หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 12
ตอนที่ 12 : แสงขาว
ตอนที่ 12
ด้วยประสบการณ์จากครั้งก่อน คราวนี้เซินลั่วสามารถนำลูกแสงขาวเข้าสู่ยันต์ได้(@NameIsNovel)สำเร็จในเวลาเพียงครึ่งหนึ่ง
ทว่า(@NameIsNovel)ครานี้ ถึงแม้ลายยันต์อัสนีบาตจะสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นเช่นกัน แต่กลับส่องแสงได้(@NameIsNovel)เพียงชั่วพริบตา สั้นเสียยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ครั้งแรก
“ยังเหลืออีกสามแผ่น…”
เขา(@NameIsNovel)กัดฟันแน่น คว้ายันต์อีกใบขึ้นมา…
ไม่นานนัก ในมือของเซินลั่วก็เหลือศิลาหยวนเพียงสองก้อน กับยันต์อัสนีบาตอีกแผ่นเดียวเท่านั้น
ยันต์ทุกใบที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สร้างขึ้นล้วนล้มเหลว ผลลัพธ์ที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดคือครั้งแรก ที่(@NameIsNovel)อย่างน้อยยังสามารถกระตุ้นให้กระดาษเหลืองสว่า(@NameIsNovel)งพร่างพรายอยู่ได้(@NameIsNovel)หนึ่งลมหายใจ
ครั้งต่อๆ มายิ่งเลวร้ายลง แสงค่อยๆ จางสั้นลงเรื่อยๆ จนถึงแผ่นที่(@NameIsNovel)สี่ ซึ่งส่องได้(@NameIsNovel)ไม่ถึงหนึ่งในสามของลายยันต์ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ปัญหาอยู่ที่(@NameIsNovel)ลวดลายยันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เขียนเอง
แม้เซินลั่วจะทำใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังมิอาจปิดบังความผิดหวังได้(@NameIsNovel)
สุดท้ายเขา(@NameIsNovel)ทุ่มแรงไปมาก และ(@NameIsNovel)แลกมาด้วยราคามหาศาล หากผลที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลับเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ ย่อมทำให้จิตใจห่อเหี่ยวไม่น้อย
ยามนี้บนแก้มของเขา(@NameIsNovel)ปรากฏสีแดงระเรื่อปนซีดเซียว การกระตุ้นยันต์นั้นสิ้นเปลืองกำลังอย่างหนัก หลังจากพยายามต่อเนื่องถึงสี่ครั้ง เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
“สภาพร่างกายของข้า…ช่างไม่เอาไหนเลยจริงๆ”
เซินลั่วพึมพำพลางวางยันต์กับศิลาหยวนลงข้างตัว แล้วนั่งขัดสมาธิ เริ่มเร่ง วิชาแปรหยาง สูดลมหายใจยาวๆ และ(@NameIsNovel)ปรับลมปราณ
แสงแดงเรื่อพลันลอยออกมาจากช่องท้อง ลัดเลาะไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง…
เวลาล่วงไปทีละน้อย ราวครึ่งชั่วยามให้หลัง เซินลั่วก็ลืมตาขึ้น สีแดงผิดปกติบนใบหน้าได้(@NameIsNovel)จางหายไป เหลือไว้เพียงความสดใสเล็กน้อยแทนที่(@NameIsNovel)
เมื่อคิดย้อนกลับ เขา(@NameIsNovel)ก็ยอมรับว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวมิได้(@NameIsNovel)ล่อลวงเขา(@NameIsNovel)เลย หลังจากฝึก วิชาแปรหยาง แล้ว ความสามารถในการฟื้นฟูของร่างกายดีขึ้นอย่างชัดเจน เพียงครึ่งชั่วยามก็สามารถปรับสมดุลเลือดลมได้(@NameIsNovel)จนเกือบกลับสู่สภาพเดิม
หากเป็น(@NameIsNovel)เมื่อก่อน ต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่า(@NameIsNovel)หนึ่งชั่วยามเต็มๆ ถึงจะฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)เช่นนี้
เซินลั่วลุกขึ้น ยกสายตากวาดมองรอบๆ ก่อนจะหยิบยันต์แผ่นสุดท้ายขึ้นมา…
ยันต์ในมือนี้แตกต่างจากก่อนหน้าเล็กน้อย เพราะเซินลั่วใช้ เลือดสุนัขดำผสมกับผงจินซา เขียนขึ้น
“ขอให้ได้(@NameIsNovel)ผลทีเถอะ!”
เขา(@NameIsNovel)พินิจยันต์ในมือราวกับฝากความหวังสุดท้ายไว้ จากนั้นวางมันลงบนศิลาก้อนใหญ่ หยิบศิลาหยวนขึ้นมาทับด้านบน มือซ้ายจับอาคม มือขวาเร่ง วิชาแปรหยาง ชักนำพลังหยางบริสุทธิ์เข้าสู่ศิลา
ด้วยประสบการณ์จากสี่ครั้งก่อน เขา(@NameIsNovel)เรียนรู้ที่(@NameIsNovel)จะกักเก็บพลังหยางบริสุทธิ์ไว้ในกาย และ(@NameIsNovel)ควบคุมการใช้มันกับศิลาหยวนได้(@NameIsNovel)คล่องขึ้น ทุกอย่างแลดูเป็น(@NameIsNovel)ธรรมชาติมากกว่า(@NameIsNovel)เดิม
“แกร๊ก!”
เสียงแตกดังขึ้น ศิลาหยวนปริแตก แสงหมอกขาวภายในเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลูกแสงสีขาวลอยขึ้นมา ทันทีนั้น เส้นด้ายแดงจากฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งออกไปพันเกี่ยวลูกแสง นำพามันสู่ยันต์ตรงหน้า
กระบวนการทั้งหมดเสร็จสิ้นในชั่วลมหายใจเดียว ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อย
เซินลั่วกลั้นหายใจ จ้องเขม็งไปยังยันต์ ดวงตาแดงก่ำไม่ยอมกะพริบเกรงจะพลาดแม้การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
แต่เมื่อแสงขาวซึมเข้าสู่ยันต์กลับคล้ายหยดน้ำตกสู่ห้วงสมุทร เงียบงันไร้ปฏิกิริยาใดๆ
ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)แดงจัด หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา
“ดูเหมือนวิธีผสมเลือดสุนัขกับผงจินซาจะไม่ได้(@NameIsNovel)ผล… จางไท้ซือ คงเป็น(@NameIsNovel)เพียงคำหลอกลวงเท่านั้น!” เขา(@NameIsNovel)คิดในใจ พร้อมรอยยิ้มเจื่อน
ทว่า(@NameIsNovel)ในเสี้ยวอึดใจถัดมา สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้หัวใจแทบหลุดจาก อกก็ปรากฏขึ้น!
กลางยันต์ที่(@NameIsNovel)ไร้ความเคลื่อนไหวกลับมี(@NameIsNovel)แสงขาวจ้าปะทุขึ้น กวาดลามไปตามลายยันต์จนทั่วทั้งแผ่นกระดาษเหลืองสว่า(@NameIsNovel)งไสวพร่างพราวในพริบตา
“สำเร็จแล้ว!”
เซินลั่วรีบถอยหลังเจ็ด–แปดก้าว ใบหน้าเปื้อนความตื่นเต้นปนระแวดระวัง
เพราะนี่คือ ยันต์อัสนีบาต อันลือเลื่องที่(@NameIsNovel)ภูตผีและ(@NameIsNovel)อสูรล้วนหวาดกลัว หากมันระเบิดใส่เขา(@NameIsNovel)ในระยะใกล้เกินไป มี(@NameIsNovel)หวังร่างแหลกเป็น(@NameIsNovel)ผุยผง!
ยามนี้ แสงขาวกลืนกินยันต์ทั้งแผ่น สว่า(@NameIsNovel)งวาบจนชวนแสบตา และ(@NameIsNovel)ยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพร้อมจะระเบิดออกในทุกขณะ
แม้แสงนั้นเจิดจ้าเกินทน แต่เซินลั่วก็ยังคงเพ่งจ้อง สายเลือดในกายพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นแรงจนเหมือนติดอยู่ในลำคอ…
“หรือว่า(@NameIsNovel)… จะสำเร็จแล้ว?”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น แสงสว่า(@NameIsNovel)งตรงหน้ากลับพลันมืดลง ยันต์ในมือเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
แสงขาวที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มยันต์อยู่พลันหดหายไปสิ้น ราวกับไม่เคยมี(@NameIsNovel)อยู่ เหลือเพียงกระดาษเหลืองที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ลายอักขระยันต์อัสนีบาต นอนนิ่งบนศิลาก้อนใหญ่
เซินลั่วจ้องมองตะลึงพรึงเพริด ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
เขา(@NameIsNovel)รีบขยี้ตาแรงๆ แล้วมองใหม่ ยันต์ยังคงอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบสงัด เหมือนไม่เคยเกิดเรื่องเมื่อครู่เลย
หัวใจของเซินลั่วทรุดฮวบ!
ยันต์ทั้งห้าใบล้วนมี(@NameIsNovel)จุดจบเช่นนี้ นี่มิใช่เพราะเขา(@NameIsNovel)วาดผิด แต่เป็น(@NameIsNovel)ตัวยันต์เองที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปัญหาใช่หรือไม่?
คิดให้ดีแล้วก็สมเหตุสมผลอยู่ หากยันต์เหล่านี้ถูกบันทึกอยู่ในเพียง บันทึกปราบภูตอสูรของจางไท้ซือ ก็มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูงว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องแต่ง ขี้ฝุ่นแห่งวรรณกรรม หาใช่วิชาลับแท้จริงไม่
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้ายังต้องหาหนทางเชื่อมต่อวิชาเซียนต่อไป เวลามี(@NameIsNovel)อยู่น้อย…” ความไม่ยินยอม วนเวียนอยู่ในใจ เขา(@NameIsNovel)กำลังจะเก็บข้าวของ ทันใดนั้น—
“ซี๊ด…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมา มันไม่ดังนัก แต่ในความสงัดแห่งภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังก็สะดุดหูเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ทำเอาเซินลั่วที่(@NameIsNovel)เหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้ง
บนศิลา ยันต์ที่(@NameIsNovel)นอนนิ่งกลับมี(@NameIsNovel)อักขระ “อัสนี” เรืองแสงขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ต่อจากนั้น แสงขาวนวลนิ่มคล้ายจันทร์เพ็ญก็พลันแผ่กระจายออกจากผิวยันต์ คลุมพื้นที่(@NameIsNovel)รอบกายออกไปสี่–ห้าจ้าง
เซินลั่วผงะก้าวถอยหลังไปสิบก้าว ใบหน้าเผยทั้งความตกตะลึงและ(@NameIsNovel)ยินดีปนเปกัน
“ดูท่า ยันต์อัสนีบาตนี้มิใช่ของปลอมแน่! ที่(@NameIsNovel)แท้มันก็เร้นลับพิสดารเช่นนี้เอง… จางไท้ซือ ข้าผิดไปแล้ว อย่าได้(@NameIsNovel)ถือโทษเลย!”
แต่ไม่นาน เขา(@NameIsNovel)ก็พบความผิดปกติ
เสียง “ซี๊ด” ที่(@NameIsNovel)ดังออกจากยันต์ยังไม่หยุด ราวกับไฟกำลังแผดเผา แสงขาวที่(@NameIsNovel)พวยพุ่งก็ดูงดงามชวนอัศจรรย์จริง ทว่า(@NameIsNovel)…
นี่มันไม่เหมือน ผลลัพธ์ของยันต์อัสนีบาตเลย!
ใบหน้าเซินลั่ว ฉายทั้งความยินดีและ(@NameIsNovel)กังวล สลับกัน
กำลังคิดใคร่ครวญอยู่ดีๆ เขา(@NameIsNovel)ก็สะดุ้งวาบ รีบหันขวับไปกวาดตามองรอบด้าน…
-------------