหายผู้บำเพ็ญได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ชายผู้คงแก่เรียนทักทายด้วยการคำนับ

“โอสถวิญญาณเหมันต์รึ? สหายผู้บำเพ็ญเซินทราบได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)ร้านของเรามี(@NameIsNovel)โอสถนี้ด้วย

อย่างไรก็ตาม ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)ข้าคงต้องทำให้ท่านผิดหวัง เนื่องจากหอโอสถอี้เหยาของเราไม่ได้(@NameIsNovel)ขายโอสถวิญญาณเหมันต์” ชายผู้คงแก่เรียนกล่าว ตกใจในตอนแรกแล้วจึงส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มแหยๆ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ไม่มี(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณเหมันต์รึ? เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร? ข้าซื้อมาหลายขวดที่(@NameIsNovel)หอโอสถอี้เหยาในนครหลิวโป” ใบหน้าของเซินลั่วหม่นลง

[Source: NameIsNovel] “สหายผู้บำเพ็ญเซิน ท่านไม่ทราบ โอสถวิญญาณเหมันต์นั้นเป็น(@NameIsNovel)โอสถล้ำค่าที่(@NameIsNovel)อาจารย์ของเราเพิ่งจะหลอมขึ้นมาใหม่ และ(@NameIsNovel)การผลิตก็มี(@NameIsNovel)จำกัดอย่างยิ่ง

ในปัจจุบัน มี(@NameIsNovel)เพียงสำนักงานใหญ่ของหอโอสถอี้เหยาในหมู่เกาะดาวหลัวและ(@NameIsNovel)นครหลิวโปซึ่งอยู่ใกล้กับแผ่นดินใหญ่เท่านั้นที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ขาย สถานที่(@NameIsNovel)อื่นยังไม่ได้(@NameIsNovel)รับยานี้” ชายผู้คงแก่เรียนอธิบาย

เซินลั่วสังเกตชายผู้คงแก่เรียนอย่างละเอียด และ(@NameIsNovel)เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงและ(@NameIsNovel)ท่าทีของเขา(@NameIsNovel) ดูเหมือนจะไม่ได้(@NameIsNovel)โกหก ซึ่งทำให้หัวใจของเซินลั่วจมดิ่งลงในทันที

หากสิ่งที่(@NameIsNovel)ชายผู้นี้พูดเป็น(@NameIsNovel)ความจริง ความคิดของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)จะรวบรวมโอสถไปตลอดทางก็จะพังทลายลง

แม้หมู่เกาะดาวหลัวจะมี(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณเหมันต์อยู่บ้าง แต่ด้วยฤทธิ์อันน่าอัศจรรย์ ย่อมมี(@NameIsNovel)ผู้คนมากมายแย่งกันซื้อ เขา(@NameIsNovel)อาจไม่ได้(@NameIsNovel)แม้แต่เม็ดเดียว

ยิ่งคิด สีหน้ายิ่งหม่นลง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “สหายผู้บำเพ็ญเซินไม่ต้องมองโลกในแง่ร้าย อุปสรรคที่(@NameIsNovel)ใหญ่ที่(@NameIsNovel)สุดในการหลอมโอสถวิญญาณเหมันต์คือวัตถุดิบหลัก ไข่มุกอสูรหลั่งน้ำตา หอโอสถอี้เหยาของเราได้(@NameIsNovel)ออกภารกิจที่(@NameIsNovel)สำนักงานใหญ่

สหายผู้บำเพ็ญท่านใดที่(@NameIsNovel)สามารถหาไข่มุกอสูรหลั่งน้ำตามาให้ได้(@NameIsNovel) จะได้(@NameIsNovel)รับการหลอมยาจากอาจารย์ของเราโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และ(@NameIsNovel)โอสถที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จะถูกแบ่งกันคนละครึ่ง

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของท่านทรงพลัง สหายผู้บำเพ็ญ ท่านอาจจะลองมองหาอสูรหลั่งน้ำตาในทะเลตะวันออก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

หากท่านสามารถหาได้(@NameIsNovel)หลายตัว เหตุใดต้องกังวลว่า(@NameIsNovel)จะไม่ได้(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณเหมันต์เล่า?” ชายผู้คงแก่เรียนเมื่อเห็นใบหน้าของเซินลั่วเริ่มมี(@NameIsNovel)ปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ ก็เปิดเผยข่าวชิ้นหนึ่งออกมา

“มี(@NameIsNovel)เรื่องเช่นนี้ด้วยรึ!” เซินลั่วดีใจในตอนแรกเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินข่าว แต่อารมณ์ของเขา(@NameIsNovel)ก็หม่นลงอย่างรวดเร็ว

ตามที่(@NameIsNovel)หยวนชิวกล่าว อสูรหลั่งน้ำตาเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตหายากในทะเลตะวันออก และ(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)จะหาได้(@NameIsNovel)แม้แต่ตัวเดียว นับประสาอะไรกับหลายตัว

นอกจากนี้ เขา(@NameIsNovel)ยังต้องค้นหาบัวเก้าพรหมในการเดินทางครั้งนี้ ดังนั้นจึงไม่มี(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)จะไปมองหาอสูรหลั่งน้ำตา [Source: NameIsNovel]

“ขอบคุณสำหรับข้อมูล ข้าคงต้องขอตัวแล้ว” ในเมื่อไม่มี(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณเหมันต์อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ เซินลั่วก็ไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่นานอีกต่อไปและ(@NameIsNovel)รีบลุกขึ้นเพื่อกล่าวคำอำลา

ในเมื่อสิ่งต่างๆ ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไปตามที่(@NameIsNovel)ต้องการ เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ความปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองชางเยว่และ(@NameIsNovel)ออกจากเมืองไปในทันที

“สหายเซิน ท่านหาซื้อโอสถวิญญาณเหมันต์ไม่ได้(@NameIsNovel)รึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเซินลั่วก็วางหนังสือที่(@NameIsNovel)ถืออยู่ลงและ(@NameIsNovel)ถามขึ้น

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเป็น(@NameIsNovel)เพื่อนสนิทกัน ระหว่า(@NameIsNovel)งทางมาที่(@NameIsNovel)นี่ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เล่าให้ไป๋เสี่ยวเถียนฟังเกี่ยวกับโอสถวิญญาณเหมันต์แล้ว

เซินลั่วถอนหายใจและ(@NameIsNovel)เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ของการพยายามซื้อโอสถที่(@NameIsNovel)หอโอสถอี้เหยา

“เรื่องนี้ยุ่งยากจริงๆ ไปลองดูที่(@NameIsNovel)หมู่เกาะดาวหลัวก่อนเถอะ หากเราซื้อยาไม่ได้(@NameIsNovel) เราค่อยวางแผนระยะยาวกัน” ไป๋เสี่ยวเถียนเสนอแนะ ไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ทางออกที่(@NameIsNovel)ดีกว่า(@NameIsNovel)นี้

“นั่นเป็น(@NameIsNovel)ทางเลือกเดียว” เซินลั่วกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอีกครั้ง

จากนั้นทั้งสองก็ขับเรือเหาะต่อไป มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของทะเลตะวันออก

เหนือความกว้างใหญ่ของทะเลตะวันออก เรือเหาะรูปกระสวยลำหนึ่งแล่นผ่านท้องฟ้า ทิ้งหางแสงสีขาวยาวไว้เบื้องหลัง

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)หัวเรือและ(@NameIsNovel)ท้ายเรือตามลำดับ หรี่ตาและ(@NameIsNovel)สอดส่องรอบบริเวณ ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง ทั้งสองมี(@NameIsNovel)สีหน้าเคร่งขรึม [Source: NameIsNovel]

“เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง? พบอะไรหรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนหลังจากค้นหาอยู่นานโดยไม่เป็น(@NameIsNovel)ผลก็มองไปยังเซินลั่ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ดวงตาของเซินลั่วสั่นไหวด้วยแสงสีเขียว แต่น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินของเขา(@NameIsNovel)ไม่เชี่ยวชาญในการสังเกตการณ์ระยะไกล จึงไม่ได้(@NameIsNovel)ผลลัพธ์ใดๆ และ(@NameIsNovel)ก็ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

“ใครจะไปคิดว่า(@NameIsNovel)เส้นทางเดินเรือทะเลตะวันออกจะกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ เราหลงทางไปในชั่วพริบตาแห่งความไม่ใส่ใจ หากข้ารู้ ข้าคงไม่พยายามจะฉลาดและ(@NameIsNovel)เลือกเส้นทางใหม่” ไป๋เสี่ยวเถียนคร่ำครวญ

กว่า(@NameIsNovel)สิบวันก่อน ทั้งสองออกเดินทางจากเกาะชางเยว่และ(@NameIsNovel)เดินทางลึกเข้าไปในทะเลตะวันออกต่อไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ในเมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถซื้อโอสถวิญญาณเหมันต์ได้(@NameIsNovel)ตลอดทาง จึงตัดสินใจไม่หยุดอีกต่อไปและ(@NameIsNovel)เลือกที่(@NameIsNovel)จะตามเส้นทางเดินเรือไปยังหมู่เกาะดาวหลัวในรวดเดียว

แม้ว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)เส้นทางเดินเรือเพียงเส้นทางเดียว แต่มันก็ไม่ใช่เส้นตรง มันคดเคี้ยวไปตามเกาะต่างๆ ตลอดทาง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ด้วยการสลับกันควบคุมเรือเหาะ ไป๋เสี่ยวเถียนในช่วงหนึ่งของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เบี่ยงเบนออกจากแผนที่(@NameIsNovel)ตรงทางโค้งและ(@NameIsNovel)เข้าไปในหมอกทะเลที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่ จึงหลงทางไป

หลังจากนั้น พวกเขา(@NameIsNovel)พยายามจะหาทิศทาง แต่ทะเลก็มี(@NameIsNovel)ลักษณะเหมือนกันหมด ขาดจุดสังเกตใดๆ ทำให้การค้นหาเส้นทางเหมือนกับการคลำหาในความมืด งุนงงอย่างสิ้นเชิง และ(@NameIsNovel)ไม่สามารถหาเจอได้(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

เมื่อนั้นทั้งสองจึงตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์ เซินลั่วรีบขอคำแนะนำจากหยวนชิว แต่แม้แต่หยวนชิวก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางออก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อไร้หนทางอื่น เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนจึงจำต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันออกต่อ พลางค้นหาไปด้วย

ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เพราะโชคร้ายหรือเพราะทะเลตะวันออกกว้างเกินคาด หลังจากเร่ร่อนมานานกว่า(@NameIsNovel)สิบวัน กลับไม่พบผู้คนสักคน แม้แต่อสูรกลับมี(@NameIsNovel)ให้เห็นไม่ขาด

โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ระดับบำเพ็ญของทั้งคู่ก้าวหน้าอย่างมาก อีกทั้งสมบัติในครอบครองก็ทรงอานุภาพ จึงผ่านพ้นอุปสรรคทั้งหลายมาได้(@NameIsNovel)ทีละขั้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ไปต่อกันเถอะ ข้าไม่เชื่อว่า(@NameIsNovel)เราจะไม่เจอใครเลยสักคน” เซินลั่วประกาศ

ไป๋เสี่ยวเถียนพยักหน้าเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)บังคับเรือเหาะไปทางตะวันออกต่อไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

------------ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)