หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,011
ตอนที่ 1,011 : รวบรวม
ตอนที่ 1011
เจิ้นหยวนจื่อเห็นสถานการณ์ สีหน้าของท่านมืดลง ประสานอินด้วยมือทั้งสองข้าง
“สามบุปผาเบิกบาน!”
เหนือศีรษะ ปรากฏแสงเจิดจ้าสามสาย ทองหนึ่ง เงินหนึ่ง ขาวหนึ่ง ภายในแต่ละสายมี(@NameIsNovel)ดอกบัวที่(@NameIsNovel)กำลังเบ่งบานปรากฏขึ้น ขยายใหญ่ร้อยเท่าในทันที ค้ำจุนทางเดินที่(@NameIsNovel)กำลังพังทลายไว้ได้(@NameIsNovel)ชั่วขณะ
“ดาราย้ายถิ่น!” เจิ้นหยวนจื่อก้าวเหยียบดาวเหนือใหญ่ เจ็ดก้าวในห้วงสุญญตา ความเร็วในการหลบหนีพลันเพิ่มขึ้นสิบเท่า ร่างของท่านหายวับไปในแสงสีขาวเบื้องหน้า
ทันทีที่(@NameIsNovel)ร่างหายไป ทางเดินก็ส่งเสียงครืนๆ และ(@NameIsNovel)พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
ภายในโถงใหญ่ของนครแห่งภูตผี จิ่วโยวถือธงที่(@NameIsNovel)แตกหักสองผืน บังคับให้มันเชื่อมต่อกันด้วยลวดลายปีศาจสีแดงเลือด
ข้างๆ กัน ร่างของอู๋อวี้ถูกตัดเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน การตายของเขา(@NameIsNovel)น่าเศร้าอย่างยิ่ง
จิ่วโยวมิได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับอู๋อวี้ ปราณปีศาจจากภายในร่างกายหลั่งไหลลงสู่ธง ขณะที่(@NameIsNovel)ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพคลี่ออกอีกครั้ง ผนึกจานเวียนว่า(@NameIsNovel)ยหกวิถีอีกครา
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความสำเร็จนั้น ใบหน้าของจิ่วโยวกลับซีดเผือด
แม้จะมิได้(@NameIsNovel)เห็นด้วยตาตนเอง แต่สัญชาตญาณบอกว่า(@NameIsNovel)พวกนั้นหนีออกจากยมโลกไปแล้ว
เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่น สายฟ้าสีแดงเข้มหนาทึบพุ่งออกมาราวหนวดอัสนี ฟาดฟันพื้นดินใกล้เคียง
เสียงดังปัง พื้นดินถูกโจมตี เกิดเป็น(@NameIsNovel)หลุมขนาดใหญ่ เศษหินปลิวว่อน
ซากศพของอู๋อวี้ถูกสายฟ้าสีดำฟาดเข้าใส่จนระเบิดออก ไม่เหลือร่องรอย
เหล่าเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)เหลือรวมตัวอยู่ไกลๆ เงียบงันราวกับจั๊กจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าส่งเสียง
หลังจากระบายอารมณ์ จิ่วโยวกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว หันหลังและ(@NameIsNovel)ออกจากโถงใหญ่ เข้าไปในห้องหินที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่
เขา(@NameIsNovel)หยิบลูกปัดกลมสีแดงเข้มออกมาและ(@NameIsNovel)ประสานอินอย่างรวดเร็ว
เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนขึ้นจากลูกปัด ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลสีแดงขนาดเล็กกว้างหลายฉื่อ หมุนอย่างช้าๆ
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เงาร่างมนุษย์ที่(@NameIsNovel)พร่ามัวปรากฏขึ้นภายในค่ายกล
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว เย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้องหิน ทุกรูขุมขนของจิ่วโยวราวถูกกดทับด้วยลมหายใจเย็นเยียบ เขา(@NameIsNovel)สั่นสะท้าน ไม่กล้าหายใจเสียงดัง
“ท่านฉือโย่ว ข้าสมควรตาย คนเหล่านั้นใช้วิธีการบางอย่างควบคุมสมาชิกเผ่าภูตที่(@NameIsNovel)ดูแลจานเวียนว่า(@NameIsNovel)ยหกวิถี ทำลายผนึก
แม้ข้าจะพยายามสุดกำลัง พวกมันก็ยังหนีไปได้(@NameIsNovel)!” จิ่วโยวคุกเข่าลงกับพื้น “พลั่ก” เสียงด้วยความหวาดกลัว
“อะไรนะ! เจ้าปล่อยให้พวกมันหนีไป! เจ้ามันไร้ประโยชน์!” ร่างพร่ามัวในค่ายกลตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
แม้เสียงไม่ดัง แต่จิ่วโยวกลับรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลทาบทับลงมา ทุกสิ่งมืดมัวในดวงตา เกือบจะหมดสติ
“ข้าสมควรตายและ(@NameIsNovel)ไม่กล้าแก้ตัว แต่ โปรดเถิดท่านฉือโย่ว เมื่อพิจารณาความเหน็ดเหนื่อยครั้งก่อน โปรดให้โอกาสข้าได้(@NameIsNovel)ไถ่โทษด้วย” ศีรษะของจิ่วโยวก้มต่ำลงไปอีก เกือบจะคลานไปบนพื้น
“ในรายงานครั้งก่อนของเจ้าเกี่ยวกับกองกำลังที่(@NameIsNovel)เหลือในสามภพ นอกจากราชาอสูรวัวกระทิง, เจิ้นหยวนจื่อ, หยางเจี่ยนแล้ว มี(@NameIsNovel)ศิษย์ของภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นที่(@NameIsNovel)ฝึกเคล็ดวิชาหวงถิงมายังยมโลกหรือไม่?” ร่างพร่ามัวถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
“มี(@NameIsNovel) ข้าตรวจสอบแล้ว ชื่อของเขา(@NameIsNovel)คือเซินลั่ว ถือชิ้นส่วนคัมภีร์สวรรค์อยู่ แม้ข้าจะไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาจากที่(@NameIsNovel)ใด” จิ่วโยวรีบตอบ
“เซินลั่ว…” ร่างพร่ามัวพึมพำชื่อนั้นเบาๆ แล้วเงียบไปนาน
“ลูกน้องของท่านควรทำสิ่งใดต่อไป? โปรดบัญชาการข้าด้วย” จิ่วโยวรออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม
“เมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)หนีไปแล้ว เป็น(@NameIsNovel)การสิ้นเปลืองที่(@NameIsNovel)จะให้กองทหารของเจ้าอยู่ในยมโลก ถอนพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดออกมา” ร่างพร่ามัวกล่าว
“ขอรับ” จิ่วโยวรับคำ
ร่างพร่ามัวสั่นไหวและ(@NameIsNovel)หายไปภายในค่ายกล กลิ่นอายสะพรึงกลัวที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มห้องหินสลายไป ทำให้จิ่วโยวลุกขึ้นจากพื้น เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
“พลังของท่านฉือโย่วแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ การตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ของท่านคงอยู่ไม่ไกล” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเอง ความตื่นเต้นฉายผ่านใบหน้าขณะรีบเดินออกไป
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ภาพเบลอชั่วขณะก่อนจะพบว่า(@NameIsNovel)ตนเองอยู่ในพื้นที่(@NameIsNovel)มืด
ที่(@NameIsNovel)นี่ไร้แสงสว่า(@NameIsNovel)งแม้แต่น้อย ไม่สามารถมองเห็นมือตนเองที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงหน้า แต่เมื่อแต่ละคนมี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญลึกซึ้ง ในไม่ช้าก็มองเห็นสภาพแวดล้อม และ(@NameIsNovel)ตระหนักว่า(@NameIsNovel)ตนอยู่ในถ้ำใต้ดินขนาดมหึมา
ถ้ำกว้างหลายร้อยฉื่อ พื้นและ(@NameIsNovel)ผนังหินโดยรอบสีดำสนิท เย็นยะเยือกถึงกระดูก ชวนให้นึกถึงน้ำแข็งดำ
พื้นถ้ำค่อนข้างเรียบ มี(@NameIsNovel)เสาหยกขาวสูงราวสิบห้าฉื่อตั้งตระหง่านอยู่ รวมสามร้อยหกสิบห้าต้น อัดแน่นดุจป่า
เสาหยกจำนวนมากเสียหายและ(@NameIsNovel)พังทลายกว่า(@NameIsNovel)สองร้อยต้นยังคงสมบูรณ์ ปกคลุมด้วยลวดลายค่ายกลคล้ายแผนที่(@NameIsNovel)ดวงดาว ดูเหมือนเป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งของผนึกที่(@NameIsNovel)กักขังบางสิ่งไว้
ปราณหยินอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากเสาหยกที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์ แม้ป่าหยกดูวุ่นวาย แต่กลับก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลที่(@NameIsNovel)จมอยู่ กักขังปราณภูตผีทั้งหมดไว้ในพื้นที่(@NameIsNovel)นี้
เสาหยกดูเก่าแก่ ปราณหยินในถ้ำหนาแน่นจนเกินจินตนาการ แม้ผู้บำเพ็ญระดับไท่อี่อย่างเซินลั่วก็รู้สึกไม่สบาย
นาจาแค่นเสียงเย็นชา “ตูม” เปลวไฟสีแดงลุกโชนรอบตัว แผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ขับไล่ปราณหยินโดยรอบกลับไป
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือที่(@NameIsNovel)ใด? ปราณภูตผีหนาแน่นเช่นนี้ หรือว่า(@NameIsNovel)เรายังอยู่ในยมโลก?” ราชาอสูรวัวกระทิงรู้สึกถึงอายุกรอบตัว ขมวดคิ้ว
“ไม่ เราออกจากยมโลกแล้ว ที่(@NameIsNovel)นี่ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ถ้ำหยินในโลกมนุษย์” หยางเจี่ยนกล่าวหลังจากมองไปรอบๆ
เซินลั่วกวาดตามองรอบๆ รู้สึกถึงความคุ้นเคยเลือนราง แต่ก็ไม่อาจระลึกถึงเหตุผลในทันที
เขา(@NameIsNovel)ละทิ้งความคิดไร้สาระ รีบขยายสัมผัสจิตเทวะออกไป
ตราบใดที่(@NameIsNovel)สามารถเข้าใจสถานการณ์ภายนอกได้(@NameIsNovel) ความคุ้นเคยกับเมืองฉางอันจะเปิดเผยว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน
อย่างไรก็ตาม เขา(@NameIsNovel)ก็อุทานด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากพลังกักขังของค่ายกลเสาหยกนั้นแข็งแกร่งเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ยับยั้งสัมผัสจิตเทวะและ(@NameIsNovel)ป้องกันไม่ให้แผ่ขยายออกไป
เสียงครางต่ำๆ เซินลั่วเปิดใช้งานสัมผัสจิตเทวะทั้งหมด พยายามทะลวงผ่านค่ายกลของเสาหยก แล้วจึงสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงสภาพแวดล้อม
พวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ลึกใต้ดิน มี(@NameIsNovel)โคลนอยู่รอบๆ แต่ข้างบนนั้นแตกต่างออกไป—สุสานขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ภูตผ่านับไม่ถ้วนท่องไปมาอยู่ภายใน รวมถึงภูตระดับมหาโพธิญาณและ(@NameIsNovel)แม้กระทั่งราชาผีระดับเซียนแท้
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็ที่(@NameIsNovel)นี่เอง”
เซินลั่วจำสถานที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ในทันที มันคือสุสานที่(@NameIsNovel)อยู่ลึกภายในเทือกเขา(@NameIsNovel)หยินหลิงใกล้กับเมืองฉางอัน เขา(@NameIsNovel)เคยไปที่(@NameIsNovel)นั่นเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่(@NameIsNovel)การบำเพ็ญยังต่ำต้อย ได้(@NameIsNovel)เพียงเตร็ดเตร่อยู่รอบๆ ชั้นนอก ไม่เคยกล้าเข้าไปลึกข้างใน
ถ้ำนี้ตั้งอยู่ที่(@NameIsNovel)ส่วนลึกสุดของสุสานเทือกเขา(@NameIsNovel)หยินหลิง แต่เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)เสาหยกที่(@NameIsNovel)ผิดปกติเหล่านี้อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ก็ยังคงเป็น(@NameIsNovel)ปริศนา
---------------