หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,570
ตอนที่ 1,570 : หมื่นภูตกลืนกินกู่
ตอนที่ 1570
เมื่องูหลามหางทองโจมตีเซินลั่วพลาดเป้า มันพลันพลิกตัวกลับเข้าโจมตีเซินลั่วอย่างดุร้าย
เมื่อเข้าใกล้ อสรพิษก็ชูร่างขึ้นสูง อ้าปากกว้างราวอ่างโลหิต ก่อนจะโฉบลงขย้ำเขา(@NameIsNovel).
ทันใดนั้น งูหลามพลันคำรามลั่น เสียงกึกก้องดุจกระทิงคำราม.
ควันดำพลันทะลักออกจากปากและ(@NameIsNovel)รวมตัวกันอย่างหนาแน่นกลางอากาศ ไม่สลายไป.
กลายเป็น(@NameIsNovel)เสาพิษสีดำพุ่งเข้าใส่เซินลั่ว.
“สหายภูตเถิง ระวังด้วย นี่คืองูกู่ หมอกพิษของมันร้ายกาจยิ่งนัก” เจินเหรินว่า(@NameIsNovel)นสุ่ยร้องเตือน.
เดิมที เซินลั่วคิดจะเข้าปะทะโดยตรง ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำเตือน เขา(@NameIsNovel)จึงรีบควบคุมร่างของปรมาจารย์ภูตเถิง.
ชักธงหมื่นอสูรออกมาคลี่ขวางเบื้องหน้าตน เมื่อโคจรเคล็ดวิชา กลุ่มหมอกทมิฬพลันพวยพุ่งออกจากธงหมื่นอสูร.
เสียงภูตผีโหยหวนและ(@NameIsNovel)เสียงหมาป่าร่ำไห้ดังระงมไปทั่ว.
ภูตร้ายนับร้อยนับพันหลั่งไหลออกจากผืนธง แย่งกันถาโถมเข้าใส่งูกู่ทันที.
เมื่อเห็นดังนั้น งูกู่จึงรวมหมอกทมิฬในปากเป็น(@NameIsNovel)ลำพิษ กวาดเข้าใส่เหล่าภูตผีนับพันที่(@NameIsNovel)ถาโถมเข้ามา.
เหล่าภูตผีนั้นพลันสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน.
“พิษกู่ช่างรุนแรงนัก” เซินลั่วคิดในใจอย่างตื่นตระหนก.
ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงพลันทะยานขึ้น หลบหลีกออกไปอย่างรวดเร็ว.
ยามนี้ทำได้(@NameIsNovel)เพียงใช้เคล็ดวิชาของปรมาจารย์ภูตเถิงเท่านั้น ซึ่งมี(@NameIsNovel)ข้อจำกัดอยู่มาก.
มิเช่นนั้นแล้ว เขา(@NameIsNovel)คงลองใช้เพลิงจากกระบี่บินหยางบริสุทธิ์เผาทำลายพิษกู่.
แต่ในขณะที่(@NameIsNovel)ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงทะยานขึ้นไปในอากาศ ก็พลันเห็นเหยียนเลี่ยถือพัดไร้ธุลีอยู่.
พลางพ่นเปลวเพลิงสีทองอร่ามออกจากปาก ทันทีที่(@NameIsNovel)เปลวเพลิงพุ่งออกมา เขา(@NameIsNovel)ก็โบกพัดไร้ธุลี.
ความรุนแรงของเปลวเพลิงนั้นพลันเพิ่มพูนขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ร้อยเท่า โหมเข้าเผาผลาญงูกู่ตัวนั้นในทันที.
เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เปลวเพลิงของเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผลกับงูกู่เป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง.
ร่างของอสรพิษบิดเกร็งอย่างรุนแรง หมอกพิษทมิฬจำนวนมากระเหยหายสิ้นไป.
ไม่นานก็เหลือเพียงโครงกระดูกอันขาวโพลน.
เขา(@NameIsNovel)ยกพัดไร้ธุลีโบกสะบัดอีกครา สายลมก็พัดกวาดผ่านไป.
ซากที่(@NameIsNovel)เหลือของงูกู่พลันกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน สลายสิ้นไปอย่างสมบูรณ์.
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย หมอกพิษที่(@NameIsNovel)เล็ดลอดออกจากซากงูกู่กลับไม่สลายหายไป.
แต่กลับรวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)งูหลามเรียวเล็กตัวหนึ่งอย่างน่าประหลาด แล้วเข้าโจมตีอีกครา.
เซินลั่วเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย.
แม้ว่า(@NameIsNovel)งูกู่จะตายไปอย่างชัดแจ้งแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)พิษของมันกลับยังคงอยู่และ(@NameIsNovel)สามารถแปลงร่างกลับมาทำร้ายผู้อื่นได้(@NameIsNovel).
แสดงให้เห็นว่า(@NameIsNovel)พิษของอสรพิษกู่นี้ลึกล้ำและ(@NameIsNovel)รุนแรงเพียงใด ร้ายกาจกว่า(@NameIsNovel)พิษของแมงป่องพิษถึงร้อยเท่าอย่างแน่นอน.
เขา(@NameIsNovel)ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)เห็นผลลัพธ์ของการต่อสู้นั้นอย่างชัดเจน พลันมี(@NameIsNovel)เสียงแหวกอากาศดังสนั่นขึ้น.
หอกแมงมุมเล่มหนึ่งพลันพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของปรมาจารย์ภูตเถิงอย่างดุร้ายราวหอกซัด.
ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงพลันหลบหลีกไปด้านข้าง แล้วพลันหันกลับไปเห็นแมงมุมพิษสีเขียวเข้มสูงสิบจั้งตัวหนึ่ง.
กำลังจ้องมองมาด้วยดวงตาทั้งแปดซึ่งเปี่ยมไปด้วยไอเย็นยะเยือก.
ทันใดนั้น ท้องของอสูรแมงมุมพลันโป่งขึ้นเล็กน้อยแล้วหดตัวลงอย่างรวดเร็ว.
ใยพิษสีทมิฬสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากส่วนล่างของท้อง กลางอากาศ ใยนั้นแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว.
กลายเป็น(@NameIsNovel)ตาข่ายสีดำทมิฬผืนใหญ่ครอบลงมาราวจะจับกุมร่างของปรมาจารย์ภูตเถิง.
เมื่อเห็นดังนั้น ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงก็รีบหลบหลีก.
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังไม่ทันเคลื่อนไหวเต็มที่(@NameIsNovel) หอกแหลมคมสองเล่มก็พลันพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ปิดเส้นทางหลบหนีซ้ายขวาของร่างนี้ไว้.
บัดนี้ ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงจึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงถอยหลังหลบหลีกเท่านั้น.
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง เขา(@NameIsNovel)ก็พลันเหลือบไปเห็นขาหลังของแมงมุมจมลึกลงไปในพื้นดิน ซึ่งนับเป็น(@NameIsNovel)ลางร้าย.
ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงพลันตวัดแขนเสื้อ เถาวัลย์ภูตสีทมิฬจำนวนมากพลันพุ่งออกมาจากด้านหลังของร่าง.
ค้ำยันร่างแล้วผลักดันตนเองไปเบื้องหน้าอย่างแรงกล้า เปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหวจากการถอยหลังเป็น(@NameIsNovel)การพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าแทน.
ในเวลาเดียวกัน พื้นดินด้านหลังพลันแยกออกอย่างกะทันหัน.
หอกแมงมุมแหลมคมสองเล่มก็พุ่งทะลุออกมาจากพื้นดิน เล็งตรงมายังแผ่นหลังของร่างนี้.
หากไม่รีบพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าให้ทันท่วงที ผลลัพธ์คงมิอาจคาดเดาได้(@NameIsNovel)เลย.
ทว่า(@NameIsNovel)บนเส้นทางเบื้องหน้า ตาข่ายสีดำทมิฬผืนใหญ่ก็กำลังร่วงหล่นลงมา ไร้ซึ่งพื้นที่(@NameIsNovel)ให้หลบหลีก.
ร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงพลันพุ่งเข้าใส่ตาข่ายสีทมิฬ แล้วพลันถูกห่อหุ้มจนแน่นหนา.
ไม่นาน ร่างกายของร่างนี้ก็เริ่มมี(@NameIsNovel)เสียง ‘ฉ่าๆ’ ดังขึ้น พร้อมกับควันขาวพวยพุ่งขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สาย.
แม้ว่า(@NameIsNovel)ร่างนี้จะไม่ใช่ร่างของตนเอง แต่จิตวิญญาณเทวะของเซินลั่วก็ยังคงสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงพิษกู่ที่(@NameIsNovel)รุนแรง.
กำลังกัดกร่อนเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่งมิหยุดหย่อน.
ลักษณะของพิษนั้นแปลกประหลาดนัก ราวกับมี(@NameIsNovel)สติปัญญาเป็น(@NameIsNovel)ของตนเอง.
ทุกส่วนของ ‘เถาวัลย์ภูต’ ที่(@NameIsNovel)พิษเคลื่อนผ่าน เซินลั่วรู้สึกราวกับว่า(@NameIsNovel)ส่วนเหล่านั้นกำลังถูกทำลาย สูญเสียความรู้สึกไปอย่างรวดเร็ว.
หากพิษแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย หรือแม้แต่เพียงแค่บุกรุกเข้าไปในทะเลจิตวิญญาณได้(@NameIsNovel) พิษกู่ก็จะสามารถเข้าควบคุมร่างนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์.
แต่โชคดีที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะดั้งเดิมของปรมาจารย์ภูตเถิงได้(@NameIsNovel)ดับสูญไปแล้ว.
และ(@NameIsNovel)ยามนี้เป็น(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ควบคุมร่างนี้อยู่.
แม้เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดได้(@NameIsNovel)เช่นเดียวกับเจ้าของร่างเดิม แต่ก็ไม่ถูกพันธนาการด้วยสรีระแห่งกายนี้.
ทำให้สามารถรับมือกับพิษกู่ได้(@NameIsNovel)อย่างอิสระยิ่งขึ้น.
เซินลั่วยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ ขณะควบคุมร่างปรมาจารย์ภูตเถิง.
เขา(@NameIsNovel)ก็โบกมือเรียกธงหมื่นอสูรออกมาอีกครา ทว่า(@NameIsNovel)ในครานี้ เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ใช้มันเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูโดยตรง.
แต่กลับใช้ห่อหุ้มตนเองกับใยแมงมุมนั้นไว้.
เมื่อเห็นเหยื่อถูกธงทมิฬห่อหุ้ม อสูรแมงมุมพิษสีเขียวเข้มก็โกรธจัดขึ้นในทันที.
แล้วรีบพุ่งเข้าโจมตีร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงด้วยหอกแมงมุมอย่างดุร้าย.
แต่ในตอนนั้นเอง ผืนธงหมื่นอสูรพลันสะบัดเปิดออก.
ศพกลั่นสีทมิฬสามตนก็พลันพุ่งออกมาดุจสัตว์ป่า กระโจนขึ้นไปบนหลังของอสูรแมงมุมพิษสีเขียวเข้ม.
ศพกลั่นทั้งสามตนพลันตวัดฝ่ามือ นิ้วมือของพวกมันแหลมคมดุจกรงเล็บ ข่วนฉีกที่(@NameIsNovel)หลังของอสูรแมงมุมอย่างบ้าคลั่งจนเกิดเป็น(@NameIsNovel)ริ้วรอยโลหิตขึ้น.
ด้วยความเจ็บปวดทรมาน อสูรแมงมุมพิษสีเขียวเข้มจึงมิอาจสนใจปรมาจารย์ภูตเถิงอีกต่อไป.
มันถอยหลังพร้อมกับเหวี่ยงหอกแมงมุมไปที่(@NameIsNovel)หลังของตน.
ทว่า(@NameIsNovel)ศพกลั่นกลับหลบหลีกและ(@NameIsNovel)ข่วนฉีกอย่างดุร้ายยิ่งขึ้น.
เนื้อบนหลังของอสูรแมงมุมถูกฉีกกระชากจนแหว่งวิ่น หมอกพิษสีทมิฬก็ค่อยๆ ระเหยออกจากหลังของอสูรกายนั้น.
ในตอนนั้นเอง ศพกลั่นสีทมิฬตนหนึ่งภายใต้การควบคุมของเซินลั่ว ได้(@NameIsNovel)มุดเข้าไปในบาดแผลของอสูรแมงมุม แล้วแทรกกายเข้าไปในร่างกายของมัน.
ไม่นาน ก็พลันมี(@NameIsNovel)เสียงเนื้อและ(@NameIsNovel)เลือดถูกบดขยี้ดังกระหึ่มออกมาจากในท้องของอสูรแมงมุมพิษสีเขียวเข้ม.
รอยแผลยาวพลันเปิดผายออกที่(@NameIsNovel)ท้องของมัน.
ฝ่ามือซูบผอมของศพกลั่นสีทมิฬพลันแทงทะลุออกมาจากบาดแผล ฝ่ามือนั้นดึงฉีกบาดแผลให้กว้างขึ้นอีก.
และ(@NameIsNovel)ศีรษะที่(@NameIsNovel)น่าเกลียดน่ากลัวก็โผล่ออกมาอย่างรุนแรง.
ใบหน้าของศพกลั่นตนนี้ถูกพิษกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม.
แต่ก็ยังมิได้(@NameIsNovel)สูญเสียความคล่องแคล่ว จึงฉีกท้องของอสูรแมงมุมออกอย่างโหดเหี้ยมแล้วคลานออกมา.
ทันทีที่(@NameIsNovel)ศพกลั่นลงสู่พื้นดิน พิษจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมาตามบาดแผลอันน่าสยดสยองที่(@NameIsNovel)ท้องของอสูรแมงมุม.
อสูรแมงมุมพิษสีเขียวเข้มโซซัดโซเซไปสองสามก้าว ก่อนจะล้มคะมำลงไปด้านข้าง.
ร่างของมันพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่(@NameIsNovel)หมอกพิษสีทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของมันมากยิ่งขึ้น.
ไม่นานนัก อสูรแมงมุมกู่ยักษ์ตัวหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้น แล้วยังคงไล่ตามเซินลั่วต่อไปไม่หยุด.
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงควบคุมร่างของปรมาจารย์ภูตเถิงให้ถอยห่างออกไป พร้อมกับออกคำสั่งให้ศพกลั่นทั้งสามตนพุ่งเข้าใส่.
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)ศพกลั่นพุ่งเข้าใส่ร่างของอสูรแมงมุมกู่นั้น กรงเล็บแหลมคมของพวกมันกลับทะลุผ่านร่างของมันไป ไม่โดนสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย.
แต่ในเวลาเดียวกัน ศพกลั่นที่(@NameIsNovel)ถูกกัดกร่อนอย่างหนักก็พลันเริ่มสลายตัวในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)กองเนื้อเน่าเหม็นที่(@NameIsNovel)น่าสะอิดสะเอียน.
เมื่อสังเกตเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงรีบเรียกศพกลั่นที่(@NameIsNovel)เหลืออีกสองตนกลับคืนมาในทันที.
จากนั้น เมื่อเขา(@NameIsNovel)โบกมืออีกครา เสียงร้องของภูตผีก็พลันดังระงมขึ้นจากผืนธงหมื่นอสูร.
ภูตผีไร้ร่างนับไม่ถ้วนหลั่งไหลออกมาดุจกระแสธาร ท่วมท้นอสูรแมงมุมกู่ในทันที.
ภูตผีแต่ละตนเข้ากัดกินมันอย่างดุร้าย ทว่า(@NameIsNovel)ก็ถูกพิษกู่กัดกร่อนจนสลายไปเช่นกัน.
แม้พิษกู่จะดุร้ายเพียงใดก็ตาม แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็ไม่อาจต้านทานจำนวนภูตผีที่(@NameIsNovel)มหาศาลเช่นนี้ได้(@NameIsNovel).
ในที่(@NameIsNovel)สุด เมื่อกระแสภูตผีลดลง อสูรแมงมุมกู่ก็ได้(@NameIsNovel)อันตรธานหายไปแล้ว.
-------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา