หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,483
ตอนที่ 1,483 : ท่องราตรีชมจันทร์เร้น
ตอนที่ 1483
เซินลั่ว หูปู้กุย และ(@NameIsNovel)หมี(@NameIsNovel)ซู ได้(@NameIsNovel)ร่ำลาเจ้าแห่งแคว้นชิงชิวและ(@NameIsNovel)กุนซือโหยวซู่ แล้วจึงมุ่งหน้าออกจากพระราชวังหลวงไป
“หมี(@NameIsNovel)ซู... ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เผ่าจิ้งจอกชิงชิวจะเก็บงำความไม่พอใจต่อเผ่ามนุษย์และ(@NameIsNovel)เผ่าเซียนอยู่ไม่น้อย” เซินลั่วกล่าวขึ้น
“อืม... จะว่า(@NameIsNovel)เช่นไรดีเล่า... ตั้งแต่โบราณกาล เผ่าจิ้งจอกชิงชิวของเราเป็น(@NameIsNovel)พันธมิตรที่(@NameIsNovel)มั่นคงของเผ่ามนุษย์มาโดยตลอดมิใช่หรือ” หมี(@NameIsNovel)ซูครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ ไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงถามกลับ
“ก็จริงดังว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วพยักหน้าพลางตอบ
“แต่ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ตั้งแต่เมื่อใดที่(@NameIsNovel)เผ่ามนุษย์เริ่มเพิกเฉยต่อพันธสัญญาของเรา ค่อยๆ ผลักไสพวกเราไปรวมกับเผ่าปีศาจ และ(@NameIsNovel)เมื่อใดที่(@NameIsNovel)เผ่ามนุษย์ถือวิสาสะบีบให้เผ่าจิ้งจอกชิงชิวของเราต้องอาศัยอยู่เพียงในหุบเขา(@NameIsNovel)เฉาอิน
ทั้งยังจำกัดและ(@NameIsNovel)เพ่งเล็งมายังพวกเรา ไม่ยอมให้อาณาเขตเผ่าพันธุ์ของเราขยับขยายไปที่(@NameIsNovel)อื่น” หมี(@NameIsNovel)ซูกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ใจของเซินลั่วก็พลันสั่นไหวเล็กน้อย เพราะลึกๆ ในใจเขา(@NameIsNovel)ก็เชื่อว่า(@NameIsNovel)เผ่าจิ้งจอกชิงชิวสมควรอาศัยอยู่ในพื้นที่(@NameIsNovel)ชิงชิว
หากเป็น(@NameIsNovel)เพียงความคิดของเขา(@NameIsNovel)ผู้เดียวก็คงไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร แต่เมื่อความคิดนี้กลายเป็น(@NameIsNovel)ความเห็นพ้องของเผ่ามนุษย์ ย่อมเป็น(@NameIsNovel)อีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง
“อาณาเขตของต้าถังขยายออกไปไกลเกินหุบเขา(@NameIsNovel)เฉาอินมาโดยตลอด ทว่า(@NameIsNovel)แม้เผ่าพันธุ์ของเราจะขยายออกไปกี่ชั่วอายุคน ดินแดนของเราก็ยังถูกจำกัดอยู่เพียงในหุบเขา(@NameIsNovel)เฉาอินเท่านั้น
เมื่อใดที่(@NameIsNovel)ก้าวล้ำออกไป ย่อมถูกมองว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การรุกรานชายแดนต้าถัง ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสในเผ่า แม้แต่คนหนุ่มสาวจำนวนมากก็ไม่พอใจต่อต้าถัง เผ่ามนุษย์ และ(@NameIsNovel)กระทั่งเผ่าเซียน” หมี(@NameIsNovel)ซูเอ่ยขึ้น
“มนุษย์กับปีศาจมี(@NameIsNovel)วิถีที่(@NameIsNovel)แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง” หูปู้กุยพึมพำยามได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟัง เซินลือก็นิ่งเงียบไป พลางถอนหายใจเบาๆ อยู่ในใจ
“มิใช่ทุกคนจะรู้สึกเช่นนี้ อย่างน้อยเจ้าแคว้นและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสบางส่วนก็ยังคงคัดค้านการจับอาวุธต่อสู้กับเผ่ามนุษย์ อย่างไรเสีย ความสงบสุขที่(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)ยากนี้ย่อมสำคัญกว่า(@NameIsNovel)กระมัง” หมี(@NameIsNovel)ซูเห็นท่าทีของเซินลั่วจึงแย้มยิ้มพร้อมกล่าวเสริม
เซินลั่วเองก็สังเกตเห็นเรื่องนี้เช่นกัน ซึ่งถือเป็น(@NameIsNovel)การประนีประนอมอย่างหนึ่งจากฝ่ายชิงชิว
ไม่นานนัก ทั้งสามก็กลับมาถึงจวนของกุนซือโหยวซู่
“หมี(@NameIsNovel)ซู ท่านย่าชิวและ(@NameIsNovel)ผู้อื่น เป็น(@NameIsNovel)เหมือนคนสนิทของเจ้าใช่ไหม” เซินลั่วเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว บิดามารดาของข้าเสียชีวิตไปก่อนวัยอันควรโดยไม่ทราบสาเหตุ ข้าเติบโตมาได้(@NameIsNovel)ก็เพราะท่านย่าชิวและ(@NameIsNovel)เหล่าคนสนิทเหล่านั้นคอยดูแลมาโดยตลอด” หมี(@NameIsNovel)ซูเอ่ยพลางแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยลงเล็กน้อย
“ในเมื่อพวกเรามาถึงที่(@NameIsNovel)นี่แล้ว พอจะพาข้าไปดูที่(@NameIsNovel)พำนักของพวกท่านได้(@NameIsNovel)หรือไม่” เซินลั่วเอ่ยถาม
“ที่(@NameIsNovel)พำนักของพวกท่าน... ได้(@NameIsNovel)สิ เราไปกันตอนที่(@NameIsNovel)ท่านย่ายังไม่กลับมาก็ได้(@NameIsNovel)” หมี(@NameIsNovel)ซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวตอบ
หมี(@NameIsNovel)ซูนำทางเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายทั้งสอง ไม่นานนักก็มาถึงลานเล็กๆ แห่งหนึ่งภายในจวน
ลานนั้นไม่ใหญ่นัก หากแต่ได้(@NameIsNovel)รับการดูแลจนสะอาดสะอ้านเป็น(@NameIsNovel)ระเบียบเรียบร้อย เครื่องเรือนภายในเรือนก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายใช้เวลาค้นหาอยู่ชั่วอึดใจ ทว่า(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)พบพานสิ่งใดเลย
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)รู้สึกแปลกใจกับผลเช่นนี้ ด้วยเดิมทีเขา(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)คาดหวังสิ่งใดไว้อยู่แล้ว
ยามเย็น หมี(@NameIsNovel)ซูจัดงานเลี้ยงใหญ่ด้วยอาหารเลิศรสของเผ่าจิ้งจอกต้อนรับเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายทั้งสอง ทำให้ทุกคนลืมเลือนเรื่องไม่สบายใจของวันนั้นไปชั่วขณะหนึ่ง
ครั้นจันทร์เพ็ญลอยเด่นเหนือยอดไม้ หมี(@NameIsNovel)ซูก็คะยั้นคะยอพาเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายของเขา(@NameIsNovel) ไปชมทะเลสาบจันทร์เร้น
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)หูปู้กุยไม่อาจปฏิเสธการต้อนรับอันอบอุ่นนี้ได้(@NameIsNovel) จึงถูกเด็กสาวลากออกไปอย่างจนใจ
แสงจันทร์สาดส่องลงมายังแคว้นชิงชิว อาคารที่(@NameIsNovel)ก่อด้วยศิลาเปล่งประกายเรืองรองจางๆ ในเมืองมี(@NameIsNovel)เพียงแสงเทียนไม่กี่ดวง และ(@NameIsNovel)บนถนนก็มี(@NameIsNovel)ผู้คนบางตา ช่างสงบเงียบอย่างหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนั้น รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่(@NameIsNovel)ไม่เคยเป็น(@NameIsNovel)มาก่อน
ทั้งสามใช้ป้ายผ่านทางที่(@NameIsNovel)หมี(@NameIsNovel)ซูได้(@NameIsNovel)รับมาจากท่านย่าของนาง ออกจากประตูเมืองและ(@NameIsNovel)มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าสน
พวกเขา(@NameIsNovel)เดินผ่านป่าสนสูงใหญ่ที่(@NameIsNovel)หนาทึบ ยังไม่ทันจะพ้นป่า ก็พลันเห็นแสงสีขาวสว่า(@NameIsNovel)งวาบอยู่เบื้องหน้า จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เมื่อก้าวพ้นป่าสน ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง เบื้องหน้าพลันปรากฏหาดตื้นที่(@NameIsNovel)ปูลาดด้วยกรวดศิลาขาวสะอาดตา
ถัดจากหาดตื้นออกไปคือทะเลสาบกว้างใหญ่ รูปร่างดั่งจันทร์เสี้ยว และ(@NameIsNovel)สาดส่องด้วยแสงจันทร์นวล
ดวงจันทร์กลมบนท้องฟ้าสะท้อนลงบนผืนน้ำในทะเลสาบ ทว่า(@NameIsNovel)กลับมิได้(@NameIsNovel)สะท้อนเป็น(@NameIsNovel)เงาที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์ ราวกับถูกฉีกเป็น(@NameIsNovel)ริ้วเล็กริ้วน้อยและ(@NameIsNovel)บดขยี้จนกลายเป็น(@NameIsNovel)จุดแสงนับไม่ถ้วน กระจัดกระจายอยู่ทั่วผืนน้ำในทะเลสาบ
สายลมอ่อนพัดต้องผิวน้ำ ก่อเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ แสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายก็สั่นไหวตามไปด้วย ส่องแสงวับแวมสะท้อนไปยังผนังภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อยู่อีกฟากฝั่ง
ผนังภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เรียบแบนราวกับถูกขวานสับฟัน เมื่อสะท้อนแสงจันทร์และ(@NameIsNovel)ระลอกคลื่น ก็ดูคล้ายกับกลายเป็น(@NameIsNovel)ทะเลสาบอีกแห่งหนึ่ง ผสานกลมกลืนกับดวงจันทร์กลมเบื้องบนและ(@NameIsNovel)เงาจันทร์ในน้ำได้(@NameIsNovel)อย่างงดงามน่าอัศจรรย์
เซินลั่วสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)บนผนังภูเขา(@NameIsNovel)นั้น มี(@NameIsNovel)อักษรขนาดใหญ่สามตัวสลักไว้ว่า(@NameIsNovel) “สระจันทร์เร้น”
“หมี(@NameIsNovel)ซู แหล่งน้ำแห่งนี้กว้างใหญ่พอที่(@NameIsNovel)จะเรียกว่า(@NameIsNovel)ทะเลสาบได้(@NameIsNovel)เลยมิใช่หรือ เหตุใดจึงเรียกว่า(@NameIsNovel)สระจันทร์เร้นเล่า” เซินลั่วเอ่ยถาม
“เดิมทีที่(@NameIsNovel)นี่มิได้(@NameIsNovel)ชื่อว่า(@NameIsNovel)สระจันทร์เร้น หากแต่ชื่อว่า(@NameIsNovel)ทะเลสาบชิงชิว เพื่อให้สอดคล้องกับภูเขา(@NameIsNovel)ชิงชิวที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านหลัง ต่อมามี(@NameIsNovel)จอมกระบี่มนุษย์ผู้หนึ่งมาเยือนเผ่าของเราแล้วเปลี่ยนชื่อไปเสีย” หมี(@NameIsNovel)ซูกล่าวตอบ
“แขกประเภทใดกันที่(@NameIsNovel)บังอาจมาเปลี่ยนชื่อสถานที่(@NameIsNovel)ในดินแดนของเจ้าบ้าน” เซินลั่วหัวเราะเบาๆ
“ตามที่(@NameIsNovel)ท่านย่าชิวเล่า... นางบอกว่า(@NameIsNovel)จอมกระบี่มนุษย์ผู้นั้นหยิ่งยโสอย่างยิ่ง และ(@NameIsNovel)อ้างว่า(@NameIsNovel)เคยเห็นทะเลสาบแห่งหนึ่งในแคว้นหยุนของต้าถัง ซึ่งมี(@NameIsNovel)ลักษณะคล้ายกับทะเลสาบชิงชิวแต่ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ถึงสิบเท่า
ทะเลสาบแห่งนั้นมี(@NameIsNovel)ชื่อว่า(@NameIsNovel)ทะเลสาบจันทร์เร้น เขา(@NameIsNovel)จึงคิดว่า(@NameIsNovel)ทิวทัศน์ที่(@NameIsNovel)นี่พอจะคู่ควรกับชื่อสระจันทร์เร้น ครั้นกล่าวจบ ก็สลักอักษรเหล่านั้นลงบนหน้าผาในยามมึนเมา” หมี(@NameIsNovel)ซูหยุดเล่าครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ
“มิน่าเล่า อักษรเหล่านี้จึงดูไม่เหมือนการสลักด้วยโลหะหรือศิลา หากแต่กลับมี(@NameIsNovel)ร่องรอยของพลังปราณกระบี่หลงเหลืออยู่จางๆ” เซินลั่วพึมพำด้วยความประหลาดใจ
“อา... แรกเริ่มคนของเราโกรธแค้นยิ่ง ทว่า(@NameIsNovel)ใครเล่าจะไปตำหนิได้(@NameIsNovel)เล่า ในเมื่อบุรุษผู้นั้นรูปงามโดดเด่น ยามอยู่ในชุดสีขาวก็ยังดูสง่างามอย่างหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)
ทำให้เด็กสาวในเผ่าของเรามากมายต่างแอบหลงใหล หลังจากเขา(@NameIsNovel)จากไป พวกนางก็เริ่มเรียกที่(@NameIsNovel)นี่ว่า(@NameIsNovel) ‘สระจันทร์เร้น’ อย่างลับๆ และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดชื่อทะเลสาบชิงชิวก็ถูกผู้คนหลงลืมไป” หมี(@NameIsNovel)ซูถอนหายใจ
“ทะเลสาบรูปจันทร์เสี้ยวที่(@NameIsNovel)อาบไล้ด้วยแสงจันทร์นี้ ช่างงดงามราวบทกวี ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ดวงจันทร์จริงๆ บนท้องฟ้าเสียอีก การเปลี่ยนชื่อก็มิใช่เรื่องเลวร้ายนัก” หูปู้กุยกล่าวขณะชื่นชมตัวอักษรที่(@NameIsNovel)สลักไว้
ทั้งสามเฝ้ามองแสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)ทอประกายบนผืนน้ำ เพลิดเพลินกับความสงบที่(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)ยาก ทันใดนั้น สีหน้าของเซินลั่วก็พลันเปลี่ยนไป
เซินลั่วหันไปมองหูปู้กุย และ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นแววประหลาดใจฉายวาบในดวงตาของอีกฝ่าย
“กลิ่นอายนี้... ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)กลิ่นอายเดียวกับที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากเงาจิ้งจอกยักษ์ซึ่งก่อความวุ่นวายในเมืองฉางอันวันนั้น” หูปู้กุยขมวดคิ้วมุ่น
“พวกท่านพูดเรื่องใดกัน” หมี(@NameIsNovel)ซูเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“ทางนั้น” เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)กล่าวตอบ หากแต่สายตาพลันคมปลาบขึ้น จับจ้องไปยังยอดเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างไกลลิบ
ครั้นกล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งทะยานไปยังทิศนั้นในทันที
“พี่ใหญ่เซิน ไปที่(@NameIsNovel)นั่นไม่ได้(@NameIsNovel)นะ...” หมี(@NameIsNovel)ซูตกใจ รีบร้องห้ามในทันที
-------------------