หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,690
ตอนที่ 1,690 : เผชิญหน้า
ตอนที่ 1690
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร”
เซินลั่วปลอบเนี่ยไฉจูพลางหยิบโอสถออกมากลืนลงไปแล้วนั่งขัดสมาธิ หลับตาลงเพื่อโคจรพลังปราณรักษาอาการ
อีกด้านหนึ่ง อาจารย์เหยียนได้(@NameIsNovel)เอาชนะผู้อาวุโสเฮยหลี่ได้(@NameIsNovel)แล้ว ซึ่งนอกจากเฮยหลี่จะมิสามารถช่วยผู้อาวุโสโยวหลี่ได้(@NameIsNovel) ซ้ำยังต้องสังเวยชีวิตตนเองไปในการต่อสู้
เจียงเสินเทียนและ(@NameIsNovel)เจ็ดสังหารนำทัพของตนบุกเข้าไปในเมืองชิงชิวอย่างดุดัน
หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเหลือบมองไปยังทิศทางของพวกเขา(@NameIsNovel)จากระยะไกลครู่หนึ่ง ก่อนจะทะยานเข้าร่วมเป็น(@NameIsNovel)กองหน้าของการต่อสู้เช่นกัน
ครู่ต่อมา เสียงลมพายุคำรามก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้วงอากาศ
เซินลั่วรีบเปิดตาขึ้นมา ก็เห็นพายุหมุนขนาดมหึมากำลังโหมกระหน่ำออกมาจากภายในเมืองชิงชิว มันหอบเอาฝุ่นผงและ(@NameIsNovel)เศษซากปรักหักพัง พัดโหมออกไปนอกเมืองอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางลมพายุโกลาหลนั้น มี(@NameIsNovel)เสียงกรีดร้องของผู้ฝึกตนฝ่ายพันธมิตรที่(@NameIsNovel)ถูกแรงปั่นป่วนของวายุพัดกระเด็นออกมาจากในเมือง
ด้วยเสียงกระแทกดังสนั่นหลายครั้ง ร่างของผู้ฝึกตนมากมายร่วงหล่นลงมาจากที่(@NameIsNovel)สูงราวกับเกี๊ยวในหม้อน้ำเดือด ตกกระแทกพื้นในสภาพทุลักทุเล
ไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ถูกลมพายุพัดกระเด็นออกมาจากเมืองเช่นกัน
เมื่อตรวจสอบดูใกล้ๆ เซินลั่วก็ประหลาดใจที่(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)แม้คนเหล่านี้จะได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสหรือถึงแก่ชีวิตเลย
เขา(@NameIsNovel)รีบลุกขึ้นจากพื้นและ(@NameIsNovel)จ้องมองเขม็งไปยังทิศทางของเมือง
ณ ที่(@NameIsNovel)นั้น ปรากฏร่างในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานออกมาจากเมืองชิงชิว เกศายาวสีขาวราวหิมะสยายปลิวไสวอย่างอิสระ ประดับด้วยมงกุฎที่(@NameIsNovel)รังสรรค์อย่างวิจิตรบรรจงบนศีรษะ ความงามของนางนั้นสง่างามสูงส่ง ปราศจากจริตยั่วยวนแห่งโลกีย์ ท่วงท่าองอาจผ่าเผย—นางมิใช่ใครอื่นนอกจากราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิว
เซินลั่วจ้องมองนางอย่างไม่วางตา คิ้วของนางขมวดมุ่น และ(@NameIsNovel)ดวงตาคู่งามนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนเศร้าโศก
หลังจากความสับสนชั่วขณะในหมู่ผู้ฝึกตนฝ่ายพันธมิตร ในที่(@NameIsNovel)สุดพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ลุกขึ้นยืน จัดขบวนทัพใหม่ และ(@NameIsNovel)จ้องมองราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
ราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวค่อยๆ ร่อนกายลงมาจากที่(@NameIsNovel)สูง ยืนหยัดอยู่เพียงลำพังนอกประตูเมือง เผชิญหน้ากับกองกำลังพันธมิตรนับพัน
เบื้องหลังนางคือซากศพของสมาชิกเผ่าจิ้งจอกชิงชิวนับไม่ถ้วน โลหิตไหลนองเจิ่งดุจสายธาร
ผู้ฝึกตนเผ่าจิ้งจอกที่(@NameIsNovel)เหลือรอด เมื่อเห็นราชินีของตนปรากฏตัวในที่(@NameIsNovel)สุด ต่างพากันหลบอยู่หลังประตูเมืองที่(@NameIsNovel)พังทลาย ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกล้าก้าวออกมาข้างหน้าแม้แต่คนเดียว
ผู้อาวุโสเผ่าจิ้งจอกคนหนึ่งทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้แต่ก็ถูกคนข้างๆ รั้งตัวไว้
“หึ! ก่อนหน้านี้นางไปมุดหัวอยู่ที่(@NameIsNovel)ใดมา? ผู้ฝึกตนระดับไท่อี่ผู้สูงส่งถึงกับหวาดกลัวจนต้องซ่อนตัวจากเด็กรุ่นหลัง—ถ้านางปรากฏตัวเร็วกว่า(@NameIsNovel)นี้ พวกเราคงไม่สูญเสียศิษย์และ(@NameIsNovel)ผู้ติดตามไปมากมายถึงเพียงนี้!” ผู้อาวุโสคนนั้นกัดฟันกรอด กล่าวด้วยความคับแค้น
“ราชินี... นาง...”
อีกคนพยายามจะเอ่ยปากปกป้องนาง แต่กลับจนปัญญาจะสรรหาคำพูด
แม้แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่อาจเข้าใจได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เหตุใดราชินีจึงไม่ปรากฏตัวออกนำทัพก่อนหน้านี้ หากนางร่วมมือกับผู้อาวุโสซูเสี่ยว บางทีความสูญเสียในหมู่เผ่าพันธุ์ของพวกเขา(@NameIsNovel)อาจไม่เลวร้ายถึงเพียงนี้
เมื่อมองไปยังซากศพนับไม่ถ้วนบนพื้น เขา(@NameIsNovel)ก็ลังเลที่(@NameIsNovel)จะก้าวเข้าไปหา
ความคิดเช่นนี้มิได้(@NameIsNovel)เกิดขึ้นกับคนส่วนน้อยในหมู่เผ่าจิ้งจอก เมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)มองไปยังราชินีของตนในยามนี้ แววตาของพวกเขา(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเคารพยำเกรงอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย หรือกระทั่งความชิงชัง
ราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวมิได้(@NameIsNovel)หันกลับไปมอง นางตระหนักดีว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดยืนหยัดอยู่เบื้องหลัง และ(@NameIsNovel)รู้ดียิ่งกว่า(@NameIsNovel)ใครว่า(@NameIsNovel)ตนมาช้าเกินไป
แต่ก็ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดที่(@NameIsNovel)นางจะทำได้(@NameIsNovel) ตั้งแต่รุ่งสางของวันก่อน นางถูกมหาผู้อาวุโส กุนซือใหญ่โหยวซู่ ล่อลวงให้เข้าไปในห้องลับภายใต้ข้ออ้างของการประชุมสภา ณ ที่(@NameIsNovel)นั้น นางถูกกักขังด้วยค่ายกลที่(@NameIsNovel)สร้างขึ้นเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ
เมื่อครู่นี้เองที่(@NameIsNovel)ค่ายกลอันทรงพลังเกิดความอ่อนแอลงอย่างไม่คาดคิด ในที่(@NameIsNovel)สุดนางจึงสามารถแหวกค่ายกลหลบหนีออกมาได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อมาถึง ก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์อันเลวร้ายดั่งที่(@NameIsNovel)เห็น
“ทุกท่าน ข้าขอร้องให้พวกเราวางอาวุธและ(@NameIsNovel)ให้ข้าได้(@NameIsNovel)กล่าววาจาสักสองสามคำได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวเริ่มเอ่ยปาก
น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง ไม่ตื่นตระหนกและ(@NameIsNovel)ปราศจากแรงกดดันอันเป็น(@NameIsNovel)ลักษณะของผู้ฝึกตนระดับไท่อี่ กลับแฝงไปด้วยความจริงใจบางประการ
“ราชินี ถึงจุดนี้แล้วยังมี(@NameIsNovel)สิ่งใดต้องเจรจาอีกรึ?” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงถอนหายใจลึกๆ และ(@NameIsNovel)ตอบกลับ
หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงเข้าใจดีว่า(@NameIsNovel)ความแค้นจากโลหิตของฝ่ายพันธมิตรและ(@NameIsNovel)อาณาจักรชิงชิวได้(@NameIsNovel)บานปลายถึงขั้นที่(@NameIsNovel)เพียงคำพูดแก้ต่างคงไร้ประโยชน์ที่(@NameIsNovel)จะแก้ไขสถานการณ์
“หยุดเสียเวลาเสวนากับพวกมัน! พวกมันมี(@NameIsNovel)แต่คำลวง—บุกเข้าไปในชิงชิวและ(@NameIsNovel)ล้างบางเผ่าจิ้งจอก!” ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นจากในแนวทัพ
“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
เหล่าผู้ฝึกตนฝ่ายพันธมิตรตะโกนด้วยความฮึกเหิม แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานะของคู่ต่อสู้ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้ฝึกตนระดับไท่อี่ และ(@NameIsNovel)พิจารณาถึงอานุภาพที่(@NameIsNovel)นางแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้ ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ใครกล้าบุ่มบ่ามบุกเข้าไปก่อน
“สหายเซิน ท่านจะยินดีช่วยโน้มน้าวให้ทุกคนฟังข้าสักหน่อยได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวหันสายตามายังเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เอ่ยถาม
หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็เอ่ยขึ้น:
“ทุกท่าน ข้าหวังมาตลอดว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)สนทนากับราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวและ(@NameIsNovel)ค้นหาความจริงเบื้องหลังความโกลาหลของจิ้งจอกในฉางอันครั้งนี้ บัดนี้ราชินีได้(@NameIsNovel)เผยตัวแล้ว จะโจมตีต่อหรือไม่นั้นไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องตัดสินใจในตอนนี้ ไยพวกเราไม่ลองฟังนางก่อนเล่า?”
ในหมู่ฝูงชน บางคนต้องการจะคัดค้าน แต่เมื่อนึกถึงวีรกรรมของเซินลั่วก่อนหน้านี้ที่(@NameIsNovel)ฟันผ่านซูเสี่ยวและ(@NameIsNovel)ทำให้กำแพงเมืองครึ่งหนึ่งถล่มลงมา พวกเขา(@NameIsNovel)ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
เมื่อไม่เห็นผู้ใดคัดค้าน เซินลั่วก็หันไปพยักหน้าให้หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิง
“หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ราชินีโปรดกล่าวเถิด” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงกล่าวกับราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิว
“เกี่ยวกับความโกลาหลของจิ้งจอกในฉางอันเมื่อเร็วๆ นี้—แม้จะยังไม่มี(@NameIsNovel)หลักฐานแน่ชัด—แต่ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)น่าจะเป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของสมาชิกเผ่าจิ้งจอกชิงชิวจริงๆ” ราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวเริ่มกล่าว วาจาแรกของนางทำให้ทั้งผู้ฝึกตนฝ่ายพันธมิตรและ(@NameIsNovel)สมาชิกเผ่าจิ้งจอกที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ตกตะลึง
พวกเขา(@NameIsNovel)คาดว่า(@NameIsNovel)ราชินีของตนจะแก้ต่างปกป้องเผ่าจิ้งจอก แต่นางกลับยอมรับเรื่องความโกลาหลอย่างตรงไปตรงมา
“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น การล้างบางอาณาจักรชิงชิวของท่านก็คงไม่ไร้เหตุผลกระมัง?” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)กล่าวถาม
“แม้ว่า(@NameIsNovel)สมาชิกของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวจะได้(@NameIsNovel)ก่ออาชญากรรมจริง แต่ความผิดมิได้(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)ประชากรทั้งหมด ความผิดอยู่ที่(@NameIsNovel)ผู้สมรู้ร่วมคิดชั่วร้ายเพียงไม่กี่คน ทว่า(@NameIsNovel)อย่างไรก็ตาม พวกเขา(@NameIsNovel)ยังคงเป็น(@NameIsNovel)ราษฎรของชิงชิว เป็น(@NameIsNovel)เผ่าพันธุ์ของข้า ในฐานะผู้ปกครองอาณาจักรชิงชิว ข้าย่อมมิอาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้(@NameIsNovel)” สีหน้าของราชินีหม่นหมองลงขณะที่(@NameIsNovel)กล่าว
“ข้าขอถามหน่อย ราชินีแห่งชิงชิว เหตุใดเผ่าจิ้งจอกของท่านจึงส่งทูตไปไกลหลายพันลี้ถึงเมืองเทียนจีเพื่อเป็น(@NameIsNovel)พันธมิตรกับคนทรยศและ(@NameIsNovel)สมรู้ร่วมคิดสังหารผู้อาวุโสและ(@NameIsNovel)ศิษย์ของเมืองเทียนจี?” ในขณะนี้ เสียงเคร่งขรึมก็แทรกขึ้น
ขณะพูด อาจารย์เหยียนก็ก้าวไปข้างหน้า โยนร่างผู้อาวุโสโยวหลี่ที่(@NameIsNovel)บาดเจ็บสาหัสลงบนพื้นเบื้องหน้า
สายตาของราชินีแห่งอาณาจักรชิงชิวเปลี่ยนไปตามคำพูดของเขา(@NameIsNovel) นางจับจ้องไปยังร่างที่(@NameIsNovel)แทบเท้า ประกายความประหลาดใจฉายวาบผ่านใบหน้าอีกครั้งขณะที่(@NameIsNovel)นางหันไปเหลือบมองเข้าไปในเมืองชิงชิว ดูเหมือนตั้งใจจะมองทะลุผ่านสิ่งปลูกสร้างไปยังมหาผู้อาวุโส กุนซือใหญ่โหยวซู่
ชั่วครู่ต่อมา นางก็หันสายตากลับมา สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง ไม่ว่า(@NameIsNovel)นางจะรู้หรือไม่รู้ถึงการกระทำลับๆ ของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว ก็แทบไม่มี(@NameIsNovel)ความสำคัญอีกต่อไปแล้ว
“ทุกท่าน เผ่าจิ้งจอกชิงชิวได้(@NameIsNovel)ทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงจริง ความปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะแก้แค้นของพวกท่านเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เข้าใจได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)ข้าขอวิงวอนให้ท่านระลึกถึงคุณูปการในอดีตของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวในการต่อต้านเทพปีศาจฉือโย่ว พวกเราเคยยืนเคียงข้างท่านในการต่อสู้ในฐานะพันธมิตรเพื่อปกป้องโลกหล้า ได้(@NameIsNovel)โปรดเถิด ขอให้ละเว้นเผ่าจิ้งจอกชิงชิวจากการถูกทำลายล้างโดยสิ้นเชิงด้วย” นางวิงวอน
เสียงของนางสะท้อนก้องด้วยความเศร้าโศกไปทั่วหุบเขา(@NameIsNovel) ไปถึงหมู่เมฆสีขาวเบื้องบน ดูเหมือนจะมิได้(@NameIsNovel)กล่าวกับเพียงกองกำลังพันธมิตรที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงหน้า แต่ยังสื่อสารไปถึงเหล่าปรมาจารย์และ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสของสำนักต่างๆ ที่(@NameIsNovel)คอยจับตาดูอยู่เบื้องหลังศิษย์ของพวกเขา(@NameIsNovel)ด้วย
ในฐานะผู้ฝึกตนระดับไท่อี่ขั้นต้นที่(@NameIsNovel)ใกล้จะบรรลุความสมบูรณ์แบบ การต่อต้านอย่างสุดชีวิตจากนางเพียงลำพังอาจขัดขวางกองกำลังพันธมิตรภายในหุบเขา(@NameIsNovel)กังวานยามอรุณได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)อาจส่งผลให้เกิดความสูญเสียมากเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ผู้บุกรุกจะรับไหว
แต่จะเกิดสิ่งใดขึ้นตามมา? แน่นอนว่า(@NameIsNovel)การต่อสู้ครั้งนี้จะผลักดันให้เผ่าจิ้งจอกชิงชิวกลายเป็น(@NameIsNovel)ปฏิปักษ์กับขุมกำลังของทั้งโลก จะกระตุ้นให้เกิดการตอบโต้จากยอดฝีมือระดับสูงของฝ่ายพันธมิตรที่(@NameIsNovel)รุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)วันนี้ และ(@NameIsNovel)ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็จะนำไปสู่จุดจบและ(@NameIsNovel)การล่มสลายของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้(@NameIsNovel)
-------------------