หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,421
ตอนที่ 1,421 : มังกรบรรพกาล
ตอนที่ 1421
สีหน้าของเซินลั่วพลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ร่างพุ่งทะยานเข้าหาอ้าวหง หมายจะขวางอ้าวฉิน ทว่า(@NameIsNovel)สายเกินไปเสียแล้ว
ใบหน้าของอ้าวฉินบิดเบี้ยวเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มชั่วร้าย พลางจ่อลูกบอลแสงสีม่วงทองที่(@NameIsNovel)รวมตัวอยู่ในฝ่ามือเข้าใกล้หน้าผากของอ้าวหง
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)ไม่คาดฝัน!
แสงสีแดงเข้มสายหนึ่งวาบขึ้นข้างแหวนหลินหลางของเซินลั่ว ไข่มุกโลหิตเก้ามังกรพลันผุดจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
และ(@NameIsNovel)แปลงเป็น(@NameIsNovel)เงาสีแดง พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วสุดหยั่งถึง ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผากอ้าวหงในชั่วพริบตา พร้อมปลดปล่อยแสงสีเลือดอันเจิดจรัส
เมื่อกรงเล็บมังกรของอ้าวฉินประชิด ประกายอัสนีก็สาดกระเซ็นจากลูกบอลแสงสีม่วงทอง พุ่งเข้าโจมตีไข่มุกโลหิตเก้ามังกรอย่างแม่นยำ
“เปรี้ยะ...”
แสงอัสนีสีม่วงทองระเบิดออกอย่างรุนแรง ทว่า(@NameIsNovel)ภายในแสงสีเลือดนั้นกลับมี(@NameIsNovel)ม่านแสงปรากฏขึ้น ปกป้องอ้าวหงไว้เบื้องล่าง
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ คาดว่า(@NameIsNovel)ลูกบอลแสงสีม่วงทองจะระเบิด ม่านแสงสีเลือดแดงที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหน้าพลันก่อเกิดวังวนขึ้น ดูดกลืนลูกบอลแสงสีม่วงทองที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยกระแสอัสนีเข้าไปทั้งลูก ทำให้พลังอัสนีทั้งหมดสลายหายไปจนหมดสิ้น
ก่อนที่(@NameIsNovel)อ้าวฉินจะทันได้(@NameIsNovel)ตั้งตัว มือของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันถูกแรงดูดมหาศาลดึงเข้าหาวังวนโลหิต
“นี่มันอะไรกัน...” อ้าวฉินอุทานอย่างประหลาดใจ
และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นก็คือ เนื้อหนังบนมือของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มสลายเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ล่องลอยเข้าสู่วังวนโลหิตอย่างน่าอัศจรรย์
ในทางกลับกัน บาดแผลบนร่างของอ้าวหงที่(@NameIsNovel)อยู่อีกฟากของม่านแสงกลับสมานตัวอย่างรวดเร็วในทันที
อ้าวฉินตกตะลึงจนถึงขีดสุด พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่ก็ไร้ผล มือทั้งสองข้างของเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)กระดูกขาวโพลนในชั่วพริบตา วังวนโลหิตเริ่มลุกลามขึ้นไปตามแขน ในที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มตื่นตระหนกสุดขีด
อ้าวฉินตัดสินใจเด็ดขาด เขา(@NameIsNovel)ยกมือซ้ายขึ้นฟันแขนขวาของตนเองขาดสะบั้นตรงข้อศอก ก่อนจะกระโดดถอยห่างออกไปหลายจั้ง พร้อมสกัดเลือดที่(@NameIsNovel)แขนทันที ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความงุนงง จ้องมองไปยังวังวนโลหิต
เซินลั่วเองก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเช่นกัน จึงได้(@NameIsNovel)แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มิได้(@NameIsNovel)เข้าไปใกล้
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ในยุคสมัยนี้จะยังมี(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)ครอบครองพลังของข้าอยู่?” ก่อนที่(@NameIsNovel)อ้าวฉินจะได้(@NameIsNovel)ตอบ เสียงชราก็ดังมาจากวังวนโลหิต พร้อมน้ำเสียงประหลาดใจ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงนี้ สีหน้าของอ้าวฉินก็เปลี่ยนไปโดยพลัน เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า “ไข่มุกโลหิตเก้ามังกร? เหตุใดจึงตกอยู่ในมือของผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ผู้นี้ได้(@NameIsNovel)? ท่านมิได้(@NameIsNovel)นำมันกลับคืนไปแล้วหรือ?”
ร่างหนึ่งร่อนลงมาจากฟ้า มาหยุดยืนอยู่ข้างกายอ้าวฉิน พลันปรากฏร่างขององค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิง
“ในตำนานเล่าว่า(@NameIsNovel) ระหว่า(@NameIsNovel)งมหาสงครามจู๋ลู่ที่(@NameIsNovel)เหล่าเซียน อสูร และ(@NameIsNovel)มนุษย์ต่อสู้กัน บรรพบุรุษเผ่ามังกรได้(@NameIsNovel)ร่วมมือกับอสูรแห่งความแห้งแล้ง ต่อสู้กับท่านเฟิงและ(@NameIsNovel)ราชันย์วารี
แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็พ่ายแพ้จนสิ้นชีพ ท่านเฟิงได้(@NameIsNovel)ใช้ลมเซวียนแปดพันสายเฉือนร่างออกเป็น(@NameIsNovel)แปดพันหนึ่งชิ้น วิญญาณมังกรบรรพกาลจึงถูกสายลมพัดกระจัดกระจายไป
เหล่าเก้ามังกรฉือผู้ติดตามมังกรบรรพกาลจึงใช้แก่นโลหิตของพวกตนหลอมไข่มุกโลหิตเก้ามังกรขึ้น เพื่อรักษาส่วนหนึ่งของวิญญาณมังกรบรรพกาลไว้
หรือว่า(@NameIsNovel)...ท่านคือมังกรบรรพกาล?” องค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิงไม่สนใจอ้าวฉิน แต่กลับโค้งคำนับให้ไข่มุกโลหิตเก้ามังกรและ(@NameIsNovel)เอ่ยถามอย่างนอบน้อม
เซินลั่วเคลื่อนร่างวาบไปอยู่อีกฟากหนึ่งของไข่มุกโลหิตเก้ามังกร สายตาจับจ้องคนทั้งสองด้วยความระแวดระวัง เกรงว่า(@NameIsNovel)อีกฝ่ายจะฉวยชิงไข่มุกไป
“เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใคร? สายเลือดมังกรในตัวเจ้าเข้มข้นยิ่งนัก ทว่า(@NameIsNovel)น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ร่างกายแปดเปื้อนด้วยพลังปราณปีศาจ แม้พลังปราณปีศาจจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้เจ้าได้(@NameIsNovel)
แต่กลับมิอาจเข้ากันได้(@NameIsNovel)กับพลังของเผ่ามังกร ยิ่งระดับบำเพ็ญสูงขึ้นเท่าใด ความขัดแย้งก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น
ไม่ช้าก็เร็ว ร่างกายของเจ้าจะต้องแตกสลายและ(@NameIsNovel)สิ้นไปในที่(@NameIsNovel)สุด” เสียงชราจากในไข่มุกโลหิตเก้ามังกรดังขึ้นอีกครั้ง มิได้(@NameIsNovel)ยืนยันหรือปฏิเสธฐานะของตนเอง
“ขอบคุณมังกรบรรพกาลที่(@NameIsNovel)ชี้แนะ ผู้น้อยได้(@NameIsNovel)ฝึกฝนวิชาฟื้นคืนชีพให้แก่บรรพบุรุษของตนสำเร็จแล้ว ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านประสงค์จะจากไปพร้อมกับพวกเราหรือไม่?”
สีหน้าขององค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิงเปลี่ยนไปเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น แต่ก็กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว ยังคงรักษาน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)นอบน้อมไว้
“ท่านมังกรบรรพกาล สตรีผู้นี้เกี่ยวข้องกับจ้าวอสูรฉือโย่ว ในยุคปัจจุบันนี้ วิถีเซียนรุ่งเรือง วิถีอสูรเสื่อมถอย สิ่งใดที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับฉือโย่ว ย่อมถูกกองกำลังจากสามภพไล่ล่าจนถึงที่(@NameIsNovel)สุด ท่านผู้เฒ่า โปรดอย่าหลงเชื่อคารมของนางเลย” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยขึ้น
แววตาขององค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิงฉายแววสังหารเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำเหล่านั้น ทว่า(@NameIsNovel)นางมิอาจแสดงออกมาต่อหน้าวิญญาณมังกรบรรพกาลได้(@NameIsNovel) จึงสะกดกลั้นอารมณ์นั้นไว้ในใจ
“ฮ่าๆ เด็กน้อยเผ่ามนุษย์ ไม่ต้องกังวล ข้าคือวิญญาณมังกรบรรพกาล ได้(@NameIsNovel)ทำพันธสัญญากับตำหนักมังกรทะเลบูรพาไว้แล้ว จะไม่มี(@NameIsNovel)วันทรยศตลอดชั่วชีวิต พวกเจ้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องลำบากคิดจะฟื้นคืนชีพให้ข้า”
เสียงชราหัวเราะออกมา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)กำลังพูดกับอ้าวฉินและ(@NameIsNovel)องค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิง
“ในเมื่อท่านบรรพบุรุษตัดสินใจเช่นนี้แล้ว พวกเราก็จะไม่รบกวนอีกต่อไป ไปกันเถอะ ไปจากที่(@NameIsNovel)นี่” องค์หญิงว่า(@NameIsNovel)นเซิงกล่าวกับอ้าวฉินที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ จากนั้นก็เหินร่างทะยานบินออกไปภายนอก
เมื่อเห็นเช่นนั้น อ้าวฉินก็เหลือบมองเซินลั่วแวบหนึ่ง แล้วตามไปในทันที
แม้ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วอยากจะรั้งคนทั้งสองไว้ แต่น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ปราณเต๋าใกล้จะหมดสิ้น ทั้งยังบาดเจ็บหลายแห่ง จึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงมองดูคนทั้งสองจากไป
“ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตอ้าวหงไว้” เซินลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)คนทั้งสองจากไปไกลแล้ว จึงหันหน้าไปทางไข่มุกโลหิตเก้ามังกรและ(@NameIsNovel)ประสานหมัดคำนับ
เมื่อสิ้นคำพูด ในคลังสมบัติของตำหนักมังกรก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดตอบกลับ
อ้าวหงยังคงหมดสติ ม่านแสงสีเลือดเบื้องหน้ายังไม่หายไป วังวนโลหิตยังคงหมุนวนอย่างเชื่องช้า
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง เสียงชราก็ดังขึ้นจากกลางวังวนโลหิตอีกครั้ง “เจ้าไม่ใช่เผ่ามังกรของข้า แต่เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)สายเลือดของเผ่ามังกรอยู่ในตัว?”
น้ำเสียงนี้ค่อนข้างเข้มงวด ราวกับแฝงไว้ด้วยการตำหนิเล็กน้อย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีชั่วขณะ
“เจ้าเป็น(@NameIsNovel)สหายร่วมรบของเขา(@NameIsNovel)รึ?” ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังลังเล ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงชราดังขึ้นอีกครั้ง
“ใช่” เซินลั่วรู้สึกว่า(@NameIsNovel)คำว่า(@NameIsNovel) ‘สหายร่วมรบ’ นั้นฟังดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังพยักหน้ารับ
“หากเจ้าอยากช่วยเขา(@NameIsNovel) ก็เข้ามาใกล้ๆ แล้วแบ่งพลังสายเลือดของเจ้าให้ข้าบ้าง มิเช่นนั้นบาดแผลของเขา(@NameIsNovel)สาหัสเกินกว่า(@NameIsNovel)จะฟื้นฟูได้(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)เพียงความตายเท่านั้นที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หนทางของเขา(@NameIsNovel)” เสียงชรากล่าวต่อ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ แววตาของเซินลั่วก็ฉายแววลังเล
มิใช่ว่า(@NameIsNovel)ไม่เต็มใจจะแบ่งพลังสายเลือดให้ ทว่า(@NameIsNovel)โดยสัญชาตญาณแล้วเซินลั่วกลับรู้สึกระแวงตัวตนโบราณที่(@NameIsNovel)หลงเหลือมาจากยุคบรรพกาลเหล่านี้
“ว่า(@NameIsNovel)อย่างไรเล่า? ความสัมพันธ์ระหว่า(@NameIsNovel)งสหายร่วมรบในยุคปัจจุบันนี้ตื้นเขินถึงเพียงนี้เชียวหรือ? นี่คงเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เผ่าเซวียนหยวนเคยครุ่นคิดในสมัยโบราณว่า(@NameIsNovel)ศีลธรรมเสื่อมทราม จิตใจมนุษย์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วกระมัง?
ยุคสมัยนี้ช่างแตกต่างจากยุคสงครามของเราอย่างสิ้นเชิง หากมิใช่เพราะเห็นว่า(@NameIsNovel)เด็กหนุ่มผู้นี้เป็น(@NameIsNovel)สายเลือดบริสุทธิ์โดยตรงของเผ่ามังกรข้า ข้าก็ไม่อยากจะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณหรอกนะ” เสียงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย
“ท่านผู้เฒ่า ข้าควรทำอย่างไร?” เซินลั่วถอนหายใจในใจแล้วก้าวไปข้างหน้า
“เจ้าไม่ต้องทำอะไรเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ เพียงเข้ามาใกล้ๆ” เสียงนั้นย้ำอีกครั้ง
เซินลั่วกำหมัดแน่น ก้าวไปยืนอยู่เบื้องหน้าอ้าวหง แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)ยืนมั่นคง ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงร้องแหลมดังมาจากด้านหลัง
“อย่าเข้าไป...”
เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เสียงของอ้าวจง ตามสัญชาตญาณจึงอยากจะถอยออกมา ทว่า(@NameIsNovel)เนื่องจากอาการบาดเจ็บ เขา(@NameIsNovel)จึงเคลื่อนไหวช้าเกินไป
เหนือศีรษะของอ้าวหง แสงสีเลือดแดงพลันสว่า(@NameIsNovel)งจ้าขึ้น จากภายในวังวนโลหิต เส้นด้ายสีเลือดเจ็ดถึงแปดสายพลันพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยเสียง “ฉัวะ” ก็แทงเข้าที่(@NameIsNovel)หน้าผากของเซินลั่ว
ร่างกายของเซินลั่วแข็งทื่อในทันที โลหิตแทบแข็งตัวในชั่วพริบตา ทั้งร่างยืนนิ่งค้าง ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้(@NameIsNovel)เลย
ในตอนนั้นเอง อ้าวจงที่(@NameIsNovel)รีบร้อนเข้ามาจากนอกคลังสมบัติ เมื่อแลเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันฉายแววสิ้นหวังในทันที
“จบสิ้นแล้ว”
-------------------