หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 987
ตอนที่ 987 : พระกษิติครรภ์
ตอนที่ 987
สัมผัสจิตเทวะของเซินลั่วเริ่มปั่นป่วนยิ่งขึ้นทุกขณะ เบื้องหน้าดวงตาพลันปรากฏม่านความมืดสีโลหิต ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกควันหนาทึบ
ท่ามกลางความมืดมัวนั้น เขา(@NameIsNovel)แลเห็นร่างเด็กสาวตัวเล็กผมบางประดุจฟาง กำลังเดินโซซัดโซเซตรงไปยังบุรุษวัยกลางคนที่(@NameIsNovel)ผอมแห้งแลมี(@NameIsNovel)สีหน้าไร้อารมณ์
ริมฝีปากที่(@NameIsNovel)แตกระแหงของเด็กสาวอ้าออก ขยับพึมพำราวจะเรียกขานว่า(@NameIsNovel) “พ่อจ๋า” ทว่า(@NameIsNovel)บุรุษวัยกลางผู้นั้นกลับยังคงไร้อารมณ์ ค่อย ๆ ชักมี(@NameIsNovel)ดคมกริบออกมาจากด้านหลัง
ใบมี(@NameIsNovel)ดนั้นเปื้อนโลหิตสีดำ ส่องประกายเย็นเยียบจาง ๆ ใกล้กันนั้น ในหม้อเหล็กที่(@NameIsNovel)ดำด้วยเขม่าควัน น้ำแกงสีเหลืองก็เดือดพล่าน ผุดฟองปุด ๆ
“ไม่… นี่เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)…”
เซินลั่วจับจ้องมองลูกกระเดือกของบุรุษผู้นั้นที่(@NameIsNovel)ขยับเฮือกหนึ่ง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดคมกริบในกำมือก็เคลื่อนเข้าหาอกที่(@NameIsNovel)เหี่ยวแห้งของเด็กสาว สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายของเขา(@NameIsNovel)พลันเริ่มจะสูญสิ้นการควบคุม
เพียงชั่วพริบตา คลื่นโลหิตสีแดงฉานที่(@NameIsNovel)โหมกระหน่ำรอบกายก็พลันขยายใหญ่ขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า แสงสีทองที่(@NameIsNovel)เคยต้านทานพลังโลหิตนั้นไว้ได้(@NameIsNovel)ระดับหนึ่งก็พังทลายลงในบัดดล
และ(@NameIsNovel)พลังสัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกครอบงำ ถูกบังคับให้ถอยร่นกลับไป
ทะเลจิตวิญญาณถูกย้อมด้วยสีโลหิตจนสิ้นเชิง จิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)แข็งค้างอยู่กับที่(@NameIsNovel) ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้(@NameIsNovel) ร่างกายครึ่งหนึ่งพลันถูกปกคลุมด้วยโลหิตแล้ว
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ปราณโลหิตอันมหาศาลยังคงพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน แผ่กระจายปกคลุมถึงศีรษะ
เหลือเพียงร่างที่(@NameIsNovel)ยังคงอยู่ในท่ายื่นแขนออกไป ประดุจพยายามหยุดยั้งสิ่งที่(@NameIsNovel)กำลังจะอุบัติ
“การรักษาความเมตตาไว้ในยามเช่นนี้ เป็น(@NameIsNovel)เครื่องหมายแห่งคุณธรรมอันยิ่งใหญ่” เสียงถอนหายใจพลันแว่วดังขึ้นในขณะนั้น
ขณะที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของเซินลั่วกำลังใกล้จะล่มสลาย สัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเห็นแสงสีเหลืองนวลจุดขึ้นเบื้องหน้า ค่อย ๆ ล่องลอยมาทางตน
แสงนั้นเล็กเท่าเมล็ดถั่ว ทว่า(@NameIsNovel)กลับส่องสว่า(@NameIsNovel)งไม่ลดละท่ามกลางสวรรค์ที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยโลหิต มิเพียงไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบจากการเสื่อมทรามนี้
หากแต่กลับมี(@NameIsNovel)พลังขับไล่มันออกไป สร้างกำแพงกั้นเพื่อป้องกันปราณโลหิตที่(@NameIsNovel)พวยพุ่งเข้ามา
เมื่อแสงจิ๋วเข้าใกล้ ปราณโลหิตโดยรอบพลันสลายไปเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)สีโลหิตบนร่างของเซินลั่วก็ถอยร่นกลับไปถึงเอว
สัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)พลันกลับมาแจ่มชัดอยู่บ้าง และ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ มิใช่เพียงแค่แสง หากแต่เป็น(@NameIsNovel)ร่างที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวนวล
ร่างนั้นดูชราภาพยิ่งนัก มิได้(@NameIsNovel)สูงใหญ่ แก้มตอบลึก มี(@NameIsNovel)คิ้วขาวดกหนาคู่หนึ่งพาดอยู่เหนือดวงตาที่(@NameIsNovel)สงบนิ่งแลแจ่มใส
มี(@NameIsNovel)จมูกโด่งไม่มากนัก ริมฝีปากถ่อมตน เผยภาพลักษณ์แห่งความเมตตาแลกรุณาอย่างหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)
สวมจีวรสีแดงชาด แลมงกุฎปี้หลูบนศีรษะ คล้ายกับเครื่องแต่งกายของพระภิกษุรูปหนึ่ง
“ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เมตตาเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใด และ(@NameIsNovel)เหตุใดจึงได้(@NameIsNovel)ตกลงมาในวงกตนรกนี้?” พระภิกษุผู้สูงส่งยืนอยู่เบื้องหน้าและ(@NameIsNovel)เอ่ยถาม
คิ้วของเซินลั่วขมวดมุ่น ไม่ได้(@NameIsNovel)เอ่ยตอบ
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของพระภิกษุผู้สูงส่งผู้นี้ ภายในทะเลจิตวิญญาณของตนนั้น นับเป็น(@NameIsNovel)เรื่องแปลกประหลาดอย่างแท้จริง
และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังอดกังวลมิได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ท่านผู้นั้นอาจเป็น(@NameIsNovel)ร่างจำแลงของจิตวิญญาณเทวะแห่งคุนผู้ทำลายล้าง ซึ่งตั้งใจจะทำร้ายตน
“การระมัดระวังย่อมเป็น(@NameIsNovel)เรื่องธรรมดา ข้าเห็นว่า(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของท่านมี(@NameIsNovel)ร่องรอยแห่งเคล็ดวิชาหวงถิง เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ท่านมาจากภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น?”
พระภิกษุผู้สูงส่งดูจะไม่ใส่ใจในความเงียบงันของอีกฝ่าย และ(@NameIsNovel)ยังคงสอบถามต่อไป
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำเหล่านี้ เซินลั่วซึ่งก่อนหน้านี้ลังเลที่(@NameIsNovel)จะใช้จิตวิญญาณเทวะสำรวจ บัดนี้ก็ยอมรับชะตากรรมและ(@NameIsNovel)เริ่มตรวจสอบพระภิกษุผู้สูงส่งผู้นั้น
ทว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)สัมผัสกับพระภิกษุผู้สูงส่ง เสียงสวดมนต์ลึกล้ำก็สะท้อนก้องไปทั่วทะเลจิตวิญญาณ
คลื่นเสียงสวดมนต์แห่งพุทธธรรมสะท้อนอยู่รอบกายเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)พลังอันอ่อนโยนก็ห่อหุ้มจิตวิญญาณเทวะ กระจายปราณโลหิตทั้งหมดที่(@NameIsNovel)แปดเปื้อนอยู่ให้สลายไป
“ผู้ใดจะคาดคิดว่า(@NameIsNovel)ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เมตตาก็มี(@NameIsNovel)รากฐานแห่งปัญญาเช่นกัน มี(@NameIsNovel)วาสนาสัมพันธ์กับนิกายพุทธของเราไม่น้อย” พระภิกษุผู้สูงส่งกล่าว ราวกับประหลาดใจ
“ขอเรียนถามนามทางธรรมของท่านพระอาจารย์ได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วบัดนี้ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะละเลย รีบเอ่ยถามในทันที
“ข้าสังเกตพลังเทวะอันยิ่งใหญ่แห่งพระกษิติครรภ์ ภัยพิบัติแห่งทรายคงคาเล่าถึงความยากลำบากที่(@NameIsNovel)มิอาจบอกเล่าได้(@NameIsNovel) การได้(@NameIsNovel)เห็นและ(@NameIsNovel)เคารพในชั่วพริบตา จะเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อภพมนุษย์แลสวรรค์อย่างหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)”
พระภิกษุผู้สูงส่งมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด แต่เสียงสวดมนต์แห่งพุทธธรรมกลับสะท้อนก้องผ่านทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่ว
“ผู้เยาว์มิคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ ผู้เยาว์ได้(@NameIsNovel)ล่วงเกินท่านแล้ว” เซินลั่วตระหนักได้(@NameIsNovel)ดังนั้น จิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็ประสานมือสวดมนต์ในทันที
“ไม่น่าแปลกใจ ไม่น่าแปลกใจเลย…” พระภิกษุรูปนั้นมิได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธหรือยอมรับ ทว่า(@NameIsNovel)ยังคงสอบถามต่อไปว่า(@NameIsNovel) “ท่านเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นรึไม่?”
“ผู้เยาว์นามเซินลั่ว แม้ข้าจะยังมิได้(@NameIsNovel)เข้าร่วมภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นอย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการ หากแต่พลังเทวะที่(@NameIsNovel)ข้าบำเพ็ญเพียรล้วนมาจากใต้ร่มเงาของปรมาจารย์โพธิญาณอย่างแท้จริง” เซินลั่วกล่าว
“เหตุใดท่านจึงได้(@NameIsNovel)ตกลงมายังสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้?” พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ถามพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็เล่าเหตุการณ์ ณ อารามอู่จวงและ(@NameIsNovel)ประสบการณ์ภายหลังของตนให้พระโพธิสัตว์ฟังในทันที
หลังจากฟังแล้ว พระภิกษุรูปนั้นก็นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะค่อย ๆ กล่าวว่า(@NameIsNovel) “เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)จริงรึที่(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)การทำงานของวิถีสวรรค์ ที่(@NameIsNovel)สวรรค์ทั้งปวงจะต้องผ่านการทดสอบนี้?”
“พระโพธิสัตว์ เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนั้น?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“กรรมและ(@NameIsNovel)วาสนานานาประการช่างเล่นตลกกับผู้คนนัก ข้าเองได้(@NameIsNovel)ตกลงสู่ห้วงนรกและ(@NameIsNovel)ตั้งมหาปณิธานก็เพื่อจะปลดเปลื้องสรรพสัตว์จากความทุกข์ เพื่อสลายความเคียดแค้นภายในสามภพ
และ(@NameIsNovel)เพื่อป้องกันไม่ให้ผนึกคลายตัวลง ทว่า(@NameIsNovel) ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุด ข้าก็มิอาจหลีกหนีพ้นจากหายนะครั้งนี้ได้(@NameIsNovel)” พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์กล่าวอย่างเชื่องช้า
หลังจากกล่าวจบ สายตาของพระโพธิสัตว์ก็จับจ้องมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว ประกายสว่า(@NameIsNovel)งอันผิดปกติก็พลันวาบผ่านดวงตาของท่าน
จากนั้น ภาพเบื้องหน้าของเซินลั่วก็พลันพร่ามัว สายตาของเขา(@NameIsNovel)ถูกดึงดูดไปยังดวงตาของพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์โดยไม่สมัครใจ
ทว่า(@NameIsNovel)เพียงชั่วพริบตา ราวกับเพิ่งหลุดจากภวังค์ ดวงดาวเบื้องหน้าดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเลือนหายไปอีกครั้ง
และ(@NameIsNovel)เบื้องหน้า พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ก็โซเซถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะทรงองค์ได้(@NameIsNovel) แสงสีขาวที่(@NameIsNovel)เคยส่องสว่า(@NameIsNovel)งอยู่บนกายท่านก็หม่นลงไปหนึ่งขั้นในบัดดล
“พระโพธิสัตว์…”
เซินลั่วคาดเดาได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนรางว่า(@NameIsNovel) พระโพธิสัตว์คงได้(@NameIsNovel)กระทำสิ่งใดบางอย่างกับตนเมื่อครู่
“ช่างเถิด ช่างเถิด… ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านมาที่(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งแห่งวาสนาที่(@NameIsNovel)กำหนดไว้แล้ว น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)บัดนี้ข้าเหมือนเทียนที่(@NameIsNovel)ริบหรี่ในสายลม สามารถเหลือบเห็นอดีตและ(@NameIsNovel)ภาพลวงตาได้(@NameIsNovel)เพียงบางส่วน
แต่ก็มิอาจมองเห็นภายภาคหน้าอันไกลเกินไปได้(@NameIsNovel) วาสนาของท่าน…ค่อนข้างโกลาหลยิ่งนัก ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเอ่ยถึงมันเลย บางทีท่านอาจเป็น(@NameIsNovel)ตัวแปรที่(@NameIsNovel)ยิ่งใหญ่ที่(@NameIsNovel)สุด” พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์กล่าว สีหน้าของท่านผสมผสานระหว่า(@NameIsNovel)งความยินดีและ(@NameIsNovel)ความกังวลใจ
เซินลั่วฟังแล้วก็ยิ่งงุนงงสับสนมากขึ้น
“พระโพธิสัตว์ ทั้งหมดนี้ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไรกันแน่?” เซินลั่วอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถาม
“เอ่ยไม่ได้(@NameIsNovel) เมื่อถึงเวลา ท่านย่อมจะรู้เอง หากยังไม่ถึงเวลา การเปิดเผยความลับแห่งสวรรค์จะนำมาซึ่งตัวแปรเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น พอแล้ว พอแล้ว วันนี้ข้าจะขอละเมิดศีลและ(@NameIsNovel)เสี่ยงโชคสักครา” พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์กล่าวพร้อมกับส่ายหน้าและ(@NameIsNovel)รอยยิ้มอันขมขื่น
ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะทันได้(@NameIsNovel)เอ่ยถามสิ่งใดอีก เสียงสวดมนต์พลันดังแว่วขึ้นเรื่อย ๆ แสงสีขาวบนกายพระภิกษุเบื้องหน้าส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้ายิ่งขึ้น และ(@NameIsNovel)พร้อมกับการสวดมนต์ แสงนั้นก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
ทว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วกลับรับรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)แสงในยามนี้เหมือนกับถ่านไฟสุดท้ายที่(@NameIsNovel)กำลังจะมอดดับ
เมื่อแสงสีขาวทวีความรุนแรงขึ้น ร่างของพระภิกษุรูปนั้นก็พร่ามัวเลือนรางขึ้นเรื่อย ๆ และ(@NameIsNovel)พลังโลหิตอันกว้างใหญ่ภายในทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่วก็ถูกกลืนกินและ(@NameIsNovel)สลายหายไปโดยแสงสีขาวนี้จนสิ้นเชิง
เมื่อจิตวิญญาณเทวะเล็ก ๆ ของเซินลั่วอาบอยู่ในแสงสีขาวนี้ ก็รู้สึกถึงความอบอุ่นสบาย พลังวิญญาณที่(@NameIsNovel)สูญเสียไปพลันเริ่มฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว แสงอันไร้ตัวตนของจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็รวมตัวกัน ค่อย ๆ เผยให้เห็นจีวรสีทองแลแดงฉาน
“นี่คือ…”
ในขณะนี้ เซินลั่วจะไม่เข้าใจได้(@NameIsNovel)อย่างไรเล่าว่า(@NameIsNovel) พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์กำลังถ่ายทอดพลังวิญญาณของตนเองมาให้เขา(@NameIsNovel)?
ด้วยทะเลจิตวิญญาณที่(@NameIsNovel)กลับมามั่นคงแล้ว ดวงตาของเซินลั่วก็พลันเปิดขึ้นอีกครั้ง
---------------