หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,252
ตอนที่ 1,252 : มิอาจหลบหนี
ตอนที่ 1252
ยามนั้นเซินลั่วพลันรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว จึงรีบเก็บพลองเสวียนเหลืองคืนสู่กายเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย ในคราเดียวกัน แสงวิญญาณสีทองแกมเขียวบนแขนทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel)ก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบ เตรียมพร้อมจะใช้เคล็ดวิชาทะยานปีกพันลี้เพื่อหลบหนีไปให้ไกลที่(@NameIsNovel)สุด
เพียงนกไม้ทมิฬใช้เคล็ดวิชาเก้าประกายวายุไปได้(@NameIsNovel)สามกระบวนท่า เขา(@NameIsNovel)ก็แทบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว หากยังคงดื้อดึงต่อต้าน มี(@NameIsNovel)แต่จะต้องจบชีวิตลง ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้เป็น(@NameIsNovel)แน่
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตานั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเซินลั่ว นกไม้ทมิฬปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบราวภูตพราย กรงเล็บเหล็กนั้นฉีกกระชากม่านพลังป้องกันออกอย่างง่ายดาย พุ่งตรงเข้าหมายทะลวงหัวไหล่
เซินลั่วพลันรู้สึกใจหายวาบ มี(@NameIsNovel)แสงสีดำสายหนึ่งพาดผ่านเหนือศีรษะ ธงแก่นโลหิตปรากฏขึ้นพร้อมสะบัดผืนธง เพลิงหยินสีดำกลุ่มมหึมาพวยพุ่งออกมา กลายเป็น(@NameIsNovel)คลื่นเพลิงสูงกว่า(@NameIsNovel)สิบจั้ง ซัดโหมเข้าใส่นกไม้ทมิฬ
ประกายแสงสีทองเจิดจ้าพลันปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)แขนทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel) พร้อมเสียง “เปรี๊ยะ” ดังลั่น แขนของเขา(@NameIsNovel)กลับหนาขึ้นอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด มือทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สันมี(@NameIsNovel)ด สับลงบนกรงเล็บของนกไม้อย่างแรงกล้า จนปรากฏแสงสีทองคล้ายประกายกระบี่ที่(@NameIsNovel)ขอบฝ่ามือ
“ตูม”
เพลิงหยินสีดำปะทะเข้ากับร่างของนกไม้อย่างจัง ทว่า(@NameIsNovel)กลับเป็น(@NameIsNovel)ดั่งคลื่นกระทบหินผา แตกกระจายสลายไปในทันที มิอาจสร้างความเสียหายใดแก่ตัวนกไม้ทมิฬได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นดังนั้น คิ้วของเซินลั่วก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน ในจังหวะนั้น ฝ่ามือทั้งสองของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ฟาดลงบนกรงเล็บของนกไม้ทมิฬอย่างพอดิบพอดี ทว่า(@NameIsNovel)กรงเล็บนั้นกลับหนาแน่นและ(@NameIsNovel)ลื่นไหลราวกับไขมันหมู ทำให้ฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)ไถลออกไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel)
กรงเล็บยักษ์สีดำสะบัดแขนของเซินลั่วให้หลุดพ้น ก่อนจะฉวยจับเข้าที่(@NameIsNovel)หัวไหล่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดเข้าท่วมหัวไหล่ กระดูกแทบจะแหลกละเอียดเป็น(@NameIsNovel)ผุยผง ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงไม่สูญเสียความเยือกเย็น มือที่(@NameIsNovel)ถูกสะบัดออกไปกลับเปลี่ยนมาจับขาของนกไม้ไว้อย่างมั่นคง แสงสีทองแกมเขียวลุกโชนขึ้นจากแขนทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel)
สายอัสนีสีทองและ(@NameIsNovel)คมมี(@NameIsNovel)ดวายุสีเขียวระเบิดออกมาราวกระแสน้ำเชี่ยวกราก โจมตีเข้าใส่นกไม้ทมิฬซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
ทว่า(@NameIsNovel)เช่นเดียวกับเพลิงหยินสีดำก่อนหน้า สายอัสนีและ(@NameIsNovel)คมมี(@NameIsNovel)ดวายุทั้งหมดต่างไถลออกด้านข้างยามสัมผัสกับร่างของนกไม้ทมิฬ มิอาจสร้างบาดแผลได้(@NameIsNovel)แม้เพียงรอยขีดข่วน
เซินลั่วพลันตกตะลึงงันอีกครา แต่ก็ฟื้นคืนสติได้(@NameIsNovel)อย่างฉับพลัน แสงสีฟ้าสว่า(@NameIsNovel)งวาบบนมือทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel) พลันปรากฏไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมา ไหลผ่านแขนเข้าสู่ภายในร่างของนกไม้ทมิฬ
พร้อมเสียง “เปรี๊ยะ” ดังลั่น ภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็งสีฟ้าสูงกว่า(@NameIsNovel)สิบจั้งก็พลันปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แช่แข็งนกไม้ทมิฬไว้ภายในอย่างสมบูรณ์ไร้ที่(@NameIsNovel)ติ
บัดนี้ นกไม้ทมิฬก็ถูกตรึงให้ยอมจำนนได้(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุด ร่างกายนิ่งสนิทไม่ไหวติง แสงวิญญาณของมันก็ถูกตรึงไว้กับที่(@NameIsNovel)ราวกับถูกแช่แข็งโดยสมบูรณ์
เซินลั่วดีใจยิ่งนัก ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีทอง หัวไหล่ของเขา(@NameIsNovel)พลันอ่อนนุ่มราวไร้กระดูก บิดซ้ายขวา หลุดออกจากกรงเล็บเหล็กของนกไม้ทมิฬได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งร่างถอยร่นไปยังจุดที่(@NameIsNovel)ห่างออกไปหลายสิบจั้ง
เมื่อมองไปยังนกไม้ทมิฬที่(@NameIsNovel)ถูกแช่แข็งอยู่ภายในภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็ง ความลังเลใจก็ผุดขึ้นในใจ ว่า(@NameIsNovel)ควรจะฉวยโอกาสนี้โจมตีเพื่อทำลายอสูรตนนี้ หรือจะหันหลังหลบหนีไปเสียดี
หากเลือกจะเข้าโจมตี ก็ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)อสูรตนนี้สร้างขึ้นจากวัสดุพิเศษ หรือมี(@NameIsNovel)การผนึกป้องกันศักดิ์สิทธิ์ใดไว้หรือไม่ เนื่องจากมันลื่นไหลอย่างยิ่ง การโจมตีทั้งหมดดูเหมือนไม่อาจสร้างความเสียหายให้แก่มันได้(@NameIsNovel)เลย ทว่า(@NameIsNovel)หากเลือกจะหลบหนี อสูรไม้ตนนี้กลับมี(@NameIsNovel)ความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ โดยเฉพาะเคล็ดวิชาเก้าประกายวายุนั้นรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด เกรงว่า(@NameIsNovel)ยามที่(@NameIsNovel)มันหลุดพ้นออกมาได้(@NameIsNovel) เซินลั่วคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือมันเป็น(@NameIsNovel)แน่
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วยังคงลังเล แสงวิญญาณในดวงตาของนกไม้ทมิฬซึ่งถูกแช่แข็งพลันฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง แสงสีดำสายหนึ่งสาดส่องออกมาจากปีกของอสูรตนนั้นอย่างรุนแรง ทำให้ภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็งทั้งลูกเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
เซินลั่วใจเต้นระทึก เขา(@NameIsNovel)มิอาจลังเลอีกต่อไป แขนทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel)ดุจจะระเบิดแสงสีทองแกมเขียวออกมา ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)ปีกวิญญาณขนาดมหึมาสองข้างในทันที พร้อมกับเร่งใช้เคล็ดวิชาเทวะทะยานปีกพันลี้
เสียงกรีดร้องอันแหลมคมดังลั่นขึ้น ร่างของเขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาสีทองแกมเขียว พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวราวกับลูกศรที่(@NameIsNovel)พุ่งออกจากคันธนู
ภายในภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็งสีฟ้า ปีกของนกไม้ทมิฬสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แสงสีดำรูปร่างคล้ายใบมี(@NameIsNovel)ดคมกริบก็พุ่งออกมาจากขนนก
ภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็งสีฟ้าขนาดมหึมาพลันส่งเสียง “ตูม” ดังสนั่น แตกกระจายออกเป็น(@NameIsNovel)เศษน้ำแข็งนับไม่ถ้วน นกไม้ทมิฬทะลวงออกมาได้(@NameIsNovel)สำเร็จ ทว่า(@NameIsNovel)ในยามนั้น เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)หายลับไปไกลสุดขอบฟ้าแล้ว
นกไม้ทมิฬส่งเสียงคำรามเย็นชา ปีกของมันสั่นไหวอย่างรวดเร็วเหลือคณานับ พร้อมเสียง “ฟุ่บ” ร่างของมันก็พลันหายลับไปจากกลางอากาศ
เซินลั่วทุ่มเทพลังทั้งหมดที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel) กระตุ้นเคล็ดวิชาเทวะทะยานปีกพันลี้ บินมุ่งหน้าไปยังรอบนอกของเมืองเทียนจีอย่างสุดกำลังความสามารถ
การปลอมตัวเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์เมืองเทียนจีของเขา(@NameIsNovel)นั้นถูกเปิดโปงแล้ว ทางที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดคือการรีบหลบหนีออกไปให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุด หาที่(@NameIsNovel)ทางเพื่อทะลวงสู่ระดับเซียนแท้ให้สำเร็จ ก่อนจะกลับไปช่วยเหลือฟู่ตงไหล
สำหรับเรื่องการซ่อมแซมหมอนหยก เนื่องจากดูเหมือนเมืองเทียนจีจะให้ความสำคัญกับภูตหยานใต้ดินเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง เซินลั่วจึงวางแผนที่(@NameIsNovel)จะชิงเกราะที่(@NameIsNovel)สูญหายจากบุรุษผู้นั้นมาสักชิ้นสองชิ้น เพื่อใช้ฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเมืองเทียนจี จากนั้นค่อยวางแผนการณ์ระยะยาวต่อไป ซึ่งก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)
ความเร็วของเคล็ดวิชาเทวะทะยานปีกพันลี้นั้นน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก เพียงชั่วพริบตาเดียว เซินลั่วก็มาถึงขอบเมืองเทียนจี เบื้องหน้าปรากฏม่านแสงสีขาวขนาดมหึมาขวางกั้นอยู่
เซินลั่วกำลังจะหยุดลงเพื่อหาวิธีทำลายการผนึกป้องกันนี้
ทว่า(@NameIsNovel)เงาดำสายหนึ่งกลับพลันปรากฏขึ้นในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) นกไม้ทมิฬปรากฏกายขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นกว่า(@NameIsNovel)สิบเท่า กลายเป็น(@NameIsNovel)นกยักษ์ขนาดกว่า(@NameIsNovel)ร้อยจั้ง ดวงตาทั้งสองของมันสาดประกายเย็นเยียบราวคมมี(@NameIsNovel)ด
ครานี้ เซินลั่วพลันตกใจอย่างแท้จริง เขา(@NameIsNovel)กำลังใช้เคล็ดวิชาเทวะทะยานปีกพันลี้ ทว่า(@NameIsNovel)นกไม้ทมิฬกลับยังคงตามทัน ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจะยกมือขึ้นทำสิ่งใดบางอย่าง ก็สายเกินไปเสียแล้ว
นกไม้ทมิฬกระพือปีกใส่เซินลั่วอย่างรุนแรง พลันเกิดเสียงคำรามกึกก้องดังสนั่น วายุสีดำพวยพุ่งออกมาจากปีกของนกยักษ์ ในชั่วอึดใจ วายุก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างมหาศาล กลายเป็น(@NameIsNovel)เสาวายุหมุนสูงร้อยจั้งพัดเข้าใส่เซินลั่ว
ความเร็วของเคล็ดวิชาเทวะทะยานปีกพันลี้รวดเร็วเกินคาด เมื่อเริ่มใช้แล้วจะพุ่งทะยานไปได้(@NameIsNovel)เพียงทางตรงเท่านั้น ยากจะเปลี่ยนทิศทางในเวลาอันสั้นได้(@NameIsNovel) เซินลั่วจึงหลบไม่ทัน ถูกเสาวายุหมุนสีดำจากเบื้องบนกลืนกินเข้าไปในที่(@NameIsNovel)สุด
สายลมมหาศาลนั้นรุนแรงเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ มี(@NameIsNovel)พลังอำนาจราวจะสะท้านฟ้าสะเทือนดิน เซินลั่วถูกพัดจนหมุนคว้าง ปีกวิญญาณบนแขนของเขา(@NameIsNovel)ถูกเสาวายุหมุนสีดำฉีกขาดเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ ในทันที ม่านพลังป้องกันของเขา(@NameIsNovel)ก็อ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว จวนเจียนจะสลายไปจนหมดสิ้น
สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ฉายแววตื่นตระหนก เขา(@NameIsNovel)รีบเก็บปีกวายุอัสนีกลับคืนสู่กาย ร่างกายพลันส่องประกายแสงสีทอง พร้อมกระตุ้นใช้เคล็ดวิชาหวงถิง พยายามทรงตัวให้มั่นคงที่(@NameIsNovel)สุด
“ฟุ่บ”
กรงเล็บยักษ์สีดำทั้งสองข้างพุ่งทะลวงลงมาจากฟากฟ้า เพียงชั่วพริบตาเดียวก็มาปรากฏอยู่เหนือหัวไหล่ของเซินลั่ว เร็วกว่า(@NameIsNovel)เดิมถึงสิบเท่าตัว
ครานี้เซินลั่วมิอาจหลบหลีกได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)ถูกกรงเล็บนั้นจับเข้าที่(@NameIsNovel)หัวไหล่อย่างจัง
พลังผนึกอันท่วมท้นถาโถมเข้าสู่ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ประดุจคลื่นโหมกระหน่ำ ผนึกปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดในทันที จนไม่อาจเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย แม้แต่พลังปราณปีศาจที่(@NameIsNovel)ไหลเวียนในเส้นลมปราณก็ยังถูกพลังผนึกยับยั้งไว้ ทำให้ในใจของเขา(@NameIsNovel)พลันจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง
นกยักษ์สีดำกางปีกบินทะลวงออกจากเสาวายุหมุนสีดำ กลายเป็น(@NameIsNovel)เงาดำสายหนึ่ง พุ่งชนเข้ากับการผนึกป้องกันของเมืองเทียนจีซึ่งขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า
แทนที่(@NameIsNovel)จะเกิดการปะทะอย่างรุนแรงดุจที่(@NameIsNovel)คาดคิด นกยักษ์สีดำกลับผ่านทะลุการผนึกป้องกันนั้นไปราวกับแทรกผ่านผืนน้ำ พุ่งออกไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ก่อนจะมาถึงยังทะเลทรายไร้ขอบเขตที่(@NameIsNovel)อยู่นอกเมือง
นกยักษ์ร่อนลงบนเนินทรายแห่งหนึ่ง คลายกรงเล็บออก พลางโยนร่างของเซินลั่วลงไปเบื้องล่าง
แม้ปราณเต๋าของเซินลั่วจะถูกผนึกไว้ ทว่า(@NameIsNovel)พลังกายเนื้อของเขา(@NameIsNovel)ยังคงอยู่ จึงพลิกตัวกลับมายืนหยัดได้(@NameIsNovel)อย่างมั่นคง ก่อนจะมองตรงไปยังเบื้องหน้า
ไม่ไกลนักเบื้องหน้า ปรากฏร่างของบุรุษผมขาวผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนพื้น ทว่า(@NameIsNovel)หันหลังให้แก่เขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ดูราวกับกำลังก้มหน้ามองสิ่งใดบางอย่างอยู่
นกยักษ์สีดำบินวนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหยุดลงข้างกายบุรุษผมขาวผู้นั้น พลางหดตัวกลับสู่ขนาดเดิมอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงใช้หัวถูไถกับอีกฝ่าย
บุรุษผมขาวผู้นั้นยกมือขึ้นลูบหัวของนกไม้ทมิฬ ซึ่งส่งเสียงครางในลำคออย่างพึงพอใจ ราวกับว่า(@NameIsNovel)อสูรตนนี้เป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตจริงๆ
-------------------