ตอนที่ 7 : การแสวงหา

เซินลั่วเพียงเหลือบตามองผู้พูดด้วยแววตาเย็นชา แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใดอีก

พรสวรรค์ของทั้งสามคนนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เลย เพียงแต่ในวันปกติอาศัยเกาะบารมี(@NameIsNovel)ของ ติ้งฮั่ว ศิษย์สายในผู้เป็น(@NameIsNovel)พี่ชาย จึงทำให้คนอื่นมักเกรงใจอยู่บ้าง ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเจอท่าทีเรียบนิ่งกดดันของเซินลั่วเข้า ต่างก็ถึงกับอึกอักไปไม่เป็น(@NameIsNovel)

[Source: NameIsNovel] “พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?”
เสียงเย็นเยียบพลันดังขึ้น

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วหันไป ก็เห็นชายหนุ่มร่างเพรียวในชุดผ้าสีเขียว ใบหน้าซีดคล้ำ กำลังเดินเข้ามา มือข้างหนึ่งไพล่หลัง สีหน้าเย็นชาไร้แววอารมณ์

[Source: NameIsNovel] “ศิษย์พี่ติ้ง…”

เมื่อเห็นชัด ทุกคนรีบก้มศีรษะคารวะทันที รวมถึง ติ้งหยวน ด้วย เพราะผู้มาใหม่นั้นหาใช่ใครอื่น หากแต่เป็น(@NameIsNovel) ติ้งฮั่ว ศิษย์เอกของเจ้าสำนัก และ(@NameIsNovel)ยังเป็น(@NameIsNovel)พี่ชายแท้ๆ ของติ้งหยวน

แม้จะเป็น(@NameIsNovel)พี่น้องร่วมสายเลือดกัน แต่ทั้งรูปลักษณ์และ(@NameIsNovel)พรสวรรค์กลับต่างกันลิบลับ หากไม่บอกก็คงไม่มี(@NameIsNovel)ใครคิดว่า(@NameIsNovel)ทั้งคู่เกี่ยวดองกันเลย

เมื่อถูกถาม เซินลั่วเพียงเล่าเหตุการณ์สั้นๆ ไม่ได้(@NameIsNovel)แสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“พนันงั้นหรือ…”
ติ้งฮั่วลากเสียงยาว คิ้วขมวดเล็กน้อย

เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าติ้งหยวนในทันใด หวาดกลัวว่า(@NameIsNovel)จะถูกตำหนิ แม้จะเป็น(@NameIsNovel)น้องชายแท้ๆ แต่เขา(@NameIsNovel)กลับไม่กล้าเอ่ยอ้างความเป็น(@NameIsNovel)น้องต่อหน้าพี่ชายผู้นี้ เพราะตั้งแต่เด็กมาก็เรียนรู้แล้วว่า(@NameIsNovel)ควรหลีกเลี่ยงไม่ให้โทสะของเขา(@NameIsNovel)ปะทุ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ไป๋เสี่ยวเถียนนี่ก็คงว่า(@NameIsNovel)งเกิน ถึงได้(@NameIsNovel)กล้าเล่นพนันกับเจ้า”
น้ำเสียงของติ้งฮั่วเต็มไปด้วยความดูแคลนชัดเจน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย

ติ้งฮั่ว ศิษย์เอกของเจ้าสำนัก หาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจเรื่องขัดแย้งระหว่า(@NameIsNovel)งเขา(@NameIsNovel)กับติ้งหยวนไม่ สิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ในสายตาของเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียง ไป๋เสี่ยวเถียน ศิษย์สายในอีกคนที่(@NameIsNovel)สามารถเทียบชั้นกันได้(@NameIsNovel)

ส่วนคนอื่นๆ รวมทั้งติ้งหยวนด้วยนั้น ล้วนไร้ค่าเกินกว่า(@NameIsNovel)จะทำให้เขา(@NameIsNovel)เหลียวแล [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วก็กล่าวขอตัว แล้วหันกายเดินจากไปทันที

ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะเดินห่างออกไป เสียงเย็นยะเยือกของ ติ้งฮั่ว ก็ยังดังไล่หลังมา
“คิดจะไปแข่งกับเศษสวะงั้นหรือ? วิสัยทัศน์เจ้าช่างกว้างนัก แต่ข้ากลับต้องเสียหน้าเพราะเจ้า…”

คำว่า(@NameIsNovel) “เศษสวะ” แว่วเข้าหู ทำให้แววตาของเซินลั่วพลันแข็งกร้าวเย็นเยียบขึ้นมา ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ยังไม่หยุดฝีเท้า (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เพราะความจริงแล้ว เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียง ศิษย์ฝึกหัด ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สิทธิ์ฝึกวิชาแปรหยาง แม้กระทั่งตำแหน่งนี้เองก็ไม่ใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)ใครจะโปรดปรานนัก

ที่(@NameIsNovel)ยิ่งทำให้เขา(@NameIsNovel)ถูกนินทา ลับหลัง อยู่บ่อยๆ คือฐานะของเขา(@NameIsNovel)—คุณชายผู้มั่งคั่ง ที่(@NameIsNovel)ถูกมองว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียง “แกะอ้วนที่(@NameIsNovel)ใช้กองทองกองเงินซื้อทางเข้าสำนัก” จึงไม่แปลกหากจะถูกดูถูกเช่นนี้ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ใครจะรู้เล่า ว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ใช้คือ “ทรัพย์สิน” แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังแลกมาคือ “ชีวิต” หาใช่วิชาเพียงอย่างเดียว

สำหรับเรื่องเงินทองนั้น เซินลั่วคิดอย่างเปิดกว้าง เขา(@NameIsNovel)มักยอมเสียสละให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องได้(@NameIsNovel)ประโยชน์จากตนบ้าง จึงทำให้ความสัมพันธ์กับเหล่าศิษย์ส่วนใหญ่ไม่เลวร้ายนัก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

แต่หากพูดถึงคำว่า(@NameIsNovel) “สหาย” จริงๆ แล้ว นอกจาก ไป๋เสี่ยวเถียน กับ เถี่ยนเถี่ยเซิง ศิษย์ร่วมอาจารย์ของนักพรตหลัว ก็แทบไม่มี(@NameIsNovel)ใครที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยอมรับในใจเลย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เพียงแต่ความคิดที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) “ตนอาจเหลือเวลาไม่มาก” ทำให้จิตใจของเซินลั่วในเวลานี้ขุ่นมัว เขา(@NameIsNovel)รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่(@NameIsNovel)คืบคลานขึ้นมาจากภายในโดยไม่ตั้งใจ จนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เมื่อออกจาก หอหยกหวง และ(@NameIsNovel)มุ่งหน้าลงเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็พบกับศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เซินลั่วจะเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายทักทายก่อนเสมอ บางครั้งก็ยังหยอกล้อพูดเล่นกับผู้ที่(@NameIsNovel)สนิทคุ้นเคยอยู่บ้าง

ครึ่งชั่วยามต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงบริเวณ เนินสระเขียว ใกล้กับ หอหลิงกวน ที่(@NameIsNovel)พักของเขา(@NameIsNovel)ก็ตั้งอยู่ตรงนั้นเอง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)กลับเข้าห้องพักในทันที เขา(@NameIsNovel)เพียงยกแขนเสื้อซับเหงื่อที่(@NameIsNovel)หน้าผาก แล้วเบี่ยงกายออกจากเนินสระเขียว มุ่งไปตามทางข้ามเขา(@NameIsNovel)อีกเส้นหนึ่งแทน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เส้นทางนั้นแคบกว่า(@NameIsNovel)ทางหลักมาก ปกติแทบไม่มี(@NameIsNovel)ใครสัญจร จึงมิได้(@NameIsNovel)ทำความสะอาดอยู่เสมอ พื้นทางเต็มไปด้วยใบไม้แห้งที่(@NameIsNovel)ร่วงทับถม
บางส่วนผุพังนุ่มนิ่มยามเหยียบย่าง สองข้างทางยังมี(@NameIsNovel)เรือนเดี่ยวก่อด้วยหินหรือไม้ตั้งอยู่ประปราย ส่วนใหญ่ทรุดโทรมรกร้าง

เซินลั่วดูเหมือนจะคุ้นเคยกับที่(@NameIsNovel)นี่นัก เดินมาเนิ่นนาน จนในที่(@NameIsNovel)สุดก็พบเรือนเก่าหลังหนึ่งที่(@NameIsNovel)ถูกหญ้าป่าขึ้นปกคลุมสูงถึงครึ่งตัวคน

เรือนหลังนั้นเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ถูกทิ้งร้างมาหลายปี สีแดงที่(@NameIsNovel)ฉาบไว้ตามผนังหลุดร่อนจนเป็น(@NameIsNovel)ดวงด่าง ขาวกระดำกระด่างไปทั่ว แผ่นกระดาษที่(@NameIsNovel)แปะบนประตูหน้าต่างก็ขาดรุ่งริ่งไม่เหลือชิ้นดี กรอบหน้าต่างไม้ยังมี(@NameIsNovel)ร่องรอยมอดเจาะพรุน

เซินลั่วมองเรือนอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ แล้วใช้มือแหวกหญ้า ก้าวขึ้นชาน เข้าไปผลักบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่า เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังสะท้อน พร้อมกลิ่นอับชื้นโชยออกมา

เขา(@NameIsNovel)เอียงตัว ปิดจมูกด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างโบกปัดไปมาเพื่อระบายกลิ่น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ครู่หนึ่งจึงหายใจสะดวกขึ้น และ(@NameIsNovel)เริ่มกวาดตามองสำรวจภายในเรือน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ห้องด้านในไม่ใหญ่นัก เต็มไปด้วยข้าวของชำรุดทรุดโทรม ทั้งโต๊ะเก้าอี้เก่า เครื่องไม้แตกหัก กวาดถังน้ำพังๆ และ(@NameIsNovel)เครื่องใช้สอยเล็กน้อย ถูกกองทิ้งไว้ตามมุมต่างๆ อย่างระเกะระกะ

“กลิ่นอับเช่นนี้… เกรงว่า(@NameIsNovel)… ต่อให้มี(@NameIsNovel)หนังสืออยู่ก็คงอ่านไม่ได้(@NameIsNovel)แล้วกระมัง”
เซินลั่วพึมพำเสียงเบา

แม้จะเอ่ยอย่างแฝงความรังเกียจ แต่การกระทำของเขา(@NameIsNovel)กลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เขา(@NameIsNovel)ก้าวไปข้างหน้า ยกเก้าอี้พังๆ และ(@NameIsNovel)ม้านั่งที่(@NameIsNovel)กองสุมอยู่บนโต๊ะออกทีละตัว แล้วนำไปกองรวมไว้ที่(@NameIsNovel)อีกด้านของห้องอย่างเป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ

ราวหนึ่งก้านธูปถัดมา เขา(@NameIsNovel)ก็จัดการข้าวของเก่าคร่ำคร่าเกือบทั้งหมดไปกองไว้ที่(@NameIsNovel)มุมห้องได้(@NameIsNovel)สำเร็จ

เซินลั่วหอบหายใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)โต๊ะและ(@NameIsNovel)เก้าอี้ที่(@NameIsNovel)ถูกกดทับไว้เผยโฉมออกมา เขา(@NameIsNovel)จึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ ขั้นแรกของวิชาแปรหยาง ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็แข็งแรงกว่า(@NameIsNovel)ก่อนมากนัก ทว่า(@NameIsNovel)เพียงทำความสะอาดเล็กน้อยเช่นนี้ แผ่นหลังก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเสียแล้วอ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หลังพักหายใจครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)จึงค่อยๆ เดินไปดึงลิ้นชักของโต๊ะและ(@NameIsNovel)โต๊ะบูชาออกมาตรวจทีละอัน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า…” ลิ้นชักแรก ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดอยู่เลย

“ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า…” ลิ้นชักที่(@NameIsNovel)สอง ก็ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเช่นกัน

“ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า…”

…

… (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อรื้อค้นโต๊ะได้(@NameIsNovel)เจ็ดถึงแปดตัวแล้วไร้ผล เขา(@NameIsNovel)เริ่มรู้สึกหงุดหงิด คิดว่า(@NameIsNovel)ความเหนื่อยยากทั้งหมดคงสูญเปล่า แต่แล้ว…

“เจอแล้ว!”

ในที่(@NameIsNovel)สุด ลิ้นชักของโต๊ะพังที่(@NameIsNovel)เหลือเพียงสองขา กลับเผยให้เห็นหนังสือปกเขียวเล่มเก่าเล่มหนึ่ง เมื่อเปิดออกมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

การลงแรงจัดเก็บโต๊ะเก้าอี้พังพินาศเหล่านี้ หาใช่เพื่อความเรียบร้อยของเรือน แต่เพื่อค้นหาหนังสือที่(@NameIsNovel)เจ้าของเดิมทิ้งไว้ต่างหาก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ภายในสำนักชุนชิว นอกจากคัมภีร์เต๋าพื้นฐานอย่าง คัมภีร์เต๋าเต๋อจิง แล้ว มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ตำรามากนัก ส่วนใหญ่เป็น(@NameIsNovel)ของสะสมส่วนตัวของศิษย์ผู้ใหญ่ ซึ่งไม่อาจเข้าถึงได้(@NameIsNovel)ง่ายๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ความชอบอ่านหนังสือเบ็ดเตล็ดและ(@NameIsNovel)บันทึกเรื่องเล่าประหลาดมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาเมื่อแสวงหาวิธีเยียวยาตนเอง เขา(@NameIsNovel)ยิ่งอ่านมากขึ้นกว่า(@NameIsNovel)เดิม แม้แต่ตำรับยาวิเศษที่(@NameIsNovel)ทำให้ร้านโอสถ ตระกูลเซินโด่งดัง ก็มาจากการอ่านและ(@NameIsNovel)กลั่นกรองตำรับจากแหล่งต่างๆ นี่เอง

ความเคยชินนี้ติดตัวเขา(@NameIsNovel)มาหลายปี อ่านจนดึกดื่นไม่รู้กี่คืน และ(@NameIsNovel)เมื่อสำนักถูกปิดมานาน อีกทั้งเขา(@NameIsNovel)ไม่อยากรบกวนให้คนที่(@NameIsNovel)บ้านส่งตำรามา จึงได้(@NameIsNovel)แต่เสาะหาหนังสือตามมุมต่างๆ ภายในสำนัก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ครั้งก่อน เขา(@NameIsNovel)เคยพบหนังสือบันทึกการเดินทางและ(@NameIsNovel)ตำราเก่าๆ ในเรือนร้างแห่งอื่น ซึ่งก็มี(@NameIsNovel)ประโยชน์ไม่น้อย และ(@NameIsNovel)ครั้งนี้เขา(@NameIsNovel)ลองเสี่ยงดูอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ผลจริงๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“บันทึกปราบภูตอสูรของจางไท้ซือ…”
เซินลั่วประคองหนังสือเก่าอับชื้นในมือ พลางกวาดสายตาไปตามอักษรแนวตั้งไม่กี่ตัวบนปก ก่อนอ่านออกเสียงอย่างเคร่งขรึม

------------------