หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 998
ตอนที่ 998 : ผู้ทรยศที่แท้จริง
ตอนที่ 998
“แน่นอนว่า(@NameIsNovel)มิใช่ของจริง มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่(@NameIsNovel)คัมภีร์สวรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อจำลองของปลอมเท่านั้น” เซินลั่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น คิ้วของพระภิกษุหวงเหมยก็ขมวดเล็กน้อย พินิจพิจารณาถึงความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ของเรื่องที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกล่าว
“ไหนๆ ก็เอ่ยถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว พระภิกษุหวงเหมย ท่านจะไม่ช่วยข้าปลดวงแหวนมังกรพันธนาการนี้ก่อนรึ?” เซินลั่วเหยียดแขนที่(@NameIsNovel)ถูกพันธนาการออกไปพลางกล่าวถาม
“ดี” พระภิกษุหวงเหมยซึ่งลดท่าทีระแวดระวังลง พยักหน้าตอบรับ
ขณะก้าวไปข้างหน้า ก็เอ่ยว่า(@NameIsNovel) “วงแหวนมังกรพันธนาการนี้มิใช่ศาสตราเวทธรรมดา เทียบได้(@NameIsNovel)กับแหวนวัชระของไท่ซ่างเหล่าจุน การจะเปิดผนึกได้(@NameIsNovel) เว้นเสียแต่ว่า(@NameIsNovel)...”
ยังไม่ทันจบประโยค แสงอำมหิตก็พลันฉายวาบในดวงตาของพระภิกษุหวงเหมย
“จงตัดมือพวกนี้ทิ้งเสีย!” พระภิกษุผู้นั้นสั่ง ด้วยการเคลื่อนไหวที่(@NameIsNovel)ว่องไว ยกมือขึ้นประดุจใบมี(@NameIsNovel)ด ฟันลงมายังแขนของเซินลั่วอย่างรุนแรง
ดวงตาของเซินลั่วหรี่ลงฉับพลัน แขนของเขา(@NameIsNovel)พลันส่องประกายแสงสีทอง เนื้อหนังและ(@NameIsNovel)กระดูกเกือบจะโปร่งแสง
เกิดเสียง ‘เคร้ง’ ดังสนั่น มือของพระภิกษุหวงเหมยฟันลงกระทบแขนเซินลั่ว ประหนึ่งปะทะกับเหล็กชั้นดี เปล่งเสียงแหลมใสคล้ายทองคำปะทะหยก
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เซินลั่วก็ยกขาขึ้นและ(@NameIsNovel)เตะเข้าที่(@NameIsNovel)หน้าอกของพระภิกษุหวงเหมยอย่างรุนแรง จนร่างของอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังไป
“ท่านทำอะไร!” เซินลั่วตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว
“คัมภีร์สวรรค์ปลอมที่(@NameIsNovel)เจ้ากล่าวถึงทั้งหมดนั่น ต่อให้ข้านำกลับไป คนอื่นอาจจะไม่สังเกตเห็น แต่เจิ้นหยวนจื่อ เจ้าหมาจิ้งจอกเฒ่านั่นจะไม่มองทะลุความจริงหรืออย่างไรกัน? สหายเซิน เจตนาดีของท่านในการช่วยข้าสร้างผลงานอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน? ท่านเพียงแค่คิดจะใช้ข้าเป็น(@NameIsNovel)เครื่องมือฆ่าคนอื่นเท่านั้นมิใช่รึ?” พระภิกษุหวงเหมยทรงตัวได้(@NameIsNovel)แล้วจึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“พระภิกษุหวงเหมย ท่านกำลังตอบแทนผู้มี(@NameIsNovel)พระคุณด้วยความชั่วช้า…” เซินลั่วถอนหายใจพลางกล่าว
“ข้าสามารถไว้ชีวิตท่านได้(@NameIsNovel) เพียงแค่ส่งมอบคัมภีร์สวรรค์มาโดยดี หากท่านร่วมมือจริงๆ ข้าจะแบ่งปันผลงานส่วนหนึ่งให้ท่านอย่างแน่นอน ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” พระภิกษุหวงเหมยหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสนอ
“สุดท้ายแล้ว ท่านก็เพียงแค่ต้องการครอบครองคัมภีร์สวรรค์ไว้ผู้เดียว เห็นทีข้าคงร่วมมือกับท่านยากยิ่ง” เซินลั่วส่ายหน้าพลางตอบอย่างเชื่องช้า
“แขนของเจ้าถูกวงแหวนมังกรพันธนาการรัดตรึงอยู่ ถึงแม้จะได้(@NameIsNovel)รับความช่วยเหลือ ข้าก็สามารถปลิดชีพเจ้าได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย เจ้าต้องการจะต่อต้านจนถึงที่(@NameIsNovel)สุดจริงๆ รึ?” พระภิกษุหวงเหมยหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ร่างกายมิได้(@NameIsNovel)เผยกลิ่นอายแห่งพุทธศาสนิกชนอีกต่อไป แต่กลับปล่อยปราณปีศาจสีดำออกมาเป็น(@NameIsNovel)สาย
“เหอะ! ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะถูกมารเข้าสิงแล้ว ท่านซ่อนปราณปีศาจนี้ไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เจ้ายังมี(@NameIsNovel)คัมภีร์สวรรค์อยู่ในตัว จะยากอะไรในการใช้มันเพื่อสะกดปราณปีศาจ?” พระภิกษุคิ้วเหลืองเย้ยหยันกลับ
“โอ้? สามารถใช้เช่นนั้นได้(@NameIsNovel)ด้วยรึ?” เซินลั่วกล่าวอย่างประหลาดใจ
“เหตุใดเจ้าไม่เรียกคัมภีร์สวรรค์ออกมาเล่า แล้วข้าจะแสดงให้เจ้าดูเอง?” ไม่ทันที่(@NameIsNovel)หวงเหมยจะกล่าวจบ ก็พลันพุ่งเข้าใส่เซินลั่วทันที เอื้อมมือตรงไปยังลำคอ
เซินลั่วซึ่งระมัดระวังอยู่ก่อนแล้ว ก็สลายแสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)เท้า ร่างกายถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว
“ภูผาฌาน!” ในขณะนั้น เสียงตะโกนต่ำๆ ก็ดังขึ้น เซินลั่วพลันรู้สึกถึงแรงกดดันที่(@NameIsNovel)ลึกลับมองไม่เห็นโอบล้อมกาย ราวกับภูเขา(@NameIsNovel)ไท่ซานกำลังกดทับลงบนบ่า ทำให้ร่างกายทรุดลง ขาทั้งสองจมลงไปในพื้นดินจนไม่อาจขยับได้(@NameIsNovel)
พระภิกษุคิ้วเหลืองไม่รอช้า ฉวยโอกาสนี้ไล่ตามไปติดๆ ฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บ ยังคงเล็งเข้าที่(@NameIsNovel)ลำคอ
เซินลั่วเผายันต์มุดดินที่(@NameIsNovel)ซ่อนไว้ในแขนเสื้อจนกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านในทันที และ(@NameIsNovel)ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็หาย ‘วับ’ เข้าไปในพื้นดิน หลบหนีลงไปใต้พิภพ
“เจ้าคิดจะหนีไปที่(@NameIsNovel)ใด!” เมื่อเห็นดังนั้น พระภิกษุคิ้วเหลืองก็ตะโกนกึกก้อง พลางประสานฝ่ามือ ปราณปีศาจสีดำก็ปะทุออกมาเป็น(@NameIsNovel)สาย พุ่งดิ่งเข้าไปในพื้นดิน
ในชั่วพริบตาต่อมา พื้นดินก็แตกกระจัดกระจาย สายปราณปีศาจสีดำผสมกับโคลนและ(@NameIsNovel)หินแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดแหลมคมพุ่งทะยานออกมา บังคับให้เซินลั่วต้องหนีขึ้นมาจากใต้ดิน
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกระโจนออกจากพื้นดิน หวงเหมยราวกับคาดการณ์ตำแหน่งไว้ล่วงหน้า ก็ตามมาถึงตัวในฉับพลัน
ขณะที่(@NameIsNovel)เห็นฝ่ามือของหวงเหมยซึ่งเต็มไปด้วยปราณปีศาจสีดำเอื้อมมาที่(@NameIsNovel)ลำคออีกครา พลันมี(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งวาดเข้ามาทางด้านข้าง ยืนอยู่เบื้องหน้าเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ฟาดฝ่ามือออกไป ลมหมุนสีดำก็กวาดเข้าใส่พระภิกษุคิ้วเหลืองทันที
“ไสหัวไป!” คิ้วเหลืองสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แรงไม่มากนัก จึงแทงฝ่ามือเข้าไปในลมหมุนสีดำโดยตรง ก่อนจะฉีกกระชากมันออกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ อย่างดุดัน ร่างของเขา(@NameIsNovel)พุ่งทะลุผ่านลมหมุน ตบใส่ร่างอสูรวายุผู้นั้น แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเซินลั่วต่อ
แสงสีทองและ(@NameIsNovel)สีเงินส่องประกายบนแขนของเซินลั่ว ขณะที่(@NameIsNovel)เตรียมปลดปล่อยเคล็ดวิชาทะยานปีกพันลี้ กลิ่นอายพลังอันทรงอำนาจปะทุออกมาจากร่างกาย กำลังจะเร่งความเร็วหนีไปในทันที
ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะนั้นเอง แสงจากวงแหวนมังกรพันธนาการที่(@NameIsNovel)ข้อมือก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นราวกับดูดซับพลังปราณเต๋าส่วนสุดท้ายของเซินลั่วไปจนหมดสิ้น กลิ่นอายบนร่างกายก็สลายไปอย่างกะทันหัน และ(@NameIsNovel)แสงบนแขนก็มัวหมองลงพร้อมกัน
ดวงตาของเซินลั่วเบิกกว้าง สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก
เมื่อเห็นดังนั้น คิ้วเหลืองก็ลิงโลดใจอย่างยิ่ง คว้าลำคอของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)บีบอย่างแรง
เสียงกระดูกคอถูกบดขยี้ดัง ‘แกร็ก แกร็ก’ สะท้อนก้อง เซินลั่วพ่นโลหิตออกมาคำหนึ่ง กระเด็นเปื้อนใบหน้าของคิ้วเหลือง
คิ้วเหลืองมิได้(@NameIsNovel)สนใจ กลับหัวเราะเสียงดัง “ข้าบอกให้เจ้าร่วมมืออย่างเชื่อฟังตั้งแต่แรกแล้ว แต่เจ้ากลับเลือกที่(@NameIsNovel)จะ…”
ยังไม่ทันกล่าวจบ สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันแปรเปลี่ยนไป รอยยิ้มที่(@NameIsNovel)หยิ่งยโสบนใบหน้าแข็งค้าง สายตาค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไป และ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel) วงแหวนมังกรพันธนาการที่(@NameIsNovel)เคยสวมอยู่บนข้อมือของเซินลั่วเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับมาพันรัดอยู่บนข้อมือของตนเองที่(@NameIsNovel)กำลังจับเซินลั่วอยู่
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แสงสีทองก็หมุนวนรอบแขนข้างหนึ่งของเซินลั่ว แล้วชกเข้าที่(@NameIsNovel)หน้าอกคิ้วเหลืองเต็มแรง
คิ้วเหลืองรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่(@NameIsNovel)หน้าอก ร่างกายก็ลอยละลิ่วถอยหลังไปโดยไม่อาจควบคุม
อีกด้านหนึ่ง ‘อสูรวายุ’ ที่(@NameIsNovel)เพิ่งถูกเขา(@NameIsNovel)ตบจนกระเด็นไปเมื่อครู่นี้ ก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังในทันที ยกฝ่ามือขึ้นกดลงบนแผ่นหลังของคิ้วเหลืองโดยตรง
แสงสีเขียวพวยพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของอสูรวายุ โซ่สีเขียวก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อพร้อมเสียง ‘วูบ’ พันธนาการคิ้วเหลืองไว้โดยไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสให้ต่อต้าน
เซินลั่วลงสู่พื้นแล้ว ยืนนิ่งอยู่กับที่(@NameIsNovel)พลางไอเป็น(@NameIsNovel)เลือดด้วยความยากลำบาก ขณะที่(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ซ่อมแซมลำคอของตนเองอย่างรวดเร็ว
“เซินลั่ว!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังลั่นก็ดังมาจากหุบเขา(@NameIsNovel) ร่างหลายร่างพุ่งทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงมายังบริเวณนี้
ผู้นำมิใช่ใครอื่นนอกจากหยางเจี่ยน เมื่อเห็นเซินลั่วรอดพ้นไปได้(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)คิ้วเหลืองถูกควบคุมอยู่เช่นนี้ ก็เกิดความกราดเกรี้ยวขึ้นในทันที
ราชาอสูรวัวกระทิงและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าโกรธเคืองไม่แพ้กัน เตรียมพร้อมที่(@NameIsNovel)จะเปิดฉากโจมตีมาทางนี้
ทว่า(@NameIsNovel)คนเหล่านั้นไม่ใส่ใจ ในขณะนี้พวกเขา(@NameIsNovel)ทุกคนล้วนต้องการจะลอกหนังและ(@NameIsNovel)ชำแหละเซินลั่วก่อนจึงจะพอใจ
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบกริบในทันที ทุกคนต่างตกตะลึงเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)หันสายตาทั้งหมดไปยังผู้ที่(@NameIsNovel)เอ่ยปาก ซึ่งก็คือ ‘อสูรวายุ’ ที่(@NameIsNovel)สยบคิ้วเหลืองไว้
ร่างนั้นยกมือขึ้น ถอดหมวกไม้ไผ่บนศีรษะ แสงสีเขียวชั้นหนึ่งส่องประกายทั่วร่าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ เผยให้เห็นชุดคลุมเต๋าสีม่วงทองที่(@NameIsNovel)โดดเด่นสะดุดตา
“เจิ้นหยวนต้าเซียน…” หยางเจี่ยนอุทานด้วยความประหลาดใจ
“เกิดอันใดขึ้น?” นาจาขมวดคิ้วถาม
เมื่อเปิดเผยตัวตนที่(@NameIsNovel)แท้จริง เจิ้นหยวนจื่อก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นกลิ่นอายของตน ทุกคนจึงสามารถแยกแยะจริงเท็จได้(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา
“ผู้ทรยศมิใช่เซินลั่ว หากแต่เป็น(@NameIsNovel)คิ้วเหลือง” เจิ้นหยวนจื่อกล่าว
“เป็น(@NameIsNovel)คิ้วเหลืองหรือ? ท่านอาจารย์ที่(@NameIsNovel)เคารพ เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน?” อรหันต์รูปหนึ่งจากนิกายพุทธกล่าวอย่างไม่อาจเชื่อ
“ข้ามิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้ทรยศ ทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้ากล่าวในกระจกทดสอบใจล้วนเป็น(@NameIsNovel)ความจริง เป็น(@NameIsNovel)เพราะคิ้วเหลืองเข้ามายุ่งเกี่ยว จึงทำให้ทุกคนเข้าใจผิดไป” เซินลั่วกล่าวพลางไอออกมาสองครั้ง เพื่อแก้ต่างให้ตนเอง
ราชาอสูรวัวกระทิงบังเกิดความไม่แน่ใจ มองสลับไปมาระหว่า(@NameIsNovel)งเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คิ้วเหลือง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะปักใจเชื่อฝ่ายใดดี
---------------