ตอนที่ 1,672 : ที่แท้ก็เป็นนาง

[Source: NameIsNovel] “เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าจะคัดลอกตำรับโอสถไว้ และ(@NameIsNovel)สั่งการให้สาขาของศาลาเทียนจีทั่วทั้งสามภพช่วยกันเสาะหา อย่างไรก็ตาม การรวบรวมวัตถุดิบหายากเช่นนี้อาจต้องใช้เวลาแรมปี หรือกระทั่งนับร้อยปี ท่านต้องเผื่อใจไว้ด้วย” คุณชายน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนยื่นข้อเสนอ

“มี(@NameIsNovel)หวังย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)ไร้หวัง ขอบคุณท่านคุณชายน้อยที่(@NameIsNovel)เมตตา” เซินลั่วรีบประสานมือคารวะด้วยความซาบซึ้ง

ก่อนจะกลับที่(@NameIsNovel)พัก เซินลั่วแวะไปยังคฤหาสน์ของผู้อาวุโสหม่านป๋อ สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นถูกสั่งปิดตาย ข้ารับใช้และ(@NameIsNovel)ผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดถูกย้ายออกไป ศิษย์เมืองเทียนจียืนเฝ้ายามรักษาการณ์อย่างแน่นหนา ทว่า(@NameIsNovel)ด้วยสถานะพิเศษของเซินลั่ว จึงสามารถผ่านเข้าไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร้อุปสรรค [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ ก็มุ่งตรงไปยังห้องลับที่(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสหม่านป๋อถูกลอบสังหาร ตลอดเส้นทาง ข้าวของเครื่องใช้ยังคงวางอยู่ในตำแหน่งเดิม ไม่พบร่องรอยการต่อสู้หรือความเสียหายใด ๆ บ่งชี้ว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้บุกรุกจากภายนอกล่วงล้ำเข้ามา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเข้าสู่ห้องลับ สภาพภายในกลับแตกต่างออกไป ข้าวของกระจัดกระจายเล็กน้อย มี(@NameIsNovel)ร่องรอยการปะทะกันเพียงไม่กี่จุด และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คราบโลหิตสีดำคล้ำแห้งเกรอะกรังเป็น(@NameIsNovel)หย่อมใหญ่อยู่บนพื้น จากหลักฐานเหล่านี้ สรุปได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนผู้อาวุโสหม่านป๋อแทบไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสได้(@NameIsNovel)ต่อต้าน ทั้งยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม

เซินลั่วไม่แปลกใจกับข้อสันนิษฐานนี้ เพราะผู้อาวุโสหม่านป๋อได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสและ(@NameIsNovel)ถูกส่งตัวมาพักรักษาที่(@NameIsNovel)นี่ เมื่อถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวในห้องลับ จึงแทบไม่มี(@NameIsNovel)เรี่ยวแรงจะต้านทาน เนื่องจากเหตุการณ์ผ่านไปแล้วหนึ่งวันหนึ่งคืน ไอพลังและ(@NameIsNovel)ร่องรอยต่าง ๆ จึงเลือนหายไปจนเกือบหมด เซินลั่วเก็บสิ่งที่(@NameIsNovel)รับรู้ได้(@NameIsNovel)เพียงเล็กน้อย หลังจากคารวะดวงวิญญาณผู้อาวุโสหม่านป๋อในใจแล้ว ก็เดินทางจากมา [Source: NameIsNovel]

ราตรีมาเยือน เซินลั่วนั่งอยู่ลำพังในห้องรับรอง หมอนหยกที่(@NameIsNovel)เพิ่งซ่อมแซมเสร็จวางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า รอยแตกร้าวเดิมยังคงปรากฏให้เห็นจาง ๆ ยื่นมือไปลูบไล้ผิวสัมผัสอันเย็นเยียบของมัน จิตใจหวนนึกถึงเหตุการณ์ลอบสังหารผู้อาวุโสหม่านป๋อ ทันใดนั้น ความง่วงงุนอันหนักอึ้งก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ [Source: NameIsNovel]

“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่...” เซินลั่วเหลือบมองหมอนหยกอย่างเหม่อลอย พึมพำกับตนเองแผ่วเบา โดยไม่กล่าวสิ่งใดอีก หยิบหมอนหยกขึ้น เดินโซเซถอยหลังไปที่(@NameIsNovel)เตียง แล้วทิ้งตัวลงนอน [Source: NameIsNovel]

สติของเซินลั่วเริ่มเลือนราง เปลือกตาหนักอึ้งประหนึ่งถูกถ่วงด้วยขุนเขา(@NameIsNovel) มิอาจฝืนลืมตาได้(@NameIsNovel) พลันมี(@NameIsNovel)เสียงโลหะกระทบกันดัง ‘แกร๊ก ๆ’ แว่วเข้ามาในหู พยายามดิ้นรนจะลืมตา แต่ร่างกายกลับไร้การตอบสนอง

“เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใคร? ต้องการอะไร...” เสียงแหบห้าวของบุรุษดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

เซินลั่วรู้สึกคุ้นหูกับเสียงนี้อย่างประหลาด ความปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะลืมตายิ่งทวีความรุนแรง ทว่า(@NameIsNovel)ร่างกายกลับยังคงนิ่งสนิท “มอบมันมาแต่โดยดี บางทีข้าอาจละเว้นชีวิตเจ้า” เสียงสตรีผู้หนึ่งตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ซึ่งก็รู้สึกคุ้นเคยเช่นกัน [Source: NameIsNovel]

‘ตื่นสิ! ตื่นเดี๋ยวนี้...’ เซินลั่วตะโกนก้องในใจอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้น ดวงตาก็เบิกโพลง พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองกำลังยืนอยู่หน้าประตูหินบานมหึมา เสียงการต่อสู้ดังเล็ดลอดออกมาจากหลังประตู “ที่(@NameIsNovel)นี่คือ...” เซินลั่วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สภาพแวดล้อมช่างคุ้นตายิ่งนัก เมื่อมองไปตามทางเดินและ(@NameIsNovel)สังเกตเครื่องเรือนที่(@NameIsNovel)จัดวางอยู่ สติก็พลันตื่นตัวเต็มที่(@NameIsNovel)

“ห้องลับของผู้อาวุโสหม่านป๋อ!” เขา(@NameIsNovel)เพิ่งมาเยือนที่(@NameIsNovel)นี่เมื่อช่วงกลางวันนี้เอง

เซินลั่วรู้สึกสับสนชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)นี่คือความฝันหรือภาพมายา แต่ในตอนนั้นเอง เสียงคมมี(@NameIsNovel)ดเฉือนผ่านเนื้อและ(@NameIsNovel)กระดูกดังเสียดแทงออกมาจากหลังประตูหิน ตามมาด้วยเสียงครางครืดคราดในลำคอคล้ายคนกำลังขาดใจ

เซินลั่วทิ้งความลังเล พุ่งถลาเข้าใส่ประตูหิน ร่างกายทะลุผ่านกำแพงหนาทึบเข้าไปในห้องลับราวกับภูตผี ภายในห้องมี(@NameIsNovel)เพียงแสงสลัวราง ๆ แต่สายตาจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งซึ่งทรุดตัวพิงผนังหิน แขนขาอ่อนแรง คอพับตกลงอย่างคนใกล้สิ้นลม ข้างกายมี(@NameIsNovel)อีกร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำปิดมิดชิด รูปร่างบ่งบอกว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สตรี

ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังจะก้าวเข้าไป สตรีในชุดคลุมดำก็ย่อตัวลง กระชากเส้นผมของร่างที่(@NameIsNovel)ทรุดอยู่ให้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่(@NameIsNovel)อาบชุ่มไปด้วยโลหิต

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ผู้อาวุโสหม่านป๋อ...” เซินลั่วอุทานลั่นด้วยความตกใจ ร่างที่(@NameIsNovel)โชกเลือดนั้นคือผู้อาวุโสหม่านป๋อจริง ๆ ซึ่งควรจะสิ้นใจไปแล้วตั้งแต่วันก่อน แต่บัดนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าในสภาพน่าเวทนา ลำคอและ(@NameIsNovel)กระดูกถูกบดขยี้จนมิอาจเปล่งเสียงใด ๆ ได้(@NameIsNovel)อีก

“มอบให้ข้า แล้วข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าตายสบาย ๆ” สตรีชุดดำเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก พลางกระชากผมผู้อาวุโสหม่านป๋ออย่างแรง

ในชั่วพริบตานี้ เซินลั่วตระหนักได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)เข้าสู่ห้วงฝันข้ามเวลาอีกครั้ง แต่เหตุใดครานี้จึงย้อนกลับมาเพียงแค่คืนก่อน ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ช่วงเวลาสังหารโหด แทนที่(@NameIsNovel)จะย้อนกลับไปนับพันปีดั่งเช่นทุกที?

คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ แต่ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาให้ขบคิด ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเกิดอะไรขึ้น เขา(@NameIsNovel)ต้องช่วยผู้อาวุโสหม่านป๋อให้ได้(@NameIsNovel) สตรีชุดดำดูเหมือนจะหมดความอดทน นางง้างฝ่ามือเตรียมฟาดเข้าที่(@NameIsNovel)หน้าผากของเหยื่อ

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เซินลั่วคำรามลั่นด้วยโทสะ ร่างพุ่งทะยานดุจสายฟ้าเข้าหาสตรีผู้นั้น ซัดฝ่ามือใส่กลางหลังอย่างเต็มกำลัง ฝ่ามือที่(@NameIsNovel)ไร้ซึ่งแสงพลังปราณ ทะลุผ่านร่างของนางไปราวกับจับต้องอากาศธาตุ ทะลวงผ่านทรวงอกแต่กลับไร้รอยแผลและ(@NameIsNovel)หยาดเลือด [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วชะงักกึก ตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ตนเองไร้กายเนื้อในห้วงฝันนี้ มี(@NameIsNovel)สถานะเป็น(@NameIsNovel)เพียงดวงวิญญาณผู้เฝ้ามองเท่านั้น!

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ยังไม่ทันหายตกตะลึง ฝ่ามือมรณะของสตรีผู้นั้นก็ฟาดลงบนหน้าผากผู้อาวุโสหม่านป๋อ เสียงกะโหลกแตกดังสนั่น จิตวิญญาณเทวะถูกทำลายสิ้นซากในพริบตา เซินลั่วใจสลาย หันขวับไปจ้องมองฆาตกร อย่างน้อยที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ต้องรู้ให้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นางเป็น(@NameIsNovel)ใคร

เมื่อหันกลับไป สตรีผู้นั้นสวมหน้ากากเกล็ดมังกรสีดำอำพรางใบหน้า “ไม่สนใจความเมตตา แต่กลับเลือกความตาย...” นางแค่นเสียงเยาะหยัน เอื้อมมือไปควานหาแหวนเก็บของที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ใต้ร่างไร้วิญญาณ

[Source: NameIsNovel] จังหวะที่(@NameIsNovel)นางลุกขึ้น ชายแขนเสื้อที่(@NameIsNovel)ฉีกขาดก็เลิกขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องดุจรากบัว ที่(@NameIsNovel)บริเวณข้อมือมี(@NameIsNovel)รอยแผลเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเข้มรูปห้านิ้วประทับอยู่ คล้ายรอยไหม้ฝังลึก

“นาง... หม่าซิ่วซิ่ว!” เซินลั่วหลุดปากออกมาทันทีที่(@NameIsNovel)เห็นรอยแผลนั้น ความทรงจำผุดขึ้นมาชัดเจน... ในช่วงวิกฤตการณ์ภูตผีบุกเมืองฉางอัน ขณะที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณเทวะของราชามังกรแม่น้ำจิงกำลังแตกสลาย เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)คว้าข้อมือของหม่าซิ่วซิ่วเพื่อถ่ายทอดพลังช่วยชีวิต และ(@NameIsNovel)ทิ้งรอยประทับนี้ไว้โดยไม่ตั้งใจ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “คนที่(@NameIsNovel)สังหารผู้อาวุโสหม่านป๋อ... คือหม่าซิ่วซิ่ว...”

เซินลั่วพึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ตั้งสติ ภาพเบื้องหน้าก็พลันดับวูบลง ลากดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งของห้วงสุญญตาอีกครา [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] -------------------อ่านตอนต่อไปฟรี