หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,071
ตอนที่ 1,071 : ผุพัง
ตอนที่ 1071
ปีศาจผิวมรกตทอดสายตามองตามแผ่นหลังของปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ที่(@NameIsNovel)กำลังเคลื่อนคล้อยจากไป ครู่หนึ่งมันลังเลอยู่ ก่อนตัดสินใจพุ่งเข้าใส่หญิงมนุษย์แล้วขบกัดลงที่(@NameIsNovel)ลำคอ เลือดสดพลันฉีดกระเซ็นออกมาในทันใด
เมื่อได้(@NameIsNovel)กลิ่นคาวเลือด ดวงตาของปีศาจผิวมรกตก็แดงก่ำ ความตื่นเต้นที่(@NameIsNovel)มิอาจควบคุมได้(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านเข้าท่วมท้น มันอ้าปากโสมมกว้าง เตรียมฉีกกระชากร่างของหญิงสาวเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
ทันใดนั้น เสียงมังกรคำรามก็ดังกึกก้องขึ้นกลางอากาศ
สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรส่องประกายแสงสีทอง พุ่งลงมาจากฟากฟ้า เล็งตรงไปยังศีรษะของปีศาจผิวมรกต
เจ้าปีศาจกำลังรื่นรมย์กับรสเลือดของสตรีที่(@NameIsNovel)ไหลรินลงคอ จึงมิอาจระวังตัว ทว่า(@NameIsNovel)อีกเพียงชั่วอึดใจ ศีรษะของมันก็จะถูกแทงทะลุ
ทว่า(@NameIsNovel)ในพริบตานั้นเอง เสียงคำรามเกรี้ยวกราดก็ดังก้องมาจากทางออกของหุบเขา(@NameIsNovel) พร้อมกันนั้นลำแสงสีม่วงพลันพุ่งเข้าปะทะสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกร ก่อเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นเลื่อนลั่น
แสงสีม่วงแตกซ่านสลายไปราวกับดอกไม้ไฟ ส่วนสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรเพียงสั่นสะท้านไปทั่วร่างอย่างรุนแรง ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้วพุ่งตรงลงไปเบื้องล่างในทันใด
ปีศาจผิวมรกตพลันได้(@NameIsNovel)สติกลับคืน แสงสีเขียวพลุ่งพล่านขึ้นทั่วร่าง ผิวหนังปริแตกและ(@NameIsNovel)พลิกออกทีละนิ้ว ก่อกำเนิดเป็น(@NameIsNovel)เกราะเกล็ดสีเขียวหนาทึบขึ้นมา
“ฉึก…”
เสียงฉีกขาดของเนื้อหนังพลันดังขึ้น สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรแทงทะลุเกราะเกล็ดของปีศาจผิวมรกต ทะลวงเข้าร่างกายจากลำคอด้านหลัง ก่อนที่(@NameIsNovel)อสูรตนนั้นจะได้(@NameIsNovel)ทันโต้ตอบ แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องออกจากสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรทันที
“โฮก…”
พร้อมเสียงมังกรคำราม มังกรทองทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และ(@NameIsNovel)ม้วนตัวสูงขึ้นไปในห้วงนภา
ร่างของปีศาจผิวมรกตก็แหลกสลายพร้อมกับพลังมังกรทองนั้น แปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)เพียงกองเนื้อเน่าเปื่อย
ร่างสีดำทะมึนที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยพลังปีศาจพุ่งออกมาจากซากศพที่(@NameIsNovel)แหลกเหลว ในชั่วพริบตาก็รุดเข้าสู่สุญญตา ทว่า(@NameIsNovel)คล้ายจะมี(@NameIsNovel)การเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อตาข่ายดาบสีทองที่(@NameIsNovel)ถักทออย่างหนาแน่นได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นขวางทาง
ร่างสีดำทะมึนพุ่งเข้าชนตาข่ายดาบอย่างจัง และ(@NameIsNovel)ถูกบั่นเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ สลายหายไปในชั่วพริบตา
ทั้งหมดนี้ ตั้งแต่สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรปรากฏจนกระทั่งปีศาจผิวมรกตสิ้นชีพ ล้วนเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ การเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็วนี้ทำให้แม้แต่ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ยังคงตกตะลึงงัน จนมิอาจตอบสนองได้(@NameIsNovel)ทันกาล
เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นในทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่ว: “ท่านได้(@NameIsNovel)สังหารสมาชิกเผ่าปีศาจหนึ่งตน ได้(@NameIsNovel)รับหนึ่งคะแนน สะสมคะแนนรวมสองคะแนนแล้ว”
“ขอบคุณนายน้อยที่(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตข้า…” หญิงสาวที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหลังกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่(@NameIsNovel)ลำคอ
“จงป้องกันตนเองให้ดี แล้วเร่งรักษาบาดแผล” เซินลั่วกล่าว ทันทีที่(@NameIsNovel)คำพูดจบลง พลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางประการ
ในพริบตาต่อมา ร่างของเซินลั่วก็พลันผงะ พร้อมกับหมุนกายอย่างรวดเร็ว
กระบี่ยาวอาบแสงสีเขียวแทงเฉียดช่วงเอวและ(@NameIsNovel)ช่องท้องไปเพียงปลายคมกระบี่ ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วฉวยจังหวะตบฝ่ามือออกไป ซัดร่างหญิงมนุษย์ที่(@NameIsNovel)พยายามลอบสังหารตนให้กลิ้งลงไปกับพื้นในทันที
หลังจากสตรีผู้นั้นล้มลงกับพื้น จุดแสงปราณวิญญาณที่(@NameIsNovel)กลางหน้าผากพลันเลือนหายไป ร่างที่(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้เพียงสูญเสียพลังชีวิตไปเล็กน้อย พลันถูกดูดกลืนพลังชีวิตทั้งหมดจนสิ้น กลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงศพไร้วิญญาณ
แววตาของเซินลั่วเปลี่ยนไป เขา(@NameIsNovel)ปรายตามองไปรอบกาย และ(@NameIsNovel)ค่อยๆ ฉายแววเข้มงวดขึ้น
“เคล็ดวิชาควบคุมจิตวิญญาณ ช่างเป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)น่าชิงชังยิ่งนัก” เซินลั่วแค่นเสียงเย็นชา กล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
เมื่อครู่ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วได้(@NameIsNovel)สัมผัสกลิ่นอายของหญิงสาวในระยะใกล้ เขา(@NameIsNovel)ก็พลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางประการ และ(@NameIsNovel)เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเตือนในทะเลจิตวิญญาณว่า(@NameIsNovel)ตนสะสมคะแนนได้(@NameIsNovel)สองคะแนน จึงเข้าใจได้(@NameIsNovel)ในฉับพลัน
ในสองคะแนนนี้ หนึ่งคะแนนเป็น(@NameIsNovel)ของเซินลั่ว อีกหนึ่งคะแนนเป็น(@NameIsNovel)ของปีศาจผิวมรกต ส่วนคะแนนสุดท้าย ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ของหญิงมนุษย์ที่(@NameIsNovel)ถูกปีศาจตนแรกสังหารไปแล้วนั่นเอง
ลมพัดหวีดหวิวไปทั่วบริเวณนั้น แต่ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดตอบกลับ ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์เองก็กวาดสายตามองไปรอบกายอย่างระแวดระวังเช่นกัน
เซินลั่วโคจรเคล็ดวิชากระบี่โดยสัญชาตญาณ ดาบตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ข้างกายพลันสาดประกายกระบี่ออกไป ตัดดอกไม้และ(@NameIsNovel)ต้นหญ้าในรัศมี(@NameIsNovel)หนึ่งจั้งรอบตัวจนขาดสะบั้น
เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ก็เร่งเลียนแบบเซินลั่ว โบกมือเรียกวงแหวนเพลิงอสูรทมิฬให้ปรากฏขึ้นรอบกาย เผาผลาญพืชพรรณที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นโดยฉับพลันให้แปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน
ทว่า(@NameIsNovel)เถ้าถ่านเหล่านั้นกลับมิได้(@NameIsNovel)สลายหายไป แต่ลอยขึ้นตามลมแล้วห่อหุ้มร่างของปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์เอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนั้น ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์จึงเร่งพลังเพลิงอสูรของตนให้รุนแรงขึ้น เพื่อขับไล่เถ้าถ่านเหล่านั้น
ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)น่าตกตะลึงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)คือ เถ้าถ่านเหล่านั้นกลับลอยผ่านเพลิงอสูรราวกับไม่มี(@NameIsNovel)อยู่จริง เข้าเกาะติดบนร่างของมันทีละชั้นๆ ห่อหุ้มร่างจนมิดชิดราวกับห่อบ๊ะจ่างอย่างไรอย่างนั้น
ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวด พยายามฉีกทึ้งเถ้าถ่านออกจากร่าง ทว่า(@NameIsNovel)ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะดิ้นรนเท่าใดก็ตาม เถ้าถ่านสีดำก็ยังคงเกาะติดผิวหนังราวกับหล่อหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)เนื้อเดียวกัน ปิดผนึกทั้งดวงตา โสตประสาท ปาก และ(@NameIsNovel)จมูกของมันจนมิด
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ที่(@NameIsNovel)กำลังข่วนตะกุยร่างอย่างบ้าคลั่งด้วยแววตาเย็นชา เซินลั่วทราบดีว่า(@NameIsNovel)มันตกอยู่ในภาพมายาที่(@NameIsNovel)ศัตรูผู้ซ่อนเร้นสร้างขึ้น และ(@NameIsNovel)ตกเป็น(@NameIsNovel)เหยื่อของเคล็ดวิชาควบคุมจิตวิญญาณแล้ว
ก่อนหน้านี้ เมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ใช้กระบี่ฟันต้นไม้ใบหญ้า ก็มี(@NameIsNovel)พลังจิตวิญญาณเทวะที่(@NameIsNovel)แผ่วเบาพยายามจะรุกล้ำเข้ามาในทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่วเช่นกัน
ทว่า(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของเซินลั่วนั้นแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)ผู้ฝึกตนระดับมหาโพธิญาณมาก จึงมิอาจสั่นคลอนได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
พลังจิตวิญญาณเทวะนั้นย่อมรู้ตัวดี เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)มิอาจทะลวงผ่านเข้ามาได้(@NameIsNovel) จึงล่าถอยไปในฉับพลัน
เซินลั่วเฝ้ามองปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ถูกภาพมายากลืนกินอย่างเชื่องช้าด้วยแววตาเย็นชา มิได้(@NameIsNovel)คิดจะเข้าไปช่วยเหลือแต่อย่างใด หากแต่ระแวดระวังการเปลี่ยนแปลงรอบกายอย่างรอบคอบ เพื่อป้องกันตนเองมิให้ถูกลอบโจมตีอีกครา
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้ที่(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังก็ยังมิปรากฏกายออกมา
“ท่านผู้สูงส่ง หากท่านยังมิปรากฏกาย ข้าคงต้องขอรับคะแนนของเจ้าปีศาจตนนี้ไปแล้ว” เซินลั่วกล่าวท้าทาย
สิ้นเสียง เซินลั่วก็โบกมือ สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรสาดแสงสีทอง พุ่งตรงไปยังศีรษะของปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์
ทันทีที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรกำลังจะสัมผัสร่าง ศีรษะของปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ก็พลันแตกกระจาย เลือดเนื้อพลันฉีดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศ
ร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้นท่ามกลางสายเลือดนั้น เผยโฉมเป็น(@NameIsNovel)ชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง
“เผ่าเซียน…” เซินลั่วกล่าวอย่างประหลาดใจ
เดิมทีเซินลั่วคิดว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สมาชิกเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญด้านการสะกดวิญญาณ ทว่า(@NameIsNovel)กลับมิคาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สมาชิกของเผ่าเซียน ทั้งยังเป็น(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง ว่า(@NameIsNovel)เคยยืนอยู่ไม่ไกลจากจีเหยาก่อนที่(@NameIsNovel)จะย่างเท้าเข้ามาในหุบเขา(@NameIsNovel)แห่งนี้
“สหาย ข้ามิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาร้าย การควบคุมวิญญาณหญิงมนุษย์ก่อนหน้านี้ มุ่งหวังเพื่อจัดการกับเจ้าปีศาจอัปลักษณ์สองตนนั้น
และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จงใจโจมตีท่านก็เพื่อล่อให้ปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ออกมา มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาร้ายต่อท่านแต่อย่างใด” ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมประสานหมัดคารวะ
เซินลั่วไม่เชื่อคำโป้ปดของชายผู้นั้นโดยสิ้นเชิง หากเจตนาเพียงเพื่อล่อปีศาจเขา(@NameIsNovel)สัตว์ออกมาดังว่า(@NameIsNovel)จริง เหตุใดจึงต้องใช้เคล็ดวิชาจิตวิญญาณเทวะโจมตีเซินลั่วด้วยเล่า?
หากเมื่อครู่เซินลั่วไม่ระวังตัว ป่านนี้คงต้องสิ้นชีวิตด้วยน้ำมือของชายผู้นั้นไปแล้ว
“ไม่ต้องกล่าววาจาเหลวไหล ข้ามิอยากสร้างความวุ่นวาย หากแต่จงอย่าได้(@NameIsNovel)มาสร้างความวุ่นวายแก่ข้า มิเช่นนั้นแล้ว อย่าหาว่า(@NameIsNovel)ข้าไร้ความปรานีก็แล้วกัน” เซินลั่วแค่นเสียงเย็นชา
เซินลั่วหยิบแหวนมิติจากร่างของปีศาจผิวมรกตและ(@NameIsNovel)สตรีมนุษย์ผู้นั้นคนละวง จากนั้นก็หมุนกายเดินจากไป
ชายหนุ่มจากเผ่าเซียนมองตามแผ่นหลังของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)กำลังลับหายไป พลางแย้มรอยยิ้ม ร่างของชายผู้นั้นก็ค่อยๆ เลือนรางหายไปในที่(@NameIsNovel)สุด
ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ซากศพทั้งสามที่(@NameIsNovel)สิ้นชีวิตไปก่อนหน้า กำลังเน่าเปื่อยผุพังลงอย่างรวดเร็ว เนื้อและ(@NameIsNovel)เลือดของซากศพเหล่านั้นแปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)ผุยผง แม้แต่กระดูกสีขาวยังค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับผืนปฐพี…
--------------------