หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,317
ตอนที่ 1,317 : เมืองแตกสลาย
ตอนที่ 1317
แม้ว่า(@NameIsNovel)อสูรใจมารจะสูญสิ้นสติปัญญาไปแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)สัญชาตญาณการต่อสู้ของมันยังคงอยู่ อสูรตนนั้นราวกับสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงพลังอำนาจแห่งเมืองหุ่นเชิด จึงคำรามเสียงต่ำ พลันไม้เท้ากระดูกในมือก็ขยายใหญ่ขึ้นกลางเวหา กลายเป็น(@NameIsNovel)ไม้เท้ายักษ์ยาวราวสองสามจั้งในพริบตา ฟาดกระหน่ำเข้าใส่เมืองหุ่นเชิด
“ไม่ว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะเป็น(@NameIsNovel)ใคร บังอาจใช้ศาสตราอสูรโจมตีข้า ก็จงมอบจิตวิญญาณเทวะให้แก่ข้าเสีย!” ภูตหยานเห็นเช่นนั้น แววตาพลันฉายความอำมหิตวูบหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากพ่นลมปราณแก่นแท้สายหนึ่งเข้าใส่เมืองหุ่นเชิด
เมืองหุ่นเชิดพลันสาดแสงสีทองเจิดจรัส กำแพงเมืองมหึมาแปรสภาพในบัดดล กลายเป็น(@NameIsNovel)ยอดเขา(@NameIsNovel)สีทองทมิฬที่(@NameIsNovel)แผ่พลังอำนาจล้นฟ้า ทะยานเข้าปะทะกับไม้เท้ายักษ์โลหิตอย่างดุดันไร้ปรานี
การปะทะระหว่า(@NameIsNovel)งยอดเขา(@NameIsNovel)ยักษ์และ(@NameIsNovel)ไม้เท้ากระดูกก่อเกิดเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว สะเทือนเลือนลั่นปฐพีในรัศมี(@NameIsNovel)หลายร้อยลี้ พลังปราณฟ้าดินพลันแปรปรวนกำเริบหนักยิ่งขึ้น
ยอดเขา(@NameIsNovel)สีทองอร่ามที่(@NameIsNovel)ดูราวจะไร้เทียมทาน กลับแตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงราวกับไม้ผุพัง กลายเป็น(@NameIsNovel)เศษเสี้ยวสีทองทมิฬนับอนันต์ ถูกไม้เท้ากระดูกโลหิตกระหน่ำฟาดจนแหลกละเอียดในคราเดียว
ภูตหยานปรากฏกาย ณ เบื้องหลังยอดเขา(@NameIsNovel)ยักษ์ ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าฉายแววไม่อยากเชื่อสายตา
หลังจากไม้เท้ากระดูกโลหิตทำลายเมืองหุ่นเชิดสิ้น แสงโลหิตอันไพศาลก็พลันแผ่ซ่านออกมา กลืนกินเศษซากเมืองหุ่นเชิดส่วนใหญ่จนหมดสิ้น พลังวิญญาณในเศษซากเหล่านั้นพลันถูกดูดกลืนจนเหือดหาย แสงโลหิตบนไม้เท้าจึงพลันเจิดจ้าขึ้น
เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูดังระงม พลันปรากฏรุ้งโลหิตสายหนึ่งยาวเหยียดหลายร้อยจั้ง พุ่งทะยานออกจากปลายไม้เท้า กรีดร้องหวีดหวิวไปเบื้องหน้า ลำแสงนั้นกวาดผ่านร่างภูตหยาน
รุ้งโลหิตระเบิดพลังอันมหาศาล ร่างของภูตหยานพลันระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)สายโลหิตกระเซ็นซ่าน ถูกสายรุ้งนั้นดูดกลืนเข้าไปจนสิ้นซาก
เพียงชั่วอึดใจ เมืองหุ่นเชิดที่(@NameIsNovel)เคยสะเทือนเลือนลั่นปฐพี และ(@NameIsNovel)ภูตหยานผู้ทรงพลังระดับกึ่งไท่อี่ ก็พลันอันตรธานหายไปโดยสิ้นเชิง
เซินลั่วผู้เพิ่งหนีออกมาจากถ้ำคู่หยินหยางได้(@NameIsNovel)ทันท่วงที เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ก็อดเผยแววตาตื่นตระหนกมิได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)นั้นประเมินพลังของไม้เท้ากระดูกโลหิตไว้สูงที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)จะทำได้(@NameIsNovel)แล้ว แต่ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ยังคงประเมินต่ำเกินไปเสียแล้ว
รุ้งโลหิตยังคงพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง ในพริบตาเดียวก็พุ่งโจมตีเข้าใส่ถ้ำคู่หยินหยาง
กำแพงภูผาของถ้ำคู่หยินหยางกลับแตกสลายอย่างง่ายดายราวกับกระดาษเมื่อเผชิญหน้ารุ้งโลหิต จากนั้นรุ้งโลหิตก็หายวับเข้าสู่ภายในถ้ำคู่หยินหยาง
ไม่นานต่อมา เสียง “ตูม” ดังสนั่นลั่นไหวก็กึกก้องมาจากภายในถ้ำคู่หยินหยาง ตามมาด้วยการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของห้วงอากาศโดยรอบ แทนที่(@NameIsNovel)จะสงบลงหลังจากผ่านไปชั่วอึดใจ การสั่นสะเทือนกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยไป
“ทิศทางนั้น... ไม่ดีแล้ว!” เซินลั่วผวาเฮือก สีหน้าพลันฉายแววหวาดกลัว ก่อนจะรีบทะยานขึ้นจากพื้นดิน กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงกระบี่สีชาดสายหนึ่ง มุ่งหน้าหนีไปยังแดนไกลสุดกำลัง
“รีบหนีไปจากที่(@NameIsNovel)นี่เร็วเข้า!” คุณชายน้อยพลันตอบสนองทันควัน ตะโกนเร่งเร้าให้เหล่าศิษย์เมืองเทียนจีรีบถอนตัวออกไป
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะไปได้(@NameIsNovel)ไกลนัก เสียงกึกก้องที่(@NameIsNovel)รุนแรงกว่า(@NameIsNovel)เดิมก็พลันดังสนั่นมาจากเบื้องหลัง ถ้ำคู่หยินหยางทั้งถ้ำพลันโป่งพองออก ก่อนจะถล่มทลายลงมาอย่างสิ้นเชิง
พื้นที่(@NameIsNovel)รอบถ้ำพลันปริแตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่(@NameIsNovel)แตกร้าว ลึกเข้าไปในมิติที่(@NameIsNovel)บิดเบี้ยว สามารถแลเห็นรอยแยกมิติสีขาวมหึมา ทอดยาวกว่า(@NameIsNovel)สิบลี้ได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง
รอยแยกมิตินั้นแผ่พลังดูดกลืนอันมหาศาลออกมา กลืนกินถ้ำคู่หยินหยางที่(@NameIsNovel)กำลังพังทลายลงไปในบัดดล เซินลั่วและ(@NameIsNovel)พรรคพวกก็ถูกแรงดูดมหาศาลนี้พัดพาเข้าไปพร้อมกัน เพียงเสียง “ฟุ่บ” ดังขึ้น ทุกผู้คนก็หายลับไป
ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)กำลังจะถูกดูดกลืนเข้าสู่รอยแยกมิติ คุณชายน้อยคำรามก้องอย่างเกรี้ยวกราด เกราะเซียนสีทองพลันปรากฏขึ้นบนกาย สาดแสงสีทองเจิดจรัสออกมาห่อหุ้มเหล่าศิษย์เมืองเทียนจีไว้จนหมดสิ้น
เซินลั่วจ้องมองรอยแยกมิติอันลึกสุดหยั่งถึง หน้าผากของเขา(@NameIsNovel)พลันชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ พลางตะโกนก้อง ชูธงแก่นโลหิตและ(@NameIsNovel)ถ้วยทองคำพันจอกขึ้นมา แสงสีแดงและ(@NameIsNovel)สีทองพลันปกคลุมร่างของเขา(@NameIsNovel)
เมื่อกระทำสิ่งนี้เสร็จสิ้น ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในรอยแยกมิติในทันที แรงกดดันมหาศาลพลันถาโถม แม้กายจะแข็งแกร่งเพียงใด สายตาก็มืดดับลง พลันสูญสิ้นสติไป
หลังจากหมดสติไปนานเพียงใดก็มิอาจทราบได้(@NameIsNovel) เซินลั่วค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้น พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองนอนอยู่กลางทะเลทรายอันรกร้างกว้างใหญ่ รอบกายมี(@NameIsNovel)เพียงผืนทรายสีเหลืองทองสุดลูกหูลูกตา ศาสตราเวทถ้วยทองคำพันจอกและ(@NameIsNovel)ธงแก่นโลหิตวางเคียงกาย แสงวิญญาณของพวกมันริบหรี่ ราวกับได้(@NameIsNovel)รับความเสียหายหนักหน่วง
ถุงเฉวียนคุณและ(@NameIsNovel)กระจกไร้พันธนาการก็มี(@NameIsNovel)แสงวิญญาณจางๆ อยู่ภายในเช่นกัน แม่ทัพภูต ปีศาจกระจก จื่อจู๋ และ(@NameIsNovel)ฝูตงไหล ต่างก็ตกอยู่ในห้วงนิทรา
พื้นทรายโดยรอบร้อนระอุยิ่งนัก กระแสลมร้อนที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยก็พัดโชยมาปะทะ สัมผัสจิตเทวะกวาดสำรวจบริเวณโดยรอบ พบซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างที่(@NameIsNovel)ผุพังทรุดโทรมอยู่บ้าง ดูประหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)ทะเลทรายไร้ขอบเขตที่(@NameIsNovel)เคยคุ้น
“ข้าออกมาจากถ้ำอเวจีทมิฬแล้วหรือนี่?” เซินลั่วดีใจนัก พลางพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ทว่า(@NameIsNovel)ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นไปทั่วกล้ามเนื้อและ(@NameIsNovel)กระดูก อวัยวะภายในราวถูกไฟแผดเผา ร่างกายได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัส พลังในตันเถียนเกือบจะเหือดหายสิ้น
“บาดเจ็บหนักหน่วงถึงเพียงนี้ แต่การหนีรอดจากสถานที่(@NameIsNovel)ผีสิงอย่างถ้ำอเวจีทมิฬมาได้(@NameIsNovel) ก็นับว่า(@NameIsNovel)คุ้มค่าแล้ว” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเอง พลางรวบรวมปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ หยิบโอสถรักษาบาดแผลและ(@NameIsNovel)โอสถฟื้นฟูพลังจากแหวนหลินหลางออกมากินเข้าไปทั้งสองเม็ด ก่อนจะโคจรพลังเพื่อหลอมโอสถ
ปราณเต๋าพลันฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ใช้เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ควบคู่กับโอสถรักษา เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บทางกายให้หายขาด
ครานี้เซินลั่วได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสเกินคาด ใช้เวลาไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งวัน จึงจะฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้(@NameIsNovel)เกือบครึ่งหนึ่ง ทว่า(@NameIsNovel)นับว่า(@NameIsNovel)โชคดีที่(@NameIsNovel)สามารถเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)โดยไม่ติดขัด
ด้วยไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)อยู่ห่างจากถ้ำอเวจีทมิฬเท่าใด และ(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ศัตรูปรากฏตัวขึ้นหรือไม่ เซินลั่วจึงไม่รอช้า ก่อนจะรีบทะยานขึ้นฟ้า หนีไปยังแดนไกล
ยังมิทันบินไปได้(@NameIsNovel)ไกลนัก คิ้วเซินลั่วพลันกระตุกขึ้น ก่อนจะพุ่งทะยานไปยังเบื้องหน้าทางซ้ายอย่างรวดเร็ว ร่อนลงสู่แอ่งทะเลทรายแห่งหนึ่ง
ในแอ่งนั้นมี(@NameIsNovel)ศิลาดำจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ แผ่พลังปราณหยินเข้มข้นออกมา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศิลาจากถ้ำคู่หยินหยาง นอกจากศิลาดำแล้ว ยังมี(@NameIsNovel)ก้อนศิลาสีทองทมิฬซึ่งมี(@NameIsNovel)ลวดลายของภูตหยาน และ(@NameIsNovel)แผ่คลื่นพลังวิญญาณออกมาเป็น(@NameIsNovel)ระลอก
เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เหล่านี้คือเศษซากของเมืองหุ่นเชิดนั่นเอง
เศษซากอื่นๆ ก็เป็น(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่ง แต่ที่(@NameIsNovel)นี่กลับมี(@NameIsNovel)ศิลาจารึกสีทองทมิฬท่อนหนึ่งตกลงมาด้วย ซึ่งก็คือครึ่งบนของศิลาหุ่นเชิด ทว่า(@NameIsNovel)อักขระวิญญาณบนนั้นกลับมืดสนิท ไม่อาจสัมผัสถึงคลื่นพลังวิญญาณใดๆ ได้(@NameIsNovel)อีก
“ศิลาหุ่นเชิดที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)แกนกลางของค่ายกลก็ยังแตกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เมืองหุ่นเชิดจะถูกทำลายไปอย่างแท้จริงแล้ว” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง แววตาพลันวาววับคมกริบ ดีดนิ้วไปยังศิลาจารึกเบื้องหน้า
ปราณกระบี่สีชาดพลันฟันศิลาจารึกออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน ไข่มุกกลมแบนสีเหลืองอ่อนลูกหนึ่งก็กลิ้งร่วงลงมา นั่นคือไข่มุกรวบรวมเทวะ
แววตาเซินลั่วพลันฉายแววประหลาดใจ สิ่งนี้สามารถรวบรวมจิตวิญญาณเทวะได้(@NameIsNovel)มหาศาล นับเป็น(@NameIsNovel)สมบัติล้ำค่าที่(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)ยากยิ่ง แม้แต่คุณชายน้อยเมื่อเห็นไข่มุกนี้ในครานั้น ยังแสดงอาการตกใจเป็น(@NameIsNovel)อันมาก ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)มันจะมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)กวัดแกว่งมือ ตวัดแสงสีฟ้าเข้าห่อหุ้มไข่มุกรวบรวมเทวะไว้อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ไร้อันตรายใดๆ จึงค่อยถือไว้ในมือ
ไข่มุกเย็นเยียบเล็กน้อยเมื่อสัมผัส พื้นผิวของมันมี(@NameIsNovel)แสงสีเหลืองอ่อนปกคลุมอยู่ แลเห็นลวดลายลึกลับบางอย่างบนนั้นอย่างเลือนราง คล้ายเป็น(@NameIsNovel)อาคมลี้ลับบางชนิด ช่างงดงามยิ่งนัก
เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าสู่ไข่มุก
แสงสีเหลืองอ่อนรอบไข่มุกรวบรวมเทวะพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น คลื่นประหลาดสายหนึ่งพลันพุ่งพวยออกมาจากไข่มุก แผ่กระจายออกไปหลายร้อยจั้งในพริบตา
เซินลั่วถูกคลื่นนี้กวาดผ่านร่าง ทำให้จิตวิญญาณเทวะในสมองพลันสั่นสะท้าน ราวกับจะหลุดออกจากร่าง มุ่งตรงเข้าสู่ไข่มุกรวบรวมเทวะ
เซินลั่วตกใจ รีบใช้เคล็ดวิชาสะกดเทวะ เพื่อรักษาจิตวิญญาณเทวะให้มั่นคง
เหล่าสัตว์อสูรทรายบางตัวใต้พิภพก็ถูกคลื่นนี้กวาดผ่านเช่นกัน พวกมันไร้ซึ่งจิตวิญญาณเทวะที่(@NameIsNovel)ทรงพลัง ทั้งไม่รู้จักเคล็ดวิชาสะกดเทวะ กายจึงสั่นสะท้านและ(@NameIsNovel)สิ้นใจลง ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนั้น จุดแสงแห่งจิตวิญญาณเทวะก็ลอยออกมาจากร่างของพวกมัน มุ่งตรงเข้าสู่ไข่มุกรวบรวมเทวะ
“เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้นี่เอง! ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ไข่มุกนี้จะมี(@NameIsNovel)ความสามารถในการรวบรวมจิตวิญญาณเทวะ” เซินลั่วสังเกตการณ์ แววตาพลันเปล่งประกาย
เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ภูตหยานใช้ไข่มุกนี้สังหารหมู่ผู้คนในแคว้นหลางเสีย เพื่อดูดกลืนจิตวิญญาณเทวะของประชากรทั้งหมด
เขา(@NameIsNovel)มองจ้องไข่มุกรวบรวมเทวะในมือ สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
แม้ไข่มุกนี้จะดูเป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษล้ำค่า ทว่า(@NameIsNovel)ก็ชั่วร้ายยิ่งนัก มิด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)ไม้เท้ากลืนกินเลยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญวิชาภูตหยาน ทั้งไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรวบรวมพลังจิตวิญญาณเทวะ ดังนั้นสิ่งนี้จึงไร้ประโยชน์ต่อตนเอง เขา(@NameIsNovel)จึงเก็บมันไป ก่อนจะทอดสายตามองไปยังเศษซากของเมืองหุ่นเชิดเบื้องหน้า
-------------------