ตอนที่ 1,542 : แผนที่ลายเส้น

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำของเด็กน้อยวิญญาณเพลิง เซินลั่วพลันมลายความกังวลลงชั่วขณะ ก่อนทะยานร่างไปเบื้องหน้าต่อ [Source: NameIsNovel]

หลังเคลื่อนที่(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ราวสองถึงสามร้อยจั้ง พลันเลี้ยวตรงหัวมุม ทางเดินเบื้องหน้าก็กว้างขวางขึ้นกว่า(@NameIsNovel)เดิมเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า ผนังด้านหนึ่งปรากฏประตูวังสีครามบานหนึ่ง มี(@NameIsNovel)ป้ายไม้สลักอักษรใหญ่สามตัวว่า(@NameIsNovel) “ศาลาศิลาทองคำ” แขวนอยู่

ประตูวังสีครามแง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ทั้งยังคงมี(@NameIsNovel)ร่องรอยการโจมตีอย่างรุนแรงประจักษ์ชัด เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของเช่อชิงเทียน ของวิเศษภายในคงถูกกวาดไปจนสิ้นแล้วอย่างแน่นอน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ศาลาศิลาทองคำ! ช้าก่อน! นี่เป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ถูกทำเครื่องหมายไว้บนม้วนภาพมิใช่หรือ? หรือว่า(@NameIsNovel)ลายเส้นขยุกขยิกบนม้วนภาพนั่นคือแผนที่(@NameIsNovel)ของวงกตปริศนาสวรรค์กันแน่?” แม้ความคิดนับพันประดังเข้ามาในห้วงคำนึงของเซินลั่ว ทว่า(@NameIsNovel)ฝีเท้ากลับมิได้(@NameIsNovel)หยุดชะงัก ชายหนุ่มยังคงเหินร่างไปข้างหน้าพลางหยิบม้วนภาพออกมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เดิมที เซินลั่วมิอาจเข้าใจแผนที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ถูกขีดเขียนอย่างลวกๆ นี้ได้(@NameIsNovel)เลย ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับทางเดินอันสลับซับซ้อนของวงกตปริศนาสวรรค์แล้ว เมื่อกลับมาพิจารณาลายเส้นเหล่านั้นอีกครา ผลลัพธ์กลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เส้นทางที่(@NameIsNovel)สับสนพันกันเหล่านั้นตรงกับความเปลี่ยนแปลงอันนับไม่ถ้วนภายในวงกตทุกประการ และ(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)นี้ก็ได้(@NameIsNovel)บันทึกรายละเอียดทุกอย่างไว้อย่างแม่นยำ

“นี่คือแผนที่(@NameIsNovel)ของวงกตปริศนาสวรรค์เช่นนั้นจริงหรือนี่?” เซินลั่วอุทานในใจ ไม่นานต่อมา ชายหนุ่มก็มาถึงทางแยกอีกแห่ง

เขา(@NameIsNovel)เดินทางตามเครื่องหมายบนแผนที่(@NameIsNovel) มุ่งหน้าไปยังทางเดินเบื้องหน้า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ตามแผนที่(@NameIsNovel)นี้ ทางเดินเส้นนี้ยาวไกลยิ่งนัก เมื่อออกไปแล้วเลี้ยวซ้ายสองครั้ง ก็น่าจะถึงอีกสถานที่(@NameIsNovel)หนึ่งที่(@NameIsNovel)ถูกทำเครื่องหมายไว้ นั่นคือหอเทียนกง” เซินลั่วเทียบเคียงแผนที่(@NameIsNovel) พลางเร่งฝีเท้าให้เร็วรี่ขึ้น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทางเดินเส้นนั้นยาวนานแท้จริง กว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะเหินไปถึงปลายทางก็ใช้เวลาไปพักใหญ่ จากนั้นก็เลี้ยวซ้ายสองครั้งตามที่(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)ระบุไว้ ทว่า(@NameIsNovel)ครั้งที่(@NameIsNovel)สอง ทางเดินกลับมิได้(@NameIsNovel)เปิดโล่ง ชายหนุ่มจึงต้องอ้อมไปตามเส้นทางอื่นที่(@NameIsNovel)ถูกวาดไว้ในแผนที่(@NameIsNovel)แทน

หนึ่งเค่อต่อมา เซินลั่วก็มาถึงหน้าประตูวังสีแดงเข้มบานหนึ่ง เหนือประตูปรากฏป้ายแขวนสลักอักษรใหญ่สามตัวว่า(@NameIsNovel) “หอเทียนกง”

“เป็น(@NameIsNovel)หอเทียนกงเช่นนั้นจริง! แผนที่(@NameIsNovel)นี้คือแผนที่(@NameIsNovel)ของวงกตปริศนาสวรรค์ของจริง!” หัวใจของเซินลั่วพลันพองโตด้วยความยินดีอย่างล้นพ้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “แผนที่(@NameIsNovel)ของจริงเช่นนั้นรึ ใครกันที่(@NameIsNovel)ทิ้งไว้ในทางเดินอันมืดมิดนั่น? หรือจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ท้าประลองคนก่อนกัน?” เด็กน้อยวิญญาณเพลิงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจยิ่ง

เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจเลยว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดเป็น(@NameIsNovel)ผู้ทิ้งแผนที่(@NameIsNovel)นี้ไว้ ด้วยบัดนี้มี(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)อยู่ในมือ อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาเหยียนยิ่ง ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่า(@NameIsNovel)จะเคลื่อนไหวในวงกตปริศนาสวรรค์ได้(@NameIsNovel)อย่างไร้ซึ่งอุปสรรค (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ส่วนที่(@NameIsNovel)ลึกที่(@NameIsNovel)สุดของแผนที่(@NameIsNovel)วงกตนั้น ปรากฏเครื่องหมายสีแดงที่(@NameIsNovel)แสดงทางออก ซึ่งน่าจะเป็น(@NameIsNovel)เส้นทางนำไปสู่ชั้นที่(@NameIsNovel)สามของตำหนักเทียนเหยียน เซินลั่วจะต้องไปถึงที่(@NameIsNovel)นั่นก่อนเช่อชิงเทียนให้ได้(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจแผ่วเบาเพื่อสงบอารมณ์อันพลุ่งพล่าน สายตาจับจ้องไปยังตำหนักสีแดงเข้มเบื้องหน้า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“หอเทียนกง? หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)สำหรับหลอมเกราะเหยียนกันแน่?” เซินลั่วครุ่นคิดในใจ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ประตูตำหนักเบื้องหน้าปิดสนิท มี(@NameIsNovel)แสงสีแดงเรืองรองแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา แสดงว่า(@NameIsNovel)เช่อชิงเทียนยังไม่พบสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้

เซินลั่วสะบัดมือ พลันหนูเทวะสีเงินก็พุ่งพรวดออกมาจากชายแขนเสื้อ กลายเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสีเงินทะยานเข้าไปในตำหนัก

ทว่า(@NameIsNovel)ลำแสงสีเงินยังไม่ทันจะไปได้(@NameIsNovel)ไกล แสงเบื้องหน้าก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ ม่านแสงสีแดงสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ขวางทางหนูเทวะไว้ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วขมวดคิ้ว มิลังเลเลยที่(@NameIsNovel)จะสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง พลันปล่อยกระบี่หยางบริสุทธิ์เก้าเล่มให้พุ่งทะยานออกไป กระบี่ทั้งเก้าหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียว กลายเป็น(@NameIsNovel)กระบี่ยักษ์สีแดงเพลิงที่(@NameIsNovel)ยาวถึงสิบจั้ง ฟาดฟันเข้าใส่ม่านแสงสีแดงอย่างดุดันแข็งกร้าว นั่นคืออิทธิฤทธิ์เก้ากระบี่หลอมรวม

ในยามที่(@NameIsNovel)เช่อชิงเทียนกำลังไล่ตามมาติดๆ เซินลั่วจึงไม่มี(@NameIsNovel)เวลามาค่อยๆ คลี่คลายอาคมนี้ หากอิทธิฤทธิ์เก้ากระบี่หลอมรวมมิได้(@NameIsNovel)ผล ก็จำต้องใช้ตราพลิกฟ้าจัดการโดยทันที

พลันเสียง “ฉีก” ดังขึ้น ม่านแสงสีแดงถูกกระบี่ฟันจนเกิดรอยแยกยาว ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังมิได้(@NameIsNovel)สลายหายไปโดยสิ้นเชิง

“อาคมช่างแข็งแกร่งนัก!” เซินลั่วพึมพำกับตนเองเบาๆ ขณะกำลังจะเรียกตราพลิกฟ้าออกมา ทว่า(@NameIsNovel)หนูเทวะที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านข้างกลับส่งเสียงร้อง “จิ๊ด จิ๊ด” อย่างตื่นเต้นดีใจ มันบินผ่านช่องว่า(@NameIsNovel)งของม่านแสงเข้าไป ก่อนจะกลายเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสีเงินอีกครั้ง แล้วหายลับเข้าไปหลังบานประตู (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อเห็นดังนั้น แววตาของเซินลั่วพลันแปรเปลี่ยน ก่อนจะหยุดการกระทำลง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เพียงชั่วอึดใจ ม่านแสงสีแดงบนประตูก็หรี่แสงลงฉับพลัน พร้อมกับเสียง “ปัง” ก็สลายหายไปจนสิ้น ประตูวังก็แง้มเปิดออก

สีหน้าของเซินลั่วพลันคลายความตึงเครียดลง ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไป ก่อนจะพลิกมือปิดประตูวังตามเดิม

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ภายในประตูวังเป็น(@NameIsNovel)โถงกว้างใหญ่ราวยี่สิบถึงสามสิบจั้ง มองดูราวกับคลังเก็บของ เต็มไปด้วยหีบโลหะขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ไม่อาจล่วงรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ภายในบรรจุสิ่งใดไว้ ส่วนด้านในสุดนั้นมี(@NameIsNovel)ประตูอีกบานหนึ่ง ดูคล้ายจะนำไปสู่ห้องโถงอื่นเบื้องใน

[Source: NameIsNovel] ใกล้กับประตูใหญ่ ทางด้านขวามือมี(@NameIsNovel)ค่ายกลสีแดงตั้งตระหง่านอยู่ มุมหนึ่งของค่ายกลนั้นถูกกัดกินจนขาดวิ่น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หนูเทวะนั่งยองๆ อยู่ข้างค่ายกล ส่งเสียงร้อง “จิ๊ด จิ๊ด” ใส่เซินลั่ว ราวกับต้องการอวดผลงานความดีความชอบ

“ทำได้(@NameIsNovel)ดีมาก” เซินลั่วกล่าวชมพลางแย้มยิ้ม ก่อนจะหยิบโอสถทองคำเม็ดหนึ่งโยนให้แกหนูเทวะ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

นี่คือโอสถทิพย์ชนิดพิเศษ ซึ่งมี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)โอสถฝึกอสูร เป็น(@NameIsNovel)ตำรับโอสถลับที่(@NameIsNovel)ตกทอดมาจากสำนักฝึกสัตว์อสูรโบราณ มิได้(@NameIsNovel)ปรุงแต่งขึ้นเพื่อมนุษย์ หากแต่เป็น(@NameIsNovel)ยาบำรุงที่(@NameIsNovel)ใช้เลี้ยงดูสัตว์วิญญาณโดยเฉพาะ

เซินลั่วได้(@NameIsNovel)หลอมโอสถทิพย์ชุดหนึ่งตามตำรับโอสถที่(@NameIsNovel)เด็กน้อยวิญญาณเพลิงมอบให้ เพื่อใช้เลี้ยงดูหนูเทวะตัวนี้โดยเฉพาะ

[Source: NameIsNovel] หนูเทวะรับโอสถทิพย์เข้าปากแล้วกลืนลงไปในคำรบเดียว หรี่ตาลงอย่างสุขสบาย

“ข้าจะเข้าไปดูภายในห้องโถง สหายอัคคี ท่านช่วยตรวจสอบดูว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลนี้พอจะซ่อมแซมได้(@NameIsNovel)บ้างหรือไม่ เผื่อว่า(@NameIsNovel)เช่อชิงเทียนตามมา จะได้(@NameIsNovel)ช่วยต้านทานเอาไว้ได้(@NameIsNovel)บ้าง” เซินลั่วเอ่ยพลางหยิบเตาหลอมยมโลกออกมา

“ได้(@NameIsNovel)เลย” เด็กน้อยวิญญาณเพลิงตอบรับโดยมิลังเล มันบินออกมาจากเตาหลอมยมโลกเพื่อตรวจสอบค่ายกลสีแดง

เซินลั่วเร่งฝีเท้าไปยังหีบโลหะเหล่านั้น ชักกระบี่ฟันทำลายกุญแจที่(@NameIsNovel)แขวนอยู่จนขาดสะบั้น ก่อนจะเปิดฝาออก และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ภายในหีบบรรจุแร่สีทองเข้มก้อนใหญ่มหึมา

“ทองแดงหลิงเซียว!” เซินลั่วอุทานออกมา ก่อนจะโบกมือเปิดหีบอีกใบหนึ่ง ซึ่งภายในก็บรรจุทองแดงหลิงเซียวไว้เช่นเดียวกัน

ทองแดงหลิงเซียวเป็น(@NameIsNovel)วัตถุดิบวิญญาณหลักในการหลอมเกราะเหยียนที่(@NameIsNovel)เมืองเทียนจีต้องการอย่างเร่งรีบยิ่ง เซินลั่วมิคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้จะมี(@NameIsNovel)มากมายถึงเพียงนี้ หากนำไปขายให้เมืองเทียนจี มิรู้เลยว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ศิลาเซียนมาครอบครองมากสักเท่าใด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วพลันเร่งใช้กระจกเซียวเหยาเก็บหีบโลหะขนาดใหญ่ทั้งหมดในพริบตา [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ยังนับว่า(@NameIsNovel)โชคดีที่(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)ภายในกระจกเซียวเหยามี(@NameIsNovel)ขนาดกว้างขวางมากพอ มิฉะนั้นก็คงทำได้(@NameIsNovel)เพียงถอนหายใจอย่างเสียดายต่อหน้ากองสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ไปเท่านั้นเอง

หลังจากเก็บหีบโลหะเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เซินลั่วก็เร่งเดินลึกเข้าไปภายในโถง พลางก้าวผ่านประตูบานถัดไปที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องใน พลันปรากฏเบื้องหน้าเป็น(@NameIsNovel)โถงหยกขาวที่(@NameIsNovel)ใหญ่โตกว่า(@NameIsNovel)เดิมหลายเท่าตัว [Source: NameIsNovel]

ภายในโถงนี้วางวัตถุดิบสำหรับหลอมเกราะเหยียนไว้มากมาย สองข้างโถงมี(@NameIsNovel)แท่นศิลาเตี้ยยาวตั้งเรียงรายเป็น(@NameIsNovel)ทิวแถว บนแท่นนั้นมี(@NameIsNovel)เกราะเหยียนวางอยู่ระเกะระกะ ทั้งเกราะอสรพิษเขียวและ(@NameIsNovel)เกราะหมาป่าเงินที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยเห็นมาก่อน รวมถึงเกราะเหยียนรูปร่างแปลกตาอีกมากมายที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลย [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) นอกจากเกราะเหยียนแล้ว ยังมี(@NameIsNovel)ศาสตราวุธขนาดใหญ่อีกมากมายหลายชนิด ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ทวน กระบอง ขวาน และ(@NameIsNovel)อื่นๆ ซึ่งทั้งหมดล้วนมี(@NameIsNovel)ลวดลายเหยียนปกคลุมอยู่ ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วท่องจำม้วนคัมภีร์เทียนจีได้(@NameIsNovel)อย่างขึ้นใจ ชายหนุ่มจำเกราะเหยียนและ(@NameIsNovel)ศาสตราวุธทั้งหมดที่(@NameIsNovel)ระบุไว้ได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ในโถงนี้กลับมี(@NameIsNovel)มากกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)บันทึกไว้ในม้วนคัมภีร์เทียนจีถึงหลายเท่าตัวนัก หลายสิ่งในที่(@NameIsNovel)นี้มิได้(@NameIsNovel)ถูกบันทึกไว้เลยด้วยซ้ำ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “หรือว่า(@NameIsNovel)ในโลกนี้จะมี(@NameIsNovel)สำนักที่(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเหยียนอันล้ำเลิศยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เมืองเทียนจีอีก?” เซินลั่วครุ่นคิดในใจ สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่(@NameIsNovel)ลำกล้องปืนใหญ่สีทองอร่าม ยาวราวยี่สิบถึงสามสิบจั้ง

สิ่งนี้ดูคล้ายกับปืนใหญ่ช่างเทวะของเซินลั่วมาก เพียงแต่มี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่โตกว่า(@NameIsNovel)กันมาก และ(@NameIsNovel)ลวดลายเหยียนบนนั้นก็สลับซับซ้อนยิ่งกว่า(@NameIsNovel)กันหลายเท่า

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “นี่คือ... ปืนใหญ่ช่างเทวะรุ่นปรับปรุงเช่นนั้นหรือ?” เซินลั่วคาดเดาในใจ พลางโบกมือส่งลำแสงสีทองสายหนึ่งออกไปพันธนาการวัตถุนั้น

วัตถุชิ้นนี้หนักอึ้งมหันต์ แม้ด้วยปราณเต๋าในยามปัจจุบันของเซินลั่ว ก็ยังรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ยกขึ้นได้(@NameIsNovel)ยากลำบากอยู่บ้าง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้มิอาจใช้สัมผัสจิตเทวะได้(@NameIsNovel) ชายหนุ่มจึงมิอาจตรวจสอบโครงสร้างภายในของลำกล้องปืนใหญ่สีทองได้(@NameIsNovel) เซินลั่วจึงลองใช้วิธีเดียวกับที่(@NameIsNovel)ใช้กับปืนใหญ่ช่างเทวะ โดยตบไปที่(@NameIsNovel)ท้ายลำกล้องสองครา พลันเสียง “คลิก” ก็ดังขึ้น ช่องกลมช่องหนึ่งพลันปรากฏออกมา ภายในว่า(@NameIsNovel)งเปล่า มิได้(@NameIsNovel)ถูกติดตั้งด้วยศิลาผลึกเกราะเหยียนไว้แต่อย่างใด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) -------------------