หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,211
ตอนที่ 1,211 : ลอบเข้าถ้ำ
ตอนที่ 1211
เซินลั่วขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดอยู่เป็น(@NameIsNovel)เวลานานก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ “ผู้คนต่างร่ำลือว่า(@NameIsNovel)วันวิบัติอสูรได้(@NameIsNovel)ผ่านพ้นไปแล้ว สามภพกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครา
ทว่า(@NameIsNovel)ตั้งแต่การประลองยุทธ์สามภพไปจนถึงเหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)สำนักอู๋จวง และ(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)ประสบพบเจอในป่าพฤกษาเทวะ
ข้ายิ่งรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ยุคสมัยแห่งความสงบสุขในปัจจุบันเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพมายาที่(@NameIsNovel)อาจมลายสิ้นได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ เบื้องหลังความสงบสุขจอมปลอมกลับซุกซ่อนกระแสคลื่นใต้น้ำที่(@NameIsNovel)อันตรายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น คิ้วของฟู่ตงไหลก็ขมวดเข้าหากันแน่น เงียบงันไปชั่วครู่
หากเป็น(@NameIsNovel)เมื่อก่อน เขา(@NameIsNovel)อาจคิดว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกล่าวเกินจริง แต่หลังจากกลับมาที่(@NameIsNovel)เทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์ ก็พบว่า(@NameIsNovel)การลักลอบจับมนุษย์ไปกินยังคงปรากฏให้เห็น
การดูแคลนดูถูกและ(@NameIsNovel)อคติที่(@NameIsNovel)เผ่ามนุษย์กับเผ่าเซียนมี(@NameIsNovel)ต่อเผ่าปีศาจก็ยังคงพบเห็นได้(@NameIsNovel)อย่างดาษดื่น
ความแตกต่างและ(@NameIsNovel)อคติที่(@NameIsNovel)สั่งสมมาอย่างยาวนานระหว่า(@NameIsNovel)งเผ่าพันธุ์ยังคงฝังรากลึกในใจผู้คน ดุจดั่งภูผาที่(@NameIsNovel)ยากจะข้ามผ่าน ข้อพิพาทและ(@NameIsNovel)ความบาดหมางมิเคยเลือนหาย
“เจ้าไม่คิดจะจากไปจริงๆ หรือ?” ฟู่ตงไหลเงยหน้าขึ้น จ้องมองเซินลั่วพลางเอ่ยถามอย่างจริงจัง
“เลิกพูดจาไร้สาระได้(@NameIsNovel)แล้ว เจ้าสืบเรื่องไปถึงไหนแล้ว?” เซินลั่วเอนกายพิงเก้าอี้ศิลาพลางเอ่ยถาม
ฟู่ตงไหลผ่อนคลายลง จึงเริ่มกล่าวขึ้นว่า(@NameIsNovel)
“ขวดปราณหยินหยางคู่จำต้องสะสมพลังปราณหยินหยางเพื่อเสริมพลังให้กล้าแกร่งอย่างต่อเนื่อง ฉะนั้นจึงมักถูกเก็บซ่อนไว้ในถ้ำเสวียนหยาง ซึ่งมี(@NameIsNovel)การป้องกันอันแน่นหนา
อีกทั้งด้วยขวดสมบัติบรรจุพลังปราณหยินหยางคู่อันมหาศาลไว้ภายใน จึงมี(@NameIsNovel)น้ำหนักถึงเพียงนั้น คนธรรมดาทั่วไปมิอาจขยับได้(@NameIsNovel)เลย
มี(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณขั้นปลายขึ้นไปเท่านั้นที่(@NameIsNovel)อาจพอมี(@NameIsNovel)ความหวังจะลักลอบช่วงชิงไปได้(@NameIsNovel) ข้ากำลังคิดจะเข้าไปในถ้ำเสวียนหยางด้วยตนเองเพื่อสืบสาวว่า(@NameIsNovel)ครั้งก่อนขวดสมบัติหายไปได้(@NameIsNovel)อย่างไรกันแน่”
“เป็น(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)ดี มี(@NameIsNovel)เพียงการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าก่อนเท่านั้น พวกเขา(@NameIsNovel)จึงจะยอมถอนตะปูกระจายวิญญาณออกไป ตะปูเหล่านี้ดุจดั่งคมดาบที่(@NameIsNovel)จี้คอเจ้าอยู่ทุกขณะจิต คอยคุกคามชีวิตเจ้าตลอดเวลา” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ห่วงชีวิตของตนอยู่เสมอ ฟู่ตงไหลก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจมิได้(@NameIsNovel)
แม้จะรู้จักกับเซินลั่วได้(@NameIsNovel)ไม่นานนัก แต่ทั้งสองกลับมี(@NameIsNovel)ความรู้สึกเป็น(@NameIsNovel)สหายร่วมรบและ(@NameIsNovel)ผูกมิตรภาพอันลึกซึ้งต่อกัน
“ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาใดจะดีไปกว่า(@NameIsNovel)นี้แล้ว พวกเราควรออกเดินทางโดยเร็วที่(@NameIsNovel)สุด” เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ให้ข้ารักษาอาการบาดเจ็บให้คงที่(@NameIsNovel)ก่อน” ฟู่ตงไหลตอบกลับพร้อมรอยยิ้มฝืดเฝื่อน
หลังจากแหวนเก็บของถูกยึดไป นอกจากศาสตราเวทประจำตัวแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แม้แต่โอสถรักษาบาดแผลสักเม็ดเดียว
เซินลั่วเห็นสภาพของบุรุษผู้นั้น จึงหยิบแหวนเก็บของวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อพลางยื่นให้
“ในนี้มี(@NameIsNovel)โอสถทิพย์อยู่บ้าง สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าได้(@NameIsNovel) แต่คงมิอาจช่วยสิ่งใดได้(@NameIsNovel)มากนักสำหรับความเสียหายที่(@NameIsNovel)เกิดจากตะปูกระจายวิญญาณ” เซินลั่วกล่าว
“ขอบคุณ” ฟู่ตงไหลมิได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธตามมารยาท รับเอาไว้
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใดอีก เฝ้ามองฟู่ตงไหลกลืนกินโอสถทิพย์ ก่อนจะเริ่มนั่งสมาธิเพื่อรักษาบาดแผล คอยคุ้มกันอยู่ข้างกายอย่างเงียบงัน
ในรุ่งอรุณของวันรุ่งขึ้น
อาการบาดเจ็บของฟู่ตงไหลหายดีขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ส่วนมากแล้ว เขา(@NameIsNovel)จึงนำเซินลั่วออกจากถ้ำใต้ดิน มุ่งหน้าสู่ถ้ำราชันย์สิงห์ อันเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตั้งของถ้ำเสวียนหยาง
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ผู้ควบคุมเรือเหาะ ส่วนฟู่ตงไหลพยายามไม่ใช้ปราณเต๋า เพียงคอยชี้ทิศทางเท่านั้น
เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่(@NameIsNovel)ยง ทั้งสองก็มาถึงบริเวณใกล้ถ้ำราชันย์สิงห์ แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ตรงเข้าไปในทันที กลับเลือกสถานที่(@NameIsNovel)ลับตาแห่งหนึ่งเพื่อลงจอด แล้วจึงเดินเท้าต่อไปยังถ้ำเสวียนหยาง
อย่างไรก็ตาม ขณะที่(@NameIsNovel)ทั้งสองกำลังดำเนินไปอย่างระมัดระวัง โดยปิดกั้นความผันผวนของปราณเต๋าและ(@NameIsNovel)ลอบเข้าไปใกล้ถ้ำเสวียนหยาง พลันก็พบกับสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)ไม่คาดฝัน
มิใช่ว่า(@NameIsNovel)การป้องกันที่(@NameIsNovel)นี่แน่นหนาเกินไป แต่กลับหละหลวมเกินไปต่างหาก
ด้านนอกถ้ำเสวียนหยาง มี(@NameIsNovel)โถงใหญ่หลังคาชายคาซ้อนกันสร้างขึ้น และ(@NameIsNovel)ทางเข้ามี(@NameIsNovel)ยามเป็น(@NameIsNovel)ปีศาจตัวน้อยเฝ้าอยู่เพียงไม่กี่ตน ซึ่งห่างไกลจากบรรทัดฐานการป้องกันที่(@NameIsNovel)คาดหวังได้(@NameIsNovel)จากสถานที่(@NameIsNovel)สำคัญเช่นนี้มากนัก
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือสถานที่(@NameIsNovel)สำคัญของสำนักจริงหรือ?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความฉงนสนเท่ห์
“ในฐานะที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)เก็บขวดปราณหยินหยางคู่ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ย่อมถือเป็น(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)สำคัญยิ่งภายในสำนัก ทว่า(@NameIsNovel)กลับไม่ควรเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้…” ฟู่ตงไหลเองก็เต็มไปด้วยความสงสัย
“จะเป็น(@NameIsNovel)กับดักหรือไม่?” เซินลั่วขมวดคิ้ว
“พลังปราณหยินหยางที่(@NameIsNovel)ผสมปนเปกันอยู่ภายในถ้ำเสวียนหยางทำให้มิอาจใช้สัมผัสจิตเทวะตรวจสอบสิ่งใดได้(@NameIsNovel)…
เอาอย่างนี้เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้าจะเข้าไปในถ้ำเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ก่อน ส่วนเจ้ารออยู่ภายนอกคอยสนับสนุน หากมี(@NameIsNovel)การซุ่มโจมตี พวกเราจะได้(@NameIsNovel)ไม่ติดกับดักพร้อมกัน” ฟู่ตงไหลเสนอ
“ข้าไปเอง เจ้ารอสนับสนุนอยู่ภายนอก” เซินลั่วกล่าวขึ้นหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าเข้าใจสถานการณ์ภายในถ้ำเสวียนหยางหรือ?” ฟู่ตงไหลเอ่ยถามพลางยิ้ม
เซินลั่วตะลึงงันไปชั่วขณะกับคำถามนั้น
“ข้าเคยเข้าไปในถ้ำเสวียนหยางมาก่อน สถานการณ์ข้างในค่อนข้างซับซ้อน เจ้าไม่เคยไป การบุ่มบ่ามเข้าไปย่อมมิใช่เรื่องฉลาดนัก อีกอย่าง หากพวกเขา(@NameIsNovel)วางกับดักไว้จริงๆ เป้าหมายย่อมเป็น(@NameIsNovel)ข้า
พวกเขา(@NameIsNovel)จะปรากฏตัวออกมาอย่างเต็มกำลังก็ต่อเมื่อข้าซึ่งเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายหลักเผยกาย ใช่หรือไม่เล่า? หากมี(@NameIsNovel)เจ้าคอยสนับสนุนอยู่ภายนอก ข้าจะรู้สึกสบายใจกว่า(@NameIsNovel)” ฟู่ตงไหลอธิบาย
“ก็ได้(@NameIsNovel) เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วย” เซินลั่วกำชับ
“ไม่ต้องห่วง” ฟู่ตงไหลกล่าวพลางหัวร่อ
“ข้าจะล่อพวกนั้นให้เจ้าเอง”
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็หลับตาลงแล้วเริ่มประสานอินด้วยท่าทีเชี่ยวชาญคล่องแคล่ว
ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง ณ สระน้ำแห่งหนึ่ง สายน้ำเชี่ยวกรากพลันพวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อนจะแปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์วารีขนาดยักษ์ ฟาดฝ่ามือลงสู่ป่าทึบเบื้องล่าง
เหล่าปีศาจตัวน้อยที่(@NameIsNovel)เฝ้าทางเข้าโถงใหญ่ต่างตื่นตระหนกกับเสียงกึกก้องนั้น ใบหน้าฉายแววหวาดกลัว
ตัวหนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)ปากแหลมแลคล้ายลิงกัง ได้(@NameIsNovel)สั่งภูตอสูรปากกว้างตนหนึ่งว่า(@NameIsNovel) “เจ้าไป...ไปดูซิ”
“ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป เมื่อไม่กี่วันก่อน หัวหน้าพวกเราทั้งกลุ่มก็ตายที่(@NameIsNovel)นั่น ข้ามิปรารถนาจะไปตายเปล่า” ภูตอสูรปากกว้างตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำอู้อี้
“เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้ารึ?” ปีศาจลิงกังถลึงตาตวาดเสียงกร้าว
เมื่อเห็นเช่นนั้น ภูตอสูรปากกว้างพลันหดคอที่(@NameIsNovel)สั้นอยู่แล้วให้สั้นลงไปอีก ตอบกลับด้วยความหวาดหวั่น “อย่าให้ข้าไปผู้เดียว อย่างน้อย...อย่างน้อยก็ขอให้พวกนั้นไปด้วยกันเถิด”
ปีศาจสองตนที่(@NameIsNovel)มันชี้ไปต่างก็โกรธจัดขึ้นในทันที แต่ละตนจ้องมองภูตอสูรปากกว้างอย่างดุดัน
“พวกเจ้าสองคนก็ไปด้วย” ปีศาจลิงกังสั่งพลางชี้ไปยังพวกมัน
“เจ้าลิงโง่ พวกเราเพิ่งถูกย้ายมาที่(@NameIsNovel)นี่ทั้งนั้น เบื้องบนยังมิได้(@NameIsNovel)แต่งตั้งหัวหน้า อย่าได้(@NameIsNovel)มาวางท่าเป็น(@NameIsNovel)หัวหน้าสั่งการผู้อื่นไปทั่ว” ปีศาจผิวเขียวเถียงกลับ ไม่ยอมทำตาม
“ใช่แล้ว อีกสองสามวันคำสั่งทางการก็จะมาถึง ถึงตอนนั้นใครจะต้องเชื่อฟังใครก็ยังมิอาจหยั่งรู้ได้(@NameIsNovel)” ปีศาจเขา(@NameIsNovel)เดียวเอ่ยสนับสนุน
“ดี! ไม่อยากไปกันใช่หรือไม่? หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ แล้วเบื้องบนเอาโทษลงมา พวกเราก็ต้องตายสิ้นด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ ถึงตอนนั้น สู้ให้พวกเราถูกจับไปต้มในหม้อแล้วกลายเป็น(@NameIsNovel)อาหารโอชะให้ผู้อื่นเสียยังจะดีกว่า(@NameIsNovel)” ปีศาจลิงกังโต้กลับอย่างฉุนเฉียว
“เอาอย่างนี้เป็น(@NameIsNovel)ไร? ไม่มี(@NameIsNovel)ใครสั่งการใคร พวกเราทั้งหมดไปด้วยกัน หากมี(@NameIsNovel)สิ่งใดไม่ชอบมาพากล ก็จงแยกย้ายกันหลบหนีไป อาจจะมี(@NameIsNovel)ใครรอดชีวิตไปได้(@NameIsNovel)บ้าง” ภูตอสูรปากกว้างเสนอขึ้นในตอนนั้น
“ไม่ได้(@NameIsNovel) ไม่ได้(@NameIsNovel) การละทิ้งหน้าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ความผิดถึงตาย” ปีศาจลิงกังปฏิเสธโบกมือรัวเร็ว
“ข้าว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มันพูดก็มี(@NameIsNovel)เหตุผล ไปด้วยกันเถอะ อีกอย่าง ขวดปราณหยินหยางคู่ก็มิได้(@NameIsNovel)อยู่ในถ้ำนี้แล้ว จะมี(@NameIsNovel)ผู้ใดมาที่(@NameIsNovel)นี่โดยไร้ซึ่งเหตุผลเล่า? มาเพื่อดูดซับพลังปราณหยินหยางรึ? นั่นมันเท่ากับหาที่(@NameIsNovel)ตายชัดๆ” ปีศาจผิวเขียวกล่าว
“ถูกต้อง” ปีศาจเขา(@NameIsNovel)เดียวเอ่ยสนับสนุน
ปีศาจลิงกังยังคงลังเลอยู่ พลันขณะนั้นก็บังเกิดเสียงดังขึ้นอีกคราจากทิศทางของป่าเขา(@NameIsNovel)
“ก็ได้(@NameIsNovel) รีบไปรีบกลับ แล้วห้ามใครพูดเรื่องนี้เด็ดขาด” ในที่(@NameIsNovel)สุดปีศาจลิงกังก็ยินยอม
เหล่าปีศาจตัวน้อยค่อยๆ ละจากทางเข้าโถงใหญ่ของถ้ำเสวียนหยาง มุ่งหน้าสู่ป่าเขา(@NameIsNovel)ไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินลั่วก็ถอนหายใจอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก “หากเจ้าพวกนี้ยังลังเลกันอยู่อีกแม้เพียงชั่วอึดใจ ข้าคงอดใจมิไหวต้องจับพวกมันทั้งหมดโยนเข้าไปในถ้ำเสวียนหยางเองแล้ว”
“เอาล่ะ ข้าฝากที่(@NameIsNovel)นี่ไว้กับเจ้า ข้าจะเข้าไปเดี๋ยวนี้” ฟู่ตงไหลยิ้ม ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันวูบไหว กลายเป็น(@NameIsNovel)สายลมหมุนพัดเข้าไปในโถงใหญ่ในพริบตา
เซินลั่วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้โบราณ ซ่อนกายพลางสำรวจรอบด้านอย่างระมัดระวัง...
-------------------