หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,290
ตอนที่ 1,290 : มิใช่อสูร มิใช่มนุษย์
ตอนที่ 1290
“ช่างสิ้นเปลืองของวิเศษจากสวรรค์เสียจริง! หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของเซียน?” เซินลั่วขมวดคิ้ว
“เซียน บังอาจมาย่ำยีถ้ำวิญญาณถึงเพียงนี้! ข้าจื่อจู๋ขอสาบาน จะต้องให้เจ้าชดใช้!” ภายในไผ่จิตวิญญาณหยกม่วงตงซวน จื่อจู๋เห็นเหตุการณ์ภายนอกแล้วก็โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
ในขณะนั้นเอง ก็มี(@NameIsNovel)เสียงครืนๆ ดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ ราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกำลังขุดค้นบางสิ่งอยู่
แววตาของเซินลั่วพลันแปรเปลี่ยน เขา(@NameIsNovel)รีบเก็บแม่ทัพผีไว้ในถุงเฉียนคุน จากนั้นพลันใช้เสื้อคลุมหมอกควันและ(@NameIsNovel)ยันต์ล่องหน พรางกายหายวับไปในอากาศ ก่อนจะลอบบินเข้าสู่ส่วนลึกของถ้ำอย่างเงียบเชียบ
เมื่อเขา(@NameIsNovel)เลี้ยวลึกเข้าไปในถ้ำ ก็พลันพบกับโถงถ้ำที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่กว่า(@NameIsNovel)เดิมหลายเท่า ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้อุดมไปด้วยวัตถุดิบล้ำค่ากระจัดกระจายอยู่ทั่ว แม้จะมี(@NameIsNovel)ประเภทน้อยกว่า(@NameIsNovel)ด้านนอก ทว่า(@NameIsNovel)ปริมาณของแต่ละชนิดกลับมหาศาลเกินคณานับ
เสียงขุดค้นดังมาจากผนังถ้ำส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)สายแร่ทองแดงวิญญาณสีทองเข้มอร่ามเรืองรองจับตาอย่างผิดปกติ ปรากฏเมืองจำลองสีเหลืองดินแห่งหนึ่ง กำลังเกาะติดอยู่บนผนังถ้ำ ดูดกลืนแร่ทองแดงวิญญาณสีทองเข้มอย่างตะกละตะกลามราวกับสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิต
สีเหลืองดินเดิมของเมือง เริ่มฉายประกายแสงสีทองเข้มขึ้นประปราย ก่อนจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว รัศมี(@NameIsNovel)พลังที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านออกมาจากมันก็หนักอึ้งและ(@NameIsNovel)กว้างใหญ่ไพศาลขึ้นทุกขณะ
“เมืองหุ่นเชิด!”
เซินลั่วเคยตกเข้าไปในที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นมาก่อน จึงจดจำได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)เมืองสีเหลืองดินนั้นคือเมืองหุ่นเชิด และ(@NameIsNovel)ตราประทับปราณเต๋าในร่างก็ชี้ตรงไปยังที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นพอดี
“ผู้ใดซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น?” เสียงประหลาดใจดังขึ้นจากภายในเมืองหุ่นเชิด พลันปรากฏแสงสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นเหนือเมือง จากนั้นชายร่างใหญ่ศีรษะโล้นในชุดคลุมสีเหลืองผู้หนึ่ง ก็ปรากฏกายขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเบื้องบน
ม่านตาของเซินลั่วหดรัดลงเล็กน้อย รัศมี(@NameIsNovel)พลังของชายศีรษะโล้นผู้นี้ คือคนเดียวกับที่(@NameIsNovel)เคยต่อสู้กับตนอย่างดุเดือดในเมืองหุ่นเชิดแห่งนั้น
เมื่อครู่ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พลันเห็นเมืองหุ่นเชิด ด้วยความตื่นตระหนก จึงทำให้พลังเวทในเสื้อคลุมหมอกควันและ(@NameIsNovel)ยันต์ล่องหนเกิดความผันผวนเล็กน้อย รัศมี(@NameIsNovel)พลังจึงรั่วไหลออกมา จนถูกชายผู้นั้นตรวจจับได้(@NameIsNovel)ในทันที
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)เผยกายออกมาตามที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายต้องการ กลับโคจรพลังในเสื้อคลุมหมอกควันเพื่อปกปิดรัศมี(@NameIsNovel)พลังของตนให้มิดชิดยิ่งขึ้น แล้วเคลื่อนกายไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
“หึ! คิดจะซ่อนตัวจากข้างั้นรึ? ออกมาซะ!” ชายศีรษะโล้นแค่นเสียงเย็นชาแล้วสะบัดแขนเสื้อ
พลันปรากฏร่างสูงใหญ่สองร่างขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ร่างหนึ่งคือพยัคฆ์กลืนสวรรค์ สูงกว่า(@NameIsNovel)สามจั้ง ยาวเจ็ดถึงแปดจั้ง ทั่วร่างปกคลุมด้วยขนสีขาวราวหิมะสลับกับลายพาดกลอนสีดำ เขี้ยวสองซี่คมกริบดุจคมดาบยื่นยาวออกมาจากปาก ดูดุร้ายเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ หางยาวเกือบเท่าลำตัวสะบัดไหวไปมาอยู่เบื้องหลัง บังเกิดเสียงลมหวีดหวิวหนักหน่วง
“พยัคฆ์กลืนสวรรค์!” เซินลั่วอุทานด้วยความประหลาดใจ
พยัคฆ์ยักษ์ตนนี้คืออสูรชนิดเดียวกับพยัคฆ์กลืนสวรรค์ที่(@NameIsNovel)ตัวที่(@NameIsNovel)เคยพบเจอในแดนฝัน แต่กลับแข็งแกร่งยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ตัวที่(@NameIsNovel)เคยพบเจอในแดนฝันมากนัก ทว่า(@NameIsNovel)พยัคฆ์กลืนสวรรค์เบื้องหน้านี้กลับไร้ซึ่งพลังปีศาจแม้แต่น้อย ดวงตาเหม่อลอย ไร้ชีวิตชีวา ราวกับหุ่นเชิดที่(@NameIsNovel)ถูกเชิดให้เคลื่อนไหว
อีกร่างหนึ่งคือวานรยักษ์กายสีทองอร่าม รูปร่างสูงใหญ่กว่า(@NameIsNovel)พยัคฆ์กลืนสวรรค์เสียอีก ทั่วร่างปกคลุมด้วยขนสีทองอร่าม กล้ามเนื้อเป็น(@NameIsNovel)มัดๆ ปูดโปน โดยเฉพาะท่อนแขนอันใหญ่โต ในมือของมันถือพลองเหล็กสีดำทมิฬขนาดเท่าเสามหึมา ดูราวกับมี(@NameIsNovel)พละกำลังไร้ขีดจำกัด
ด้วยประสบการณ์ที่(@NameIsNovel)สั่งสมมาพอสมควร เซินลั่วจึงมองออกในทันทีว่า(@NameIsNovel)วานรยักษ์กายสีทองตนนี้ ก็เป็น(@NameIsNovel)อสูรหายากเช่นกัน รู้จักกันในนามวานรพลังยักษ์ กล่าวขานกันว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สัตว์อสูรหายากจากทวีปตงเซิ่งเสินโจว
วานรพลังยักษ์ตนนี้เองก็ไร้ซึ่งพลังปีศาจเช่นกัน ดวงตาของมันมืดมนไร้ประกาย ราวกับถูกปลิดชีวิตไปแล้ว
ชายศีรษะโล้นพึมพำคาถาบทหนึ่ง ทันใดนั้นลำแสงแก่นผลึกโลหิตสองสายก็พุ่งวาบออกจากหน้าผาก ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเทวะใยวิญญาณอันเป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของเมืองเทียนจี ทว่า(@NameIsNovel)ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)สีเลือดเจือปนอยู่ภายใน ลำแสงทั้งสองพุ่งเข้าสู่ร่างของพยัคฆ์กลืนสวรรค์และ(@NameIsNovel)วานรพลังยักษ์ในทันที
ดวงตาของพยัคฆ์กลืนสวรรค์พลันส่องประกายเย็นเยียบจับใจ ทั่วร่างของมันพลันปรากฏอักขระวิญญาณซับซ้อนขึ้นมาทันที อักขระเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็น(@NameIsNovel)สีเขียวและ(@NameIsNovel)สีแดงอ่อน เผยให้เห็นพลังแห่งธาตุลมและ(@NameIsNovel)ไฟจางๆ แผ่ซ่านออกมา
บนร่างของวานรพลังยักษ์ก็ปรากฏอักขระวิญญาณหนาแน่นขึ้นเช่นกัน แต่ล้วนเป็น(@NameIsNovel)อักขระวิญญาณสีเงินยวง ซึ่งสะท้อนกับขนสีทองอร่าม ทำให้เกิดแสงประกายสลับไปมาน่าตื่นตา
ทันใดนั้น! เสียง “ตูม!” ก็ดังกึกก้อง รัศมี(@NameIsNovel)พลังมหาศาลปะทุออกจากร่างของสัตว์อสูรทั้งสอง ระดับพลังของพวกมันพุ่งสูงขึ้นถึงขั้นเซียนแท้ แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงขั้นเซียนแท้เบื้องต้น แต่พลังกลับไม่ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสเหมยหรือผู้อาวุโสโม่หวัง ซึ่งอยู่ในขั้นเซียนแท้ระดับกลางเลย
“นี่คือลายเซียนรึ? อักขระวิญญาณเช่นนี้ปรากฏบนร่างของพยัคฆ์กลืนสวรรค์กับวานรพลังยักษ์ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นลวดลายบนร่างของอสูรทั้งสองอย่างชัดเจน
ในขณะเดียวกัน เขา(@NameIsNovel)ก็รีบเคลื่อนกายไปด้านข้างในทันที หวังจะอาศัยเสื้อคลุมหมอกควันและ(@NameIsNovel)ยันต์ล่องหนเพื่อพรางร่องรอยของตนต่อไป
แต่ทว่า(@NameIsNovel)ดวงตาของพยัคฆ์กลืนสวรรค์กลับเปล่งแสงขาวดำประหลาดตา พลางหันมามองยังตำแหน่งที่(@NameIsNovel)เซินลั่วซ่อนกายอยู่ทันที ขณะเดียวกัน อักขระวิญญาณสีแดงฉานบนร่างของมันก็พลันส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น มันอ้าปากกว้างดุจอ่างโลหิต พ่นเปลวเพลิงสีแดงฉานดุจลาวาออกมา
เปลวเพลิงเมื่อต้องลมก็ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็น(@NameIsNovel)ทะเลเพลิงสีแดงฉานในชั่วพริบตา กลืนกินบริเวณที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยยืนอยู่จนหมดสิ้น ไม่เปิดโอกาสให้หลบหนีได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
เปลวเพลิงที่(@NameIsNovel)โหมกระหน่ำ มิเพียงแต่รวดเร็วอย่างยิ่งยวด แต่ยังแฝงความร้อนสูงน่าสะพรึงกลัว ราวกับลาวาหลอมเหลวที่(@NameIsNovel)พุ่งออกจากภูเขา(@NameIsNovel)ไฟ หลอมละลายวัตถุดิบวิญญาณนานาชนิดโดยรอบ จนละลายคล้ายเทียนไข
เสื้อคลุมหมอกควันอันเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทธาตุน้ำ เมื่อถูกเปลวเพลิงเช่นนี้โจมตี พลังวิญญาณภายในก็พลันปั่นป่วน ความสามารถในการพรางกายพลันถูกทำลายลงทันที เผยให้เห็นร่างของเซินลั่วอย่างชัดเจน
เซินลั่วรีบโคจรพลังจากธงแก่นโลหิต พลันม่านแสงสีดำหนาทึบก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ขวางกั้นเปลวเพลิงอันดุร้ายดุจพายุเพลิงไว้
บังเกิดเสียงทุ้มต่ำดุจฟ้าร้องกึกก้อง เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ม่านป้องกันถูกผลักถอยหลังไปหลายก้าว โล่ป้องกันจากธงแก่นโลหิตสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)เริ่มบางลงอย่างรวดเร็ว
ทะเลเพลิงที่(@NameIsNovel)พยัคฆ์กลืนสวรรค์พ่นออกมานั้น ทรงพลังอย่างยิ่งยวด และ(@NameIsNovel)เนื่องจากธงแก่นโลหิตเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทธาตุหยิน จึงถูกเปลวเพลิงเช่นนี้ข่มพลังไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างมาก ไม่นานนักก็เริ่มแสดงอาการอ่อนแรงลง
เซินลั่วแค่นเสียงเย็นชาพลางชี้นิ้วไปที่(@NameIsNovel)ธงแก่นโลหิต โล่สีดำพลันหดเล็กลงถึงสิบเท่าในทันที เกาะติดรอบกายเขา(@NameIsNovel)อย่างแน่นหนา เพลิงหยินสีดำหลายสิบสายพวยพุ่งออกมาจากส่วนบน กลายเป็น(@NameIsNovel)กำแพงเพลิงสีดำมืด ขวางกั้นทะเลเพลิงสีแดงฉานไว้ได้(@NameIsNovel)ชั่วขณะ
เขา(@NameIsNovel)ฉวยโอกาสนี้ใช้วิชาเยื้องย่างจันทราและ(@NameIsNovel)เคล็ดเคลื่อนย้ายสลับร่าง หายวับไปจากตำแหน่งเดิมในชั่วพริบตา พลันไปปรากฏกายอีกฟากหนึ่งของถ้ำในทันที
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะได้(@NameIsNovel)ผ่อนคลาย ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งก็พลันวาบขึ้นเหนือศีรษะของเขา(@NameIsNovel) พยัคฆ์กลืนสวรรค์พลันปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า บนหลังของมันปรากฏปีกคู่หนึ่งที่(@NameIsNovel)เกิดจากลายเซียนสีคราม กว้างนับสิบเชียะ มี(@NameIsNovel)ลำแสงสีเขียวมากมายไหลเวียนอยู่บนปีกคู่นั้น ดูตระการตายิ่งนัก
มันอ้าปากกว้าง พ่นทะเลเพลิงสีแดงฉานออกมาอีกครา โจมตีใส่เซินลั่วอีกครา คราวนี้เปลวเพลิงกลืนกินร่างของเขา(@NameIsNovel)จนมิดสิ้น
แทบจะในเวลาเดียวกัน แสงสีทองสายหนึ่งก็พาดผ่านทะเลเพลิงเข้ามา วานรพลังยักษ์ตนนั้นก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน แสงสีดำบนพลองเหล็กพลันพุ่งพล่าน ฟาดกระหน่ำใส่ร่างของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ถูกกลืนอยู่ในเปลวเพลิงหลายครั้ง ดุจสายฟ้าฟาด
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังระงมขึ้นติดต่อกัน
เมื่อพลังผันผวนในมิติเริ่มก่อตัวขึ้น เงาพลองสีดำหลายสาย ขนาดเท่าบ้านหลังเล็กๆ ก็พลันปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ทุบกระหน่ำลงมายังร่างของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)อยู่ในทะเลเพลิงอย่างรุนแรง
ยังมิทันจะถึงกาย พลังมหาศาลที่(@NameIsNovel)แฝงอยู่ก็ซัดลงมาราวกับพายุคลั่งที่(@NameIsNovel)โหมกระหน่ำ
เซินลั่วรู้สึกราวกับถูกขุนเขา(@NameIsNovel)ใหญ่กดทับร่าง จมดิ่งลงอย่างหนักอึ้ง แม้แต่จะขยับแขนก็ยังเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ยากยิ่ง
“สัตว์อสูรทั้งสองนี้ไม่ใช่สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตธรรมดา และ(@NameIsNovel)ไม่ใช่เกราะเซียนด้วย พวกมันมาจากที่(@NameIsNovel)ใดกันแน่” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเองในใจ ตระหนักว่า(@NameIsNovel)ตนไม่อาจออมมือได้(@NameIsNovel)อีกแล้ว จึงเร่งโคจรเคล็ดวิชาหวงถิง พร้อมกับเรียกพลองเสวียนเหลืองออกมาถือไว้ในมือของตน
ท่ามกลางเสียงระเบิด “ตูม!” ดังกึกก้อง เงาพลองสีทองหลายสายก็พลันพุ่งออกจากทะเลเพลิง ปะทะเข้ากับเงาพลองสีดำอย่างรุนแรง
บังเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าดินแยกจากกัน เงาพลองสีดำพลันแตกกระจายเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ มือของวานรพลังยักษ์ชาหนึบแน่น พลองสีดำในมือของมันร้อนระอุจนหลุดจากมือ พลังมหาศาลถาโถมเข้าสู่ร่างของมันจากระยะไกล มันอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะกระอักโลหิตสีดำออกมาคำรบหนึ่ง ร่างใหญ่โตของมันถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปอย่างน่าตกใจ
-------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา